เมื่อจิตวิญญาณการทำพันธกิจคริสตจักรไทยถูกกลืนกิน???

เมื่อพูดถึงระบบสายพาน  ผมคิดถึงการปฏิวัติอุตสาหกรรม   ที่มีการพัฒนาระบบการทำงานและการผลิต   ที่ได้ผลิตให้ได้ทีละจำนวนมาก ๆ และสิ่งผลิตแต่ละชิ้นมีลักษณะเหมือนหรือใกล้เคียงกันมากที่สุด  และใช้เวลาการผลิตที่น้อยลง   ใช้เครื่องจักรทำงานแทนกำลังผลิตของมนุษย์   ทำให้ต้นทุนต่ำลง  แล้วให้ผู้ประกอบการมีกำไรสูงขึ้น

กรอบคิดแบบนี้ไม่ได้ใช้ในระบบอุตสาหกรรมเท่านั้น   แต่ถูกนำมาประยุกต์ใช้คิดกับระบบการศึกษา  ระบบการเกษตร   ระบบการพิมพ์  ระบบการทำงานในยุคทันสมัย   และ คริสตจักรด้วยครับ!   ยิ่งในสังคมทุนนิยมอย่างในปัจจุบัน   การทำงานด้านต่าง ๆ ถูกกรอบให้มีวิธีคิดแบบ “ธุรกิจ” เช่น ธุรกิจทางการศึกษา   ธุรกิจด้านสุขภาพ หรือ ด้านการแพทย์พยาบาล   ครอบคลุมไปจนถึงธุรกิจการเกษตร  ธุรกิจเภสัชกรรม  รวมไปถึงธุรกิจการท่องเที่ยว  และธุรกิจการบริการลักษณะต่าง ๆ

ทำให้มาฉุกคิดขึ้นว่า  แล้วปัจจุบันคริสตจักรตกลงในกรอบคิดแบบทุนนิยม หรือ ธุรกิจหรือไม่?   หลายคนตอบสวนกลับมาทันทีว่า “ไม่”  คริสตจักรไม่ได้ตกในกรอบคิดแบบธุรกิจทุนนิยม  เพราะเรายังไม่ได้เห็น “คริสตจักรไทยจำกัด” สักแห่งเลย   เพียงแต่การจัดการของคริสตจักรมีความทันสมัยมากขึ้น   เรามีอาคารโบสถ์ที่ใหญ่โตและสวยงามขึ้น  เราพยายามที่จะมีระบบการเงินที่มั่นคงขึ้น   และเราต้องการเป็นโบสถ์ที่มีคนมาร่วมนมัสการมากขึ้น   แต่ที่แน่ชัดคือ   สิ่งที่เคยเป็นพันธกิจคริสตจักรที่มีอิทธิพลเปลี่ยนแปลงคุณภาพชีวิตสังคม และ เป็นเครื่องมือในการทำพันธกิจของคริสตจักรกลับถูกครอบงำด้วยระบบธุรกิจทุนนิยม  กล่าวคือ โรงเรียน (ปัจจุบันเรามีมหาวิทยาลัย)  โรงพยาบาล โรงพิมพ์  ถ้าจะนับเรื่องการพัฒนาและบริการสังคมก็ใช่ด้วย   ปัจจุบันนี้ พันธกิจทั้งสี่ยังมีความสำคัญและใช้ในการทำพันธกิจคริสตจักร ที่กิจสานต่อพระราชกิจของพระเยซูคริสต์ในประเทศไทยอยู่หรือเปล่า?”

ที่ชัดเจน “โรงพิมพ์” ที่คริสตจักรริเริ่มนำเข้ามาในประเทศไทยเพื่อพิมพ์พระคัมภีร์   ขณะนี้เลิกไปแล้ว!  แต่เรายังมีโรงเรียน  มหาวิทยาลัย และ โรงพยาบาล   ครั้งเริ่มแรกนั้น  คริสตจักรนำระบบการศึกษา และ ระบบสุขภาพการพยาบาลการแพทย์สมัยใหม่เข้ามาด้วยเหตุผลที่ต้องการประกาศพระกิตติคุณด้วยการสำแดงความรักของพระคริสต์   เพื่อเป็นการสานต่อพระราชกิจของพระองค์ในดินแดนนี้   คริสตจักรเป็นตัวนำความก้าวหน้าเข้ามาสู่ประเทศไทยทั้งด้านการศึกษา และ สุขภาพ

แต่ปัจจุบัน ทั้งโรงเรียน  มหาวิทยาลัย  และโรงพยาบาลของคริสตจักรถูกครอบงำจากระบบกรอบคิดแบบธุรกิจทุนนิยม   สิ่งที่เคยเป็นพันธกิจคริสตจักรของพระเยซูคริสต์ในประเทศไทยถูกระบบ “ธุรกิจการแพทย์เอกชน” และ “ธุรกิจทางการศึกษาเอกชน” ในประเทศไทย “จูงจมูก” ไปอย่างเชื่อง ๆ   เราไม่ได้นำการเปลี่ยนแปลงที่ดีมาสู่ประเทศไทย   แต่เราต้องตามระบบธุรกิจ มิใช่เพื่อจะแข่งขันกับเขาได้นะครับ  เราแค่ต้องดิ้นรนเพื่อความอยู่รอดในวังวนธุรกิจทุนนิยมผลประโยชน์เท่านั้น   และน่าเสียใจมากยิ่งกว่านั้นคือ   ตัวคริสตจักรเอง และ องค์กรส่วนกลาง ต่างคาดหวังที่จะให้ทั้งโรงเรียน มหาวิทยาลัย และ โรงพยาบาล บริหารจัดการให้ได้กำไร   เพื่อส่วนหนึ่งให้นำมาเจือจุนค่าใช้จ่ายในส่วนกลาง และ ส่วนคริสตจักร   การกระทำเช่นนี้มีรากฐานพระคัมภีร์หรือไม่อย่างไรยังไม่มีการพูดชัดเจนในขณะนี้?

สิ่งที่คริสตจักรไทยปัจจุบันจะต้องถามกันให้ชัดเจนคือ   ในเมื่อโรงเรียน  มหาวิทยาลัย  และโรงพยาบาลยังอยู่ใน “มือ” ของคริสตจักร   เราเคยถามกันไหมว่า  “ถ้าเป็นพระคริสต์แล้ว  พระองค์ต้องการให้คริสตจักรไทยใช้ทั้ง 3 พันธกิจนี้ในการร่วมและสานต่อพระราชกิจของพระองค์อย่างไร?”  

