ผู้นำที่มีพลังดึงดูดคน

⁷ พระ​เยซู​กับ​พวก​สา​วก​ของ​พระ​องค์​จึง​ออก​จาก​ที่​นั่น​ไป​ยัง​ทะเล​สาบ   คน​จำนวนมาก​จาก​แคว้น​กา​ลิลี​ก็​ตาม​ไป​ด้วย รวม​ทั้ง​คน​จาก​แคว้น​ยูเดีย      ⁸ จาก​กรุง​เยรู​ซาเล็ม​และ​จาก​อิดู​เมอา จาก​แม่​น้ำ​จอร์​แดน​ฟาก​ตะ​วัน​ออก และ​จาก​ดินแดน​รอบ​เมือง​ไท​ระ​และ​เมือง​ไซ​ดอน  ผู้​คน​มาก​มาย​เมื่อ​ได้​ยิน​ถึง​สิ่ง​ที่​พระ​องค์​ทรง​ทำ​นั้น​ก็​มา​หา​พระ​องค์  (มาระโก 3:7-8 มตฐ.)

อะไรที่ทำให้ผู้คนจำนวนมากติดตามพระเยซู?

อะไรที่เป็นพลังในตัวของพระเยซูที่ดึงดูดผู้คนเข้ามาหาพระองค์?

ผู้นำทั้งหลายทุกวันนี้ต่างต้องการมี “เสน่ห์” มีบุคลิกที่จูงใจให้ผู้คนเข้ามาหาตนเอง   แต่คำถามมักอยู่ที่ว่า  แล้วเสน่ห์ที่ว่านั้น หรือ พลังดึงดูดคนอื่นให้เข้ามาหาตนเองนั้นจะมีได้อย่างไร   บ้างก็เข้าใจว่า  “เสน่ห์” หรือ “แรงดึงดูดผู้คนเข้ามาหาตน” นั้น   เป็นสิ่งที่บางคนได้รับมาตั้งแต่เกิด   นั่นก็หมายความว่าบางคนจะไม่มีสิ่งนี้   แต่ “เสน่ห์” หรือ “แรงดึงดูดคนอื่นเข้ามาตนเอง” นั้นเป็นบุคลิกลักษณะหนึ่งในตัวคนเราแต่ละคน   จะเด่นหรือด้อยในเรื่องนี้เกิดจากการที่เจ้าตัวเลือกว่าตนจะเป็นคนแบบไหนอย่างไรมากกว่า   หรือกล่าวฟันธงก็คือว่าเป็นบุคลิกที่สามารถพัฒนาได้ครับ

“เสน่ห์” หรือ “พลังดึงดูดผู้คนเข้าหาตนเอง” นั้นเป็นสัมพันธภาพของทั้งผู้นำและผู้พบเห็น   เวลาใดที่บุคลิกลักษณะของผู้นำเป็นที่ถูกตาต้องใจของคนรอบข้าง  เขากลายเป็นคนที่มีเสน่ห์แก่ผู้คนที่พบเห็น   นั่นหมายความว่า “พลังดึงดูด” ดังกล่าวเกิดจากบุคลิกของผู้นำที่คนรอบข้างสัมผัสได้ว่า “เป็นสิ่งที่มีประโยชน์สำหรับตน   เป็นบุคลิกที่ตนชื่นชอบ   เป็นบุคลิกที่ไม่เห็นแก่ตัวแต่มีจิตเมตตาเอื้ออำนวยคุณค่า และ คุณประโยชน์แก่ผู้อื่นรอบข้าง   เป็นผู้นำที่มีบุคลิกมั่นคงบนจุดยืนชีวิตของตนเอง   มีอารมณ์ที่หนักแน่น   ยอมรับคนอื่นตามที่เขาเป็นแม้จะไม่ได้เป็นคนสมบูรณ์พูนพร้อมตามที่ตนต้องการก็ตาม

พระคัมภีร์ตอนนี้บอกว่า “...ผู้คนมากมายเมื่อได้ยินถึงสิ่งที่พระองค์ทรงทำนั้นก็มาหาพระองค์” (ข้อ 8)   การกระทำของพระเยซูคริสต์เป็นพลังดึงดูดให้ประชาชนติดตามพระองค์   ลักษณะเด่นประการแรกของพระเยซูคริสต์คือ   พระองค์ทรงมีชีวิตที่เคียงข้างคนต่ำต้อยยากจนเจ็บป่วย   พระราชกิจของพระองค์ทรงกระทำแก่คนเล็กน้อยด้อยค่าที่คนมีอำนาจปฏิเสธ   เป็นกลุ่มคนที่ถูกกีดกันออกจากสังคม   ออกจากชุมชนศาสนายิวในเวลานั้น  และนี่คือเสน่ห์ที่ดึงดูดใจคน  

