26 “จะโกรธก็โกรธได้ แต่อย่าทำบาป”
อย่าให้ถึงตะวันตกแล้วยังโกรธอยู่
27 อย่าให้โอกาสแก่มาร
(เอเฟซัส 4:26-27)
คำสอนที่ว่า “จะโกรธก็โกรธได้ แต่อย่าทำบาป”
เป็นคำสอนที่ดี และ เป็นการเตือนสติที่สำคัญ แต่เราท่านต่างมีคำถามในใจว่า แล้วเราจะโกรธโดยไม่กระทำบาปได้อย่างไร? มันจะเป็นจริงและเป็นรูปธรรมได้อย่างไร? จากประสบการณ์ชีวิตของเรา
ความโกรธมักนำเราสู่การกระทำบาปทั้งที่ตั้งใจและไม่ตั้งใจมิใช่หรือ? คำสอนที่ดีนี้ทำได้จริงหรือไม่?
จากประสบการณ์ชีวิตจริงของเรา ผมขอสรุปง่ายๆ ว่า
ความโกรธมักมาพร้อมกับการทำบาปดูจะแยกสองสิ่งนี้ออกจากกันได้ยากอย่างยิ่ง เพื่อนคนหนึ่งของผมเคยแบ่งปันให้ผมฟังว่า
เขาเกิดในครอบครัวที่คุณพ่อแสดงความโกรธให้เห็นน้อยมาก คุณพ่อเป็นคนที่สนุกสนานร่าเริง เป็นคนที่อดทน เขาบอกผมว่าจะเห็นพ่อโกรธปีละครั้งสองครั้งเท่านั้น เมื่อใดที่พ่อโกรธเขาและน้องๆ ต่างกลัวลาน แต่คุณพ่อไม่เคยทำร้ายตบตีลูกๆ ของเขา หรือพูดสิ่งที่เลวร้ายใส่ลูกๆ เขาบอกผมว่า พ่อคงพยายามทำตามข้อพระคัมภีร์ที่ว่า
“โกรธได้แต่ไม่ทำบาป” อย่างคงเส้นคงวา
เขาเล่าต่อไปว่า ส่วนที่เขาเป็นเหมือนพ่อของเขาคือ ส่วนมากเขาเป็นคนที่อดทน แต่เมื่อเขาโกรธเมื่อใด อารมณ์ของเขาพุ่งกระฉูด ปากของเขาพูดออกมาทันที แต่เป็นการกระทำที่บาปผิดทั้งสิ้น และพฤติกรรมเช่นนี้ยังเป็นอยู่จนถึงทุกวันนี้
ด้วยประสบการณ์เช่นนี้ของเพื่อนคนนี้และเราทั้งหลายที่มีพฤติกรรมคล้ายกันนี้
ประสบการณ์ย่อมสอนเราว่า “การโกรธเป็นการบาป” และเมื่อเราอ่านในพระคัมภีร์ เราจะพบว่าในพระคัมภีร์บางตอนดูเหมือนก็สอนเช่นนั้น เช่นในเอเฟซัส 4:31 กล่าวไว้ว่า
“จงเอาความขมขื่น ความฉุนเฉียว ความโกรธ การทุ่มเถียง
การพูดจาดูหมิ่น รวมทั้งการร้ายทุกอย่างออกไปจากพวกท่าน” (มตฐ.)