เราจะใช้พันธกิจทั้ง 3 อย่างที่จะสำแดงถึงความรัก เมตตา และการเสียสละชีวิตของพระคริสต์ในสังคมไทยปัจจุบันอย่างไร?   หรือไม่ก็ต้องตอบคำถามที่ว่า โรงพยาบาลคริสเตียนตั้งอยู่ในประเทศไทยไปทำไม?   โรงเรียนคริสเตียนตั้งอยู่ในประเทศไทยไปทำไม?   มหาวิทยาลัยตั้งอยู่ในประเทศไทยไปทำไม?  

เราจะใช้เนื้องานทั้งการศึกษา และ สุขภาพเพื่อประกาศถึงความรักเมตตา และ การให้ชีวิตของพระคริสต์อย่างไร?   จำเป็นไหมที่เราจะต้องไปแข่งขันกับโรงเรียนและมหาวิทยาลัยเอกชน หรือ โรงพยาบาลเอกชน ในประเทศไทย?   พันธกิจโรงพยายาบาล  โรงเรียน  มหาวิทยาลัยคริสเตียนมีเป้าหมายเดียวกับโรงพยาบาล โรงเรียน มหาวิทยาลัยเอกชนทั้งหลายในประเทศไทยหรือ?

ที่ผ่านมาในวงการเอนจีโอ ได้มีการพูดถึง “การทำธุรกิจเพื่อสังคม”   ก็ได้มีคริสตชนบางกลุ่มนำมาประยุกต์กล่าวถึง “การทำธุรกิจเพื่อพันธกิจ”   แต่ไม่สามารถที่จะมาประยุกต์ใช้กับพันธกิจทั้งสามของคริสเตียนได้   เพราะโดยตัวของพันธกิจทั้ง 3 อย่างสามารถทำพันธกิจด้วยเนื้องานของตนเองอยู่แล้ว   กล่าวคือการสานต่อพระราชกิจของพระเยซูคริสต์ด้วยเนื้องาน โรงเรียน  มหาวิทยาลัย และ สุขภาพ   และทั้งสามพันธกิจเริ่มต้นเพื่อใช้ในการทำพันธกิจร่วมและสานต่อพระราชกิจของพระคริสต์ในประเทศไทยแต่เริ่มแรกเลยทีเดียว   แล้วทำไมจึงต้องเปลี่ยนไปเป็น “ธุรกิจ”   แต่การที่สามพันธกิจนี้จะกลับมาทำพันธกิจของพระคริสต์อย่างเต็มตัว   คนในคริสตจักร และ ผู้บริหารส่วนกลางต้อง “ล้างกรอบคิด” ที่จะให้สามพันธกิจดังกล่าวหาเงินมาจุนเจือชีวิตของคริสตจักร และส่วนกลาง  กล่าวเป็นภาพลักษณ์คือ “เลิกกรอบคิดแบบปลิงดูดเลือด” สามพันธกิจดังกล่าว

จุดพลิกฟื้นอยู่ที่ไหน?

สิ่งแรกเราจะออกจากกรอบคิดโคลนตมแห่งธุรกิจทุนนิยม และ ผลประโยชน์นิยมอย่างไร

• ให้คริสตชนไทย และ ทั้งสามพันธกิจกลับมาทบทวนค้นหาใหม่ว่า จริง ๆ แล้วเราเป็นใคร  แล้วเรามีอยู่ตั้งอยู่เพื่ออะไรกันแน่?
  
• กลับไปทบทวนว่า  ประวัติเริ่มแรกของพันธกิจโรงเรียน  พันธกิจอุดมศึกษา  และ พันธกิจสุขภาพ (ไม่ใช่การแพทย์?)  ทำไมถึงได้เกิดพันธกิจทั้งสามในคริสตจักรประเทศไทย?   ปัจจุบันเราได้สานต่ออย่างไร  เหมือน/แตกต่างจากที่เริ่มไว้อย่างไร?  ทำไม?   แล้ว “ทำไมเราถึงทำพันธกิจนี้”  หรือ เราบิดเบือน หรือ หลงตามกระแสสังคมปัจจุบันแบบไม่ลืมหูลืมตาหรือเปล่า?  ทำไมต้องทำเช่นนั้น?
  
• กลับมาทบทวนประวัติศาสตร์การทำพันธกิจของคริสตจักรไทยว่า   ในพันธกิจแต่ละด้าน เคยมีใครบ้างที่มุ่งทุ่มเท สร้างสรรค์ พันธกิจด้านนั้น ๆ ที่เป็นการ “ร่วมและสานต่อ” พระราชกิจของพระคริสต์ที่ได้เริ่มไว้  เขาเหล่านั้นทำอย่างไร?   แล้วปัจจุบันเราจะทำอย่างไรดี?

แล้วช่วยกันเผยแพร่เรื่องราวชีวิตพันธกิจเหล่านั้นเพื่อปลุก และ พลิกฟื้น จิตวิญญาณของการทำพันธกิจคริสตจักรเพื่อร่วมและสานต่อพระราชกิจของพระเยซูคริสต์ให้เป็นขึ้นใหม่ในประเทศไทย

อิสเตอร์/พระคริสต์คืนพระชนม์ (2017)

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

ใช้เงินบนรากฐานของจิตวิญญาณ

บุคคล​ที่​ใจ​กว้างขวาง​ย่อม​ได้รับ​ความ​มั่ง​คั่ง

บุคคล​ที่​รด​น้ำ เขา​เอง​จะ​รับ​การ​รด​น้ำ

(สุภาษิต 11:25 มตฐ.)