แต่ตรงกันข้ามกลับกลายเป็น “แรงผลัก” ให้ผู้คนที่รู้สึกว่าพระองค์เป็นภัยอันตรายต่อความมั่นคง  เด่นดังในชีวิตของตนให้ห่างไปจากพระองค์   อย่างเช่นพวกฟาริสี   พวกที่ปากบอกว่าไม่ชอบการเมืองอย่างพวกโรมัน   แต่คบค้ากับพวกนักการเมืองที่หากินกับศาสนาอย่างพวกของเฮโรด   แล้วทำตัวแบบนักการเมืองในสภา(ศาสนา)ซันเฮดริน  พวกเขาจึงหาช่องทางที่จะฆ่าพระเยซูเสีย  เป็นต้น

ลักษณะเด่นของพระเยซูคริสต์ประการที่สองคือ   การกระทำของพระองค์เป็นการกระทำจากจิตใจที่รักเมตตาที่สวนกระแสกับคำสอนของพวกผู้นำศาสนายิวในเวลานั้น   พระเยซูทรงมีจิตใจที่รักเมตตาแก่ทั้งคนดีและคนเลวบาปชั่ว   พระองค์ทรงให้โอกาสชีวิตแก่ทุกคนที่มาสัมพันธ์และสัมผัสกับพระองค์   และนี่จึงเป็นแรงดึงดูดผู้คนมากมายให้เข้ามาหาและติดตามพระองค์   เพราะเขาสำนึกในพระคุณทั้งๆที่เขาไม่สมควรจะได้รับโอกาสใหม่ในชีวิต   ทั้งนี้เพราะพระองค์มีจิตใจรักเมตตาเยี่ยงพระบิดา  “...เพราะ​ว่า​พระ​องค์(พระบิดา)​ทรง​ให้​ดวง​อาทิตย์​ของ​พระ​องค์​ขึ้น​ส่อง​สว่าง​แก่​คน​ดี​และ​คน​ชั่ว​เสมอ​กัน และ​ให้​ฝน​ตก​แก่​คน​ชอบ​ธรรม​และ​คน​อธรรม” (มัทธิว 5:45)

ลักษณะเด่นของพระเยซูคริสต์ประการที่สามคือ  ความถ่อมใจรับใช้คนอื่น   พระองค์ทรงเป็นผู้นำที่แตกต่างจากผู้นำในสมัยนั้นไม่ว่าจะเป็นผู้นำในศาสนาหรือบ้านเมืองก็ตาม   พระองค์ปฏิเสธการเป็นผู้นำแบบเจ้านาย   แต่พระองค์ยืนหยัดการมีชีวิตผู้นำแบบคนใช้   ทรงยอมเป็นคนใช้ล้างเท้าสาวก  ทรงรับใช้แม้แต่คนต่างชาติ  สตรีต่างชาติต่างวัฒนธรรม  หรือแม้แต่คนที่ถูกตีตราไล่ออกไปให้พ้นจากสังคมของยิว เช่น  หญิงโสเภณี   คนโรคเรื้อน   คนถูกผีเข้าผีสิง  คนเก็บภาษี   แม้แต่โจรที่กางเขน

ลักษณะเด่นของพระเยซูคริสต์ประการที่สี่คือ   ความกล้าหาญที่กล้าเสี่ยงและท้าทายสิ่งที่ผิด   พระองค์กล้าที่จะสวนกระแสการตีความพระคัมภีร์ที่มีตามกระแสนิยมในเวลานั้น   ทรงท้าทายเรื่องคำสอนวันสะบาโตที่ไม่ให้ทำอะไรนอกจากประกอบศาสนพิธี   แต่พระองค์ท้าทายว่า  วันสะบาโตมีไว้เพื่อทำการดี   เป็นโอกาสในการช่วยชีวิตผู้คน   พระองค์ท้าทายต่ออำนาจผู้นำศาสนาในเวลานั้นว่า   ชีวิตของผู้คนที่พระเจ้าประทานให้นั้นสำคัญยิ่งกว่าศาสนาพิธี   ดังนั้น   ในวันสะบาโตคือวันที่จะกอบกู้และช่วยชีวิตของผู้คน

ลักษณะเด่นของพระเยซูคริสต์ประการที่ห้าคือ   พระองค์มีชีวิตเพื่อจะให้ชีวิตแก่คนอื่นรอบข้าง   มิใช่เพื่อจะปกป้องชีวิตตนเอง  ปกป้องงานของตนเอง  ปกป้องผลประโยชน์ของตนเอง  และปกป้องอำนาจ  ชื่อเสียงของตนเอง

ด้วยคุณลักษณะเช่นนี้ของพระคริสต์นี่เองที่เป็น “เสน่ห์” และ “แรงดึงดูด” ผู้คนมากมายติดตามพระองค์   

ในทางตรงกันข้าม   ภาวะผู้นำที่สร้าง “แรงผลักดัน” ผู้คนให้ออกห่างจากตนเอง คือ 

ภาวะผู้นำที่หยิ่ง ผยอง:   แน่นอนครับไม่มีใครอยากจะติดตามผู้นำที่คิดว่าตนเองดีเลิศประเสริฐศรีกว่าคนอื่นๆ

