แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ การทรงเรียก แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ การทรงเรียก แสดงบทความทั้งหมด

05 ธันวาคม 2561

วิกฤติชีวิตจากการทรงเรียก!: กับการรับมือแบบมารีย์

ทุกวันนี้   เราท่านหลายคนต้องพบกับความผิดคาด  ผิดหวัง  ท้อแท้ หมดแรงในชีวิต   บ้างตกอยู่ในสถานการณ์ชีวิตที่ตนไม่พึงประสงค์   บ้างไม่คาดคิดเลยว่าตนจะพบกับสถานการณ์เลวร้ายอย่างที่เป็นอยู่   บ้างต้องตัดสินใจที่ก้าวเคลื่อนไปข้างหน้าทั้ง ๆ ที่ไม่รู้ปลายทางของมันจะเป็นอย่างไรกันแน่

อยากจะบอกว่า  คนที่ได้รับการทรงเรียกจากพระเจ้า   มิได้มีชีวิตที่สวยหรูวิจิตรน่าพึงพอใจเสมอไป   แต่ส่วนใหญ่แล้ว “การทรงเรียกของพระเจ้า”  ทำให้คนนั้นต้องพบกับสถานการณ์ที่  ผิดคาด ผิดหวัง เสียใจ  จนกระทั่งบางคนอาจจะหมดกำลังที่จะเคลื่อนต่อไปในชีวิต  บ้างหาทางหลบลี้...

มารีย์ เป็นคนหนึ่งที่พบกับวิกฤติชีวิตจากการทรงเรียกของพระเจ้า   แล้วเธอมีท่าทีอย่างไร?  เธอตอบสนองอย่างไร ต่อวิกฤติชีวิตจากการทรงเรียก?

ความคาดหวังของเธอมิได้ขึ้นอยู่กับใครบางคน!

สำหรับมารีย์ เป็นการง่ายอย่างยิ่งที่เธอจะตั้งความคาดหวังของเธอในตัวของโยเซฟ   เธอจำเป็นและต้องการความช่วยเหลือให้แผนการของพระเจ้าสำเร็จ แต่เท่าที่เธอรู้ โยเซฟกำลังคิดที่จะจากเธอไปอย่างเงียบ ๆ เมื่อเขารู้ว่าเธอตั้งครรภ์?

เมื่อมารีย์ตอบสนองสาส์นที่ทูตสวรรค์นำมาจากพระเจ้าถึงเธอ   เธอกล่าวว่า “ข้าพเจ้าเป็นผู้รับใช้ขององค์พระผู้เป็นเจ้า...” (ลูกา 1:38ก. อมธ.)  ผู้ที่จะตอบสนองการทรงเรียกด้วยการเชื่อฟังพระเจ้าเพื่อให้เป็นไปตามพระประสงค์ของพระเจ้าคือตัวของมารีย์เอง   เธอไม่ได้คาดหวังจากใครคนอื่น   เธอมุ่งมองไปที่องค์พระผู้เป็นเจ้า   ใส่ใจในการทรงเรียกและพระสัญญาของพระเจ้าที่มีต่อเธอ  ไม่ว่าโยเซฟจะอยู่หรือจะไปจากเธอ

เมื่อเรามั่นใจว่าชีวิตของเราได้รับการทรงเรียกจากพระเจ้า   ตัวเราเองต้องมุ่งมองที่พระองค์และมั่นใจในการทรงเรียกและพระสัญญาของพระองค์   ความคาดหวังของเรามุ่งคาดหวังในพระเจ้าเท่านั้น  

อย่ามีความคาดหวังขึ้นอยู่กับ “มุมมองของคนอื่น” ที่มีต่อเรา

ถ้ามารีย์เอาความคาดหวังของเธอไปขึ้นอยู่กับเรื่องชื่อเสียง ภาพลักษณ์ที่คนอื่นมอง  คนอื่นคิดและเข้าใจ  ถ้าเธอมีมุมมองว่า เมื่อเป็นแผนดำเนินการที่มาจากพระเจ้าจะต้องเป็นแผนการที่ดีเยี่ยมไม่มีที่ติ  “ทุกอย่างจะเป็นไปด้วยดี”   ถ้าเธอคาดหวังในสิ่งเหล่านี้  ก็จะต้องพบกับความผิดหวังเสียใจแน่

ทูตสวรรค์บอกชัดว่า  “มารีย์เอ๋ย อย่ากลัวเลย เธอเป็นที่โปรดปรานของพระเจ้า” (ลูกา 1:30 อมธ.)  เธอกำลังจะมีประสบการณ์สิทธิพิเศษกว่าบุตรีทั้งหลายในตระกูลดาวิด   แต่ “ความโปรดปราน” ของพระเจ้าจะมีผลอย่างไรในชีวิตของเธอ   โดยเฉพาะอย่างยิ่งจะมีผลต่อเรื่องชื่อเสียงของเธอในสังคมอย่างไร?  แล้วคนรอบข้างจะเข้าใจสิ่งใหม่ในพระราชกิจของพระเจ้าทรงกระทำที่อยู่เหนือมารีย์ที่จะควบคุมได้อย่างไร? 

อย่ามีความคาดหวังขึ้นอยู่กับบางที่บางแห่ง

ในชีวิตของเราแต่ละคน จะมีที่บางแห่งที่เราชอบ คุ้นชิน และรู้สึกปลอดภัย  ที่เราเลือกจะไปที่นั่นเมื่อชีวิตประสบกับวิกฤติ   สำหรับมารีย์เธอไปหานางเอลิซาเบธญาติสนิท แม้จะเป็นเหมือนที่หลบภัยทางสังคมของเธอ  แต่เธออยู่ที่นั่นได้เพียง 6 เดือน  จากนั้น เธอตัดสินใจเผชิญกับความจริงจากการทรงเรียก  เธอกับโยเซฟมุ่งหน้าสู่เบธเลเฮม   ที่บางแห่งที่ปลอดภัย คุ้นชิน มิได้ช่วยให้เราเผชิญหน้ากับวิกฤติจากการทรงเรียกได้   แต่การก้าวเดินออกไปเผชิญกับวิกฤติต่างหากที่เราจะเห็นพระราชกิจพระเจ้าในชีวิต

บทเรียนชีวิตที่ได้รับจากมารีย์

สิ่งสำคัญประการแรกที่พึงสังเกตคือ  ในเหตุการณ์การทรงเรียกของพระเจ้า   มารีย์ดูเหมือนว่า เธอมิได้เข้าใจทุกอย่างในแผนการของพระเจ้า  หรือ แม้แต่ความเข้าใจในสิ่งที่พระเจ้ากำลังกระทำพระราชกิจของพระองค์ในขณะนั้น  และนี่คือบทเรียนอันสำคัญสำหรับเราว่า  คนที่พระเจ้าทรงเรียกนั้นมิได้เข้าใจรายละเอียดในแผนการตามการทรงเรียกทุกเรื่องเสมอไป

สิ่งสำคัญประการที่สองคือ อยู่เหนือ “สายตาคนรอบข้างที่มองเธออย่างตัดสิน”   เธอไม่ยอมให้ “ความคิดเห็นของคนรอบข้าง” ที่มองเธอมีอิทธิพลเหนือ “ความสำคัญแห่งการทรงเรียกของพระเจ้า”  ถึงแม้เธอจะยังไม่เข้าใจทุกรายละเอียดในแผนการแห่งการทรงเรียกของพระเจ้า  การขาดรายละเอียดที่ชัดเจนในการทรงเรียกไม่ได้ทำให้เธอสูญเสียความมั่นใจในแผนการการทรงเรียกของพระเจ้า   ในวินาทีนี้เธอเลือกที่จะยอมรับเอาความคิดใหม่ความเข้าใจใหม่จากการทรงเรียกจากพระเจ้าที่มาถึงเธอ

สิ่งสำคัญประการที่สาม  จากบทเรียนชีวิตของมารีย์  ทำให้ได้เรียนรู้ว่า   เมื่อชีวิตเผชิญหน้ากับวิกฤติ   เมื่อชีวิตต้องการที่จะหลุดพ้นจากความเสียใจผิดหวัง  เมื่อชีวิตไปถึง “ทางแพร่ง”   เมื่อชีวิตต้องเผชิญกับสิ่งที่ต้องทำในสถานการณ์ที่ไม่เหมาะสมในความคาดคิดของตน   ในเวลาที่จะต้องสละสิ่งที่มีค่าคุ้นชินในชีวิตของตนไปยังที่ที่ไม่รู้ว่าจะเป็นเช่นไร   ในสถานการณ์เช่นนี้นำมาซึ่งความสิ้นหวังท้อใจ หมดกำลังชีวิต   แต่สิ่งที่ได้เรียนรู้จากมารีย์คือ  เธอนำเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดมาใคร่ครวญในจิตใจในความคิดของเธอ   และนี่คือโอกาสที่เธอจะเติบโตขึ้น และ มีวุฒิภาวะในชีวิตและความเชื่อจากการเปิดเผยของพระเจ้า  

บทเรียนที่ผู้คนไม่อยากรับคือ  ในเวลาที่สิ้นหวัง หมดแรง   มารีย์ได้เรียนรู้ว่า  พระเจ้าสามารถใช้สถานการณ์สิ้นหวัง เสียใจ และเมื่อชีวิตหมดแรง  ในการพัฒนาให้เธอมีความเชื่อที่มั่นคงขึ้นในพระเจ้า   มารีย์มิได้วางความมั่นใจในตนเอง ในเพื่อนฝูง  ในมนุษย์  ในตำแหน่ง  ในทรัพย์สินเงินทองสิ่งของ  หรือมิได้มั่นใจในที่ใดที่หนึ่ง   แต่เธอมีความคาดหวัง  มีความมั่นใจในพระเจ้าเท่านั้น    สถานการณ์เหล่านี้กลับกลายเป็นโอกาสและเครื่องมือที่พระเจ้าทรงใช้ในการเสริมสร้างเราแต่ละคนให้เป็นคนที่มีประสิทธิภาพตามที่พระเจ้าทรงเรียกเรา และ ตามที่พระองค์ต้องการใช้เรามากขึ้น

คริสต์มาสปีนี้พระเจ้าทรงเรียกท่านในเรื่องอะไรครับ?  