เงินเป็นตัวกลางในการ “ตีคุณค่า”  ของสิ่งต่าง ๆ  ตามกรอบคิด มุมมอง และระบบคุณค่าของแต่ละคน   เราใช้เงินเป็นสื่อกลางในการแลกเปลี่ยน ซื้อขายกัน   คริสตชนมิได้ปฏิเสธการใช้เงิน   แต่คริสตชนมีมุมมอง  และระบบคุณค่าในการใช้เงินบนรากฐานความเชื่อศรัทธาในองค์พระผู้เป็นเจ้า   คริสตชนควรเกี่ยวข้อง จัดการ และใช้เงินบนรากฐานของจิตวิญญาณ

กล่าวคือ คริสตชนมีมุมมองว่า เงินที่ตนได้มาในชีวิตจากการทำงานนั้นเป็น “พระคุณ” ที่พระเจ้าประทานให้   ซึ่งมิใช่เพียงเพื่อการอยู่ดีมีสุข หรือ การอยู่รอดมั่นคงของตนเองและครอบครัวเท่านั้น   แต่คริสตชนใช้จ่าย จัดการเงินทองนั้นเพื่อเป็น “พระพร” แก่คนอื่น ๆ ด้วย   แท้จริงแล้วเงินที่เราได้เรามีอยู่นั้นเป็นของประทานจากพระเจ้าทั้งสิ้น   ดังนั้น คริสตชนจึงใช้เงินทองเพื่อผู้อื่นด้วย   “บุคคล​ที่​เอ็นดู​คน​ยากจน​ก็​ให้​พระ​เจ้า​ทรง​ยืม   และ​พระ​องค์​จะ​ทรง​ตอบ​แทน​แก่​การ​กระทำ​ของ​เขา” (สุภาษิต 19:17 มตฐ.)   และนี่คือการใช้เงินบนรากฐานแห่งจิตวิญญาณ

มนุษย์เรามีชีวิตอยู่เพราะ “พระคุณ” ที่ทรงสร้างเรา  และทรงค้ำจุนหนุนเนื่องให้เราสามารถมีกำลัง สติปัญญา ทักษะ  ความชำนาญ  และโอกาสในการทำงาน   และพระองค์มีพระประสงค์ให้คนที่ได้รับ “พระคุณ” ของพระองค์เป็นผู้นำพระคุณที่เราได้รับไปเป็น “พระพร” สำหรับคนอื่นรอบข้าง

รากฐานความเชื่อและจิตสำนึกของคริสตชนมิได้อยู่ที่การใช้และการจัดการทรัพย์สินเงินทองอย่างประหยัด  อย่างรู้จักพอเพียงเพียง   รากฐานจิตวิญญาณการหา ใช้ และจัดการทรัพย์สินเงินทองบนความ “สำนึกในพระคุณของพระเจ้า”   และ ตระหนักชัดเสมอถึงพระประสงค์ของพระองค์ที่ให้เราเป็นผู้นำพระคุณของพระองค์ที่เราได้รับไปให้เป็น “พระพร” ในชีวิตของคนอื่น ๆ   ถ้าปราศจากการสำนึกถึงพระคุณ และ ตระหนักถึงความรับผิดชอบต่อพระประสงค์แล้ว   แม้เราจะได้ทรัพย์สินเงินทองมากมายแค่ไหน   เราก็จะไม่สำนึกว่า “พอเพียง”   บางคนแม้แต่เศษเดนทรัพย์สินเงินทองก็ไม่ยอมให้กระเด็นไปจากอ้อมกอดของตน   อย่างเช่นเรื่องเศรษฐีงี่เง่า ที่พระเยซูคริสต์เล่าให้ประชาชนฟัง เป็นต้น

คริสตชนจนตระหนักชัดว่า   มนุษย์ถูกสร้างขึ้นเพื่อ “สัมพันธภาพ”   คือให้มีความสัมพันธ์กับพระองค์   มีความสัมพันธ์สมดุลกับตนเอง   และมีความสัมพันธ์กับคนอื่นรอบข้าง   ในเมื่อการใช้ทรัพย์สินเงินทองของเราสร้างผลกระทบอย่างมากต่อ “สัมพันธภาพ”  ที่คริสตชนมีต่อพระเจ้า   มีต่อตนเอง  และมีต่อเพื่อนบ้าน   ดังนั้นจึงเป็นการสำคัญยิ่งที่เราจะต้องพินิจพิจารณา และ ใคร่ครวญอย่างลุ่มลึกถึงการใช้ทรัพย์สินเงินทองของเราแต่ละคน  เช่น   เราได้ใช้ทรัพย์สินเงินทองเพื่อประโยชน์ควบคุมคนอื่นในบางเรื่องบางวัตถุประสงค์เพื่อประโยชน์ของเราหรือเปล่า?   เราเห็นว่าเราจะต้องใช้ทรัพย์สินเงินทองที่มีอยู่เพื่อความอยู่รอดปลอดภัยของเราก่อนสิ่งอื่นคนอื่นหรือไม่?   เราเคยใช้เงินทองเพื่อซื้อ “ความเป็นเพื่อน หรือ มิตรภาพ”  หรือ  เพื่อสร้างความ “ประทับใจ”  เพื่อการที่เขาจะยอมรับนับถือเราหรือไม่?   ลึก ๆ แล้วทรัพย์สินเงินทองคือแหล่งที่ทำให้เรารู้สึกถึงคุณค่าในตนเองหรือไม่?   หรือ  เราใช้ทรัพย์สินเงินทองเพื่อเป็นพระพรแก่คนอื่น (ด้วยความจริงใจ  ไม่มีจุดประสงค์แอบแฝง) หรือไม่?

พระคัมภีร์เป็นแหล่งปัญญาสำหรับเราในเรื่องที่เราเข้าไปข้องแวะกับทรัพย์สินเงินทองหลายตอน

ในอพยพ 20:2-3  เตือนเราอย่างตรง แรง และชัดว่า   อย่าให้ความสัมพันธ์ของเราที่มีต่อทรัพย์สินเงินทองกลายเป็นรูปเคารพในชีวิตของเรา   กล่าวคือมีทรัพย์สินเงินทองเป็นเอกเป็นต้นในชีวิต   หรือที่พูดกันเสมอว่า  คริสตชนประเภทที่ “มีเงินนำหน้า  แต่พระเจ้าตามหลัง”   เราต้องตระหนักและสัตย์ซื่อเสมอว่า   พระเจ้าเท่านั้นที่เป็นเอกเป็นต้นนำหน้าในชีวิตของเรา   คริสตชนจะต้องให้ “พระเจ้านำหน้า  ทรัพย์สินเงินทองตามหลัง”