ภาวะผู้นำแบบไม้หลักปักขี้ควาย:  พวกเงียบเพราะ “ปากอมสาก”  ไม่พูดเพื่อรักษาตนเองให้ปลอดภัย   ไม่มีใครอยากตามผู้นำที่โลเล   ไม่มั่นคง  ไม่ชัดเจน แบบนี้

ภาวะผู้นำอารมณ์ร้าย:   ถ้าผู้คนไม่สามารถคาดหวังพึ่งพิงจากตัวผู้นำ   เขาเลิกที่จะคาดหวังทุกอย่างจากองค์กร

ภาวะผู้นำแบบตามจิกลูกน้อง:  คนเราต้องการผู้นำที่ติดตามงานแบบเข้าใจและเสริมสร้าง   แต่ไม่ต้องการผู้นำที่ติดตามงานแบบสร้างความกดดันแก่ลูกน้อง

ภาวะผู้นำเห็นแก่ตัว:   ทำทุกอย่างเพื่อความสำเร็จตนเอง   คิดทุกอย่างเพื่อปกป้องตนเอง   เมื่อผู้คนพบว่าผู้นำทำเพื่อตนเอง   เขาก็บอกกับตนเองว่า   แล้วเราจะเสียเวลาตามผู้นำแบบนี้ไปทำไม

ภาวะผู้นำที่คาดหวังความสมบูรณ์แบบจากคนอื่น:   ไม่มีใครต้องการผู้นำที่คาดหวังว่าลูกน้องต้องเป็นคนสมบูรณ์แบบ   เพราะเราก็รู้อยู่แก่ใจแล้วว่า  ไม่มีใครที่จะเป็นคนสมบูรณ์แบบได้  และใครก็ไม่ต้องการถูกดดันให้ชีวิตและการทำงานต้องเครียดตลอดเวลา    แต่ผู้คนต้องการผู้นำที่พร้อมยอมรับตามที่แต่ละคนเป็น   และมีน้ำใจที่จะหนุนเสริมเพิ่มพลังพัฒนาชีวิตการงานไปสู่ความสมบูรณ์ด้วยกัน      

เราอาจจะต้องมีเวลานั่งลงสงบใจพิจารณาว่าเรามีภาวะผู้นำแบบไหน   มีภาวะผู้นำที่มี “เสน่ห์” และ “มีพลังดึงดูด” ผู้คนเข้ามาหาตนเอง   หรือ  มีภาวะผู้นำที่สร้างแต่  “พลังผลักดัน” ให้คนอื่นออกห่างไปจากตนเอง

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

คนหรือระบบ?

เมื่ออิสราเอลเข้าไปตั้งถิ่นฐานในแผ่นดินพระสัญญา   พระเจ้าทรงเป็นผู้ปกครอง ดูแล และปกป้องเขา   โดยพระองค์ทรงเลือกผู้ที่เป็นผู้วินิจฉัยให้เป็นผู้ดูแลความเป็นอยู่  ความถูกต้อง  และความยุติธรรมในสังคมอิสราเอลตามกฎเกณฑ์และพระบัญญัติของพระเจ้า

เมื่ออิสราเอลเข้าตั้งถิ่นฐานใหม่ๆ   ถ้าศัตรูยกกำลังมารุกรานอิสราเอลพระเจ้าจะทรงเรียกบางคนให้เป็นผู้วินิจฉัยให้นำกำลังเข้าต่อต้าน หรือ สู้รบกับศัตรูเพื่อปกป้องประชากรในแผ่นดินแห่งพระสัญญา   จนกระทั่งเมื่ออิสราเอลมีความเป็นปึกแผ่นมั่นคงแล้ว   พระเจ้าทรงให้ผู้วินิจฉัยเป็นผู้ปกครองดูแล   ตัดสินความขัดแย้งในหมู่ประชาชน   คอยสอนและแนะนำกำกับการดำเนินชีวิตที่ถูกต้องตามพระบัญญัติหรือกฎเกณฑ์ของพระเจ้า

การปกครองดูแลอิสราเอลโดยผู้วินิจฉัยที่สัตย์ซื่ออย่างซามูเอลย่อมสร้างการยอมรับนับถือในหมู่ประชาชน   แต่เมื่อลูกของซามูเอลขึ้นปกครองดูแลประชาชน   กลับใช้อำนาจที่มีจากพระเจ้าผ่านทางซามูเอล และอำนาจจากตำแหน่งในการหารายได้อย่างผิดๆ  รับสินบน  บิดเบือนความยุติธรรม (1ซามูลเอล 8:1-3)    อันเป็นการกระทำฝ่าฝืนขัดขืนพระบัญญัติของพระเจ้าด้วยตัวของผู้นำผู้ปกครองอิสราเอลเสียเอง 

ในอพยพ 18:21  พระเจ้าได้สั่งไว้ว่า 

“...ท่านจงมองหาคนที่มีความสามารถ

ที่ยำเกรงพระเจ้า

ที่ไว้วางใจได้

และที่เกลียดสินบน

จงแต่งตั้งคนอย่างนี้ไว้เหนือพวกเขาเป็นผู้ปกครองคน...”

