หายไปแล้ว...แต่ได้พบอีก (4)

ลูกา 15:1-32

บทเรียนจากอุปมาทั้งสามเรื่อง

สาระสัจจะจากอุปมาทั้งสามเรื่องนี้ฟาริสีและธรรมมาจารย์ต้องนำกลับบ้านไปขบคิดอย่างเจ็บปวด   เขาเป็นคนที่ใส่ใจกับทรัพย์สมบัติสิ่งของเงินทองของตนที่สูญหายไปมากกว่าการสูญหายหลงทางชีวิตของผู้คน   นี่คือสาเหตุที่เขาไม่สามารถร่วมในความชื่นชมยินดีเมื่อคนบาปกลับใจใหม่   แต่มากกว่านี้   มิเพียงแต่พวกฟาริสีและธรรมาจารย์พบสิ่งที่ตนเองไม่สามารถร่วมแสดงความชื่นชมยินดีแล้ว  แต่พวกเขากลายเป็นผู้ต่อต้านความชื่นชมยินดีดังกล่าว  แล้วพวกเขาก็บ่นว่าตำหนิผู้อื่น   ก้นบึ้งของความคิดที่ผิดพลาดของฟาริสีคือ  เขาเข้าใจผิดว่าการทำดีทำงานหนักก็เพื่อที่จะสร้างและเรียกร้องการยอมรับและการตอบแทนจากพระเจ้า   มากกว่าพระคุณของพระเจ้าที่ทรงมีต่อคนบาป   ลูกคนโตโกรธพ่อเพราะ เขาไม่ได้รับสิ่งที่เขาควรจะได้รับ (ในที่นี้คือการที่พ่อฆ่าวัวอ้วนพีและจัดงานเลี้ยงฉลองแก่เขา)  และในเวลาเดียวกันน้องชายได้รับสิ่งที่เขาไม่ควรได้รับจากพระเจ้า (งานเลี้ยงฉลอง)   สิ่งที่ลูกคนโตพยายามทำกลับไม่เกิดผลอย่างที่เขาคาดคิดและคาดหวัง   ในขณะที่น้องชายกลับใจใหม่แต่ได้รับสิ่งที่พี่คาดหวังอยากได้ทั้งหมด   และนี่คือเส้นทางพระราชกิจแห่งพระคุณของพระเจ้า    ทั้งสิ้นนี้เป็นพระคุณของพระเจ้า

นี่คือคำอธิบายว่าทำไมพวกฟาริสีจึงปฏิเสธและต่อต้านพระเยซู   เพราะพระองค์มาเพื่อนำความรอดมาถึงคนบาป  โดยทางพระคุณของพระองค์  ผ่านความเชื่อศรัทธา   แต่มิใช่เพราะความพยายามทำดีของมนุษย์เอง

แต่บัดนี้ความชอบธรรมจากพระเจ้าซึ่งอยู่นอกเหนือบทบัญญัตินั้นเป็นที่ประจักษ์แล้ว   เป็นความชอบธรรมที่หนังสือบทบัญญัติ และ หนังสือผู้เผยพระวจนะได้เป็นพยานถึง   ความชอบธรรมจากพระเจ้านี้ผ่านมาทางความเชื่อในพระเยซูคริสต์ไปถึงคนทั้งปวงที่เชื่อ  ไม่มีข้อแตกต่างกัน   เพราะว่าทุกคนทำบาปและเสื่อมจากพระเกียรติสิริของพระเจ้า   และโดยพระคุณของพระเจ้า  พระองค์ทรงนับว่าพวกเขาเป็นผู้ชอบธรรมโดยไม่คิดมูลค่า  ด้วยการที่พระเยซูคริสต์ทรงไถ่พวกเขา (โรม 3:21-24 อมตธรรม)

เพราะว่าท่านทั้งหลายได้รับความรอดโดยพระคุณผ่านทางความเชื่อ   ความรอดนี้ไม่ได้มาจากตัวท่านเอง  แต่เป็นของประทานจากพระเจ้า   ไม่ใช่ความรอดโดยการประพฤติ  เพื่อจะไม่มีใครอวดได้ (เอเฟซัส 2:8-9)

ปัญหาของพวกฟาริสีคือ  มองว่าตนเองเป็นคนดี และมองคนอื่นว่าเป็นบาปหนา  แต่ตนเองไม่เป็นคนบาป   พวกเขาเชื่อว่า ถ้าพวกเขารักษาบทบัญญัติ พระเจ้าจะทรงพอใจและโปรดปรานพวกเขา   ส่วนคนบาปจะต้องถูกกล่าวโทษและลงโทษในบึงไฟนรก   เขามิได้มองว่าตนเองเป็นคนบาปที่ไร้ค่า (อย่างบุตรผู้ล้างผลาญ)   ดังนั้น มิเพียงแต่ที่เขาปฏิเสธพระคุณของพระเจ้าเท่านั้นแต่ดูถูกพระคุณของพระเจ้าอีกด้วย

ท่านครับ... คงไม่สำคัญสักเท่าใดนักว่าเราจะเป็นคนบาปที่ได้รับการยอมรับยกย่องโดยสังคมอย่างเช่น  ฟาริสี   หรือเราจะเป็นคนบาปที่สังคมไม่ยอมรับและประณาม เหมือนกับลูกคนเล็กผู้ล้างผลาญ  เพราะไม่ว่าเราจะเป็นคนในกลุ่มไหนเราต่างก็เป็นบาปเหมือนกัน   แต่สิ่งที่สำคัญยิ่งคือ  เรารู้เท่าทันตนเองว่าเป็นคนบาป  ไม่เหมาะสมและไม่เป็นที่โปรดปรานสำหรับพระเจ้า   และพระคริสต์ได้สิ้นพระชนม์เพื่อเราบนกางเขนที่ภูเขากะโหลกศีรษะ  เป็นพระคุณของพระเจ้าที่ทรงประทานแก่เรา   และเราจะต้องสารภาพและกลับใจใหม่   ยอมรับในความผิดบาปของตนเอง  และยอมรับเอาความรอดนิรันดร์จากองค์พระผู้เป็นเจ้า

ในที่นี้เราได้รับบทเรียนชีวิตหลายประการในฐานะคริสตชน (คนบาปที่ได้รับความรอด)...  ความชื่นชมยินดีเป็นบุคลิกลักษณะหนึ่งในชีวิตของคริสต์ชน   ความชื่นชมยินดีดังกล่าวหยั่งรากลึกลงในพระคุณของพระเจ้า   เราสามารถชื่นชมยินดีในความรอดที่เราได้รับ  และในเวลาเดียวกันเราจึงสามารถที่ร่วมความชื่นชมยินดีเมื่อคนอื่นกลับใจเชื่อในพระเจ้าด้วย   ปัจจุบันดูเหมือนว่าคริสตชนเป็นเหมือน “ถุงแห่งความทุกข์” ที่ปราศจากความชื่นชมยินดี   เพราะเขาไม่สามารถเห็นความรอดของเขาที่ได้รับโดยพระคุณ  ดังนั้น พวกเขาจึงไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการนำคนอื่นเข้ามาร่วมในความรอดโดยพระคุณของพระเจ้า   เราจะเห็นว่าเปาโลได้รับความรอดโดยพระคุณของพระเจ้าเพราะฉะนั้นเขาจึงเกิดความชื่นชมยินดีในชีวิต  ไม่ว่าชีวิตของท่านจะตกอยู่ในสภาพเช่นใด  ต้องประสบกับความทุกข์ยิ่งใหญ่  ตกในอันตราย  ถูกคุมขัง  หรือความข้นแค้นทุกข์ยากลำบากในชีวิต   ท่านชื่นชมยินในทุกสถานการณ์   และยิ่งกว่านั้นเปาโลพบกับความชื่นชมยินดีเมื่อมีผู้คนได้รับความรอดโดยพระคุณและเห็นถึงชีวิตคริสตชนที่เติบโตขึ้น

เพราะอะไรเล่าเป็นความหวังของเรา   อะไรเล่าเป็นความชื่นชมยินดีของเรา  หรือเป็นมงกุฎซึ่งเราจะภาคภูมิใจต่อหน้าองค์พระผู้เป็นเจ้าเมื่อพระองค์เสด็จมา   ไม่ใช่พวกท่านหรอกหรือ  เพราะท่านเป็นความภาคภูมิใจและเป็นความชื่นชมยินดีของเราอย่างแท้จริง (1เธสะโลนิกา 2:19-20) 

ผมเกรงว่า เรามักจะพลาดโอกาสที่จะมีประสบการณ์ในความชื่นชมยินดีที่พระเจ้ามีสำหรับเรา  เพราะเราไม่เข้าร่วมในพระคุณของพระเจ้าที่ทรงกระทำพระราชกิจในชีวิตของคนอื่น  เฉกเช่นที่ทรงกระทำในชีวิตของเรา

พระคัมภีร์ในเรื่องที่เราศึกษานี้ได้ย้ำเตือนตัวผมเองด้วย ถึงความเข้าใจเกี่ยวกับการสูญหายหรือหลงหายของมนุษย์เป็นเรื่องใหญ่มาก  และเตือนผมถึงการเข้ามีส่วนร่วมในการแสวงหาผู้ที่หลงหาย  และการเข้าร่วมในความชื่นชมยินดีเมื่อคนเหล่านั้นกลับใจมาหาพระเจ้า   การที่คริสตชนจำนวนมากล้มเหลวในการประกาศพระกิตติคุณของพระเยซูคริสต์  มิใช่เพราะขาดการอบรมวิธีการประกาศฯ หรือ เราไม่มีวิธีการประกาศฯ  แต่เราขาดความตระหนักรู้และสำนึกถึงสาเหตุการหลงหายของมนุษย์  วิกฤติที่แท้จริงในชีวิตที่เขาต้องเผชิญอยู่   และความชื่นชมยินแห่งความรอดที่มีพร้อมอยู่ในพระคริสต์สำหรับมนุษย์