เมื่อบุคคลสำคัญ ๆ ในพระคัมภีร์ที่ได้รับพระพรจากพระเจ้า   เขาจะนำพระพรนั้นให้เป็นพระพรแก่คนรอบข้าง เช่น อับราฮัม (ปฐก. 12:1-2)   ดังนั้น  เมื่อเราได้รับการทรงอวยพระพรในด้านทรัพย์สินเงินทอง   จึงเป็นพระประสงค์ของพระเจ้าที่จะให้เรานำพระพรนั้นไปเป็นพระพรสำหรับคนอื่นด้วย

อย่างไรก็ตาม  ในกรณีที่เราจะให้ใครบางคนยืมทรัพย์สินเงินทอง   เราคงจำเป็นจะต้องมีหลักเกณฑ์ในการพิจารณาคือ   ประการแรก เราสามารถที่จะให้ความช่วยเหลือที่คนนั้นต้องการหรือไม่?   ประการที่สอง  ถ้าเราให้ความช่วยเหลือคนนั้นจะกระทบกระเทือนต่อคนในครอบครัวของเราหรือไม่?   ประการที่สาม  ท่านพร้อมที่จะให้ทรัพย์สินเงินทองดังกล่าวแก่คน ๆ นั้นหรือไม่   ถ้าเขาไม่มีความสามารถที่จะคืนได้?

สิ่งที่พึงระมัดระวัง  เรื่องการให้พี่น้องเครือญาติ หรือ เพื่อนสนิทยืมทรัพย์สินเงินทอง   ซึ่งอาจจะเกิดการกระทบกระเทือนต่อสัมพันธภาพอันดีที่เรามีอยู่ก็ได้   ถ้าเขาไม่คืนเงินที่ยืม  หรือไม่สามารถคืนเงินที่ยืม   เราพร้อมจะยกหนี้นั้นแก่เขาหรือไม่?   และยิ่งกว่านั้นเราพร้อมที่จะยกโทษที่เขาไม่คืนหรือไม่?

อาจจะเพราะด้วยเหตุนี้กระมังที่พระคัมภีร์กล่าวชัดเจนว่า  เราจะไม่เป็นคนให้กู้เงิน   หรือแสวงหาผลประโยชน์จะการยืมเงินจากคนที่ขัดสนยากจนต้องการทรัพย์สินเงินทองเพื่อประทังชีวิต (สดุดี 15:5)   ดังนั้น  เมื่อท่านได้ใคร่ครวญพิจารณาแล้วเห็นว่า  ท่านสามารถให้ความช่วยเหลือทรัพย์สินเงินทองแก่คน ๆ นั้นที่กำลังมีความจำเป็นในชีวิต   และมองว่าทรัพย์สินเงินทองที่ท่านช่วยไปนั้นเป็นการให้แก่เขา   โดยไม่คาดหวังเขาจะนำมาส่งคืนหรือไม่   แน่นอนว่า พระเจ้าจะทรงเป็นผู้ตอบแทนท่านแทนเขาคนนั้น  

ทุกวันนี้ท่านหาเงิน ใช้เงิน สะสม  ดูแลทรัพย์สินเงินทองของท่านบนรากฐานทางจิตวิญญาณ   หรือบนรากฐานเศรษฐกิจเพื่อความมั่งคั่ง มั่นคง  ปลอดภัยในชีวิต  และประโยชน์ส่วนตนและครอบครัว ครับ

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

สำนึกว่า...จิตวิญญาณของตนล้มละลาย!

ความสุขมีแก่ผู้ที่สำนึกว่าตนขัดสนฝ่ายจิตวิญญาณ  

เพราะอาณาจักรของพระเจ้าเป็นของเขาแล้ว  (มัทธิว 5:3 อมต.)

อะไรที่ไม่ใช่ความหมายในพระธรรมตอนนี้

พระเยซูคริสต์มิได้หมายความว่า  คนยากจนคือคนที่ได้พระพร หรือมีความสุขทางจิตวิญญาณ    และก็ไม่ได้หมายความว่า  เพราะความขัดสนทางวัตถุ สิ่งของ ทรัพย์สินเงินทองทำให้พวกเขาใกล้ชิดพระเจ้า  และรับพระพรของพระองค์มากกว่าคนอื่น

พระเยซูคริสต์ไม่ได้หมายความว่า  พระพร หรือ ความสุขเป็นของคนที่ “ยากจนขัดสนในจิตวิญญาณ”  ที่มีความหมายถึงคนที่ขาดความกล้าหาญ  ขาดพลัง  ขาดความกระตือร้น   หรือมีจิตใจที่ห่อเหี่ยว  ไม่อยากทำอะไร  พระองค์ไม่ได้หมายความว่าคนเหล่านี้จะเป็นที่พึงพอใจของพระเจ้า

พระเยซูก็ไม่ได้หมายความว่า  คนที่ “เก็บตัว”  คนเฉยๆ ดูไม่ดิ้นรน  จะเป็นคนที่ดีกว่าคนที่เปิดเผย  ชอบคบค้าสมาคมกับคนอื่น   และพระองค์ก็ไม่ได้หมายความว่า   คนที่รู้สึกไม่มั่นใจในตนเอง  หรือ รู้สึกว่าตนมีภาพลักษณ์ชีวิตที่ย่ำแย่จะได้รับพระพรหรือมีสุข

เราต้องชัดเจนในประการนี้ว่า  พระพรและความสุขที่พระเยซูคริสต์สอนในตอนนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับบุคลิกภาพของบุคคล

ความหมายที่พระคริสต์กล่าวถึง

ก่อนอื่นเราต้องเข้าใจว่า   การที่พระเยซูคริสต์ใช้คำว่า “ขัดสนฝ่ายจิตวิญญาณ” หรือ “ยากจนด้านจิตวิญญาณ”   นั้นเป็นการสอนด้วยการอุปมาเปรียบเทียบ   โดยใช้คำว่า “ขัดสน หรือ ยากจน” ด้านวัตถุสิ่งของ หรือ เงินทอง   มาใช้กับ  ชีวิตด้านจิตวิญญาณของคนเรา