(ฉบับมาตรฐาน)

โยเอล บุตรหัวปี  และ อาบียาห์ บุตรคนที่สองของซามูเอลจงใจขัดขืนพระบัญญัติของพระเจ้าเสียเองในฐานะผู้นำการปกครองอิสราเอล   สร้างความอยุติธรรม  และตักตวงผลประโยชน์เพื่อตนเอง   สร้างความเดือดร้อนแก่ประชาชนคนอิสราเอล   นำมาซึ่งความไม่พอใจของประชาชน  จนประชาชนต้องการปลดแอกออกจากการปกครองของบุตรซามูเอลทั้งสองคน   และต้องการปลดแอกปฏิรูปการปกครองของอิสราเอลไปสู่ระบบกษัตริย์   ซึ่งเป็นกระแสระบบการปกครองในเวลานั้นของประเทศต่างๆ ที่แวดล้อมอิสราเอล  (ข้อ 4-5)

ในเหตุการณ์นี้ได้ให้บทเรียนที่ประเมินค่ามิได้แก่เราด้วย  

ประการแรก  เมื่อผู้ที่พระเจ้าทรงเลือกและทรงใช้ให้ดูแลปกครองประชากรของพระองค์ขัดขืน และ ล้มเหลวในการกระทำตามพระบัญญัติและพระประสงค์ของพระเจ้า   ย่อมสร้างความไม่พอใจแก่ประชากรของพระองค์   ต้องการที่จะเลือกผู้ที่จะมาปกครองเขาเองใหม่   เกิดการไม่ยอมรับและต่อต้านสิทธิอำนาจของผู้ปกครองอธรรม

ประการที่สอง  เมื่อผู้ปกครองที่พระเจ้าทรงเลือกกลับเป็นผู้นำผู้ปกครองที่บิดเบือน ฉ้อฉล เสียเอง  ย่อมทำให้ประชาชนเกิดความเสื่อมศรัทธา และ หลู่พระเกียรติของพระเจ้า  ทำให้ประชาชนปฏิเสธการปกครองของพระเจ้าที่ปกครองผ่านทางผู้ที่พระเจ้าทรงเลือกและทรงใช้

ประการที่สาม  เมื่อประชาชนไม่พอใจผู้ที่พระเจ้าทรงเลือกให้มาปกครองตนเอง  และต้องการมีสิทธิที่จะเลือกผู้ครองด้วยตนเองนั้น ประชาชนย่อมมีแนวโน้มที่จะเลือกแนวทางการดำเนินชีวิตตามกระแสสังคมรอบข้างมากกว่าที่จะยังคงยืนหยัดที่จะดำเนินชีวิตตามพระประสงค์ของพระเจ้า  ที่มีพระเจ้าทรงเป็น “กษัตริย์” ในชีวิตของพวกเขา  ในเหตุการณ์ครั้งนี้เขาเลือกที่จะอยู่ในระบบการปกครองแบบกษัตริย์   ที่ให้มนุษย์มีอำนาจสูงสุดปกครองเหนือเขา (ข้อที่ 7;  19-20) ถึงแม้ซามูลเอลชี้แจงให้ประชาชนเห็นถึงระบบกษัตริย์ในเวลานั้น  และ สิ่งที่กษัตริย์จะมีสิทธิอำนาจเหนือชีวิตและการดำเนินชีวิตของพวกเขาในทุกด้าน กษัตริย์ในระบบใหม่จะตักตวงผลประโยชน์จากชีวิตของประชาชน ซึ่งเป็นการปกครองที่อยุติธรรมในอีกระบบหนึ่งเพราะผู้ปกครอง แต่ประชาชนยังต้องการมีกษัตริย์ที่เป็นมนุษย์มีอำนาจสูงสุดปกครองพวกเขา พวกเขาต้องการเลือกผู้ปกครองเขาด้วยตนเอง!