แล้วท่านจะตอบสนองการทรงเรียกของพระองค์อย่างไรครับ?

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง
บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่
E-mail: prasit.emmaus@gmail.com; 081-2894499

08 กรกฎาคม 2558

พระคุณมาคู่กับการทรงเรียกเสมอ!

เพราะ​เหตุ​นี้ เรา​จึงอธิษฐานเพื่อ​พวก​ท่าน​เสมอ ขอ​พระ​เจ้า​ของ​เรา​ทรง​ให้​ท่าน​เป็น​ผู้​ที่​สม​ควร​แก่​การ​ทรง​เรียก​นั้น และ​ขอ​พระ​องค์​ทรง​ให้​ความ​ตั้ง​ใจ​ดี​ทุก​ประ​การ และ​กิจ​การ​แห่ง​ความ​เชื่อ​ทุก​อย่าง​สำเร็จด้วย​ฤทธิ์​เดช​ของ​พระ​องค์   เพื่อ​พระ​นาม​ของ​พระ​เยซู​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ของ​เรา​จะ​ได้​รับ​พระ​เกียรติ​เพราะ​ท่าน​ทั้ง​หลาย และ​ท่าน​จะ​ได้​รับ​เกียรติ​เพราะ​พระ​องค์ ตาม​พระ​คุณ​แห่ง​พระ​เจ้า​ของ​เรา (2เธสะโลนิกา 1:11-12 มตฐ.)

หลังจากที่ จอห์น จี. แพทตัน และ ภรรยาของเขา  มาเป็นมิชชันนารีที่แปซิฟิกใต้ (South Pacific) ไม่นานเท่าใด   แมรี่ภรรยาของเขาได้คลอดบุตร   ความชื่นชมยินดีของเขากลายเป็นความโศกสลด   เพราะทั้งแม่และทารกต้องเสียชีวิตหลังจากคลอดได้เพียงไม่กี่สัปดาห์ด้วยไข้ในเขตร้อน (tropical fever)

เนื่องจากที่เป็นคนต่างถิ่นต่างแดนที่เพิ่งไปอยู่ที่นั่นได้เพียงระยะเวลาสั้น ๆ เท่านั้น    ผู้คนที่นั่นนอกจากจะยังไม่รู้จักคุ้นชินกับจอห์นแล้ว   ยังมีคนรอบข้างที่มองเขาด้วยความไม่เป็นมิตรอีก    เขาต้องเป็นคนที่ขุดหลุมฝังร่างของภรรยาและลูกน้อยด้วยมือของเขาเอง “คนเดียว”   เขาได้เขียนไว้ในบันทึกประจำวันของเขาว่า  “ถ้าไม่ใช่เพราะผมมีความสนิทสัมพันธ์กับพระคริสต์มาก่อน  และไม่ใช่เพราะพระคุณที่ทรงหนุนเสริมเพิ่มพลังให้ผม “ฮึดสู้” แล้ว   ผมต้องเป็นบ้าไปแน่ ๆ  หรือไม่ก็ต้องตายเพราะความโศกเศร้าข้างหลุมศพของคนที่ผมรักด้วยความโดดเดี่ยวแน่นอน

จอห์นได้รับการทรงหนุนเสริมความเชื่อศรัทธาของเขาให้ยืนหยัดในยามที่สิ้นหวัง หมดแรง จิตวิญญาณถดถอยเช่นนี้   ด้วยพระคุณของพระเจ้าเขาจึงยังสามารถที่จะยืนหยัดทำตามการทรงเรียกของพระเจ้าต่อไป   เขาได้ประกาศและสำแดงข่าวดีขององค์พระเยซูคริสต์บนเกาะอานิวา (Aniwa)  อีกหลายปีด้วยความทุ่มเทสู้-ทน-อึด   จนกระทั่งทุกหมู่บ้านบนเกาะนั้นได้มายอมรับพระคริสต์

การทรงเรียกของพระเจ้าในชีวิตของเราไม่ได้ทรงสัญญาว่าทุกอย่างจะเป็นไปอย่างราบรื่น   แต่เป็นการก้าวไปทีละก้าว  ก้าวต่อก้าวกับพระองค์   และที่เราจะสามารถเดินไปทีละก้าวกับพระองค์ได้เช่นนี้ก็เพราะ  เมื่อพระองค์ทรงเรียกเราแต่ละคน  พระองค์ประทานพระคุณที่จะหนุนเสริมเพิ่มพลังชีวิตแก่เราให้มีแรงจากพระองค์ที่จะก้าวทีละก้าวไปกับพระองค์  

ท่ามกลางความขาดแคลน หรือ โศกสลดในชีวิตที่เราจะต้องเผชิญพบบนเส้นทางแห่งการทรงเรียกของพระองค์  จงมั่นใจเถิดว่า เมื่อพระเจ้าทรงเรียกเรา พระองค์จะประทานพระคุณในลักษณะต่าง ๆ ที่เป็นพลังหนุนเสริมเพิ่มกำลังแก่ชีวิตของเราที่จะต้องเดินทะลุสิ่งเหล่านั้นที่กีดขวางเราได้

อย่าให้ความกลัวเพราะเราไม่รู้ว่าสถานการณ์ข้างหน้าของเราจะเป็นเช่นไร   มาหยุดและฉุดการติดตามการทรงเรียกของพระคริสต์ในชีวิตของเรา   แต่จงตามติดการทรงเรียกของพระองค์ไปทีละก้าวด้วยความไว้วางใจว่า   พระองค์ทรงเดินเคียงข้างเราในทุกสถานการณ์   และเป็นพลังในชีวิตของเราในทุกขณะ
                                                                                                           
                                                                                                            ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง
บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่
E-mail: prasit.barnabus@gmail.com
081-2894499

08 มกราคม 2558

ความฝันในชีวิต...การทรงเรียกจากพระเจ้า

คุณมีเสรีที่จะ “ฝัน”  
แต่คุณจะต้องจาริกไปบนเส้นทางที่จะไปถึงฝันนั้น   ความฝันถึงจะเป็นจริงได้
คุณจะต้องทำการเปลี่ยนแปลงจากสิ่งที่คุณเชื่อ   ให้ปรากฏจริงเป็นรูปธรรมที่คุณทำ
ไม่มีความฝันใดที่จะเป็นจริงได้โดยไม่ต้องจ่ายค่างวดราคาแห่งชีวิต
ถ้าคุณต้องการให้ความฝันก้าวเข้าสู่ความจริง
คุณต้องเต็มใจที่จะลงมือทำ  ทุ่มเท  ทุ่มชีวิตของคุณ  กล้าเผชิญสิ่งต่าง ๆ
มิใช่เพียงนั่งฝัน...รอให้ความฝันปรากฏเป็นจริง...เป็นรูปธรรม
คุณต้องยอมเสียสละความสะดวกสบายในชีวิต 
ทรัพย์สินเงินทอง   เวลา  พละกำลัง  เพื่อทำฝันนั้นให้เป็นจริง
อะไรคือความ “ฝัน” “ความใฝ่ฝัน” “นิมิต” ที่คุณมีในชีวิต  ในองค์กรของคุณ?
ถ้าจะให้ “ความฝัน” นั้นสำเร็จเป็นรูปธรรม   คุณต้องเสียสละ ทุ่มเทอะไรบ้าง?

สำหรับคริสตชนแล้ว  การทรงเรียกของพระเจ้าคือ “ความฝัน” ที่เราต้องการไปให้ถึง
เมื่ออับราฮามฝันถึง “แผ่นดินที่อุดมด้วยน้ำนมและน้ำผึ้ง” 
นั่นเป็นการทรงเรียกของพระเจ้า
นั่นเป็นพระสัญญา  เป็นแผ่นดินแห่งพระสัญญาจากพระเจ้า

แต่การที่อับราฮามจะได้ครอบครองแผ่นดินแห่งทรงสัญญานั้น
อับราฮามจะต้องยอม “ให้” ค่างวดราคาแห่งชีวิต

อับราฮามต้อง “ออกจากดินแดนที่เขาคุ้นชิน”
ต้องออกจากความสัมพันธ์ที่เขามีอย่างใกล้ชิดในวงศาคณาญาติ
ออกจากความนับถือที่เขาได้รับจากคนในครอบครัวและบ้านเกิด
ออกจากที่ที่เขาจะได้รับเป็นมรดกจากบิดา
ออกจากความมั่งคั่ง  มั่นคง  และปลอดภัยในชีวิต

เขาต้องพเนจรไป
เขาต้องเผชิญความยากลำบาก
เขาต้องฝ่าฟันอันตราย
เขาต้องเดินไปบนเส้นทางชีวิตที่ไม่แน่นอน