คำว่า “ขัดสน หรือ ยากจน” พระคัมภีร์ภาษากรีกใช้กันอยู่  2 คำคือ คำแรก penichros  เราพบในลูกา 21:2 “หญิงหม้ายคนหนึ่งซึ่งเป็นคน ขัดสน”  นางมีเงินเพียงเล็กน้อย (สองเหรียญทองแดง)  ซึ่งเป็นความยากจนขัดสนอย่างมาก  แต่อย่างน้อยเธอก็ยังมีอยู่สองเหรียญทองแดง   กับอีกคำหนึ่งในภาษากรีก  ptochos  ซึ่งเป็นคำที่ใช้ในพระธรรมตอนนี้ หมายถึงความยากจนขัดสนจนไม่มีอะไรเหลืออยู่เลยในชีวิต   ไม่สามารถที่จะพึ่งตนเองได้   ต้องพึ่งพิงทุกอย่างจากคนอื่นเพื่อค้ำจุนชีวิตตนเองให้อยู่รอด

ในพระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาเดิม “คนยากจนขัดสน” เป็นกลุ่มชนที่ไร้ซึ่งอำนาจ มีแต่ต้องพึ่งพิงคนอื่น   เป็นความยากจนขัดสนด้านวัตถุและเศรษฐกิจและมักถูกเอารัดเอาเปรียบและถูกใช้เป็นเครื่องมือหาผลประโยชน์ของคนมั่งมีและผู้มีอำนาจ   เราพบว่าคนกลุ่มนี้ในพระคัมภีร์เขาพึ่งหวังการปกป้องและค้ำจุนจากองค์พระผู้เป็นเจ้าเท่านั้น

แต่อย่างไรก็ตาม  ในพระธรรมตอนนี้เป็นเรื่อง “ความยากจนขัดสนด้านจิตวิญญาณ”   และเป็นความยากจนขัดสนที่ไม่อะไรเหลืออยู่ในด้านจิตวิญญาณ   ในที่นี้หมายถึงคนที่ “ล้มละลายด้านจิตวิญญาณ”   ไม่มีคุณค่า  ไม่มีบุญญาบารมี  หรือ  คุณธรรมอะไรเหลืออยู่เลยต้องพึ่งพาและการค้ำจุนจากพระเจ้าในทั้งชีวิต   คนที่สำนึกเช่นนี้แหละที่พระเยซูคริสต์บอกว่า  “ความสุขมีแก่คนที่สำนึกว่าตนขัดสนฝ่ายจิตวิญญาณ”   เพราะอาณาจักรของพระเจ้าเป็นของเขาแล้ว   หมายความว่า   เพราะเขาสำนึกว่าตนต้องพึ่งพิงพระเจ้าในด้านจิตวิญญาณ   และยอมตนเข้าอยู่ใต้การครอบครองของพระองค์   ที่รับการทรงเปลี่ยนแปลงและเสริมสร้างชีวิตจิตวิญญาณของตนขึ้นใหม่   ดังนั้นเขาจึงได้เป็นประชากรคนหนึ่งในแผ่นดินของพระเจ้า

การสำนึกว่าตนขัดสนฝ่ายจิตวิญญาณ   คือการยอมรับและตระหนักชัดเจนว่า   ตนสิ้นเนื้อประดาตัวในด้านจิตวิญญาณ   เป็นการรู้เท่าทันและสารภาพยอมรับต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าว่า  จิตวิญญาณของตนเสื่อมต่ำ ขัดสน ข้นแค้น  ไร้ความชอบธรรม  และต้องการพึ่งพิงในพระคุณของพระเจ้าเท่านั้น   ผู้ประพันธ์สดุดี 51:17  กล่าวว่า  

“เครื่อง​บูชา​ที่​พระ​เจ้า​ทรง​ปรารถ​นา​คือ​จิต​ใจ​ที่​แตก​สลาย​

จิตใจที่​แตก​สลาย​และ​สำ​นึก​ผิด​นั้น

ข้า​แต่​พระ​เจ้า พระ​องค์​จะ​ไม่​ทรง​ดู​ถูก (มตฐ.)

ทำไมพระเยซูถึงกล่าวเรื่องนี้เป็นประการแรก

ทำไมข้อนี้จึงเป็นพระพร หรือ ความสุขประการแรก?   ที่พระคริสต์นำขึ้นมา

ทำไมคุณลักษณะการสำนึกใน  “ความยากจนขัดสนด้านจิตวิญญาณ”   จึงเป็นเรื่องแรกที่พระคริสต์กล่าวถึง?

ทำไม “การล้มละลายด้านจิตวิญญาณ”  จึงเป็นเรื่องแรกที่ต้องมีการเปลี่ยนแปลง?

เพราะการที่เราสำนึก และ ตระหนักชัดว่า ชีวิตของเราว่างเปล่า  ล้มละลายในด้านคุณธรรมและคุณค่า  เมื่อนั้นองค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงเติมเต็มความชอบธรรมในชีวิตของเราด้วยพระเมตตาและพระคุณของพระองค์   ประการนี้เป็นรากฐานสำคัญสุดของชีวิตคริสตชน   ตราบใดที่คนเราไม่สำนึกและตระหนักชัดว่า “เราขาด”   แต่กลับคิดว่าเรามี....   เมื่อนั้นชีวิตของเราไม่มีที่ว่างที่องค์พระผู้เป็นเจ้าจะเติมเต็มคุณค่าและคุณธรรมของพระองค์ให้แก่เราได้    ดังที่ ยอห์นเตือนเราในพระธรรมวิวรณ์ 3:17 ว่า  “เพราะ​เจ้า​พูด​ว่า ‘ข้า​เป็น​เศรษฐี​และ​ข้า​ร่ำ​รวย​แล้ว ข้า​ไม่​ต้อง​การ​สิ่ง​ใด​เลย’ เจ้า​ไม่​รู้​ว่า​เจ้า​เป็น​คน​น่า​สม​เพช น่า​สัง​เวช เจ้า​ยาก​จน ตา​บอด และ​เปลือย​กาย” 

พระเยซูคริสต์กล่าวว่า   ความสุขมีแก่ผู้ที่สำนึกว่าตนขัดสนฝ่ายจิตวิญญาณ   เพราะว่าอาณาจักรของพระเจ้า(สวรรค์)เป็นของเขาแล้ว   ขอตั้งข้อสังเกตว่า   ประโยคนี้ในพระคัมภีร์ภาษากรีกเป็นประโยคปัจจุบันกาล   คือคนๆ นั้นได้เริ่มเป็นประชากรในแผ่นดินของพระเจ้าตั้งแต่วันนี้   ไม่ต้องรอหลังความตายก่อนจึงจะได้เข้าในแผ่นดินสวรรค์