ผมคิดว่าคริสตชนมีสิ่งที่ต้องเรียนรู้มากมายในเรื่องการแยกออกเฉพาะและความบริสุทธิ์  เราเป็นเหมือน ฟาริสี  มักจะคิดว่า  ความบริสุทธิ์ของเราสามารถวัดได้จากการมีชีวิตที่ห่างไกลจาก “คนบาป” มากน้อยแค่ไหน   แต่ในพระคัมภีร์พูดถึงเรื่องความบริสุทธิ์ในความหมายที่ว่าชีวิตของเราใกล้ชิดติดสนิทกับพระคริสต์มากน้อยแค่ไหน   ถ้าในพระคัมภีร์เราพบว่าพระเยซูคริสต์สัมพันธ์ใกล้ชิดกับคนบาป   ดังนั้นเราจึงสามารถที่จะใกล้ชิดติดสนิทกับพระคริสต์และมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับคนบาปด้วยในเวลาเดียวกัน   ความคิดในการแยกตนเองออกเป็นพิเศษเพื่อเป็นคนบริสุทธิ์นี้ทำให้เราแยกตัวออกจากคนบาปดึงเราให้ออกห่างจากการนำพระกิตติคุณไปถึงคนที่หลงหาย   และเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้คนบาปเกลียดชังเรา   คริสตชนจำเป็นที่จะต้องเอาจริงเอาจังในความเข้าใจถึงชีวิตที่แยกออกต่างหาก   เพราะการมีชีวิตที่บริสุทธิ์เพราะแยกออกจากคนอื่น  นั่นเป็นชีวิตบริสุทธิ์ที่จอมปลอมหรือไม่?

จิม ปีเตอร์สัน (Jim Peterson) เขียนหนังสือเล่มหนึ่งที่ดีมากชื่อว่า Evangelism as a Lifestyle (การประกาศพระกิตติคุณเป็นวิถีการดำเนินชีวิต) ได้ชี้ถึงความล้มเหลวของคริสตจักรในการเข้าถึงผู้ที่ยังไม่เชื่อพระเจ้า  ทั้งผู้ที่ไม่เคยรู้เรื่องและเกี่ยวข้องกับพวกคริสตชนเลย   คนเช่นนี้มีจำนวนมากมายที่อยู่ล้อมรอบชุมชนที่เราอาศัยอยู่  บางครั้งก็เป็นคนที่อยู่บ้านใกล้เรือนเคียงกับเรา   บ่อยครั้งคริสตจักรมักจะหาพื้นที่ประกาศพระกิตติคุณที่ห่างไกลจากโบสถ์จากบ้านของตนเอง    บางครั้งไปประกาศถึงต่างประเทศต่างแดน   แท้ที่จริงคนที่ยังไม่เชื่อในพระเจ้ามีมากมายล้อมรอบชีวิตประจำวันของเรา   การที่คริสตจักรปัจจุบันล้มเหลวในการนำพระกิตติคุณของพระเยซูคริสต์เข้าถึงชีวิตของคนที่ยังไม่เชื่อ   เพื่อนำพวกเขาเข้าร่วมชีวิตในแผ่นดินของพระเจ้านั้น   อาจจะเพราะความคิดความเข้าใจที่บิดเบือนหรือบิดเบี้ยวเกี่ยวกับความคิดเรื่องชีวิตจิตวิญญาณ   ประเด็นนี้คริสตชนจำเป็นต้องเข้าใจชัดเจนถูกต้องเพื่อที่จะก้าวข้ามสังคมเข้าสู่วัฒนธรรมวิถีการดำเนินชีวิตของผู้คน

ตามที่กล่าวในตอนต้นแล้วว่า คำจำกัดความของคำว่า “ความบาป” และ “คนบาป” มีความหมายเหมือนกับ  ฟาริสีและธรรมาจารย์  มักเข้าใจตามความหมายตามกระแสคิดทางสังคมมากกว่าตามพระคัมภีร์   “คนบาป” ในความคิดความเข้าใจของเราคือ  ท่าที บุคลิก และ การกระทำทั้งหลายที่สังคมยอมรับไม่ได้   แต่ “ความบาป” ตามความหมายของพระคัมภีร์นั้นบ่อยครั้งเน้นและให้ความสำคัญที่มุมมองและทัศนคติ   แต่นี่มิได้หมายความว่าการกระทำหลายประการมิใช่สิ่งชั่วร้าย ตัวอย่างเช่น  การล่วงประเวณีเป็นความชั่วร้ายแน่นอน   แต่ในเวลาเดียวกันการกระทำที่ดูเหมือนชอบธรรมและเป็นกิจกรรมด้านจิตวิญญาณ เช่นการอธิษฐานอาจจะเป็นสิ่งที่ชั่วร้ายได้ด้วย   ถ้าทัศนคติของการกระทำนั้นชั่วร้าย   “คนบาป” ในความหมายของฟาริสีส่วนใหญ่แล้วเป็นประเด็นทางสังคมมากกว่าด้านอื่น   พระคัมภีร์บอกกับเราว่าคนบาปมิใช่เป็นเพียงคนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งในสังคมชุมชนเท่านั้น  แต่หมายถึงคนเหล่านั้นที่มีทัศนคติ และ การกระทำที่ตรงกันข้ามกับน้ำพระทัยและพระประสงค์ของพระเจ้า   ให้เราคิดพิจารณาเกี่ยวกับคำจำกัดความของความบาปอย่างระมัดระวังมากขึ้น

จากอุปมาเรื่องบุตรผู้ล้างผลาญ หรือ บุตรคนเล็ก   พี่ชายผู้ภาคภูมิใจได้สอนเราเกี่ยวกับเรื่องการนมัสการพระเจ้า   ลูกทั้งสองคนไม่ได้รู้สึกชื่นชมในพ่อที่เป็นอยู่ (แม้ว่าภายหลังลูกคนเล็กจะชื่นชมมากขึ้นก็ตาม)  ลูกทั้งสองคนต่างมองว่าพ่อเป็นผู้ที่จะให้ “ของดี และ โอกาสที่ดี” แก่ตน   สำหรับลูกคนเล็กมองว่าพ่อคือผู้ที่สามารถให้ทรัพย์สินส่วนมรดกแก่ตน  เพื่อตนจะสามารถใช้มรดกเหล่านั้นตามใจปรารถนา   ส่วนลูกคนโต  มองว่าพ่อเป็นเจ้าของฝูงแกะและวัวที่อ้วนพี   และถ้าตนสามารถทำให้พ่อพอใจ   พ่อก็จะให้จัดงานเลี้ยงสำหรับเขาและเพื่อนๆ   แต่ลูกทั้งสองไม่มีคนใดเลยที่เข้าใจว่าพ่อปรารถนาที่จะมีความชื่นชมยินดีในชีวิตของเขา

เราก็มีชีวิตที่สัมพันธ์กับพระเจ้าไม่ต่างอะไรที่กล่าวมานี้   แนวโน้มส่วนมากเรามักจะคิดว่าพระเจ้าคือผู้ให้สิ่งนั้นสิ่งนี้แก่เรา   มากกว่าที่พระองค์คือของประทานสำหรับมนุษย์เรา   เราเข้าหาพระเจ้าด้วยการอธิษฐาน  มิใช่เพื่อที่จะมีสามัคคีธรรมสัมพันธภาพกับพระองค์   แต่เรากลับขอสิ่งที่เราคิดว่าพระองค์จะประทานให้แก่เราเพื่อเราจะมีความชื่นชมยินดีในชีวิต   การนมัสการพระเจ้าคือการที่เราชื่นชมยินดีในพระเจ้าตามที่พระองค์ทรงเป็น   แต่มิใช่เพราะว่าพระเจ้าให้อะไรกับเรา   ลูกชายคนโตไม่สามารถเห็นตัวพ่อเป็นของประทานที่เป็นพระพรยิ่งใหญ่ในชีวิตของตน   ทั้งๆ ที่เขาอยู่กับพ่อตลอดเวลา   ในขณะที่ลูกคนเล็กได้ละจากพ่อและครอบครัวไปหาความชื่นชมยินดีนอกบ้าน   ให้เราแสวงหาและชื่นชมยินดีในพระบิดาของเราในสวรรค์ตามที่พระองค์ทรงเป็น

ประการสุดท้าย   พระคัมภีร์ในตอนที่เราศึกษานี้ตั้งประเด็นถามเราในฐานะคริสตจักรว่า เราต้อนรับคนบาป หรือ เราเป็นเหมือนฟาริสี   ที่บอกอย่างตรงไปตรงมาว่า เขาไม่ต้องการคบค้ากับคนบาป  คนบาปเป็นพวกที่เขาไม่ต้องการ   แต่ถ้าเราเข้าใจพระคุณของพระเจ้า เราจะยินดีต้อนรับคนบาปที่เหมือนเราท่านที่เป็นคนที่มิได้เป็นที่โปรดปรานของพระเจ้า   และชีวิตประสบกับความชื่นชมยินดีเมื่อมีประสบการณ์กับพระคุณของพระเจ้าอย่างที่เราเคยมีประสบการณ์   แต่เราจะไม่นำความรอดไปถึงคนที่เราไม่ต้องการคบค้าสมาคมด้วยอย่างแน่นอน   ให้เราแสวงหาน้ำพระทัยแบบพระคริสต์ที่ให้การต้อนรับคนบาปอย่างอบอุ่น  เฉกเช่นเราคนบาปที่ได้รับการต้อนรับจากพระองค์มาก่อนด้วยเช่นกัน