อับราฮามจาริกไปเพื่อให้ถึงดินแดนแห่งพระสัญญา
ไปยังดินแดนที่เขาจะสร้างชาติที่พระเจ้าทรงอวยพระพร
เป็นชนชาติที่ยิ่งใหญ่
เป็นชนชาติที่มีชื่อเสียง
เป็นชนชาติที่นำพระพรไปถึงชนชาติอื่น ๆ
อับราฮามไม่ได้นั่งจับเจ่าฝันแล้วฝันเล่า
เขามิได้นั่งรอคอยให้แผ่นดินพระสัญญาเคลื่อนตัวเข้ามาหาเขา
แต่อับราฮาม “ออกจาก...”  แล้ว  “ไปยัง...”  ที่ที่พระเจ้าทรงเรียกให้ไป

พระเจ้าทรงเรียกเพื่อเราจะมีเป้าหมายในชีวิต
เพื่อเราจะจะเกิดการเปลี่ยนแปลงในชีวิต
เพื่อเราจะเรียนรู้และเติบโตเข้มแข็งขึ้น
เพื่อเราจะสานต่อพระราชกิจของพระองค์
เพื่อเราจะเป็นพระพรสำหรับคนอื่น

“เจ้า​จง​ออก​จาก​ดิน​แดน​ของ​เจ้า
จาก​ญาติ​พี่​น้อง​ของ​เจ้า
จาก​บ้าน​บิดา​ของ​เจ้า
ไป​ยัง​ดิน​แดน​ที่​เรา​จะ​สำแดง​แก่​เจ้า
เรา​จะ​ให้​เจ้า​เป็น​ชน​ชาติ​ใหญ่
เรา​จะ​อวย​พร​เจ้า
จะ​ให้​เจ้า​มี​ชื่อ​เสียง​ใหญ่​โต
แล้ว​เจ้า​จะ​เป็น​พร...”  (ปฐมกาล 12:1-2 มตฐ.)

วันนี้  พระเจ้าทรงเรียกท่านให้ไปที่ไหน? 
เพื่อพระประสงค์อะไรบ้างในชีวิตของท่าน?

ยินดีต้อนรับผู้บริหารสภาคริสตจักรในประเทศไทยชุดใหม่
ท่านผู้บริหารสภาคริสตจักรในประเทศไทยครับ
พระเจ้าทรงเรียก “สภาคริสตจักรในประเทศไทย” ไปยังที่ไหนครับ?
แล้วทรงเรียกท่านให้รับใช้อะไรตามพระประสงค์แห่งการทรงเรียกของพระองค์ครับ?

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง
บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่
E-mail: prasit.barnabus@gmail.com
081-2894499

20 กันยายน 2556

ท่านได้รับการทรงเรียก

อ่านเอเฟซัส 4:1-3

เพราะ​ฉะนั้น ข้าพเจ้า​ผู้​เป็น​นัก​โทษ​โดย​เห็น​แก่​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า
ขอ​วิง​วอน​พวก​ท่าน​ให้​ดำ​เนิน​ชีวิต​สม​กับ​การ​ทรง​เรียก​ที่​ท่าน​ได้​รับ​การ​ทรง​เรียก​มา​นั้น (4:1 มตฐ.)

เมื่อตอนที่ผมเรียนอยู่ชั้นมัธยม  ผมได้รับประสบการณ์การทรงเรียกจากพระเจ้า   ในตอนนั้นผมเข้าใจว่า ผู้ที่ได้รับการทรงเรียกคือคนที่พระเจ้าเรียกให้ไปรับใช้พระองค์ในงานของคริสตจักร เช่น เป็นมิชชันนารี  ศาสนาจารย์  ศิษยาภิบาล  หรือ ครูศาสนา   แม้ว่าผมจะไม่ได้นำเรื่องนี้ไปปรึกษากับศิษยาภิบาลของผม   แต่ผมก็มั่นใจว่า พระเจ้าทรงเรียกผมและผมเองก็ได้อธิษฐานถวายตัวแก่พระเจ้าที่จะทำงานของพระองค์   ผมตัดสินใจเรียนในโรงเรียนพระคัมภีร์   และต่อมาได้รับทุนเตรียมศาสนศาสตร์ของโรงเรียนพระคริสตธรรมเชียงใหม่(แมคกิลวารีในปัจจุบัน)   แล้วมาเรียนหลักสูตร B.D.  ความเข้าใจในตอนนั้นคือเรียนเพื่อไปรับใช้พระเจ้าในคริสตจักร

ผมได้รับความเข้าใจที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษในความเชื่อว่า  พระเจ้าทรงเรียกให้เป็นศาสนาจารย์ หรือ ศิษยาภิบาลในคริสตจักร   และเมื่อมาคิดทบทวนย้อนหลังพบว่า   ในตอนนั้นผมได้มองข้าม หรือ ไม่เห็นว่า  การทรงเรียกของพระเจ้าจะเกี่ยวข้องอะไรกับฆราวาสหรือสมาชิกคริสตจักรทั่วไปแต่อย่างไร

อย่างไรก็ตาม  ต่อมาผมได้เรียนรู้ว่า  การมีความคิด ความเข้าใจ และมุมมองข้างต้นเป็นการมองอย่างคนสายตาสั้น   ถ้าเปรียบเทียบกับความหมายการทรงเรียกในพระคัมภีร์   เป็นสิ่งที่แน่นอนว่าคนที่ได้รับสถาปนาเป็นศาสนาจารย์  ศิษยาภิบาล  รับใช้งานของพระเจ้าในคริสตจักรเป็นผู้ที่ได้รับการทรงเรียกจากพระเจ้า  แต่ความจริงอีกด้านหนึ่งก็เป็นความจริงเท่ากันคือ   คริสตชนที่ไม่มีตัวย่อ  ศจ.  ศบ.  คศ  ผป.  มน.  อยู่ข้างหน้าชื่อของเขาก็เป็นคริสตชนที่ได้รับการทรงเรียกจากพระเจ้าเช่นกัน

เราเห็นความจริงนี้ชัดเจนใน เอเฟซัส 4:1  เป็นตัวอย่างหนึ่ง   เปาโลเขียนในที่นี้ไว้ว่า  “...ข้าพเจ้า​ผู้​เป็น​นัก​โทษ​โดย​เห็น​แก่​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า ขอ​วิง​วอน​พวก​ท่าน​ให้​ดำ​เนิน​ชีวิต​สม​กับ​การ​ทรง​เรียก​ที่​ท่าน​ได้​รับ​การ​ทรง​เรียก​มา​นั้น”  ขอตั้งข้อสังเกตว่า   เปาโลไม่ได้หมายถึงผู้นำในคริสตจักรเท่านั้นที่ได้รับการทรงเรียกจากพระเจ้า   ตรงกันข้ามเปาโลหมายถึงทุกคนที่เป็นสมาชิกในชุมชนคริสตจักร   ท่านวิงวอนและให้กำลังใจพวกเขาที่จะดำเนินชีวิตให้สมค่ากับ “การทรงเรียกที่เขาได้รับนั้น”

ตามบริบทหรือสถานการณ์ในคริสตจักรเอเฟซัส   เปาโลหมายถึงการที่พระเจ้าทรงเรียกแต่ละบุคคล และ  การทรงเรียกทั้งชุมชนคริสตชนในคริสตจักร   ถ้าใครก็ตามที่ได้รับพระคุณของพระเจ้าโดยผ่านทางความเชื่อศรัทธาในพระเยซูคริสต์   คนนั้นก็ได้รับการทรงเรียกแล้ว   ยิ่งกว่านั้น  คริสตชนในฐานะสมาชิกคนหนึ่งในพระวรกายของพระคริสต์คือคริสตจักร  คนๆ นั้นก็มีส่วนร่วมกับสมาชิกคนอื่นในชุมชนนั้น    คริสตชนได้รับการทรงเรียกจากพระเจ้า

ในวันนี้   ขอท่านหาเวลาที่จะสงบอยู่กับพระเยซูคริสต์   แล้วใคร่ครวญว่า...

1. ท่านมั่นใจหรือไม่ว่าท่านได้รับการทรงเรียกจากพระเจ้าในชีวิตของท่านในปัจจุบันนี้?
2. ถ้าท่านมั่นใจว่า  ชีวิตของท่านได้รับการทรงเรียกจากพระเจ้า  ชีวิตที่ได้รับการทรงเรียกหมายความว่าอย่างไรสำหรับตัวท่านเอง?
3. ถ้าท่านยังไม่มั่นใจว่าพระเจ้าทรงเรียกท่าน   เมื่อท่านอ่านข้อเขียนของเปาโลในเอเฟซัส 4:1 ที่ว่า “...การทรงเรียกที่ท่านได้รับ...”  ท่านคิดและเข้าใจอย่างไร?
4. ท่านเห็นว่าชีวิตของท่านในทุกวันนี้ได้ดำเนินชีวิตสมค่ากับการทรงเรียกหรือไม่  อย่างไร?

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง
บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่
E-mail: prasit.barnabus@gmail.com
081-2894499

04 มิถุนายน 2555

การทรงเรียก พระประสงค์ ใจของข้าฯ?