พระพรหรือความสุขที่แท้จริงนั้น  เริ่มต้นที่การสำนึกถึงสภาพชีวิตภายในของตน   แล้วยอมรับการทรงเปลี่ยนแปลง   เติมเต็ม  และสร้างใหม่จากพระเจ้า   พระพรและความสุขมิใช่สิ่งที่เกิดจากสภาพการณ์ภายนอก   มิใช่ขึ้นอยู่กับกฎหมาย   ไม่ได้ขึ้นกับความเด็ดขาดจริงจังในการควบคุมสังคม   ไม่ได้เกิดขึ้นจากมีสภาพแวดล้อมทางกายภาพและสังคมที่ดี    สิ่งเหล่านี้มีบางคนที่หยิบยื่นให้เราได้   แต่สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่พระพรที่ทำให้เกิดความสุขที่แท้จริงยั่งยืนแก่คนและสังคม

พระพรที่เป็นความสุขที่แท้จริงเริ่มต้นที่เราท่านได้รับการวางรากฐานชีวิตภายในจิตวิญญาณจากพระเจ้าเป็นประการแรก   ทั้งในความคิด  มุมมองทัศนคติ  ความเชื่อศรัทธา   และความไว้วางใจในพระเจ้า   ที่จะส่งผลต่อการตัดสินใจ  การเลือก   การพูด  ท่าทีที่แสดงออกจนถึงการกระทำของตน   และสิ่งเหล่านี้ที่เป็นผลจากภายในชีวิตของเราต่างหาก  ที่ทำให้สังคมของเราได้รับพระพรหรือการแช่งสาป   ได้รับความสุขหรือความทุกข์ที่นำสู่ความหายนะ

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

วาทะจากกางเขน... ขอมอบจิตวิญญาณของข้าพระองค์ไว้ในพระหัตถ์ของพระองค์

เจ็ดปัจฉิมวาทะของพระคริสต์บนกางเขน

พระ​เยซู​ทรง​ร้อง​เสียง​ดัง​ตรัส​ว่า

“พระ​บิดา ข้า​พระ​องค์​ขอ​มอบ​จิตวิญญาณ​ของ​ข้า​พระ​องค์​ไว้​ใน​พระ​หัตถ์​ของ​พระ​องค์”

(ลูกา 23:46 อมต.)

ปัจฉิมวาทะที่เจ็ด คือ  “ขอฝากจิตวิญญาณของข้าพระองค์ไว้ในพระหัตถ์ของพระองค์”

เมื่อพระเยซูประกาศว่า “สำเร็จแล้ว”   พระองค์ประกาศว่า พระประสงค์ของพระบิดาสำเร็จในชีวิตของพระองค์แล้ว   อะไรจะเกิดขึ้นกับชีวิตของพระองค์ พระองค์ทรงวางใจในพระบิดา   พระองค์ทรงร้องเสียงดังว่า  ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น  ข้าพระองค์ “ขอมอบจิตวิญญาณของข้าพระองค์ไว้ในพระหัตถ์ของพระองค์”

พระเยซูทรงร้องเสียงดังคำกล่าวนี้ จากพระธรรมสดุดีบทที่ 31 (อมต.) โดยเฉพาะในข้อที่ 5

ในการที่เรามอบกายถวายชีวิตให้ชีวิตดำเนินไปตามน้ำพระทัยของพระเจ้านั้น   มิได้บอกว่าทุกอย่างจะเป็นไปอย่างราบรื่น   ไม่ได้ประกันว่าเราจะไม่พบเจอกับความทุกข์ยากลำบาก   มิได้ตอกย้ำว่าเราจะไม่ถูกข่มเหง และได้รับความอยุติธรรม   แต่จากประสบการณ์ชีวิตของผู้ประพันธ์สดุดี 31 ยืนยันว่า   ไม่ว่าจะมีโพยภัยใดๆ จะเล็กหรือใหญ่หลวง   ความชอบธรรมของพระเจ้าจะทรงช่วยกู้เราจากอำนาจเหล่านั้น (ข้อ 1) ดังนั้น ในการดำเนินชีวิตของตนตามน้ำพระทัยของพระเจ้าจึงจำเป็นที่จะต้องมอบจิตวิญญาณของตนไว้ในพระหัตถ์ของพระองค์ (ข้อ 5)   เพราะเมื่อชีวิตของท่านตกอยู่ในภาวะคับขัน   ท่านจะได้เห็นความรักอันอัศจรรย์ของพระเจ้า (ข้อ 21)

บนกางเขนของพระเยซูคริสต์ได้สำแดงถึงพระราชกิจที่กระทำตามพระประสงค์ของพระบิดา เป็นพระราชกิจแห่งการให้อภัยโทษด้วยความรักเมตตา เสียสละ ที่ไร้เงื่อนไข ที่สำแดงออกชัดเจนออกมาเป็นรูปธรรม แม้ว่าคนๆ นั้นจะเป็นอาชญากรก็มีโอกาสจะรับเอาการอภัยโทษนั้นได้   แต่ยิ่งกว่านั้น พระองค์ยังทรงสัญญากับคนบาปว่า   จะได้อยู่กับพระองค์ในที่ที่พระองค์อยู่    บนกางเขนนั้นเราเห็นถึงการเอื้ออาทรเอาใจใส่ดูแลกันและกันตามพระบัญชาของพระองค์  

แต่การกระทำตามน้ำพระทัยของพระเจ้าบ่อยครั้งที่กลับถูกตีตราว่ากระทำผิดบาป   ทั้งนี้เพราะการกระทำตามน้ำพระทัยพระเจ้าดังกล่าวเป็นการขัดต่อพระบัญญัติที่คนทั่วไปตีความตามกระแสนิยมและตามระบบคุณค่าของสังคมในสมัยนั้นๆ   แม้จะทำตามน้ำพระทัยของพระเจ้า   แต่ก็ถูกกล่าวโทษกล่าวร้ายจากผู้คนในสังคม   ถูกกีดกันทำร้ายเพราะถูกมองว่าเป็นภัยต่อองค์กรพระศาสนา   และบ่อยครั้งถูกเฉดหัวให้ออกไปจากสังคมนั้น