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

เรียบเรียงจากการข้อมูลในบทความเรื่อง Lost and Found ของ Deffinbaugh

หายไปแล้ว...แต่ได้พบอีก (3)

ลูกา 15:1-32

อุปมาเรื่องบุตรสองคน (หรือที่รู้จักในชื่อเรื่อง บุตรคนเล็ก, หรือ บุตรผู้ล้างผลาญ) ลูกา 15:11-32

พระเยซูตรัสว่า “ชายคนหนึ่งมีบุตรสองคน  บุตรคนเล็กพูดกับบิดาว่า ‘พ่อ ขอแบ่งทรัพย์สินส่วนที่ตกเป็นของลูกให้ลูกด้วย’ บิดาจึงแบ่งสมบัติให้แก่บุตรทั้งสอง   ต่อมาไม่กี่วัน บุตรคนเล็กก็รวบรวมทุกสิ่งทุกอย่างแล้วเดินทางไปยังเมืองไกล  และผลาญทรัพย์สินของตนที่นั่นด้วยการใช้ชีวิตแบบฟุ่มเฟือย   เมื่อใช้จ่ายจนหมดสิ้นทุกอย่างแล้วก็เกิดกันดารอาหารอย่างรุนแรงทั่วเมืองนั้น  เขาจึงเริ่มขาดแคลน   เขาไปอาศัยอยู่กับชาวเมืองนั้นคนหนึ่ง  และคนนั้นก็ใช้เขาไปเลี้ยงหมูที่ทุ่งนา   เขาอยากจะอิ่มท้องด้วยฝักถั่วที่หมูกินนั้น  แต่ไม่มีใครให้อะไรเขาเลย

เมื่อเขาสำนึกตัวได้จึงพูดว่า ‘ลูกจ้างของพ่อไม่ว่าจะมีมากสักแค่ไหนก็ยังมีอาหารเหลือเฟือ  แต่ข้ากลับต้องมาอดตายที่นี่   ข้าน่าจะลุกขึ้นไปหาพ่อ  และพูดกับท่านว่า “พ่อ  ลูกผิดต่อสวรรค์และผิดต่อท่านด้วย  ไม่สมควรจะได้ชื่อว่าเป็นลูกของพ่ออีกต่อไป   ขอโปรดให้ลูกอยู่ในฐานะลูกจ้างคนหนึ่งของท่านเถิด”

แล้วเขาก็ลุกขึ้นไปหาบิดา  แต่เมื่อเขายังอยู่แต่ไกล บิดาก็เห็นเขาและมีใจสงสารจึงวิ่งออกไปกอดคอและจูบแก้มของเขา   บุตรคนนั้นจึงกล่าวกับบิดาว่า  ‘พ่อ ลูกผิดต่อสวรรค์และผิดต่อท่านด้วย  ไม่สมควรจะได้ชื่อว่าเป็นลูกของพ่ออีกต่อไป’   แต่บิดาสั่งบ่าวของตนว่า ‘จงรีบไปเอาเสื้อที่ดีที่สุดออกมาสวมให้เขา  เอาแหวนมาสวมที่นิ้วมือ  และเอารองเท้ามาสวมให้ด้วย   และจงไปเอาลูกวัวตัวที่อ้วนพีมาฆ่าเลี้ยงกันเพื่อความรื่นเริง  เพราะว่าลูกของเราคนนี้ตายแล้วแต่กลับเป็นขึ้นอีก  หายไปแล้วแต่ได้พบกันอีก’  พวกเขาต่างก็มีความรื่นเริง 

ส่วนบุตรคนโตนั้นอยู่ที่ทุ่งนา  เมื่อเขากลับมาใกล้จะถึงบ้าน  ก็ได้ยินเสียงดนตรีและการเต้นรำ  เขาจึงเรียกบ่าวคนหนึ่งมาถามว่า  ‘นี่มันอะไรกัน’  บ่าวจึงตอบว่า  ‘น้องของท่านกลับมาแล้ว  และพ่อของท่านให้ฆ่าลูกวัวตัวที่อ้วนพีเพราะท่านได้ลูกกลับมาอย่างปลอดภัย’  พี่ชายก็โกรธไม่ยอมเข้าไป  บิดาจึงออกมาชวนเขา  แต่เขาบอกบิดาว่า ‘พ่อดูซิ  ลูกรับใช้พ่อมากี่ปีแล้ว  และไม่เคยละเมิดคำบัญชาของพ่อสักข้อหนึ่ง   แต่พ่อก็ไม่เคยให้แม้แต่ลูกแพะสักตัวหนึ่งแก่ลูก เพื่อเลี้ยงฉลองกับเพื่อนฝูง  แต่กับลูกคนนี้ของพ่อซึ่งผลาญสมบัติของพ่อด้วยการคบกับพวกหญิงโสเภณี  พ่อกลับฆ่าลูกวัวอ้วนพีเพื่อเลี้ยงมัน’

บิดาจึงตอบว่า  ‘ลูกเอ๋ยลูกอยู่กับพ่อตลอดเวลา  สิ่งของทั้งหมดของพ่อก็เป็นของลูกอยู่แล้ว   แต่นี่เป็นเรื่องสมควรที่เราจะชื่นชมยินดีและรื่นเริง  เพราะน้องคนนี้ของลูกตายไปแล้วแต่กลับเป็นขึ้นอีก  หายไปแล้วแต่ยังได้พบกันอีก”  (ฉบับมาตรฐาน)

สิ่งหนึ่งที่ผมมั่นใจว่า  อุปมาเรื่องบุตรคนเล็กนี้มิใช่คำสอนสำหรับพ่อแม่ที่มีลูกหนีออกจากบ้าน   อุปมาเรื่องนี้ของพระเยซูเล่าเพื่อที่จะตอบต่อเสียงบ่นและตำหนิของพวกฟาริสีที่ต่อว่าพระองค์ที่ต้อนรับคนบาปที่กลับใจด้วยความชื่นชมยินดี   ถ้าอุปมาสองเรื่องแรกเป็นการแสดงให้เห็นถึงการที่พวกฟาริสีสนใจอย่างมากเกี่ยวกับ “ทรัพย์สินสมบัติที่สูญหายไป”   อุปมาเรื่องที่สามนี้ก็เป็นการเปิดเผยให้เห็นชัดว่าทำไมพวกฟาริสีถึงมิได้สนใจและเอาใจใส่เกี่ยวกับชีวิตคน  ในอุปมาเรื่องที่สามนี้  เป็นการตอบที่ทรงพลังของพระเยซูคริสต์ต่อคำตำหนิของฟาริสีที่พระองค์คบค้าสัมพันธ์กับคนบาป

ในอุปมาเรื่องที่สามนี้มีบุคคลสำคัญมิใช่เพียงคนเดียว แต่มีสามคนด้วยกัน  บุตรคนเล็ก  พ่อ  และบุตรคนโต  เพื่อเราจะเข้าใจและตีความอุปมานี้อย่างถูกต้อง  จะขอเจาะลึกลงแต่ละบุคคล  แต่เราจะไม่ใช้ประสบการณ์ส่วนตัวของเราเข้าไปตีความอุปมาในเรื่องนี้   สำหรับเราเมื่ออ่านอุปมาเรื่องนี้เราอาจจะรู้สึกถึงจิตใจเมตตาของผู้เป็นพ่อ   แต่รู้สึกไม่สบายใจกับลูกคนโตที่โกรธจนไม่ยอมเข้าบ้าน   แต่เราต้องคิดถึงบริบทตามเหตุการณ์ที่พระเยซูเล่าอุปมาเรื่องนี้   เพราะสำหรับฟาริสีแล้ว  เมื่อได้ยินเรื่องอุปมานี้ รู้สึกเสียหน้าอย่างยิ่งที่พระเยซูมาลูบคมทำให้พวกเขาได้รับความอาย  เขารู้และเข้าใจอย่างดีว่าสิ่งที่พระเยซูกำลังพูดนั้นหมายถึงอะไร   ดังนั้น  ให้เราศึกษาโดยมุ่งย้ำสนใจลงใน 3 บุคคลที่สำคัญในท้องเรื่องอุปมานี้

ลูกคนเล็ก

วันหนึ่งลูกคนเล็กเข้าไปหาพ่อ และขอทรัพย์สมบัติในส่วนที่เป็นของตน  ซึ่งเป็นการขอสมบัติก่อนเวลาอันควรตามวัฒนธรรมในตอนนั้น  ถึงแม้จะไม่เป็นประเด็นในอุปมานี้ก็ตาม

การที่จะรับสมบัติตามพินัยกรรมก็ต่อเมื่อผู้ทำพินัยกรรมได้เสียชีวิตแล้ว (ฮีบรู 9:16)   บุตรหัวปีจะได้รับสองในสามส่วนของทรัพย์สมบัติทั้งหมด (เฉลยธรรมบัญญัติ 21:17)  เจ้าของทรัพย์สมบัติอาจจะแบ่งสมบัติก่อนที่ตนจะเสียชีวิต  แต่ผู้รับมรดกยังไม่สามารถนำทรัพย์สินส่วนมรดกไปเป็นของตนเอง ยกเว้นดอกเบี้ยหรือรายได้จากมรดก   คนที่ได้รับมรดกอาจจะขายมรดกดังกล่าวก่อนได้ แต่ผู้ซื้อมรดกยังไม่สามารถนำทรัพย์สินออกไปก่อนเจ้าของมรดกจะตาย