คริสตชนเชื่อว่าพระเจ้าทรงเรียกทุกคน   แม้ว่าในเรื่องที่ทรงเรียก  วิธีการ  และพระประสงค์อาจจะหลากหลายแตกต่างกันไปตามแต่ละสถานการณ์และแต่ละบุคคล   แต่เราท่านเชื่อว่าพระเจ้าทรงเรียกเราแต่ละคน และ ทรงเรียกทั้งกลุ่มชน  และ สังคมประเทศชาติด้วย

เรื่องราวของโยนาห์ และ โมเสส ทั้งสองท่านต่างสำนึกในการทรงเรียกของพระเจ้า   ต่างรู้ถึงพระประสงค์ของพระเจ้า   แต่เขาทั้งสองเลือกตอบสนองตามวิธีคิด  วิธีตัดสินใจ  และวิธีการกระทำตามใจของตนเอง

ในยุคที่โมเสสเกิดมา ชนชาติอิสราเอลตกเป็นทาสในประเทศอียิปต์ที่พวกเขาเคยอยู่กินอย่างมีความสุข และ เป็นชนชาติที่ได้รับการนับหน้าถือตาจากประชาชนคนทั่วไปในอียิปต์สมัยนั้น   เพราะผู้คนรู้จักและยอมรับในความเป็นผู้นำของโยเซฟ   ที่คนอียิปต์เห็นว่าเขาปกครองประเทศด้วยการทรงสถิตอยู่ด้วยของพระเจ้า  และใช้พระปัญญาและพระประสงค์เป็นเกณฑ์ในการบริหารปกครองแผ่นดินอียิปต์ให้สามารถผ่านพ้นวิกฤตการณ์มหันตภัยแล้งและการกันดารอาหารครั้งสำคัญในภูมิภาคแถบนั้น

แต่เมื่อมีการผลัดเปลี่ยนคนชาติพันธุ์ใหม่มาเป็นกษัตริย์ที่ปกครองแผ่นดินอียิปต์  จำนวนชนชาติอิสราเอลที่ “มีลูกเต็มบ้านมีหลานเต็มเมืองจนกลายเป็นชนชาติใหญ่อยู่คับคั่งในดินแดนนั้น” (อพยพ 1:7 อมตธรรม)   แต่กษัตริย์องค์ใหม่มาจากอีกชนชาติเผ่าพันธุ์หนึ่ง  เกรงกลัวว่าพวกอิสราเอลจะลุกฮือขึ้นยึดอำนาจจึงดำเนินการวางแผนควบคุมประชากรอิสราเอลด้วยการสั่งให้นางผดุงครรภ์ฆ่าทารกเพศชายที่เกิดใหม่ให้ตายเสียแต่ในครรภ์   แต่นางผดุงครรภ์ทั้งสองไม่ยอมทำตามคำสั่งของกษัตริย์อียิปต์  เพราะทั้งสอง “ยำเกรงพระเจ้า”(ข้อ 17)  จนกษัตริย์อียิปต์ต้องปรับเปลี่ยนมาตรการ “ราชาพิฆาต” โดยมีคำสั่งและใช้มวลชนคนของพระองค์จับทารกชายของพวกฮีบรูโยนทิ้งลงในแม่น้ำไนล์(ข้อ 22 อมตธรรม)   และนี่คือที่มาของการที่พ่อแม่ของโมเสสนำทารกโมเสสที่อายุ 3 เดือนใส่ในตระกร้าต้นกกลอยในแม่น้ำไนล์(ข้อ 2:2-3 อมตธรรม)

ธิดาฟาโรห์เห็นทารกในตระกร้าแล้ว “รู้สึกสงสาร” (ข้อ 2:6)  เมื่อมีผู้เสนอจะหานางนมที่จะเลี้ยงทารกนี้ ธิดาฟาโรห์เห็นด้วย  และให้ไปตามแม่ของทารกมา  และธิดาฟาโรห์รับสั่งว่า  “ให้นำเด็กคนนี้ไปเลี้ยงดูแทนเราด้วย  แล้วฉันจะให้ค่าจ้าง” (ข้อ 2:8-9)   จนเด็กคนนี้เติบโต แม่นมจึงนำกลับมาเฝ้าธิดาฟาโรห์   พระนางทรงเลี้ยงดูเขาเป็นโอรส  และตั้งชื่อว่า “โมเสส” ชื่อนี้ไม่เท่ห์เลยครับ   เพราะบอกถึงที่มาว่า เป็นเด็กที่พระนางฉุดขึ้นจากน้ำ(ข้อ 2:10)  ซึ่งเป็นการบอกเป็นนัยแล้วว่าเขาคือทารกชาติฮีบรู ที่ได้รับการช่วยจากการตายในแม่น้ำไนล์   และโมเสสได้ร่ำเรียนความรู้ วิทยายุทธ์ต่างๆ ที่เจ้าชายทั้งหลายควรได้รับการร่ำเรียนเตรียมตัวและฝึกฝนจากราชสำนัก

โมเสส

สิ่งหนึ่งที่ฝังในสำนึกของโมเสสคือรู้ว่าตนคือชนชาติฮีบรู   และได้เห็นถึงคนชนชาติเดียวของตนต้องถูกกดขี่ข่มเหง และบังคับให้ต้องทำงานหนัก  ยิ่งกว่านั้นยังถูกทุบตีทำร้ายด้วยความรุนแรงจากชาวอียิปต์  โมเสสต้องการที่จะช่วยชนชาติอิสราเอล   เสียงเรียกเรื่องการปลดปล่อยชนชาติของตนออกจากการตกเป็นทาสของอียิปต์ก้องในจิตสำนึก  รุ่มร้อนในจิตใจ  และโมเสสคิดว่าตนต้องทำอะไรบางอย่าง

สิ่งที่โมเสสตัดสินใจช่วยพี่น้องชนชาติเดียวของตนคือ  การคิด ตัดสินใจ และ ลงมือกระทำตามเสียงเรียกร้องแห่งจิตสำนึกในการปลดปล่อยชนชนอิสราเอลออกจากการเป็นทาสของอียิปต์   ด้วยศักยภาพและความสามารถชำนาญในการต่อสู้และการยุทธ์   พร้อมทั้งใช้อำนาจตำแหน่งฐานะเจ้าชายแห่งอียิปต์ที่คิดว่าตนเองมี   ในการตอบสนองต่อเสียงเรียกแห่งจิตสำนึกของเขา  

โมเสสตอบสนองต่อเสียงเรียกในจิตสำนึกของเขา ตามใจปรารถนาและความมั่นใจในตนเอง   มักคิดว่า “ฉันพร้อม ฉันทำได้”   ปัญหาคือ งานนี้มิใช่แค่ความปรารถนาของโมเสส   แต่นี่เป็นพระประสงค์ของพระเจ้า  จึงมีความสำคัญว่า พระประสงค์ของพระเจ้าจะสำเร็จก็โดย แนวทาง ความคิด และการกระทำตามแผนการของพระเจ้าเท่านั้น   มิใช่ทำตามใจอยากทำของฉัน

สิ่งที่เกิดขึ้นกับโมเสสเมื่อเขาคิดทำตามใจปรารถนา และ ไว้วางใจในศักยภาพความสามารถของตนเอง   ศูนย์กลางการทำพระราชกิจครั้งนี้มิใช่อยู่ที่พระประสงค์ของพระเจ้า   แต่อยู่ที่ใจปรารถนาของโมเสส   ใจที่ต้องการเอาชนะพวกอียิปต์   ใจที่ต้องการปลดแอกชนชาติอิสราเอลออกจากการเป็นทาสของฟาโรห์   และนั่นหมายความถึงอิสราเอลกลับไปเป็นผู้ปกครองอียิปต์อีกครั้งหนึ่งเฉกเช่นสมัยของโยเซฟ   โมเสสก็จะกลายเป็นผู้นำในอียิปต์   โมเสสฆ่าทหารอียิปต์ที่ข่มเหงทำร้ายแรงงานอิสราเอล

ผลที่เกิดขึ้นจากการตอบสนองเสียงจากสำนึกของโมเสสคือ   ฟาโรห์ที่เคยระวังและสงสัยการคิดกบฏของโมเสสก็กลายเป็นจริง   ฟาโรห์จึงหาทางกำจัดโมเสสเสียแต่โมเสสเองต้องหนีไปยังดินแดนมีเดียน (ข้อ 2:15)   ที่มีเดียนนั้นเองที่พระเจ้าทรงเตรียมและสร้างโมเสสใหม่   จากเจ้าชายแห่งอียิปต์ ที่ได้รับการเตรียมพร้อมทั้งความรู้การปกครอง และ การทหาร   จะด้วยการรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม  ตอนนี้โมเสสต้องเข้ารับการเตรียมและฝึกฝนจากพระเจ้า   ให้เป็นคนเลี้ยงแกะเพื่อเขาจะพร้อมในการนำและปกครองประชาอิสราเอลตามพระประสงค์ของพระเจ้า  คือให้ปกครองประชากรอิสราเอลอย่างผู้เลี้ยงแกะที่เอาใจใส่แกะ   และอดทนต่อการดูแลฝูงแกะอิสราเอลที่พระเจ้าทรงมอบหมายให้โมเสสดูแล เลี้ยงดู และนำประชากรอิสราเอลไปสู่แผ่นดินแห่งพระสัญญาของพระองค์

เมื่อถึงเวลาที่พระเจ้าทรงกำหนด พระองค์ทรงเรียกโมเสสใหม่อีกครั้งหนึ่ง  แต่โมเสสเข็ดหลาบกับประสบการณ์ในอดีต   ปฏิเสธการทรงเรียกของพระเจ้า   นอกจากไม่รู้จะไปต่อกรอย่างไรกับฟาโรห์แล้ว   โมเสสเองไม่แน่ใจว่าพวกอิสราเอลจะยอมฟังตนหรือไม่   ถึงแม้พระเจ้าทรงให้โมเสสกระทำการอัศจรรย์แต่โมเสสก็ยังปฏิเสธการทรงเรียก   เนื่องจากโมเสสจะต้องไปพูดกับพวกผู้นำของอิสราเอลเรื่องการทรงเรียก และ พระราชกิจที่พระเจ้าจะทรงนำอิสราเอลออกจากการเป็นทาสในอียิปต์   ดังนั้น  โมเสสจึงให้เหตุผลกับพระเจ้าว่าตนเป็นคนที่พูดไม่เก่ง  พูดไม่คล่อง  ไร้คารม   ขอพระเจ้าส่งคนอื่นไปเถิด (ข้อ 4:10, 13 อมตธรรม)   พระเจ้าจึงบอกโมเสสว่าพระองค์เตรียมให้พี่ชายของโมเสสคืออาโรนเป็นคนพูดแทนโมเสส (ข้อ 14)