ดังนั้น   การที่จะยืนหยัดการกระทำตามน้ำพระทัยของพระเจ้าได้จึงจำเป็นอย่างยิ่งที่ได้รับพระกำลัง  ได้รับความอดทนจากพระเจ้า   ผู้ที่จะกระทำเช่นนั้นได้ต้องเป็นผู้ที่กระหายหาพระกำลังจากเบื้องบน   กระหายหาที่จะเห็น “พระพักตร์พระเจ้า” การชูช่วยจากพระองค์   จนกระทั่งที่จะถึงจุดที่จะร้องเสียงดังว่า “สำเร็จแล้ว”   พระประสงค์ของพระเจ้าสำเร็จในชีวิตนี้แล้ว   ต่อไปนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็จะไม่หวั่นไหว   เพราะพระเยซูคริสต์ได้มอบจิตวิญญาณของพระองค์ไว้ในพระหัตถ์ของพระบิดาต่อจากนี้ไปคือโอกาสที่จะได้เห็นถึงความรักอันอัศจรรย์ของพระบิดา

พระราชกิจของพระเยซูคริสต์บนกางเขนที่สำแดงเด่นชัดแก่คริสตชนทุกคน   พระองค์ทรงส่งผ่านให้เราคริสตชนดำเนินชีวิตตามแบบอย่างชีวิตจากกางเขนของพระองค์  

เปาโลกล่าวว่า   “...ข้าพเจ้า​ถูก​ตรึง​ร่วม​กับ​พระ​คริสต์​แล้วข้าพเจ้า​เอง​ไม่​มี​ชีวิต​อยู่​ต่อ​ไป แต่​พระ​คริสต์​ต่าง​หาก​ที่​ทรง​มี​ชีวิต​อยู่​ใน​ข้าพเจ้า ชีวิต​ซึ่ง​ข้าพเจ้าดำ​เนิน​อยู่​ใน​ร่าง​กาย​ขณะ​นี้ ข้าพเจ้าดำ​เนิน​อยู่​โดย​ความ​เชื่อ​ใน​พระ​บุตร​ของ​พระ​เจ้า​ผู้​ได้​ทรง​รัก​ข้าพเจ้า และ​ได้​ทรง​สละ​พระ​องค์​เอง​เพื่อ​ข้าพเจ้า” (กาลาเทีย 2:19-20 มตฐ.)

ชีวิตของเราท่านถูกตรึงร่วมกับพระคริสต์แล้วหรือยัง?   และเรามั่นใจที่จะวางทั้งชีวิตในพระหัตถ์ของพระเจ้าหรือไม่?   ท่านได้สัมผัสความรักเมตตาที่เสียสละของพระเยซูคริสต์เพื่อท่านแล้วหรือยัง?

ในวันนี้ไม่ว่าชีวิตของเราเผชิญกับสถานการณ์เช่นใด   ให้เราตระหนักรู้ว่า   ถ้าเราต้องการที่จะมีชีวิตที่ดำเนินตามพระประสงค์ของพระเจ้า  เราต้องมอบจิตวิญญาณไว้ในพระหัตถ์ของพระเจ้า

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

ฝึกฝนชีวิตจิตวิญญาณ

มาจนกระทั่งในยุคนี้
พลานุภาพขององค์พระผู้เป็นเจ้าเท่านั้น
ที่ได้ปกป้องรักษาความกล้าหาญ สัจจะความจริง และ
ความเข้มแข็งของชีวิตจิตวิญญาณไว้เป็นจำนวนล้านๆ ดวง
ในขณะที่ดวงวิญญาณอื่นๆ ต้องล้มลงบนวิถีที่ชีวิตดำเนินไป

ความเชื่อศรัทธาได้ถูกรักษาและส่งทอดต่อๆ กันมาได้นั้น
มิได้เกิดจากชีวิตที่ดำเนินไปอย่างราบเรียบ และสะดวกสบาย
แต่จากการที่ต้องต่อสู้ ทนทุกข์ยาก และ ในที่สุดตายเพื่อองค์พระผู้เป็นเจ้า

ชีวิตนี้มิใช่อยู่เพื่อร่างกาย แต่เพื่อชีวิตจิตวิญญาณ
แต่มนุษย์มักเลือกวิถีชีวิตที่ดีและเหมาะสมสำหรับร่างกาย
มิใช่วิถีชีวิตที่ดีและเหมาะสมสำหรับชีวิตจิตวิญญาณ
แต่องค์พระผู้เป็นเจ้าให้สิ่งที่ดีและเหมาะสมสำหรับชีวิตจิตวิญญาณเท่านั้น

การที่ท่านยอมรับสัจจะความจริงข้างต้น
ผลก็คือท่านจะได้รับการหล่อหลอมอย่างน่าอัศจรรย์
แต่ถ้าท่านปฏิเสธสัจจะความจริงข้างต้น และพระประสงค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า
ท่านก็จะเกิดความสับสนในชีวิต
คำอธิษฐานของท่านไม่ได้รับคำตอบ
ความก้าวหน้าของชีวิตจิตวิญญาณต้องเชื่องช้าลง และชะงักในที่สุด
ความทุกข์ลำบากและความเศร้าโศกพอกพูนมากขึ้น

ท่านจงพยายามมุ่งมองเข้าไปในชีวิตจิตวิญญาณของตนในฐานะบุคคลที่สาม
มุ่งมองชีวิตที่ได้รับการฝึกฝนจากองค์พระผู้เป็นเจ้า
อันเป็นการฝึกฝนจากองค์พระผู้เป็นเจ้าและจากตัวของท่านด้วย
จากนั้นท่านจะสามารถแบ่งปันประสบการณ์ชีวิต
เป็นการแบ่งปันด้วยความปีติชื่นบานอันเนื่องจากการมีวินัยชีวิตจากการฝึกฝน

จงดำเนินชีวิตจิตวิญญาณของท่านเคียงคู่กับองค์พระผู้เป็นเจ้า และ
เต็มใจรับการฝึกฝน
ท่านจะชื่นชมยินดีเมื่อชีวิตจิตวิญญาณ เติบโต ก้าวหน้า