ผู้เป็นพ่อในอุปมาได้แบ่งส่วนมรดกให้กับลูกคนเล็กตามที่ขอ  และในเวลาไม่นานจากนั้นลูกคนเล็กได้ไปจากพ่อเดินทางไปยังเมืองไกล   ที่นั่นเขาใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือยผลาญทรัพย์สมบัติที่ได้จนหมด   พอดีเกิดการกันดารอาหาร   ลูกคนเล็กตกอับ

เขาขายตนเองให้เป็นทาส  เขาต้องทำงานที่ตนไม่ชอบและตกต่ำที่สุดด้วยการเป็นคนเลี้ยงหมู  และเขาเห็นว่าหมูยังได้รับอาหารที่ดีกว่าตน   ในความทุกข์ยากนั้นเองทำให้ลูกคนเล็กคิดได้ว่า  แม้แต่ทาสในบ้านของพ่อยังมีชีวิตที่ดีกว่านี้หลายเท่า  เขาคิดว่าเขาจำเป็นที่จะต้องกลับไปเผชิญหน้ากับพ่อ   เขาจึงฝึกซ้อมคำพูดสารภาพผิดของเขา

ลูกคนเล็กรู้เท่าทันถึงความงี่เง่าของตนเอง  และเดินทางกลับบ้านไปเผชิญหน้ากับพ่อ  เขาคาดหวังเพียงขอพ่อยอมรับเขาเป็นทาสคนหนึ่งในบ้าน  แต่พ่อต้อนรับเขาในฐานะลูก  เขาคาดหวังว่าจะได้ขนมปังเพื่อประทังชีวิต  แต่พ่อของเขาจัดเลี้ยงใหญ่   ลูกคนเล็กไม่ได้รับทรัพย์สมบัติที่สูญเสียไปกลับคืนมา   แต่เขากลับได้รับความชื่นชมยินดีและสิทธิการเป็นลูกของพ่อกลับคืนมา

ในที่นี้ขอเน้นประเด็นสำคัญที่เกี่ยวกับลูกคนเล็ก  

ประการแรก ไม่มีความพยายามที่จะขอลดหย่อนความผิดบาปจากการคิด ตัดสินใจ และการกระทำที่ผิดอย่างรุนแรงและโฉดเขลา   พระเยซูต้อนรับคนบาปและร่วมรับประทานอาหารกับพวกเขา   แต่พระองค์ไม่เคยทำให้ความบาปที่คนบาปกระทำให้เบาลง   เป็นความหนักหนาสาหัสในความบาปของลูกคนเล็กที่ได้กระทำในฐานะคนอิสราเอลคนหนึ่ง     แทนที่ลูกคนเล็กในฐานะที่เขาเป็นคนอิสราเอล  เขาจะได้รับพระพรจากพระสัญญาของพระเจ้าที่ทรงมีต่อประชากรที่ทรงเลือกสรรของพระองค์

พระเจ้าทรงอวยพระพรในแผ่นดินแห่งพระสัญญา  ลูกคนเล็กออกจากแผ่นดินพระสัญญาไปยังเมืองไกล   พระเจ้าทรงอวยพระพรประชากรที่เชื่อฟังและกระทำตามพระบัญญัติของพระองค์   ในที่นี้รวมถึงการมีชีวิตที่บริสุทธิ์  มีชีวิตที่แยกออกเฉพาะจากคนต่างชาติ   แต่ลูกคนเล็กกลับออกจากแผ่นดินพระสัญญาไปอยู่ในแผ่นดินของคนต่างชาติ  และมีชีวิตท่ามกลางคนนอกศาสนา   ในพระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาเดิมมีบทบัญญัติที่จะให้ทรัพย์สมบัติของแต่ละครอบครัวถูกเก็บรักษาไว้ในครอบครัวนั้นๆ  และเพื่อให้ลูกๆ ดูแลพ่อแม่ของตนเอง   แต่ลูกคนเล็กทิ้งครอบครัวของตน  แล้วสูญเสียส่วนมรดกของตน   สำหรับอิสราเอลแล้วไม่มีชีวิตใดที่ตกต่ำไปกว่าการที่ต้องตกเป็นทาสของคนต่างชาติ   ยิ่งกว่านั้นไม่มีงานใดต่ำสกปรกเท่ากับที่ต้องเป็นคนเลี้ยงหมู   ลูกคนเล็กได้กระทำในสิ่งที่เลวทรามบาปหนาและโง่เขลา   ผู้ฟังของพระเยซูเมื่อได้ฟังเรื่องนี้คงเกิดความขยะแขยง และ ตกใจในสิ่งที่ลูกคนเล็กทำ   พวกฟาริสีฟังด้วยดวงตาโต หน้าแดง และรู้สึกโกรธในความบาปผิดที่ลูกคนเล็กได้กระทำ   พระเยซูคริสต์มิได้ลดหย่อนความบาปผิดที่ลูกคนเล็กได้กระทำลงไปแม้แต่น้อย

ถ้าความบาปผิดของลูกคนเล็กมีอย่างหนักหนาสาหัส  การกลับใจสารภาพของเขาก็จริงใจสุดๆ

ประการที่สอง  ท่าทีการยอมรับผิดและการกลับใจของลูกคนเล็ก   การที่ลูกคนเล็กได้กระทำผิดอย่างมหันต์ตามที่กล่าวข้างต้น  สิ่งที่ทำให้เขาสำนึกถึงความบาปผิดที่เขาได้กระทำลงไปก็ต่อเมื่อชีวิตของลูกคนเล็กต้องตกอับ  หมดเงิน  หมดเพื่อน  เมื่อเขาต้องเผชิญกับความหิวโหย  ความทุกข์ยากลำบากในชีวิต  ทำให้เขา “สำนึกได้” “คิดขึ้นได้”  การกลับใจเกิดขึ้นได้เมื่อเขาสามารถมองเห็นและรู้เท่าทันความจริงในชีวิต   และมองเห็นการกระทำของตนเองนั้นผิดบาปอย่างมาก   ประการแรกเป็นการกระทำผิดในสายพระเนตรของพระเจ้า   และเป็นการกระทำผิดต่อมนุษย์   ดังนั้น คำกล่าวสารภาพของลูกคนเล็กที่มีต่อพ่อที่ว่า “ลูกได้ทำผิดต่อสวรรค์ และ ต่อพ่อด้วย”   การสารภาพผิดของลูกคนเล็กได้นำตัวเขาเข้าไปใกล้พ่อผู้ที่เขาได้ทำให้เกิดความเสียใจ  และพ่อผู้ที่ยอมรับความรู้สึกผิดของเขาและความเสียใจของเขาที่ได้กระทำผิดลงไป   จิตวิญญาณแห่งการยอมรับผิดเป็นการสะท้อนออกถึงส่วนลึกแห่งความสำนึกถึงความไร้ค่าของตนเอง   ลูกคนเล็กมิได้อ้างสิทธิหรือเรียกร้องสิทธิใดๆ   เขาหวังเพียงจะได้รับความเมตตากรุณา   เขาไม่ได้เรียกร้องใดๆ   การยอมรับผิดของลูกได้สัมผัสจิตใจของผู้เป็นพ่อ   และก่อให้เกิดการคืนดีและความชื่นชมยินดี

พ่อ

เมื่ออุปมาสองเรื่องแรกพูดถึงเจ้าของแกะและแม่บ้าน เป็นการบ่งชี้ถึงพวกฟาริสีที่สนใจเรื่องทรัพย์สินเงินทอง   เมื่อพูดถึงพ่อที่เปี่ยมด้วยความรักในอุปมาเรื่องนี้เป็นการพรรณนาถึงความรักของพระบิดาในสวรรค์   พระองค์ทรงรอคอยการกลับมาของคนบาป   พ่อผู้เต็มใจที่จะให้อภัย  และชื่นชมยินในการกลับมาของคนบาปที่เคยเอาแต่ใจตนเอง   พ่อคนนี้ยอมให้สิ่งที่ลูกขอ   ยอมให้ลูกเดินไปในทางที่ตนเองตัดสินใจเลือก   ทั้งๆ ที่พ่อมีทางที่จะป้องกันได้ (อย่างน้อยที่สุดผู้เป็นพ่อสามารถที่จะปฏิเสธที่จะให้ทรัพย์สินเงินทองแก่ลูกในการที่จะเดินทางไปเมืองไกล)  จิตใจของผู้เป็นพ่อไม่เคยที่จะลืมลูกที่ดื้อดั้นและเอาแต่ใจตนเอง   “เมื่อลูกอยู่แต่ไกลพ่อก็เห็นเขา” (ข้อ 20) นั่นมิใช่เหตุบังเอิญ   ผู้เป็นพ่อวิ่งไปหาลูก  พ่อมิได้นั่งรอให้ลูกคลานเข้ามากราบกราน  ลูกสารภาพยังไม่จบผู้เป็นพ่อได้คืนสถานภาพความเป็นลูกให้กับเขา  เมื่อลูกคนโตปฏิเสธที่จะเข้าร่วมในงานเฉลิมฉลอง  ผู้เป็นพ่อออกไปหาลูกคนโตและขอร้องเขาให้เข้ามาร่วมในงานเลี้ยง   และชี้ให้เห็นถึงความสำคัญของการเฉลิมฉลองครั้งนี้   ผู้เป็นพ่อมีความเมตตากรุณาต่อลูกคนโตเฉกเช่นที่เมตตากรุณาต่อลูกคนเล็ก   พ่อคนนี้มีความรักที่ยิ่งใหญ่  ที่เหมือนกับความรักของพระบิดาในสวรรค์