ประการสุดท้าย   ความจริงการปกครองที่ยุติธรรม  ชอบธรรม  และนำศานติสุขสู่ชีวิตของประชาชนนั้นมิได้อยู่ที่ระบบการปกครอง   แต่อยู่กับคุณภาพชีวิต  จิตใจ  จิตวิญญาณ และ ความถูกต้องชอบธรรมในการดำเนินชีวิตของผู้ทำการปกครองประชาชน  ไม่ว่าเขาจะอยู่ในระบบการปกครองใดก็ตาม

ถ้าองค์กรใด  ชุมชนใด  ที่ผู้นำผู้ปกครองทำตัวดำเนินชีวิตที่มีอิทธิพลอำนาจเหนือ “ระบบ” องค์กรนั้น ชุมชนนั้นก็ล่มจมฉิบหายเพราะผู้นำผู้ปกครองคนนั้น   แต่ถ้าองค์กรใด  ชุมชนใด ที่ผู้นำผู้ปกครองสัตย์ซื่อและมีคุณธรรมในการเกื้อหนุนและเสริมสร้างคุณค่าชีวิตและคุณธรรมของผู้ที่ตนปกป้อง ดูแล และปกครอง   ชุมชนนั้นแม้ในเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับสถานการณ์ความทุกข์ยากลำบาก   คนในชุมชนนั้นจะร่วมกันเป็นหนึ่งเดียวในการเสริมสร้างศานติสุขร่วมกันด้วยความชื่นชมยินดี

ประเด็นคำถามที่สำคัญคือ   แล้วผู้ที่ปกครองดูแลสุขทุกข์ของประชาชนด้วยความสัตย์ซื่อ ชอบธรรม  ยุติธรรมและถูกต้องนั้นเกิดขึ้นจากอะไร?   คำตอบจากพระวจนะของพระเจ้าคือ  ผู้นำผู้ปกครองที่พระเจ้าทรงเรียกและเลือกให้รับใช้กระทำพระราชกิจสานต่อจากพระราชกิจของพระเจ้า  และผู้ปกครองที่พระเจ้าทรงเลือกนั้นจะต้องเป็นผู้ที่ถวายชีวิตให้พระองค์ทรงใช้ตามพระประสงค์ของพระองค์   และสัตย์ซื่อต่อการกระทำตามที่พระองค์ทรงเรียกให้กระทำนั้น   รักเมตตากรุณาและให้ความยุติธรรมหลั่งไหลออกมาดั่งน้ำแก่ประชาชนที่ตนดูแล   และที่สำคัญคือ ผู้นำคนนั้นจะต้องเป็นผู้ที่มีองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเป็นเอกเป็นใหญ่และเป็นผู้ที่สำคัญที่สุดในการดำเนินชีวิตของตน   มิใช่ยึดเกาะที่ตำแหน่งเพื่อไขว่คว้าควานหาผลประโยชน์ส่วนตน  และ การเสริมเพิ่มบารมีและอำนาจของตนเอง   ที่ทำให้ตนสามารถยืนหยัด “ปกครอง” (มีตำแหน่ง)ให้ยั่งยืนนานที่สุด!

ดังนั้น  สำหรับคริสตชนแล้ว   การที่จะมีผู้นำผู้ปกครองที่เปี่ยมด้วยคุณธรรม  คุณภาพที่แท้จริงนั้น  ประการรากฐานสำคัญคือ ผู้นำผู้ปกครองคนนั้นต้องเชื่อและศรัทธา   สัตย์ซื่อต่อการทรงเรียกและทรงใช้ของพระเจ้า   และต้องใช้สิทธิอำนาจที่มีอยู่อย่างรับผิดชอบต่อพระประสงค์ของพระเจ้า  และ เอื้ออำนวยให้เกิดศานติสุขแก่ประชาชนที่ตนปกครอง    มิได้ขึ้นอยู่กับระบบการปกครอง หรือ ระบบการเมืองเป็นใหญ่

ประเด็นสำหรับการใคร่ครวญ

1. ในวันนี้  พระเจ้าทรงเรียกและเลือกให้ท่านเป็นผู้ปกป้อง และ ปกครองใครบ้าง?  

2. ท่านมีมุมมองอย่างไรต่อความรับผิดชอบที่ต้องปกครองคนเหล่านั้นในวันนี้ว่า  การปกครองคือการที่เรามีสิทธิอำนาจที่จะกระทำสิ่งต่างๆ ต่อคนเหล่านั้น  หรือ  เรามีมุมมองว่าการปกครองคือการปกป้อง  เอาใจใส่ชีวิต  และการทำงานของคนเหล่านั้น?   ทำไมท่านถึงคิดและเข้าใจเช่นนั้น?

3. ท่านคิดและมีความเข้าใจว่า “กษัตริย์” บนรากฐานแห่งความเชื่อศรัทธาของคริสตชน   กษัตริย์ควรมีคุณลักษณะ  และ  คุณธรรมในชีวิตแบบไหน?   และมีอะไรเป็นเป้าหมายปลายทางของการเป็นผู้นำหรือ “กษัตริย์”  ในบริบทสังคมหลากหลายในปัจจุบัน?

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

กลัวคน?