ข้อสังเกตที่สำคัญในตอนนี้คือ   การทรงเรียกโมเสสครั้งนี้ของพระเจ้าชี้ให้เห็นชัดว่า   การที่โมเสสจะกระทำตามการทรงเรียกตามพระประสงค์นั้นมิใช่พึ่งพิงความสามารถ ฐานะ  ตำแหน่ง หรือ อำนาจที่เขามีอีกต่อไป    แต่ต้องพึ่งฤทธิ์เดชและการทรงนำของพระเจ้า   นอกจากนั้นแล้วการทำงานตามพระประสงค์ของพระเจ้าครั้งนี้   โมเสสมิใช่ “พระเอกขี่ม้าขาว”   แต่ต้องทำพระราชกิจร่วมกับผู้นำอิสราเอลคนอื่นๆ   แม้ผู้นำเหล่านั้นจะเข้าใจถึงแผนการของพระเจ้ามากบ้างน้อยบ้าง   แต่ทุกคนเข้าร่วมในพระราชกิจแห่งพระประสงค์ของพระเจ้าครั้งนี้   ศูนย์กกลางการขับเคลื่อนอยู่ที่พระเจ้าทรงกระทำพระราชกิจ   มิใช่การขับเคลื่อนของโมเสส หรือ ผู้นำอิสราเอล  

ดังนั้น  การที่โมเสสได้รับการทรงเรียก   เขาต้องกระทำตามพระประสงค์ของพระเจ้า   มิใช่ทำตามใจปรารถนาของตนเอง   ด้วยศักยภาพและความสามารถของตนเอง   เมื่อได้รับการทรงเรียกแล้วมิใช่ทำตามที่ตนคิดและเข้าใจ   และพึ่งความสามารถ สติปัญญา  เครือข่ายเพื่อนฝูงที่ตนมีเท่านั้น   แต่ต้องทูลขอพระเจ้าทรงเปิดเผยแผนการและวิธีการของพระองค์   และผู้คนที่พระองค์ทรงเตรียมสำหรับพระราชกิจของพระองค์   เพื่อตนจะน้อมนำและเข้าร่วมทำตามพระประสงค์ของพระเจ้า

โยนาห์

โยนาห์ได้รับการทรงเรียกจากพระเจ้าให้ไปประกาศถึงความผิดบาปของคนในเมืองนีนะเวห์(เมืองหลวงของอัสซีเรีย)  และประกาศให้เขากลับใจใหม่   มิเช่นนั้นความพินาศหายนะจะเกิดแก่คนและเมืองนี้  โยนาห์ไม่ต้องการทำตามการทรงเรียกของพระเจ้า   ไม่ใช่เพราะโยนาห์ไม่รู้ว่านี่คือการทรงเรียก  และนี่คือพระประสงค์ของพระเจ้า   เขารู้อยู่แก่ใจของตนอย่างแน่ชัด  

สาเหตุที่โยนาห์ไม่ยอมทำตามการทรงเรียกและพระประสงค์ของพระเจ้า   เพราะโยนาห์ไม่ชอบหรือเกลียดพวกคนอัสซีเรียนอย่างเข้ากระดูกดำ   เพราะกองทัพอัสซีเรียเคยโจมตีและทำร้ายทำลายอิสราเอลอย่างยับเยิน   โยนาห์มองว่า คนอัสซีเรียในกรุงนีนะเวห์ไม่ควรได้รับความรอด   เขาจึงไม่ยอมไปประกาศ  เพราะถ้าประกาศแล้วพวกนีนะเวห์จะกลับใจ   และพวกเขาจะไม่ถูกพระเจ้าลงโทษ(โยนาห์ 3:3-10)   โยนาห์ต้องการให้คนอัสซีเรียถูกพระเจ้าลงโทษ

โยนาห์ ไม่ยอมทำตามการทรงเรียกและพระประสงค์เพราะ “อคติ” ที่โยนาห์มีต่อคนในกรุงนีนะเวห์   คือมองคนอัสซีเรียด้วยสายตาและอคติตัดสินว่าคนพวกนี้ไม่ควรได้รับความรอด   เพราะพวกนี้เคยทำความชั่วร้ายต่ออิสราเอลมาก่อน   โยนาห์จึงใช้ใจปรารถนาและอคติของตนเองเป็นศูนย์กลางของชีวิต   แทนที่จะยอมทำตามพระประสงค์และให้พระราชกิจของพระเจ้าเป็นศูนย์กลางในชีวิตของตน

เมื่อพระเจ้าทรงเห็นการกลับใจของชาวนครนีนะเวห์ พระองค์ก็ “ทรงเอ็นดูสงสารและไม่ได้ทำลายพวกเขาตามที่ทรงคาดโทษไว้” (ข้อ 3:10 อมตธรรม)   เพราะพระเจ้ามีพระทัยเมตตาทำให้โยนาห์โกรธและไม่พอใจพระเจ้าอย่างมาก (4:1)   และต่อว่าพระเจ้าว่า  “...ข้าพระองค์ก็บอกตั้งแต่อยู่ที่บ้านแล้วไม่ใช่หรือว่ามันจะเป็นอย่างนี้?   เพราะเหตุนี้แหละ  ข้าพระองค์จึงได้รีบหนีไปเมืองทารชิช...” (ข้อ 4:2)   เมื่อพระเจ้าไม่ทำลายเมืองนีนะเวห์   โยนาห์กล่าวประชดพระเจ้าว่า  “... บัดนี้ขอทรงเอาชีวิตข้าพระองค์ไปเถิด   ข้าพระองค์ตายเสียดีกว่าอยู่” (ข้อ 4:3)   จนพระเจ้าต้องกระตุกต่อมสำนึกของโยนาห์ด้วยการทรงถามว่า “เจ้ามีสิทธิอะไรที่จะโกรธ(เรา)” (ข้อ 4:4)   แต่โยนาห์ต่อปากต่อคำต่อไปว่า  “ข้าพระองค์มีสิทธิ  ข้าพระองค์โกรธจนอยากตาย” (ข้อ 4:9 อมตธรรม)   พระเจ้าทรงเรียกจิตสำนึกของโยนาห์กลับมาว่า  “ก็แล้วนีนะเวห์ซึ่งมีคนกว่า 120,000 คน ซึ่งไม่รู้ประสาว่าไหนมือซ้ายไหนมือขวา  ทั้งยังมีสัตว์เลี้ยงอีกมากมาย  ไม่ควรหรือที่เราจะห่วงใยนครใหญ่นั้น? (ข้อ 4:10)

โยนาห์รู้ถึงการทรงเรียกของพระเจ้า   และยังรู้ว่าพระเจ้ามีพระประสงค์อะไร   แต่ตนเองไม่เห็นด้วยกับพระประสงค์นั้นจึงตอบสนองอย่างตรงกันข้ามกับการทรงเรียกและพระประสงค์    เป็นการตอบสนองการทรงเรียกด้วย “อคติส่วนตัว” แทนที่จะตอบสนองตามแผนการและแนวทางแห่งพระประสงค์ของพระเจ้า

นางผดุงครรภ์

ซิฟราห์ และ ปูอาห์ นางผดุงครรภ์ที่ฟาโรห์สั่งให้ฆ่าทารกเพศชายของชาวฮีบรู   แต่นางผดุงครรภ์ทั้งสองฝ่าฝืนคำสั่งของฟาโรห์   เพราะทั้งสองยำเกรงพระเจ้า   นางทั้งสองเลือกที่จะเชื่อฟังพระเจ้ามากกว่าที่จะปฏิบัติตามคำสั่งของฟาโรห์ (อพยพ 1:15-17)   ซึ่งทั้งสองรู้อยู่แก่ใจว่าเสี่ยงต่อการถูกลงโทษจากฟาโรห์อย่างสูง   แต่สำหรับนางผดุงครรภ์ทั้งสองแล้ว  การยำเกรงพระเจ้าสำคัญกว่าความปลอดภัย มั่นคง และมั่งคั่งในชีวิตของตนเอง

ทั้งนี้เขาทั้งสองรู้ว่า  เป็นพระประสงค์ของพระเจ้าที่จะให้ชนชาติอิสราเอลเพิ่มจำนวนทวีมากขึ้นให้เป็นชนชาติใหญ่ของพระองค์   และรู้ว่า ทารกที่เกิดมาเป็นพระพรที่พระเจ้าประทานแก่พ่อแม่ของทารกและแก่ประเทศชาติ   และรู้แน่ชัดว่าการฆ่าเด็กทารกตั้งแต่แรกเกิดนอกจากเป็นการทำลายพระพรของพระเจ้า   ขัดขืนพระประสงค์ของพระเจ้าแล้ว  ยังเป็นการกระทำผิดต่อพระบัญญัติของพระเจ้าอีกด้วย   และที่สำคัญคือทั้งสองสำนึกว่า การเป็นนางผดุงครรภ์เป็นอาชีพที่พระเจ้าทรงเรียก และเป็นงานที่พระเจ้ามอบหมายให้ตนรับผิดชอบ

ดังนั้น  ทั้งสองรู้ตระหนักชัดถึงการทรงเรียกของพระเจ้า   และรู้ถึงพระประสงค์ของพระองค์   แต่เขาทั้งสองมิได้ทำตามใจตนเอง   มิได้ทำตามคำสั่งของผู้มีอำนาจอย่างฟาโรห์   มิได้เบี่ยงเบนการกระทำของตนเพื่อความปลอดภัย  หรือเพื่อถูกใจฟาโรห์   เพื่อตนจะเป็นคนโปรดปรานของผู้มีอำนาจ   แต่เขาทั้งสองเลือกที่จะทำด้วยความยำเกรงพระเจ้า

ในวันนี้  ทุกเรื่องที่เราคิด พิจารณา  ตัดสินใจ  และที่จะลงมือกระทำ   ให้เราใคร่ครวญว่า   พระเจ้าทรงเรียกเราหรือไม่  ในเรื่องอะไร?   พระองค์มีพระประสงค์อะไรในชีวิตวันนี้ของเรา?   แล้วเราจะตอบสนองอย่างไรต่อการทรงเรียกและพระประสงค์ของพระองค์ในชีวิตวันนี้ของเราแต่ละคน?


ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง
บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่
E-mail: prasit.barnabus@gmail.com
081-2894499
หมายเหตุ:  ที่อยู่ e-mail ของผมเปลี่ยนใหม่เป็น prasit.barnabus@gmail.com

27 มิถุนายน 2554

พระเจ้าทรงเรียกท่านในวันนี้ให้บริการรับใช้ผู้คนตามโอกาสและศักยภาพที่ท่านมี

9...(พระเจ้า)ทรงเรียกเราด้วยการทรงเรียกอันบริสุทธิ์ ไม่ใช่ตามการกระทำของเรา แต่ตามพระประสงค์และพระคุณของพระองค์เอง... (2ทิโมธี 1:9)

ไม่ว่าเราแต่ละคนจะมีอาชีพการงานอะไรในวันนี้ พระเจ้าทรงเรียกเราแต่ละคน ทุกคน ให้ทำพันธกิจบริการรับใช้ในฐานะคริสเตียน หรือ ในฐานะสาวกของพระคริสต์ และนี่คือการทรงเรียกของพระเจ้า พระเจ้าทรงเรียกให้เราแต่ละคนสำแดงความรักของพระคริสต์ในการดำเนินชีวิตประจำวันของเรา ในการงานที่เรารับผิดชอบ ในอาชีพที่เราทำ ในชีวิตครอบครัว และในความสัมพันธ์กับผู้คนในชุมชน การสำแดงความรักของพระคริสต์ผ่านโอกาสเหล่านี้ ผู้คนจะเห็นว่าเราเป็นสาวกของพระคริสต์ และเราเป็นคนที่ดำเนินชีวิตตามพระประสงค์ของพระองค์ (2ทิโมธี 1:9; โรม 8:28; 1โครินธ์ 1:26-27)

การให้บริการรับใช้ผู้คนรอบข้าง ผู้คนที่เราพบปะเจอะเจอในแต่ละวันด้วยความรักเมตตาของพระคริสต์นั้น มิใช่เพราะเราอยากเป็นคนดีเราจึงทำเช่นนั้น พระคัมภีร์บอกชัดว่า ที่เราทำเช่นนั้นก็เพราะเรายอมใช้เวลา โอกาส และชีวิตของเราตามพระประสงค์ของพระเจ้า และที่เราสามารถกระทำได้เช่นนั้นเป็นเพราะพระคุณของพระเจ้า กล่าวคือที่เราทำได้เช่นนั้น เพราะชีวิต ความคิด จิตใจของเราได้รับการเปลี่ยนแปลงจากพระองค์ และความรักเมตตาของพระคริสต์เข้ามาครอบครองในชีวิตของเรา เราจึงมีใจมีชีวิตที่จะทำพันธบริการแก่ทุกคนในพระนามของพระเยซูคริสต์ และการที่เราทำได้เพราะพระเจ้าทรงทำการบริการรับใช้ผ่านชีวิตของเรา และนี่คือพระคุณของพระเจ้าที่ทรงมีต่อเราแต่ละคน หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งคือ การที่คริสเตียนแต่ละคนรับใช้บริการแก่คนรอบข้างนั้นเป็นการสำแดงให้คนรอบข้างได้เห็นได้สัมผัสถึงความรักของพระคริสต์ อย่างที่เปโตรได้เขียนไว้ว่า การกระทำเช่นนี้เป็นการประกาศถึง “พระเกียรติคุณ” ของพระเจ้า (1เปโตร 2:9)

เราในฐานะสาวกของพระเยซูคริสต์ พึงระวังกรอบคิดกรอบเชื่อที่ส่งทอดกันมาจากอดีต ที่มักทำให้เราคิดว่า เมื่อพูดถึงการทรงเรียกของพระเจ้าเรามักคิดถึงมิชชันนารี คนไปเรียนโรงเรียนพระคัมภีร์ พระคริสต์ธรรม คนที่เป็นศิษยาภิบาล ผู้ปกครอง มัคนายก หรือคนที่อุทิศตนทำงานของพระเจ้าเต็มเวลาในคริสตจักร แต่ถ้าเราศึกษาพระคัมภีร์เราจะพบว่า พระเจ้าทรงเรียกให้ทุกคนต้องทำพันธกิจบริการรับใช้ เพื่อเสริมสร้างคริสตจักรคือพระกายของพระคริสต์ให้เข้มแข็งขึ้น (เอเฟซัส 4:4-14 โดยเฉพาะอย่างยิ่งข้อ 12; 2เปโตร 1:3)

เมื่อเราใช้เวลา โอกาส ศักยภาพความสามารถที่พระเจ้าทรงประทานให้ในการช่วยคนอื่น บริการรับใช้คนที่เราพบเห็นด้วยความรักของพระเยซูคริสต์ ท่านกำลังตอบสนองการทรงเรียกของพระเจ้า “...เพื่อเราจะได้เกิดผลถวายแด่พระเจ้า” (โรม 7:4)

ให้เราตอบสนองการทรงเรียกของพระเจ้าในวันนี้ ด้วยการทำพันธกิจบริการรับใช้ด้วยความรักของพระเยซูคริสต์ ตามศักยภาพ ความสามารถ ตามโอกาสในที่ทำงาน ในครอบครัว ในชุมชน และการพบปะผู้คนต่างๆในวันนี้ เพื่อชีวิตคริสเตียนของเราจะเกิดผลถวายแด่พระเจ้า

13 กันยายน 2553

พระเจ้าทรงเรียก

เมื่อพระเจ้าทรงเรียก พระองค์ทรงเรียกทุกอย่างที่เราเป็น และทุกอย่างที่เราทำ

ครั้งหนึ่ง ได้มีชายคนหนึ่งมาถามมาร์ติน ลูเธอร์ว่า เขาจะรับใช้พระเจ้าได้อย่างไร
มาร์ติน ลูเธอร์ ถามเขาว่า “ท่านทำงานอะไรอยู่ในตอนนี้?”
ชายนั้นตอบว่า “ผมเป็นช่างทำรองเท้าครับ”
ชายคนนั้นแปลกใจกับคำตอบที่เขาได้รับจากลูเธอร์ว่า “ถ้าเช่นนั้นท่านจงทำรองเท้าที่มีคุณภาพ และมีราคาที่เป็นธรรม”
ลูเธอร์ไม่ได้บอกชายคนนั้นว่า “ให้ทำรองเท้าคริสเตียน” และก็ไม่ได้บอกเขาว่า “เลิกทำรองเท้าแล้วออกมาเป็น “คนรับใช้ของพระเจ้า””

ในฐานะคริสเตียน เราสามารถรับใช้พระเจ้าในอาชีพการงานที่หลากหลาย
เราไม่ได้มีเส้นขีดแบ่งว่าอาชีพการงานใดที่เป็นงานรับใช้และงานใดที่ไม่รับใช้พระเจ้า หรือ
เราก็ไม่ได้แบ่งว่า อาชีพการงานใดเป็นงานฝ่ายจิตวิญญาณ อาชีพใดที่มีคุณค่า หรือ ด้อยค่า
แต่เมื่อพระเจ้าทรงเรียกเราในอาชีพการงานใด เราจะกระทำงานการงานนั้นด้วยอย่างเต็มใจและเต็มกำลัง
เพื่อการทำงานนั้นทำให้พระเจ้าได้รับเกียรติและการสรรเสริญ
การทำงานตามการทรงเรียก คือการทำงานที่มีแรงกระตุ้นจูงใจ เป้าหมาย และมีคุณภาพมาตรฐานเพื่อพระเจ้าได้รับการสรรเสริญจากการทำงานของเรา

ภายนอก อาชีพการงานของคริสเตียน และ ผู้ไม่ได้เป็นคริสเตียนอาจจะดูไม่เห็นความแตกต่าง
กล่าวคือ อาจจะมีอาชีพที่เหมือนกัน คนกวาดถนน ครู-อาจารย์ พยาบาล นักคอมพิวเตอร์ ฯลฯ
แต่สิ่งที่ชัดเจนคือ แรงจูงใจ เป้าหมาย ของการทำงานที่จะไม่เหมือนกัน และ
นี่เป็นพลังที่ทำให้เกิดความแตกต่างของงานที่ทำและผลที่เกิดขึ้นกับคนต่างๆ ที่ได้รับผลจากงานที่ทำนั้น