ลูกคนโต

เราท่านรู้ว่า ลูกคนโตนี้หมายถึงฟาริสีและธรรมมาจารย์ที่บ่นว่าพระเยซูต้อนรับคนบาป   น่าสังเกตว่าขณะที่ลูกคนเล็กกลับมาบ้าน ลูกคนโตออกไปทำงานในทุ่งนา   ส่วนผู้เป็นพ่อรอคอยการกลับมาของลูกคนเล็ก   ลูกคนโตจึงไม่รู้ว่าน้องของตนกลับมาบ้านแล้ว จนกระทั่งมาได้มียินเสียงดนตรีเฉลิมฉลองจากที่บ้าน   เขารู้จากทาสในบ้านว่าน้องชายกลับบ้าน   พ่อรับเขาเข้าบ้านและจัดงานเลี้ยงให้   การได้ยินว่าพ่อให้ทาสฆ่าวัวที่อ้วนพีเพื่อเลี้ยงฉลองเป็นเหมือน “ฟางเส้นสุดท้าย” ของลูกคนโต   เขาโกรธจัดและปฏิเสธที่จะเข้าร่วมในงานเฉลิมฉลอง   ทั้งๆ ที่ผู้เป็นพ่อเป็นคนที่จัดงานเลี้ยงนี้

เมื่อพ่อออกมาหาลูกคนโต เพื่อขอร้องให้เขาเข้าไปร่วมในงานเลี้ยง ลูกคนโตปฏิเสธ  คำปฏิเสธของลูกคนโตทำให้เราเข้าใจถึงทัศนคติและความปรารถนาในใจของเขา  ให้เราสนใจในสิ่งที่ลูกคนโตพูดกับพ่อของเขา   ซึ่งสิ่งเหล่านั้นคือที่มาของปฏิกิริยาที่เขาแสดงออกด้วยความโกรธและต่อต้าน

1. ฉันทำงานหนักแต่พ่อไม่เคยจัดงานเลี้ยงให้   ผู้เป็นพี่กำลังทำงานในทุ่งนาขณะที่น้องชายกลับบ้าน   ลูกคนโตมีความเข้าใจว่าถ้าจะเป็นที่พอใจและเป็นที่ชื่นชอบของพ่อคือการที่เขาทำงานหนัก   แต่คำตอบของผู้เป็นพ่อกลับตรงกันข้าม  ในฐานะที่เขาเป็นลูกคนโต ทรัพย์สินสมบัติทั้งสิ่งที่พ่อมีก็เป็นของเขา  เขาไม่จำเป็นที่จะทำงานเพื่อที่จะชนะใจของพ่อ หรือ ได้พรจากพ่อ   สิ่งที่จำเป็นเพียงสิ่งเดียวคือการเป็นลูกของพ่อ   และนี่แสดงถึงความผิดพลาดของพวกฟาริสีที่ “ทำงานหนัก” ด้วยการรักษากฎบัญญัติต่างๆ  ตามที่เขาเข้าใจเองว่าการกระทำเช่นนี้จะทำให้ตนเป็นที่ยอมรับของพระเจ้าและได้รับพระพรจากพระองค์

2. ลูกคนนี้ของพ่อที่กระทำบาป แต่ท่านกลับฆ่าวัวอ้วนพีจัดงานเลี้ยงให้   นี่คือสาเหตุแรกที่ทำให้ลูกคนโตต่อต้านพ่อ   เพราะลูกคนโตคาดหวังว่าเขาควรได้รับรางวัลจากพ่อในเมื่อเขาทำงานหนัก   ส่วนน้องชายได้สูญเสียทุกสิ่งเพราะการทำบาปของเขา   แต่ลูกคนโตมิได้เข้าใจว่า ที่พ่อจัดงานเลี้ยงเฉลิมฉลองให้ลูกคนเล็กนั้นมิใช่เพราะเขาทำบาปพ่อจึงจัดงานเลี้ยงให้  แต่เพราะเขาสารภาพ  กลับใจ และ กลับมาหาพ่อต่างหากที่พ่อทำเช่นนั้น   นอกจากการที่พี่ชายไม่เข้าใจถึง “พระคุณ” ของพ่อแล้วยังขุ่นเคืองใจที่พ่อเป็นผู้ที่มีพระคุณเสียอีก

3. ลูกไม่เคยละเมิดคำบัญชาของพ่อสักข้อ   มิเพียงแต่ลูกคนโตคิดว่าตนได้ทำงานหนักที่พ่อควรจะต้องแสดงออกถึงการยอมรับและยกย่องให้เห็นคุณค่า(หรือตอบแทนในการกระทำดีของเขา)   ยิ่งกว่านั้น เขายโส อวดตัว ถือดีว่าตนไม่เคยกระทำบาป   เขาจะพูดได้อย่างไรว่าเขาไม่เคยขัดคำสั่งของพ่อเลย   เพราะไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้พ่อเป็นคนสั่งให้จัดงานเลี้ยงเฉลิมฉลอง   แต่ลูกคนโตเพิ่งปฏิเสธที่จะเข้าร่วมในงานเลี้ยงนั้นหยกๆ?   นี่มิใช่การขัดขืน ละเมิด หรือไม่เชื่อฟังหรือ?   พวกฟาริสีก็คิดเช่นเดียวกับลูกคนโตว่าตนเป็นผู้ที่ผู้รักษาคำบัญชาของพระเจ้าได้อย่างครบถ้วนสมบูรณ์

ปัญหา หรือ จุดผิดพลาดของลูกคนโตคือ การคิดว่าตนเป็นคนถูกต้องชอบธรรมเหนือคนอื่น  การสำคัญตนผิดและคิดว่าตนชอบธรรมเหนือผู้อื่นทำให้เขาเรียกร้องการยอมรับจากพระเจ้า และ คิดว่าพระเจ้าต้องอวยพระพรพวกเขาที่ทำตามพระบัญญัติอย่างครบถ้วน   เพราะการสำคัญตนผิดคิดว่าตนเป็นคนชอบธรรมนี้เองทำให้เขาขุ่นเคืองและไม่พอใจ “พระคุณ” ของพระเจ้าและปฏิเสธที่จะร่วมในการเฉลิมฉลองในงานที่ชื่นชมยินดีของพ่อ   ลูกคนโตมองไม่เห็นว่าตนเป็นคนบาป  ดังนั้น เขาจึงไม่สามารถที่จะเข้าใจถึงความรอดที่พระเจ้าทรงประทานแก่คนบาปทั้งหลายที่กลับใจอย่างจริงใจ   เมื่อลูกคนโตไม่คิดว่าตนต้องการการกลับใจใหม่และความรอด  และในเวลาเดียวกันก็ไม่พอใจและต่อต้านที่คนอื่นที่จะกลับใจใหม่และรับความรอด   ดังนั้น เขาจึงไม่ยอมและไม่สามารถเข้าร่วมในการเฉลิมฉลองด้วยความชื่นชมยินดี

คำกล่าวของพ่อที่มีต่อลูกคนโตมีความสำคัญอย่างยิ่ง  พ่อได้ย้ำเตือนให้ลูกคนโตระลึกถึงพระพรที่เขาได้รับเมื่ออยู่ในบ้าน พ่อให้ลูกคนโตระลึกถึงสัมพันธภาพระหว่างเขากับพ่อในช่วงเวลาที่ลูกคนเล็กใช้ชีวิตกับคนต่างแดนและตกต่ำจนต้องเลี้ยงหมู  พ่อกล่าวกับลูกคนโตว่า  “ลูกเอ๋ย ลูกอยู่กับพ่อตลอดเวลา...(ข้อ 32 ก) แต่สิ่งนี้ยังไม่เพียงพอต่อความต้องการของลูกคนโต  เขาต้องการอยู่กับเพื่อนด้วย (ข้อ 29)   ประโยคที่สองของพ่อที่เตือนความจำของลูกคนโตคือ  “...สิ่งของทั้งหมดของพ่อก็เป็นของลูกอยู่แล้ว” (ข้อ 32 ข)   และประการนี้ด้วยที่ดูเหมือนไม่เป็นที่พอใจและเพียงพอสำหรับลูกคนโต  

ประเด็นแตกต่างระหว่างลูกสองคน

ทั้งสองมีประเด็นความแตกต่างบางประการดังนี้

1. ลูกคนเล็กออกไปจากบ้าน   ลูกคนโตอยู่บ้าน

2. ลูกคนเล็กล้างผลาญสมบัติ   ลูกคนโตทำงาน(เกิดผล)

3. ลูกคนเล็กสูญเสียสมบัติส่วนที่เป็นของเขาทั้งหมด   แต่ลูกคนโตมิได้สูญเสีย

4. ลูกคนเล็กรู้สึกว่าตนไม่สมควรที่จะได้รับพระพรจากพ่อ   แต่ลูกคนโตคิดว่าตนต้องได้รับ

5. ลูกคนเล็กสำนึกในความบาปผิดของตน   ลูกคนโตรู้สึกว่าตนเป็นคนชอบธรรม

6. ลูกคนเล็กกลับใจใหม่   ลูกคนโตขุ่นเคือง ไม่พอใจ

ประเด็นที่คล้ายกันในลูกทั้งสอง

ที่ผ่านมาผมมักคิดแต่สิ่งที่แตกต่างกันในลูกทั้งสองคน   แต่จากการศึกษาพระธรรมตอนนี้ทำให้ผมเห็นสิ่งที่คล้ายและเหมือนกันหลายประการในลูกทั้งสองคน   ซึ่งมีประเด็นที่น่าสังเกตดังนี้

1. ลูกทั้งสองคนต้องการงานเลี้ยงเฉลิมฉลอง  ลูกคนเล็กออกไปเลี้ยงฉลองกับคนในต่างแดน   ส่วนลูกคนโตต่อว่าพ่อที่ไม่เคยจัดงานเลี้ยงให้แก่ตนเลย