ความกลัวของคนเป็นเพียงกับดัก

แต่ผู้ที่วางใจในองค์พระผู้เป็นเจ้าก็ปลอดภัย

(สุภาษิต 29:25 อมตธรรม)

การกลัวคนนั้นเป็นกับดัก  

แต่ผู้ที่วางใจในองค์พระผู้เป็นเจ้าจะได้รับความปลอดภัย 

(สุภาษิต 29:25 ผู้เขียน)

เมื่อเราศึกษาพระวจนะของพระเจ้า  เราจะเห็นตัวอย่างแล้วตัวอย่างเล่าของคนที่ชีวิตต้องล้มลงเป็นเหยื่อของความกลัว   และเมื่อผู้ใดที่ล้มลงเพราะความกลัว ชีวิตของคนๆ นั้นก็ประสบกับความหายนะที่ตามมา

อับราฮัมเป็นผู้ที่รู้จักกันทั่วไปว่าเป็นบิดาแห่งความเชื่อ   แต่อย่าลืมว่า อับราฮัมเคยพูดความจริงเพียงครึ่งเดียว หรือ โกหกว่านางซาราห์เป็นน้องสาวของตนเพราะท่านกลัวว่าคนอื่นจะฆ่าทำร้ายตนเพื่อแย่งชิงเอานางซาราห์ไป...   อับราฮัมทำเช่นนี้ตั้งสองครั้งสองครา (ปฐมกาล 12:10-20 และ 20:1-18)    ที่ว่าอับราฮัมพูดความจริงเพียงครึ่งเดียวเพราะแท้จริงแล้วซาราห์เป็นน้องสาวต่างมารดา (20:12)   และความจริงอีกครึ่งหนึ่งคือนางเป็นภรรยาของอับราฮัมด้วย

เอลียาห์ผู้เผยพระวจนะที่มีความกล้าหาญในประวัติศาสตร์ของอิสราเอล   แต่เขาต้องวิ่งหนีหลบลี้ไปอยู่ในถ้ำเพราะเขากลัวกษัตริย์อาหับและพระนางเยเซเบลที่ประกาศจะไล่ล่าฆ่าเอลียาห์ให้ได้   เพราะเอลียาห์ได้สั่งประหารผู้ทำนายของพระบาอัลของนางจนหมดสิ้น   “เพราะนางเยเซเบลกล่าวอาฆาตต่อเอลียาห์ไว้ว่า “ขอให้พระทั้งหลายจัดการกับเราอย่างสาหัส  หากภายในพรุ่งนี้เวลาเดียวกันนี้  หากเรามิได้ปลิดชีวิตเจ้าเหมือนที่เจ้าทำกับคนของเรา” (1 พงศ์กษัตริย์ 19:2 อมตธรรม)   “เอลียาห์กลัว (นางเยเซเบล) จึงหนีเอาชีวิตรอด...”(19:3 อมตธรรม)   และชีวิตของเอลียาห์ล้มเหลวและตกต่ำลงถึงขนาดอธิษฐานให้ตัวเองตาย  กล่าวว่า “ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า   ข้าพระองค์ทนมามากพอแล้ว   ขอทรงเอาชีวิตของข้าพระองค์ไปเถิด...” (19:4)   เมื่อชีวิตของเอลียาห์ตกลงในกับดักที่กลัวเยเซเบลว่าจะมาฆ่าตนเอง   ชีวิตที่ล้มเหลวมิใช่หนีเท่านั้น   แต่บอกให้พระเจ้าเอาชีวิตของเขาไปดีกว่า   ชีวิตเอลียาห์ตกต่ำลงถึงเพียงนี้!

กษัตริย์ซาอูลผู้มีร่างกายกำยำสูงสง่าเหนือคนอิสราเอลทั้งหลาย   แต่เขาสิ้นแรงหมดทางสู้เมื่อเห็นร่างยักษ์อย่างโกลิอัท   เมื่อโกลิอัทท้าทายกองทัพอิสราเอล  พระคัมภีร์บันทึกไว้ว่า “เมื่อซาอูลและอิสราเอลทั้งสิ้นได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ของคนฟีลิสเตียนั้น  พวกเขาก็ตกใจและหวาดกลัวยิ่งนัก” (1 ซามูลเอล 17:11 ฉบับมาตรฐาน)  “เมื่อคนอิสราเอลทั้งปวงเห็นชายคนนั้นก็วิ่งหนีไปและหวาดกลัวเขามาก” (17:24)   ทั้งกษัตริย์ซาอูลและประชาชนอิสราเอลต่างตกลงในกับดักแห่งความกลัว  วิ่งหนี  บอกกับตนเองว่าไม่มีทางที่จะสู้โกลิอัทได้   เพราะต่างมุ่งมองไปที่โกลิอัทด้วยความกลัว