พระธรรมภาวนา

เอเฟซัส 4:12-15
12เพื่อเตรียมธรรมิกชนให้เป็นคนที่จะรับใช้ เพื่อเสริมสร้างพระกายของพระคริสต์ให้จำเริญขึ้น 13จนกว่าเราทุกคนจะบรรลุถึงความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันในความเชื่อ และในความรู้ถึงพระบุตรของพระเจ้า จนกว่าเราจะโตเป็นผู้ใหญ่เต็มที่ คือเต็มถึงขนาดความไพบูลย์ของพระคริสต์ 14เพื่อเราจะไม่เป็นเด็กอีกต่อไป ถูกซัดไปซัดมาและหันไปเหมาด้วยลมปากแห่งคำสั่งสอนทุกอย่าง และด้วยเล่ห์กลของมนุษย์ตามอุบายฉลาดอันเป็นการล่อลวง 15แต่ให้เรายึดความจริงด้วยใจรัก เพื่อจะจำเริญขึ้นทุกอย่างสู่พระองค์ผู้เป็นศีรษะ คือพระคริสต์

สดุดี 89:21:
เพื่อว่ามือของเราจะอยู่กับเขาเป็นนิตย์
และแขนของเราจะเสริมกำลังของเขา

ฟิลิปปี 4:13:
ข้าพเจ้าผจญทุกสิ่งได้ โดยพระองค์ผู้ทรงเสริมกำลังข้าพเจ้า

จิตวิญญาณก่อน

แล้วองค์พระผู้เป็นเจ้าจะตรัสกับท่านว่าอย่างไรดี?
ในเมื่อหัวใจของท่านฉีกขาด
แต่ขอให้ท่านระลึกเสมอว่า
“พระเจ้าทรงเป็นผู้เย็บชุนหัวใจที่ฉีกขาด”
ท่านจะได้รู้สึกถึงการสัมผัสอันนิ่มนวล ทะนุถนอม
จากพระหัตถ์ของพระองค์เมื่อทรงเย็บชุนบาดแผลชีวิตของท่าน

ท่านเป็นผู้ที่ได้รับสิทธิอันพิเศษ
เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าได้บอกท่านถึงแผนและความล้ำลึกของพระองค์แก่ท่าน และ
ทำให้ท่านรู้ถึงพระประสงค์ของพระองค์ ในขณะที่หลายคนต้องคลำหาด้วยตนเอง

จงให้จิตวิญญาณของท่านสงบและใคร่ครวญคำกล่าวที่ว่า
“จงแสวงหาแผ่นดินของพระเจ้าและความชอบธรรมของพระองค์ก่อน
แล้วพระองค์จะทรงเพิ่มเติมสิ่งทั้งปวงเหล่านี้ให้” (มัทธิว 6:33)
ดังนั้น อย่าพยายามที่จะกระทำเพื่อให้ได้สิ่งทั้งปวง
แต่จงกระทำทุกอย่างเพื่อท่านจะได้อยู่ในแผ่นดินของพระเจ้าโดยไม่เหน็ดเหนื่อย

เป็นการประหลาดยิ่งในชีวิตของท่าน
ที่ท่านจะคิดถึงทรัพย์สินวัตถุก่อน
หลังจากนั้นค่อยคืบคลานไปสู่ความรู้ในเรื่องเกี่ยวกับจิตวิญญาณ
แต่ในแผ่นดินของพระเจ้ามิได้เป็นเช่นนั้นเลย
ด้านจิตวิญญาณก่อนและค่อยตามมาด้วยวัตถุสิ่งของ

ดังนั้น การที่ท่านแสวงให้ได้วัตถุทรัพย์สินก่อน
แล้วค่อยแสวงหาด้านจิตวิญญาณ
ท่านจะต้องเพิ่มความพยายามทุ่มเทในชีวิตของท่านทวีคูณอีกหลายเท่าตัวเลยทีเดียว

จิตวิญญาณ

จงรอคอยพระเจ้า
จงเข้มแข็ง และให้จิตใจของท่านกล้าหาญเถิด
เออ จงรอคอยพระเจ้า สดุดี 27:14
จิตวิญญาณของเราทั้งหลายรอคอยพระเจ้า
พระองค์ทรงเป็นความอุปถัมภ์และเป็นโล่ของเรา สดุดี 33:20:
อย่าพูดว่า “ข้าจะแก้แค้นความชั่ว”
จงรอคอยพระเจ้า พระองค์จะทรงช่วยเจ้า สุภาษิต 20:22

จงรอคอยพระเจ้า
จงหายใจเอาพระวิญญาณของพระเจ้าเข้าในชีวิตท่านด้วยความนิ่มนวล
ถ้าพระวิญญาณของพระองค์เข้าในชีวิตของท่านอย่างเสรี
มิถูกขวางกั้นด้วย “ตัวกู” ในตัวท่านแล้ว
พระวิญญาณของพระองค์ก็จะเสริมหนุนให้ท่านสามารถทำได้อย่างที่พระองค์ทรงกระทำ
หมายความว่า
ชีวิตของท่านได้เปิดให้พระองค์สามารถทำงานอย่างที่พระองค์เคยทำในชีวิตท่าน
ยิ่งกว่านั้น พระองค์จะทรงสามารถกระทำยิ่งกว่าที่พระองค์เคยทำในอดีต ผ่านชีวิตของท่าน

ท่านอย่ายอมให้วิญญาณอื่นใดเข้ามาควบคุม ครอบงำในชีวิตของท่าน
นอกจากพระวิญญาณแห่งองค์พระผู้เป็นเจ้าเท่านั้น

เหนือสิ่งอื่นใดที่ท่านควรรู้คือ…
ทุกอย่างจะเป็นไปด้วยดีเมื่อท่านรู้ถึงจิตวิญญาณแห่งแผ่นดินของพระเจ้า
องค์พระผู้เป็นเจ้าจะบอกท่านเองว่า เมื่อใด อย่างไร ที่พระองค์ทรงเห็นว่าดีที่สุดสำหรับท่าน
ความจำกัดในการมองเห็นและรับรู้ของท่านขึ้นอยู่กับพัฒนาการด้านจิตวิญญาณของท่าน
จงติดตามการทรงนำขององค์พระผู้เป็นเจ้าในทุกเรื่อง

สุข สงบ สันติ จงเป็นของท่าน