2. ลูกทั้งสองคนต้องการงานเลี้ยงเฉลิมฉลองที่ไม่ต้องมีพ่ออยู่ด้วย   ลูกคนเล็กจัดงานเลี้ยงฉลองในต่างแดนร่วมกับเพื่อนที่ไม่เหมาะสม   ส่วนลูกคนโตปฏิเสธที่จะร่วมในงานเลี้ยงเฉลิมฉลองกับพ่อ(และน้องของตน)   แต่เขาได้แสดงออกถึงความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่ต้องการมีงานเลี้ยงฉลองกับเพื่อนของเขา

3. ลูกทั้งสองต่างรู้สึกว่า การเลี้ยงฉลองที่จะมีความชื่นชมยินดีอย่างเต็มที่ไม่สามารถที่จะมีพ่ออยู่ด้วย   ลูกคนเล็กทิ้งพ่อ ทิ้งครอบครัว ทิ้งถิ่นที่บ้านเกิดของตนเพื่อที่จะมีโอกาสมีความสุข ยินดี กับเพื่อนฝูงที่อยู่นอกกรอบความเชื่อศรัทธาและกติกาในครอบครัวของตน   ลูกคนเล็ก(และคนโตด้วย)รู้สึกว่า การที่จะฉลองอย่างมีความสุขสุดๆ ไม่สมควรมีพ่ออยู่ด้วย   ดังนั้น  เขาจึงต้องการที่จะเลี้ยงฉลองกับเพื่อนของเขาเท่านั้น มิใช่กับพ่อของตน   เขารู้สึกว่าความสัมพันธ์ของตนกับพ่อเป็นความสัมพันธ์แบบคนใช้กับนายงาน  แต่มิใช่ความสัมพันธ์แบบชื่นชมยินดี   “วัวอ้วนพี” ในที่นี้น่าจะเป็นสัญลักษณ์ถึงการฉลองด้วยความยินดี   คำพูดของพ่อที่มีต่อลูกคนโตกำลังบอกว่า “วัวอ้วนพี” (การเลี้ยงฉลองด้วยความชื่นชมยินดี) เกิดขึ้นได้ทุกเวลา   แต่ลูกคนโตมิได้คิดเช่นนั้น   พวกฟาริสีก็มิได้คิดเช่นนั้นเหมือนกัน   ดั่งเช่นการที่พวกเขาต่อต้านพระเยซูที่เข้าไปร่วมในงานเลี้ยง (ดู ลูกา 5:25… ทำไมพวกท่านมากินดื่มกับคนเก็บภาษีและคนบาป)

4. ดูเหมือนว่าลูกทั้งสองต่างมิได้ชื่นชมและรักพ่อของตน  แต่พ่อรักเขาทั้งสอง  ลูกคนเล็กรู้สึกว่าอยู่กับพ่อแล้วไม่มีความสุขเลยตัดสินใจออกจากบ้านไปยังแดนไกล   ส่วนลูกคนโตมิได้ไปจากผู้เป็นพ่อ  แต่ก็ไม่มีความสุขในการอยู่กับพ่อเช่นกัน   พ่อได้ตอบคำบ่นว่าต่อต้านของลูกคนโตว่า “ลูกเอ๋ยลูกอยู่กับพ่อตลอดเวลา”  ลูกคนโตคงสวนกลับพ่อในใจว่า  “แล้วทำไม”  “มีอะไรดีหรือ?”

5. ลูกทั้งสองมีจิตวิญญาณแห่งความเป็นทาส   ลูกคนเล็กในช่วงแรกตกเป็นทาสของวัตถุสิ่งของทรัพย์สมบัติ (ความบาป)   แล้วก็ตัดสินใจยอมเป็นทาสเมื่อหมดทรัพย์สิน  เขาตัดสินใจกลับบ้านมาหาพ่อ  แล้วขอพ่อเพียงยอมรับให้เขาเป็นทาสในบ้าน   แต่ไม่กล้าที่จะฝันกลับมาเป็นลูกของพ่ออีกครั้งหนึ่ง   ส่วนลูกคนโตมีจิตวิญญาณของความเป็นทาสอย่างชัดเจน   ลองพิจารณาคำกล่าวของเขาที่มีต่อพ่อว่า...

“พ่อดูซิ  ลูกรับใช้พ่อมากี่ปีแล้ว  และไม่เคยละเมิดคำบัญชาของพ่อสักข้อหนึ่ง...”(15:29)

เพราะลูกคนโตคิดว่างานที่เขาทำเป็นการทำให้แก่พ่อ  เพื่อพ่อจะยอมรับและให้สิ่งตอบแทนแก่ตน   ลูกคนโตมีจิตวิญญาณของความเป็นทาสไม่น้อยกว่าลูกคนเล็ก   

6. ลูกทั้งสองต่างตกอยู่ในกรอบคิดแบบวัตถุนิยม  ลูกคนเล็กหลงรักหลงชอบวัตถุทรัพย์สมบัติ สิ่งของ เงินทอง  มากกว่าที่จะรักพ่อและครอบครัวของเขา   ลูกคนเล็กต้องการใช้มรดกส่วนของตนด้วยตนเอง   ลูกคนโตก็ตกใต้อิทธิพลวัตถุนิยมไม่ต่างจากน้องเลย   ลูกคนโตรู้สึกโกรธน้องของตนและไม่ต้องการหรือเต็มใจยอมรับน้องกลับเข้ามาในบ้าน   ทั้งนี้เพราะน้องได้ทำลายล้างผลาญทรัพย์สมบัติส่วนหนึ่งของพ่อ   ถ้าลูกคนเล็กต้องการใช้จ่ายเงินทองฟุ่มเฟือย  ลูกคนโตก็ต้องการที่จะเก็บเงินทองสมบัติไว้เพื่อ(ทำให้รูสึกดูเหมือน)ความมั่นคงของชีวิต   ลูกทั้งสองต่างรักเงินทองทรัพย์สมบัติ  สิ่งเดียวที่แตกต่างคือ เขาจะทำอย่างไรกับทรัพย์สินเงินทองและสมบัติที่มี  และจะทำเมื่อใดเท่านั้น

7. ลูกทั้งสองคนต่างเป็นคนบาป   ในตอนต้นของพระธรรมบทนี้(ลูกา บทที่ 15) พวกฟาริสีจะมองคนอื่นว่าเป็นคนบาป และมองว่าตนเองเป็นคนชอบธรรม   แต่ในตอนท้ายของอุปมาเรื่องที่สามนี้แสดงและชี้ชัดว่าความคิดของฟาริสีผิด   ดูภายนอกแล้วความบาปของลูกสองคนนี้มีความแตกต่างกันอย่างมาก   แต่รากแห่งความบาปที่หยั่งลงลึกในชีวิตนั้นมาจากรากแห่งความบาปรากเดียวกัน

เราจะพบว่า โดยทั่วไปแล้วเราจะมองความบาป (และคนบาป) จากมาตรฐานภายนอกเท่านั้น   แต่สำหรับพระคริสต์แล้วพระองค์มองลึกลงในความคิดและจิตใจของคน   เรามักด่วนรีบฟันธงลงไปว่า การขโมย การฆาตกรรม  การข่มขืน และการกระทำความรุนแรงต่างๆ เป็นการกระทำที่ผิดบาป   โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าเป็นการกระทำผิดต่อตัวเรา   แต่พระเยซูคริสต์ได้แสดงให้เราเห็นในพระกิตติคุณของพระองค์ว่า การอธิษฐาน  การสอน  และ การเทศนา  สามารถที่เป็นการกระทำความผิดบาปได้ด้วยเช่นกัน   ถ้าการกระทำเหล่านั้นถูกกระตุ้นให้มีเจตนากระทำในสิ่งที่ผิด   เราเห็นได้จากคำบ่นต่อว่าของพี่คนโตว่า ตนทำงานหนัก  และยังต้องทำตามคำบัญชาของพ่อ   เราไม่สามารถมองเห็นวิญญาณกบฏ หรือ การขัดขืนที่ลูกคนโตมีต่อพ่อ  เราไม่พบเลย  นอกจากมาจนถึงเหตุการณ์งานเลี้ยงที่พ่อจัดให้น้องเท่านั้น   แต่ทัศนคติและสิ่งกระตุ้นภายในของพี่ชายคนโตนั้นเป็นสิ่งที่ชั่ว  และเป็นสิ่งที่ชั่วรุนแรงเพราะมาจากแรงขับภายในที่เห็นแก่ตัวที่ปกปิดซ่อนไว้  แต่ภายนอกทำเหมือนว่าตนทำตามที่พ่อประสงค์และทำงานหนัก

ในตอนต่อไปซึ่งเป็นตอนสุดท้าย  จะเป็นการรวบรวมเอาบทเรียนที่เราได้เรียนรู้จากอุปมาทั้งสามเรื่องของพระเยซูคริสต์ที่มิใช่บทเรียนสำหรับฟาริสีเท่านั้นแต่เป็นบทเรียนชีวิตคริสตชนสำหรับเราด้วย

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

เรียบเรียงจากการข้อมูลในบทความเรื่อง Lost and Found ของ Deffinbaugh

หายไปแล้ว...แต่ได้พบอีก (2)

ลูกา 15:1-32

อุปมาเรื่องแกะหาย  (ลูกา 15:3-7)