การทำงานของคริสเตียนที่ได้รับการทรงเรียกจากพระเจ้า
เขามีแรงกระตุ้นจูงใจที่ชัดเจนว่า เขามิได้ทำอาชีพการงานเพื่อตนเองจะอยู่รอด ได้เกียรติ ผลประโยชน์ส่วนตัว หรือเพื่อผลประโยชน์ด้านจิตวิญญาณของตนเองเท่านั้น
เมื่อเราได้รับการทรงเรียก การงานที่เราทำนั้นไม่สามารถแยกตนเองออกออกจากประชาชน สถานการณ์ของโลก หรือสิ่งที่กำลังเป็นไปในโลกนี้
เมื่อเราได้รับการทรงเรียก เราอาจจะกระทำการงานด้วยตระหนักสำนึกทั้งความคิดและจิตวิญญาณของเราที่ชัดแจ้งแตกต่างจากเดิม แต่มิใช่การแยกตัวออกจากโลกนี้
เมื่อเราได้รับการทรงเรียก พระคริสต์ประสงค์ครอบครองทุกตารางนิ้วในชีวิตของเรา ครอบครองทุกส่วนทั้งสิ้นในชีวิต จนเราไม่สามารถอ้างว่า ส่วนนี้เป็นชีวิตส่วนตัวของฉัน

แต่บ่อยครั้งนัก ที่ผู้นำคริสตจักรขีดเส้นให้ “การทรงเรียก” คับแคบลงอย่างเห็นได้ชัด
เราจำกัด “การทรงเรียก” เพียงงานรับใช้ในคริสตจักร ไม่ว่าการดูแลเด็กรวีฯ, ครูคริสเตียนศึกษา, การทำความสะอาดโบสถ์, การนำนมัสการ, การสอนเพลงสอนพระคัมภีร์, การเทศนา, การอภิบาล
คริสตจักร หรือ ผู้นำคริสตจักรต้องช่วยให้ผู้เชื่อในชุมชนของตนเข้าใจและมองเห็นการทรงเรียกของพระเจ้าที่กว้างไกลกว่านี้ มิใช่ย่นย่อ ลดขอบเขตการรับใช้พระเจ้าด้วยของประทานฝ่ายจิตวิญญาณในชุมชนคริสตจักรเท่านั้น
ที่ผ่านมา คริสตจักร “สอบตก” ที่จะช่วยให้สมาชิกเข้าใจและมองเห็นว่า การทรงเรียกของพระเจ้านั้น พระองค์ประสงค์ทั้งชีวิตของเขา ทุกสิ่งในชีวิตของเขา และทุกการงานที่เขากระทำงานในชีวิต ที่จะกระทำทั้งในชุมชนคริสตจักร และท่ามกลางชีวิตประชาชนในสังคมอีกด้วย

น่าสังเกตว่า ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 ที่มีผู้มาเป็นคริสเตียนจำนวนเพิ่มมากขึ้น มีคริสเตียนในหลายอาชีพการงานที่มีจำนวนเพิ่มมากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นศิลปินในแขนงต่างๆ แพทย์ นักกฎหมาย นักธุรกิจ เจ้าของกิจการขนาดใหญ่ ฯลฯ แต่น่าสังเกตว่า ชีวิตของคริสตจักรไม่มีพลังหรือผลกระทบต่อชีวิตของสังคมโลก มีผู้ให้เหตุผลว่าที่เป็นเช่นนี้เพราะคริสเตียนในยุคนี้มิได้อยู่ในที่ที่พวกเขาควรจะอยู่

การทรงเรียก คือการที่พระเจ้าทรงเรียกเราแต่ละคนเพื่อพระประสงค์ของพระองค์ พระองค์ประสงค์ที่จะใช้ทุกอย่างที่เราเป็น ทุกงานที่เราทำ แล้วทุ่มเททุกอย่างทั้งชีวิตนี้ถวายแด่พระองค์ด้วยการขับเคลื่อนไปสู่เป้าประสงค์ของพระองค์ แต่เมื่อคริสเตียนจำกัดลดทอนการทรงเรียกของพระเจ้าเหลือแค่งานในชุมชนคริสตจักร คริสตจักรจึงขาดการเสริมสร้างสมาชิกของตนที่จะประยุกต์สำแดงความเชื่อศรัทธาของตนในทุกอย่างที่ทำ และในทุกที่ที่เขาอยู่

เพราะพระเจ้าทรงสร้างประชาชน สถานที่แห่งหนต่างๆ และสรรพสิ่งต่างๆ แต่เพราะอำนาจแห่งความชั่วร้ายที่เข้ามาทำให้คนและสรรพสิ่งที่ทรงสร้างต้องตกอยู่ใน “กงเล็บ” ของมาร พระเจ้ามีพระประสงค์ในการกอบกู้ประชาชนและวิถีการดำเนินชีวิตของเขาโดยทางพระคริสต์
พระองค์มิได้มีพระประสงค์จะกอบกู้สภาพสิ่งแวดล้อมให้กลับสู่สภาพเดิมแห่งการทรงสร้างเท่านั้น แต่พระองค์ประสงค์กอบกู้นักสิ่งแวดล้อมด้วย
พระองค์มิได้มีพระประสงค์เพียงแค่กอบกู้นักกฎหมายเท่านั้น แต่พระองค์ประสงค์จะกอบกู้กฎหมายที่ใช้ในสังคมโลกให้เป็นไปตามพระประสงค์ของพระองค์ด้วย
พระองค์มิได้มีพระประสงค์เพียงแค่กอบกู้นักการเมืองเท่านั้น แต่พระองค์ประสงค์จะกอบกู้ระบบการเมืองที่เสริมสร้างสันติสุขตามพระประสงค์ของพระองค์
พระองค์มิได้มีพระประสงค์จะกอบกู้ผู้คนในคณะรัฐบาลเท่านั้น แต่พระองค์มีพระประสงค์กอบกู้ระบบการปกครองที่มีศานตินิรันดร์ตามพระประสงค์ของพระองค์
(กรุณาอ่าน อิสยาห์ 9:6-7)

เปาโลกล่าวว่า
20ให้ทุกคนอยู่ในฐานะที่เขาอยู่ เมื่อพระเจ้าทรงเรียกนั้น... 24ดูก่อนพี่น้องทั้งหลาย ท่านทุกคนดำรงอยู่ในฐานะอันใดเมื่อพระเจ้าทรงเรียก ก็ให้ผู้นั้นอยู่กับพระเจ้าในฐานะนั้น (1โครินธ์ 7:20, 24)

เมื่อเราทำเช่นว่านี้ เราก็จะเป็นเครื่องมือของพระองค์ที่จะทำให้บรรลุในการปฏิรูปสังคมนี้ตามที่พระองค์ทรงมอบหมาย เพื่อให้เป็นสังคมที่น่าอยู่ ชื่นชม เพื่อพระสิริของพระองค์

ดังนั้น
พระเจ้าทรงเรียกศิษยาภิบาลและผู้นำคริสตจักร เพื่อสอนและเสริมสร้างคนในคริสตจักรที่จะเรียนรู้ เข้าใจ ว่าแต่ละคนจะมีประสิทธิภาพในการกระทำภารกิจการงานตามการทรงเรียกของพระเจ้าในสังคมโลก ด้วยทั้งชีวิตที่เขาเป็น และทุกอย่างที่เขาทำ เพื่อถวายพระเกียรติแด่พระองค์

นี่คือการทรงเรียก

07 มีนาคม 2553

การงาน หรือ การทรงเรียก

เขาทั้งหลายทูลพระองค์ว่า
“ข้าพเจ้าทั้งหลายจะต้องทำประการใด จึงจะทำงานของพระเจ้าได้”
พระเยซูตรัสตอบเขาว่า
“งานของพระเจ้านั้น คือการที่ท่านวางใจในท่านที่พระองค์ทรงใช้มา”
ยอห์น 6:28-29


หลักคิดชีวิตและการทรงเรียก

การทำงานหนัก หรือ การเรียนหนัก และ ความสำเร็จ เปิดโอกาสให้เราเป็นพยานชีวิตถึงพระราชกิจของพระเจ้าที่ทรงกระทำในชีวิตของเรา แต่สิ่งนี้มิได้เป็นเป้าหมายปลายทางแห่งชีวิตของเรา

เมื่อเราได้พบกับเพื่อนฝูงที่เคยรู้จักสนิทสนม ที่ไม่ได้พบกันมานาน เมื่อพบกันมักจะถามไถ่กันว่า

ชีวิตเป็นอย่างไรบ้าง ยังอยู่ดีมีสุขอยู่หรือ?

จะรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม เรามักจะบอกว่าเรากำลังทำอะไรอยู่ เช่น “ฉันทำงานเป็นเลขานุการ” “ดิฉันเป็นอาจารย์สอนพระคริสตธรรม” “ผมเป็นช่างซ่อมรถยนต์” “ฉันเป็นผู้อำนวยการ...” “ฉัน...”