เหตุการณ์ตรงกันข้าม   เมื่อดาวิดมาอยู่ในสถานการณ์วิกฤตินั้นเขามิได้มุ่งมองไปที่โกลิอัท   แต่เขามุ่งมองไปที่พระเจ้าผู้ทรงพระชนม์  เขาพูดกับทหารที่ยืนข้างเขาว่า “คนฟีลิสเตียผู้ไม่ได้เข้าสุหนัตคนนี้เป็นใคร  จึงมาท้าทายกองทัพของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่” (17:26)   แทนที่ดาวิดจะคิดว่าทหารอิสราเอลต้องหนีแต่เขากลับมองว่าทหารอิสราเอลเป็นกองทัพของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่   และนี่คือความแตกต่างเมื่อเรามุ่งมองที่พระเจ้าในทุกสถานการณ์ชีวิตของเรา   แทนที่จะมองที่มนุษย์ผู้สร้างปัญหาที่เกิดขึ้น   ดาวิดบอกกับกษัตริย์ซาอูลว่า  “องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงช่วยข้าพระบาทจากเขี้ยวเล็บของสิงโตและหมี  จะช่วยข้าพระบาทจากมือชาวฟีลิสเตียผู้นี้ (17:37 อมตธรรม)

เราจะพบบุคคลต่างๆ ในพระคัมภีร์ที่ตกอยู่ในสภาพเช่นที่กล่าวข้างต้นที่จบลงอย่างน่าเศร้า   การที่เรากลัวคนมิใช่สิ่งที่ดี   ดังนั้น พระวจนะของพระเจ้าจะเตือนเราที่จะไม่ตกลงในกับดักของความกลัวต่อมนุษย์   และพระคัมภีร์กล่าวว่าการที่เรากลัวคนนั้นเป็นหลุมพรางในชีวิตของเรา

อะไรคือกับดักและมันกระทำอย่างไรต่อชีวิตของเรา   ความกลัวมักจะนอนขวางข้างหน้าเรา   แล้วทำตัวเหมือนซื่อทื่อไม่รู้ภาษีภาษาอะไร   แต่เมื่อใดก็ตามที่เราตกลงในกับดักของมัน   มันจะเกาะกุมรัดแน่นจนเราหมดแรง   แล้วทำให้เราไม่สามารถมีอิสระเป็นตัวของตัวเอง   ไม่สามารถที่จะมุ่งไปที่ที่ต้องการและที่ที่จำเป็นที่จะไป   นี่เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคนใดคนหนึ่งตกลงในความกลัว

พระเจ้าไม่ประสงค์ให้เราต้องตกลงในกับดักของการกลัวมนุษย์   พระองค์ประสงค์ให้เรารอดพ้นออกจากหลุมพรางหรือกับดักการกลัวมนุษย์    ดังนั้น พระองค์ทรงเตือนเราเสมอว่า   ในทุกสถานการณ์ชีวิตไม่ว่าอะไรกำลังเกิดขึ้นกับเรา  หรืออะไรที่อาจจะเกิดขึ้นกับเรา  ให้เรา “มุ่งมองไปที่พระองค์เท่านั้น”   ให้เรามองตรงไปที่องค์พระผู้เป็นเจ้าและไว้วางใจในพระประสงค์ของพระองค์   เพื่อที่เราจะไม่ก้าวลงในหลุมพรางของการกลัวมนุษย์   ในเวลาเช่นนั้นเองชีวิตของเราจะครอบครองโดยพระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่   ที่เรารู้และมั่นใจว่าชีวิตของเรามีผู้ที่รับผิดชอบ  ปกป้อง และดูแลเอาใจใส่   และเป็นการเอาใจใส่ปกป้องที่ใหญ่ยิ่งมั่นคงกว่ามนุษย์ชายหญิงทั้งหลาย และ ความสามารถของมนุษย์ทั้งปวง   ชีวิตของเราถูกห้อมล้อมด้วยความปลอดภัยมั่นคงจากพระเจ้า   และเรารู้อยู่เต็มอกว่า  ไม่มีอะไรที่จะเกิดขึ้นกับชีวิตของเราได้ถ้าพระองค์มิได้อนุญาตให้เกิดขึ้น   และถ้าพระองค์อนุญาตให้สิ่งใดสิ่งหนึ่งเกิดขึ้นแสดงว่าพระเจ้ามีพระประสงค์จะทำพระราชกิจของพระองค์ในชีวิตและผ่านชีวิตของเรา

วันนี้   อย่ามุ่งมองจ้องไปที่ความกลัวของเราที่มีต่อมนุษย์    แต่ให้เรามุ่งมองจ้องไปที่องค์พระผู้เป็นเจ้าด้วยความไว้วางใจในพระองค์แล้วเราจะได้รับกำลังและความปลอดภัย   ยิ่งกว่านั้นเราจะได้เรียนรู้ถึงพระประสงค์ของพระองค์ในชีวิตของเราชัดเจนยิ่งๆ ขึ้น

ในวันนี้  เวลาใดก็ตามที่เรารู้สึกว่ากลัว ท้อแท้  หมดกำลัง   โปรดตระหนักรู้ตัวว่า  เรามิได้มุ่งมองที่องค์พระผู้เป็นเจ้า   แต่เรากำลังตกลงในหลุมพรางที่ความกลัวในมนุษย์วางดักชีวิตของเรา   ให้เรารีบหันกลับไปมุ่งมององค์พระผู้เป็นเจ้าด้วยความไว้วางใจในพระองค์

เพราะว่าพระเจ้ามิได้ประทานใจที่ขลาดกลัวแก่เรา  

แต่ประทานใจที่ประกอบด้วยฤทธานุภาพ ความรัก และการบังคับตนเองแก่เรา

(2 ทิโมธี 1:7 ฉบับมาตรฐาน)

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

สร้างคน...สร้างระบบ...?