พระเยซูจึงตรัสอุปมาต่อไปนี้ให้พวกเขาฟังว่า

“ใครในพวกท่านที่มีแกะร้อยตัว และตัวหนึ่งหลงหายไป  จะไม่ทิ้งเก้าสิบเก้าตัวนั้นไว้ที่กลางทุ่งหญ้าแล้วออกไปตามหาตัวที่หายไปนั้นจนกว่าจะพบหรือ?   และเมื่อพบแล้ว เขาจะยกขึ้นใส่บ่าแบกมาด้วยความชื่นชมยินดี   เมื่อมาถึงบ้านเขาก็เชิญมิตรสหายและเพื่อนบ้านให้มาพร้อมกันและพูดกับพวกเขาว่า  ‘มาร่วมยินดีกับข้า  เพราะข้าพบแกะของข้าที่หายไปนั้นแล้ว’

เราบอกท่านทั้งหลายว่า  ในทำนองเดียวกัน จะมีความชื่นชมยินดีในสวรรค์เรื่องคนบาปคนเดียวที่กลับใจใหม่มากกว่าเรื่องคนชอบธรรมเก้าสิบเก้าคนที่ไม่ยอมกลับใจ” (ฉบับมาตรฐาน)

พระเยซูได้เริ่มต้นการวิพากษ์ของพระองค์โดย  มุ่งชี้ให้เห็นว่าสิ่งที่พระองค์คิดพระองค์ทำนั้นเกี่ยวข้องกับการหลงหาย   โดยอุปมาว่ามีคนหนึ่งมีฝูงแกะร้อยตัว แล้วมีตัวหนึ่งหลงหายไป   เจ้าของจะไม่ละแกะ 99 ตัวเพื่อออกตามหาแกะตัวที่หลงหายหรือ?  เมื่อตามหาแกะที่หายอย่างจริงจัง  เมื่อพบแล้วเขาจะไม่ชื่นชมยินดีหรือ?   แล้วเขาจะไม่เอาแกะตัวนั้นใส่บ่าแบกกลับบ้านด้วยความทะนุถนอมหรือ?   หรือเขาจะทำโทษแกะตัวนั้น  บ่นด่าที่แหกคอกจนหลงหายหรือไม่?   แล้วเขาจะไม่บอกข่าวดีนี้แก่เพื่อนฝูงและเพื่อนบ้านถึงความสำเร็จในการตามหาแกะตัวนั้น  และให้ร่วมกันเฉลิมฉลองที่ได้พบแกะที่หลงหายตัวนั้นหรือ?

แน่นอนว่าพวกฟาริสีและธรรมมาจารย์เห็นด้วยกับการตามหาแกะที่หลงหายจนพบอย่างเรื่องที่พระเยซูเล่า   แต่พระเยซูคริสต์หักมุมอุปมาที่เล่านี้ โดยเพิ่มเติมต่อจากเรื่องเล่าว่า  ทำนองเดียวกัน  ในสวรรค์จะมีความชื่นชมยินดีมากกว่านั้นเสียอีกที่คนบาปคนหนึ่งได้กลับใจมาหาพระเจ้า   และสวรรค์ก็ชื่นชมยินดีต่อคนบาปที่กลับใจมากกว่า “คนที่คิดว่าตนชอบธรรม” 99 คน ที่ไม่ยอมกลับใจ

เมื่ออ่านอุปมาเรื่องนี้ทีไร  ผมมีคำถามที่ค้างคาใจทุกครั้ง   แต่ก็ไม่กล้าถามตรง   มันเป็นการฉลาดหรือไม่ หรือ คุ้มค่าแค่ไหนที่ปล่อยให้แกะ 99 ตัวต้องเสี่ยงภัยกลางที่โล่งกว้าง   แล้วออกไปตามหาแกะเพียงตัวเดียวที่หลงหาย?   แกะตัวนั้นอาจจะตายไปแล้วใครจะไปรู้?   หรือต่อให้ออกไปตามหาอย่างไรก็คงไม่สามารถพบแล้ว?

แต่เมื่อหาแกะหลงหายตัวนั้นพบแล้ว กลับมาบ้านจัดเลี้ยงเฉลิมฉลองกับเพื่อนบ้าน   แล้วค่าใช้จ่ายในการเลี้ยงฉลองนั้นจะหมดไปมากไหม?   แค่ได้แกะกลับมาหนึ่งตัวแล้วจัดงานเลี้ยงฉลองกับเพื่อนบ้าน   แล้วจะฆ่าแกะกี่ตัวและแพะกี่ตัวในการเลี้ยงนั้น?   มันคุ้มค่าหรือไม่ที่ทำอย่างงี้?  คำถามข้างต้นท้าทายความคิดของเรา  ถึงแม้จะมีคนบอกว่าอุปมานี้มิได้หมายความตามตัวอักษร   แต่มีนัยอยู่เบื้องหลังก็ตาม   ให้เราตั้งคำถามนี้ไว้เพื่อจะพิจารณาในตอนต่อๆ ไป

อุปมาเรื่องเหรียญหาย (ลูกา 15:8-10)

หญิงคนใดที่มีเหรียญเงินสิบเหรียญและเหรียญหนึ่งหายไป  จะไม่จุดตะเกียงกวาดบ้านค้นหาอย่างละเอียดถี่ถ้วนจนกว่าจะพบหรือ?   เมื่อพบแล้วนางจะเชิญมิตรสหายและเพื่อนบ้านมาพร้อมกัน แล้วพูดกับพวกเขาว่า ‘มาร่วมยินดีกับฉัน เพราะฉันพบเหรียญที่หายไปนั้นแล้ว’  ในทำนองเดียวกัน เราบอกท่านทั้งหลายว่า จะมีความชื่นชมยินดีท่ามกลางพวกทูตสวรรค์ของพระเจ้าเรื่องคนบาปคนเดียวที่กลับใจใหม่”  (ฉบับมาตรฐาน)

เหมือนกับเจ้าของฝูงแกะที่แกะหายไปหนึ่งตัวแล้วออกติดตาม   แม่บ้านคนนี้ก็เช่นกัน  เธอมีเหรียญเงินอยู่สิบเหรียญแต่หายไปหนึ่งเหรียญ  นั่นหมายความว่าเงินสำหรับค่าครองชีพของเธอได้สูญหายไปเท่ากับค่าแรงงานหนึ่งวัน  แน่นอนครับเธอจะต้องค้นหาให้พบว่าเหรียญเงินเหรียญนั้นไปตกอยู่ในซอกในมุมไหนของบ้าน   เธอค้นหาอย่างพลิกพื้นคว่ำบ้านอย่างแน่นอน   เธอจุดตะเกียงเพื่อส่องดูว่า เหรียญเงินเหรียญนั้นตกอยู่มุมมืดนั้นหรือไม่   เธอจะกวาดพื้นและซอกมุมต่างๆ ดูว่ามันตกอยู่ในนั้นหรือเปล่า  เธอจะไม่หยุดการค้นหาจนกว่าจะพบเหรียญนั้น

เมื่อเธอพบเหรียญเงินเหรียญนั้น  เธอชื่นชมยินดีอย่างมาก   เธอจะบอกเพื่อนและเพื่อนบ้านมาร่วมแสดงความยินดีด้วย   แน่นอนว่า ผู้ฟังเรื่องอุปมานี้ที่พระเยซูเล่า  ต่างก็คงจะแสดงท่าผงกศีรษะเห็นด้วย  เพราะถ้าเป็นพวกเขาๆก็จะทำอย่างหญิงในคำอุปมานั้นเช่นกัน

ในทำนองเดียวกัน  เมื่อมีคนบาปคนหนึ่งกลับใจ   ในสวรรค์ก็จะมีความชื่นชมยินดีด้วยเช่นกัน   ในตอนนี้กล่าวถึงพวกทูตสวรรค์ของพระเจ้ามีความชื่นชมยินดีเมื่อมีคนบาปคนหนึ่งกลับใจ   เพราะทูตสวรรค์อยู่ในโลกนี้เพื่อดูความเป็นไปของโลก   และทูตสวรรค์รู้ว่าพระประสงค์ของพระเจ้าคือการทรงช่วยมนุษย์ให้รอดโดยทางพระโลหิตของพระบุตร   ดังนั้น เมื่อมีคนบาปกลับใจแม้แต่คนเดียว  พวกทูตสวรรค์จึงชื่นชมยินดีเพราะเกิดความสำเร็จตามพระประสงค์ (1เปโตร 1:12;  1โครินธ์ 11:10)

การที่สวรรค์มีความชื่นชมยินดีเมื่อมีคนบาปกลับใจเป็นเรื่องที่สมควรอย่างยิ่ง ในแง่หนึ่งก็เป็นเหมือนความชื่นชมยินดีของหญิงที่พบเหรียญที่หายไป  แต่เมื่อมาพิจารณาถึงความชื่นชมยินดีของหญิงที่พบเหรียญที่หายไปนั้น เป็นความชื่นชมยินดีที่สมเหตุสมผลหรือไม่?  โดยทั่วไปเธอหาเหรียญที่หายไม่คอยพบหรือ?   ครั้งนี้เธอถึงชื่นชมยินดีถึงขนาดนี้?   การที่พบเหรียญเงินเพียงเหรียญเดียวแล้วไปบอกและชวนเพื่อนบ้านมาร่วมแสดงความยินดีด้วยเป็นการตื่นเต้นเกินเหตุไหม?   เป็นการรบกวนเพื่อนบ้านหรือเปล่า?   ทั้งเรื่องการกลับมาพบแกะและเหรียญที่หายแล้วเจ้าของแสดงความชื่นชมยินดี  เป็นการแสดงความชื่นชมยินดีเกินพอดีหรือไม่?