ดูเหมือนว่าการโกรธเป็นสิ่งที่ผิดบาปที่เราควรเอาออกไปจากชีวิตของเรา (เราจะพูดคุยเรื่องนี้ต่อไป)
ยิ่งกว่านั้น
มีผู้ตั้งข้อสังเกตว่าในพระกิตติคุณก็ปรากฏว่าพระเยซูคริสต์โกรธ(พิโรธ)ในบางครั้งด้วย เช่น ในมาระโก 3:5
พระเยซูโกรธและเสียพระทัยที่ผู้นำศาสนายิวมีใจกระด้าง แต่พระองค์ตามด้วยการรักษาชายมือลีบให้หาย หรือ ในมาระโก 11:15-17 พระเยซูคริสต์เสด็จเข้าไปในพระวิหารแล้วลงมือขับไล่บรรดาพ่อค้าที่ซื้อขายในบริเวณนั้น อีกทั้งคว่ำโต๊ะแลกเงิน และคว่ำม้านั่งของคนขายนกพิราบ
ทั้งนี้เป็นการทวงคืนพื้นที่ในพระวิหารที่จัดไว้สำหรับคนยากจนคนต่างชาติที่จะเข้านมัสการพระเจ้า
และนี่คือการเรียกคืนความยุติธรรมที่ถูกเบียดบังและปิดกั้น
ยิ่งเมื่อเราอ่านในพระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาเดิมเราพบว่าพระเจ้าก็โกรธด้วย เราจะพบว่าพระเจ้าสำแดงความโกรธ(กริ้ว พระพิโรธ)ต่อความบาปผิดที่แสดงออกในรูปความอยุติธรรม เช่น
ในสดุดี 90:7-11
กล่าวถึงความรุนแรงในการโกรธของพระเจ้า
และในยอห์น 3:36 เป็นพระพิโรธของพระเจ้าที่ตกอยู่กับคนที่ไม่เชื่อ
ในเมื่อพระเยซูพระบุตรของพระเจ้ายังโกรธ และพระเจ้ายังพิโรธ ดังนั้น
ความโกรธจึงมิใช่สิ่งที่ผิดในตัวของมันเสมอไป
และเมื่อคนเราถูกสร้างขึ้นตามพระฉายาของพระเจ้า
ความรู้สึกโกรธของเราอาจจะมิใช่เป็นความผิดเสมอไปด้วยเช่นกัน
สมัยที่ผมเรียนที่พระคริสต์ธรรม ผมได้รับมุมมองใหม่เกี่ยวกับเรื่องความโกรธ อาจารย์ท่านหนึ่งกล่าวถึงความรู้สึกโกรธเมื่อต้องพบกับการกระทำที่อยุติธรรม เมื่อพบกับการที่ชาวนาถูกโกงจากพ่อค้า ถูกเอารัดเอาเปรียบจากนักการเมือง หรือ พบว่าคนในคริสตจักร และ ผู้นำคริสตจักรมีพฤติกรรมที่ไม่สัตย์ซื่อต่อพระเจ้า อาจารย์ท่านนั้นช่วยให้ผมเข้าใจว่า ความรู้สึกโกรธบางครั้งเป็นการตอบโต้ต่อความอยุติธรรม อีกทั้งเป็นการต่อต้านการกระทำที่เป็นความบาป
ดังนั้น
การโกรธจึงมิใช่สิ่งที่ผิดหรือเป็นการกระทำบาปในตัวของมันเอง
ปัจจุบันนี้ผมเชื่อว่าความโกรธ มิใช่เป็นการกระทำผิด
หรือ การทำบาปเสมอไป แต่ที่สำคัญเราต้องตรวจสอบตนเองให้ตระหนักชัดว่า ในแต่ละครั้งเมื่อโกรธ
เป็นการโกรธที่ได้กระทำความบาปผิดลงไปด้วยหรือไม่ และเมื่อผมใส่ใจตามคำสอนสั่งของเอเฟซัส 4:26 ที่ว่า “เมื่อท่านโกรธแต่อย่าทำบาป”
ผมพบว่ามีคำถามมากมายผุดขึ้นในจิตใจของผม เช่น
แล้วผมจะโกรธโดยไม่ทำบาปผิดอย่างไร?
แล้วผมจะควบคุมอารมณ์ความรู้สึกในตัวผมอย่างไร?
ทำอย่างไรที่ผมจะปกป้องตนเองไม่กล่าวร้ายทำชั่วที่ทำให้คนใกล้ชิด
หรือ คนที่ตนรักต้องเจ็บช้ำน้ำใจได้?
ผมเชื่อว่ามิใช่คำถามในจิตใจของผมเท่านั้น แต่คงมีในจิตใจของคนหลายๆ คนด้วยเช่นกัน
ประเด็นสำหรับการใคร่ครวญ
- ผมเชื่อว่าท่านเคยโกรธและความโกรธมักตามมาด้วยการพูดการกระทำที่ผิดบาป แต่ท่านเคยมีประสบการณ์ที่โกรธเพื่อให้เกิดความชอบธรรมถูกต้องบ้างหรือไม่? (ช่วยเล่าให้ฟังหน่อย)
- เราจะรู้ได้อย่างไรว่า เมื่อใด ที่ความโกรธของเราถูกกระตุ้นโดยอำนาจแห่งความบาป และโกรธเวลาใดที่ได้รับการกระตุ้นให้กระทำในสิ่งที่ดีถูกต้อง?
ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง
บ้านแม่แก้ดน้อย สันทราย
เชียงใหม่
E-mail:
prasit.barnabus@gmail.com
081-2894499