คำตอบที่ได้รับจากกันและกันมักจะเป็นไปในทำนองที่ว่า ตอนนี้ทำอะไร ที่ไหน กับใคร อย่างไร? เช่น ตอนนี้เรียนคริสต์ศาสนศาสตร์ หลักสูตร M.Div. ปีที่ 2 อนาคตคิดจะเป็นศิษ-ยาภิบาล หรือ อนาคตจะเป็นอาจารย์สอนในสถาบันคริสต์ศาสนศาสตร์ศึกษา จบแล้วจะออกไปเปิดหอพักนักเรียน จบแล้วจะไปเป็นผู้จัดการ... เป็นต้น

บ่อยครั้งที่เราสับสนระหว่าง “เราเป็นใคร” กับ “เราทำอะไร” กล่าวคือเราเอาสิ่งที่เรากำลังทำอยู่มาเป็นตัวบ่งบอกว่าถึงความเป็นตัวตนของเรา หรือ ชีวิตที่เรากำลังเป็นอยู่ การพูดเช่นนี้อย่างไม่รู้ตัวย่อมบ่งชี้ให้เห็นว่า เรากำลังบอกเพื่อนของเราว่า งานที่เราทำคือตัวตนของเรา

เรามักสับสนด้วยเช่นกัน เมื่อเราบอกคนรอบข้างว่า เราเป็น “คริสเตียน” การที่เราบอกว่า “เราเป็นคริสเตียน” มักหมายถึงว่า เราไม่ได้เป็นสมาชิกในศาสนาอื่น ไม่ทำศาสนพิธีของศาสนาอื่น เราไปโบสถ์ เราห้อยไม้กางเขน รถยนต์ของเราติดรูปปลาแล้วมีคำว่า JESUS แต่ไม่ติดผ้ายันต์กันอันตราย

เรากำลังสับสนใน “ความเป็นคริสเตียน” กับ “สิ่งที่เราทำในฐานะคริสเตียน”

ถ้าพูดแบบฟันธง การงาน การเรียน คือสิ่งที่เรา “ทำ”

แต่การมีชีวิตที่ติดตามพระเยซูคริสต์คือสิ่งที่บ่งบอกถึงความเป็นตัวตนของเรา

พระเจ้าทรงเรียกให้เรามีชีวิตที่เหมือนพระเยซูคริสต์ เราจึงทำทุกสิ่งในชีวิตอย่างที่พระองค์คิดและทำ และนั่นคือรากฐานแห่งการมีชีวิต “เป็นคริสเตียน”

02 กุมภาพันธ์ 2553

การทรงเรียก

บทเรียนจากเจ้าชายแห่งอียิปต์

โมเสสจึงทูลตอบว่า: “แต่พระองค์เจ้าข้า เขาจะไม่เชื่อข้าพระองค์หรือฟังเสียงของข้าพระองค์ เพราะเขาจะว่า 'พระเจ้ามิได้ทรงปรากฏแก่ท่านเลย' ”
พระเจ้าจึงตรัสกับโมเสสว่า: “อะไรอยู่ในมือของเจ้า”
ท่านทูลว่า: “ไม้เท้า พระเจ้าข้า”
อพยพ 4:1-2

Steve Sjogren เป็นท่านหนึ่งที่ได้รับเชิญให้เป็นผู้วิพากษ์ภาพยนตร์เรื่อง “เจ้าชายแห่งอียิปต์” ก่อนที่จะนำออกฉาย ท่านบอกว่าความตื่นเต้นสูงสุดในการชมและวิพากษ์ภาพยนตร์เรื่องนี้มิเพียงแต่เนื้อหาและการนำเสนอที่น่าสนใจเท่านั้น แต่พระเจ้าตรัสกับท่านตลอดเรื่องราวของโมเสสในภาพยนตร์เรื่องนั้น

เรื่องราวเริ่มต้นที่พระเจ้าทรงปรากฏพระองค์แก่โมเสสที่พุ่มไม้ไฟ ที่นั่นท่านได้สนทนากับพระเจ้า ท่านต่อรองกับพระองค์และปฏิเสธว่าท่านไม่สามารถที่จะนำชนชาติอิสราเอลออกจากอียิปต์ โมเสสรู้สึกว่าตนไม่มีความสามารถเหมาะสมที่จะนำใครออกจากที่ไหนทั้งนั้น ผ่านการถกเถียงกับพระเจ้าสองสามรอบ พระเจ้าถามโมเสสด้วยคำถามธรรมดาสามัญว่า “อะไรอยู่ในมือของเจ้า” ในมือของโมเสสถือไม้เท้าเลี้ยงสัตว์อยู่ ซึ่งเขาได้ใช้เป็นเครื่องมือในการเลี้ยงฝูงแกะของเขามากว่า 40 ปีในดินแดนทะเลทราย

เมื่อพระเจ้าทรงเรียกเราให้ทำหรือนำในเรื่องใดเรื่องหนึ่ง พระเจ้ามักจะทรงเริ่มต้นจาก “เครื่องมือที่อยู่ในมือของเรา” หรือ ความสามารถที่มีอยู่ในตัวเรา พระองค์ทรงใช้เราทำพันธกิจของพระองค์ด้วยศักยภาพ ความสามารถ ความรู้ หรือ ทักษะที่เราเคยใช้อย่างได้ผลในงานอื่นๆ มาก่อนหน้านี้แล้ว บทบาทหน้าที่ที่พระองค์ทรงเรียกให้เรารับผิดชอบเมื่อดูผิวเผินในตอนแรกอาจจะเห็นว่าไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไร ไม่ใช่เรื่องของชีวิตจิตวิญญาณเลย หรือเป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสมกับตัวเรา

เรื่องราวที่โมเสสเผชิญหน้ากับพระเจ้าในตอนนี้เปี่ยมด้วยความจริงในชีวิตจิตวิญญาณสำหรับผู้นำ โดยขอตั้งข้อสังเกตดังนี้

เป็นผู้ที่มีความเชื่อศรัทธาที่ยืนหยัดและไว้วางใจ พระเจ้าทรงเรียกเราให้ทำในสิ่งที่เราทำอยู่แล้วแต่ให้ทำต่อไปในแนวทางที่พระองค์ประสงค์ ไม่สำคัญที่ผู้นำจะต้องมีของประทานมากกว่าคนอื่น แต่เป็นผู้ที่ใช้ของประทานและทำอย่างไม่ยอมแพ้ง่ายๆ

พระเจ้าประสงค์ความเต็มใจของเรา พระคัมภีร์ได้ชี้ให้เห็นชัดถึงความรู้สึกไม่สู้เต็มใจของโมเสสที่จะทำตามการทรงเรียกให้นำชนชาติอิสราเอลออกจากการเป็นทาสในอียิปต์ แต่ในที่สุดถึงแม้ตนเองยังกลัวต่อการที่จะทำหน้าที่ตามการทรงเรียก และมีความผิดพลาดแต่หนหลังคอยหลอกหลอนอยู่(ที่โมเสสเคยฆ่าทหารอียิปต์) แต่ในที่สุดโมเสสยอมที่จะเชื่อและทำตามพระประสงค์ของพระเจ้าในชีวิตของเขา

กำลังของพระเจ้ามาถึงผู้ที่มีจิตใจที่เชื่อฟังพระองค์ ในสายตาของโมเสส “เครื่องมือ” ที่อยู่ในมือของท่านดูเป็นสิ่งธรรมดาสามัญที่ท่านถือไปทุกวัน แต่เมื่อเครื่องมือนั้นอยู่ในพระประสงค์ของพระเจ้ากลับกลายเป็นสิ่งที่เปี่ยมด้วยพลังถึงขั้นเปลี่ยนแปลงชีวิตของคนได้ จากพระคัมภีร์ตอนนี้เป็นต้นไป “เครื่องมือ” ที่โมเสสใช้กลายเป็นสิ่งที่พระเจ้าทรงใช้นำอิสราเอลให้หลุดพ้นออกจากการเป็นทาส ทุกครั้ง เมื่อกล่าวถึง “เครื่องมือ” พระเจ้ากำลังบอกกับเราทุกคนว่า สิ่งธรรมดาสามัญกลับกลายเป็นสิ่งสำคัญเมื่อพลานุภาพของพระเจ้าอยู่ในเครื่องมือนั้น

พระเจ้าทรงจัดเตรียม สิ่งที่เราได้ทำไปแล้วเกิดจากการที่เราเตรียมการในสิ่งนั้นๆ ที่เราจะทำ ถ้าเราอ่านพระคัมภีร์เราจะพบว่า โมเสสถือกำเนิดเป็นชนอิสราเอล ถูกเลี้ยงดูให้เติบโตอย่างคนอียิปต์ กลับมามีความสัมพันธ์กับพี่น้องของตนที่ตกเป็นทาส การที่เราทำงานของพระเจ้ามิใช่ทำด้วยกำลังอำนาจของตน(เช่น การที่โมเสสฆ่าทหารอียิปต์) พระเจ้าทรงใช้เวลาขัดเกลาชีวิตของโมเสสในทะเลทรายก่อนการทรงใช้ครั้งยิ่งใหญ่ของพระองค์ นี่เป็นการทรงเตรียมของพระเจ้าอย่างชัดเจนตลอดชีวิตของท่าน พระเจ้าทรงเตรียมท่านให้นำประชากรอิสราเอลของพระองค์ออกจากกรงทาสแห่งอียิปต์ ตามหลักคิดของพระเจ้าในพระคัมภีร์แล้ว นี่ไม่ใช่ “การเสียเวลา” แต่เป็นการ “ใช้เวลา” เตรียมโมเสสสำหรับงานของพระองค์

ประเด็นการคิดไตร่ตรอง

ในชีวิตของฉันมี “เครื่องมือ” อะไรอยู่ที่พระเจ้าจะทรงเจิมเพื่อใช้ในพระประสงค์ของพระองค์

อธิษฐาน

องค์พระผู้เป็นเจ้า โปรดช่วยข้าพระองค์ที่จะเรียนรู้ว่า โอกาสที่ยิ่งใหญ่นั้นไม่จำเป็นเป็นสิ่งที่อยู่ไกลโพ้น แต่อาจจะเป็นสิ่งที่อยู่ต่อหน้าข้าพระองค์ หรือ ข้างๆ ตัวข้าพระองค์

ข้าแต่พระเจ้าผู้ทรงเมตตา ในวันนี้ โปรดสร้างและเตรียมข้าพระองค์ให้มีจิตใจที่มีความกล้าและเชื่อฟังที่จะกระทำตามพระประสงค์ของพระองค์ในโอกาสที่ทรงประทาน อาเมน