ข้อสังเกตเกี่ยวกับอุปมาสองเรื่องแรก

อุปมาสองเรื่องแรกนี้เป็นอุปมาคู่กันเน้นย้ำสัจจะความจริงในเรื่องเดียวกัน   และลักษณะเนื้อหาในอุปมาเป็นเนื้อหาที่เป็นไปในทำนองเดียวกัน   แต่อุปมาในเรื่องที่สามเนื้อหาแตกต่างฉีกแนวออกไป  มีลักษณะเฉพาะ  ให้ความสนใจและความสำคัญในประเด็นที่แตกต่างกัน   ในอุปมาสองเรื่องแรกผู้ฟังสามารถเข้าใจตามเนื้อหาที่เล่า   ขณะที่อุปมาที่สามผู้ฟังจะต้องตีความ

อย่างไรก็ตามขอตั้งข้อสังเกตในความเหมือนของอุปมาสองเรื่องแรกไว้ดังนี้

(1)  อุปมาทั้งสองเรื่อง  มิได้เน้นที่คนบาป (คนหลงทางชีวิต  หลงหาย) แต่เน้นการสูญหาย

(2)  อุปมาทั้งสองเรื่อง  เจ้าของเป็นผู้ที่ออกไปตามหา ค้นหา สิ่งที่สูญหาย

(3)  อุปมาทั้งสองเรื่อง  ตามหาอย่างแข็งขันทุ่มเท และ เพียรพยายาม

(4)  อุปมาทั้งสองเรื่อง  เจ้าของชื่นชมยินดีและเชิญชวนเพื่อน  โดยคาดหวังว่าเพื่อนบ้านจะร่วมในความชื่นชมยินดีของเขาด้วย

(5)  อุปมาทั้งสองเรื่อง  เจ้าของมีความชื่นชมยินดีที่ได้พบสิ่งที่สูญหาย  แต่ในสวรรค์จะชื่นชมยินดีอย่างยิ่ง เมื่อคนบาปได้กลับใจใหม่และพบทางรอด

(6)  อุปมาทั้งสองเรื่อง  ไม่ใช่คนที่สูญหาย  แต่เป็นสิ่งของที่สูญหาย  ส่วนมนุษย์คือผู้ที่ออกติดตามค้นหาด้วยความอุตสาหะทุ่มเทเพื่อที่ค้นให้พบในสิ่งที่สูญหาย

(7)  อุปมาทั้งสองเรื่อง   ผมเชื่อว่ามิใช่อุปมาที่แสดงถึงภาพการที่พระเจ้าทรงแสวงหาคนที่หลงหาย   แต่เป็นเรื่องที่มนุษย์ติดตามค้นหาสิ่งที่สูญหาย

ข้อสังเกตประการสุดท้ายเป็นข้อสังเกตประการที่สำคัญที่สุด   ในอดีตผมเข้าใจว่าอุปมาทั้งสองเรื่องแรกกำลังพูดถึงความเอาใจใส่ของพระเจ้าต่อคนที่หลงหาย   แต่เมื่ออ่านอย่างใส่ใจพบว่าไม่น่าจะเป็นไปเช่นนั้น   ประการแรกน่าสังเกตว่า พระเยซูคริสต์เริ่มต้นเล่าคำอุปมาด้วยประโยคที่ว่า “ใครในพวกท่านที่มี...”   ในอุปมาของพระเยซูสองเรื่องแรกมิได้เน้นย้ำถึงสิ่งที่พระเจ้าทรงกระทำสำหรับสิ่งที่สูญหาย   แต่เจ้าของของสิ่งที่สูญหายต่างหากที่ติดตามค้นหา

ประการแรก  พวกฟาริสีย่อมเห็นด้วยกับพระเยซูอย่างแน่นอนว่า  ถ้าแกะของเขาหาย หรือเงินของเขาหาย  พวกเขาจะติดตามหาอย่างพากเพียรทุ่มเทเพื่อที่จะพบและได้มันกลับคืนมา  และเมื่อเขาพบสิ่งที่หายไปนั้นพวกเขาจะดีใจอย่างมาก

ประการที่สอง  ความกระตือรือร้นและจิตใจที่จดจ่อเกินเหตุของพวกฟาริสีในการค้นหาสิ่งที่สูญหาย  หรือการแสดงความชื่นชมยินดีเมื่อพบสิ่งที่หายนั้นดูจะเกินเลยความพอดีเหมาะสม  สมควรหรือไม่ที่จะทิ้งแกะ 99 ตัวให้อยู่ในที่โล่งกว้าง  ที่เสี่ยงต่อสัตว์ร้ายที่จะมากัดกิน?  เป็นอาการผิดปกติหรือไม่ที่ป่าวประกาศให้เพื่อนบ้านถึงการพบแกะหนึ่งตัวที่หาย  และคาดหวังว่าเพื่อนบ้านจะต้องมาร่วมฉลองในการพบแกะครั้งนี้?   ความกระตือรือร้นเกินเหตุมิใช่พระลักษณะของพระเจ้า   แต่เป็นสิ่งที่พบได้ในมนุษย์

ประการที่สาม  ความชื่นชมยินดีในสวรรค์จะชื่นชมยินดีมากกว่านั้น   เพราะเป็นการชื่นชมยินดีที่คนบาปกลับใจใหม่  แต่มิใช่ความชื่นชมยินดีแค่การค้นพบสิ่งที่สูญหายเท่านั้น

ประการที่สี่   อุปมาสองเรื่องแรกกล่าวถึงความกระตือรือร้นของมนุษย์ในการติดตามค้นหาสิ่งของทรัพย์สมบัติ   มิใช่ติดตามค้นหายคนที่หลงหาย   อย่างที่รู้แล้วว่าพวกฟาริสีเป็นผู้นำศาสนาที่รักเงินทองหรือเห็นแก่เงิน (ลูกา 16:14)  จึงไม่น่าแปลกใจที่เขาสามารถทิ้งแกะ 99 ตัวเพียงเพื่อติดตามค้นหาแกะที่หลงหายเพียงหนึ่งตัว   หรือทุ่มเทพลิกพื้นคว่ำบ้านเพื่อค้นหาเหรียญเพียงเหรียญเดียว   คนที่ตกในความคิดแบบวัตถุนิยมง่ายที่จะคิด ตัดสินใจ และกระทำแบบนี้   แม้จะเป็นการสูญหายของแกะหนึ่งตัวจากร้อยตัว หรือเหรียญหนึ่งเหรียญจากสิบเหรียญ   เพราะพวกที่มีกรอบคิดแบบวัตถุนิยมลึกๆ ไม่ยอมที่จะสูญเสียสิ่งของเงินทองแม้แต่น้อยนิด   และคนกลุ่มนี้จะดีใจมากเมื่อตามหาสิ่งที่สูญหายพบ

สิ่งที่เหมือนกันของฟาริสีและพระเยซูคือการให้ความสนใจในการติดตามหาสิ่งที่สูญหาย  แต่สิ่งที่แตกต่างระหว่างพระเยซูคริสต์กับฟาริสีคือ   พวกฟาริสีสนใจและเอาใจใส่ต่อสิ่งของทรัพย์สมบัติ   ในขณะที่พระเยซูคริสต์สนใจและเอาใจใส่ชีวิตของผู้คน   พวกฟาริสีเป็นพวกมือถือสากปากถือศีล   เป็นพวกที่หน้าซื่อใจคด   พวกเขาจะไม่พอใจอย่างยิ่งที่พระเยซูคริสต์ต้อนรับคนบาปให้กลับใจใหม่ และชื่นชมยินดีเมื่อคนเหล่านี้ได้รับความรอด   แต่พวกฟาริสีจะแสวงหาทรัพย์สิ่งของเงินทองด้วยความพากเพียรทุ่มเท  และชื่นชมยินดีเมื่อได้สิ่งเหล่านั้นมาเป็นของตน

ดังนั้น  อุปมาสองเรื่องแรกเปิดโปงถึงจิตใจที่อยากได้ใคร่มีในทรัพย์สินเงินทองของพวกฟาริสี   และแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับความรักเมตตาของพระเยซูคริสต์ที่มีต่อผู้คนที่หลงหาย    ที่ไม่มีในจิตใจของฟาริสี

สิ่งที่เป็นอยู่ในฟาริสี “สวนทางกับ” ที่เป็นอยู่ในสวรรค์   ทำไมพวกฟาริสีถึงไม่เต็มใจที่จะตามหาและช่วยคนบาปให้รอด  และไม่สามารถที่จะชื่นชมยินดีเมื่อคนบาปกลับใจ?   ทำไมฟาริสีถึงไม่ต้องการคบค้าสัมพันธ์กับพวก “คนบาป”?   คำตอบต่อคำถามเหล่านี้มีในอุปมาเรื่องที่สาม ในอุปมาเรื่องที่สามได้สำแดงถึงภาพของหัวใจที่เปี่ยมด้วยความรักเมตตาและการให้อภัยของพระเจ้า(ในภาพของผู้เป็นพ่อ)  ที่มีต่อคนบาปที่กลับใจ(ลูกคนเล็ก)  และฟาริสีที่โกรธจัดไร้ความยินดี(ลูกคนโต)

ในตอนต่อไปเราจะศึกษาต่อร่วมกันในอุปมาเรื่องบุตรสองคน  อุปมาสองเรื่องแรกนี้เกี่ยวข้องอย่างไรกับอุปมาเรื่องที่สาม   ทำไมพระเยซูคริสต์ต้องเล่าอุปมาสามเรื่องติดต่อกัน   อุปมาเรื่องที่สามนี้พระเยซูคริสต์ต้องการบอกอะไรกับฟาริสีและผู้ฟังของพระองค์

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

เรียบเรียงจากข้อมูลในบทความเรื่อง Lost and Found ของ Deffinbaugh