6คนเกียจคร้านเอ๋ย ไปหามดไป๊
พิเคราะห์ดูทางของมัน และจงฉลาด
7โดยปราศจากผู้หัวหน้า
เจ้าหน้าที่หรือผู้ปกครอง
8มันเตรียมอาหารของมันในฤดูแล้ง
และส่ำสมของกินของมันในฤดูเกี่ยว
9คนเกียจคร้านเอ๋ย เจ้าจะนอนนานเท่าใด
เมื่อไรเจ้าจะลุกขึ้นจากหลับ
10หลับนิด เคลิ้มหน่อย
กอดมือพักนิดหน่อย
11และความจนจะมาเหนือเจ้าอย่างคนจร
และความขัดสน อย่างคนถืออาวุธ
(สุภาษิต 6:6-11)

3เขาเป็นเช่นต้นไม้ที่ปลูกไว้ริมธารน้ำ
ซึ่งเกิดผลตามฤดูกาล และใบก็ไม่เหี่ยวแห้ง
การทุกอย่างซึ่งเขากระทำก็จำเริญขึ้น
(สดุดี 1:3)

สมัยที่ผมเป็นนักเรียนชั้นมัธยมต้นที่โรงเรียนสืบนทีธรรม เมื่อมีการฟื้นฟูและครูมาตอบคำถามในห้องเรียน ครูเปิดโอกาสให้นักเรียนถามคำถาม ปรากฏว่าไม่มีใครถาม ครูจึงให้นักเรียนเขียนคำถามลงในกระดาษเพื่อถามคุณครู ผมจำได้ว่า ผมเขียนถามไปว่า ผมจะเอาชนะความขี้เกียจได้อย่างไร? ทำอย่างไรถึงจะไม่ต้องเป็นคนเกียจคร้าน? เมื่อครูอ่านคำถามหน้าชั้นเรียน นักเรียนในห้องพากันหัวเราะ ผมจำได้ว่า ครูตอบผมว่า “คำถามโลกแตก...”

เป็นเวลานาน ที่ผมไม่เข้าใจถึงความสำคัญของการเกียจคร้านว่ามีความเกี่ยวข้องสัมพันธ์กับด้านจิตวิญญาณอย่างแยกไม่ออก ผมมักคิดว่าถ้าจะแก้ไขความเกียจคร้านในตัวคน เราก็ควรพยายามที่จะพัฒนาตนเองให้มีนิสัยการทำงานให้ดีขึ้น มีแรงบันดาลใจในการทำงาน ทำงานทุ่มเทให้หนักขึ้น และทำงานให้มีประสิทธิภาพให้ดียิ่งขึ้น

สถาบันของเรา หน่วยงานราชการ ที่ทำงานขององค์กรเอกชนต่างประสบกับปัญหาที่คนทำงานในองค์กรทำงานแบบ “เช้าชามเย็นชาม” หรือไม่ก็ทำงานแบบทำตามหน้าที่ ขาดความกระตือรือร้น ขาดการทุ่มเท ขาดการจริงจังเพื่อให้ได้ผลผลิตในงานที่ทำให้มากขึ้น ซึ่งนักบริหารมักมองไปสาเหตุสองด้านคือ ระบบการทำงานที่ไม่สอดคล้องหรือเกื้อหนุนในการทำงานที่เกิดผลและมีประสิทธิภาพ ด้านเครื่องไม้เครื่องมือหรือด้านเทคโนโลยีในการทำงานอาจบกพร่อง จึงลงทุนมากมายมหาศาลในด้านนี้ แต่ผลที่ได้รับก็ไม่ดีไปกว่าเดิม ดังนั้น นักบริหารก็จะมองไปที่คนทำงาน อาจจะเกิดจากขาดแรงกระตุ้น แรงบันดาลใจ จึงจัดการจ้างบริษัทพัฒนาบุคลากรเข้ามาทำการอบรมพนักงานและเจ้าหน้าที่ของตน จนแล้วจนรอดก็กลับเป็นในทำนองเดิมๆ ยิ่งสร้างระบบการประกันคุณภาพเพื่อกระตุ้นและให้เป็นแนวทางให้คนทำงานในองค์กรสร้างผลงานคุณภาพตามเป้าประสงค์ แต่ก็กลับพบว่ากลายเป็นภาระเพิ่มพูนภาระแก่คนทำงาน คนทำงานต้องด่าลับหลังว่า “พวกบริหารมันไม่มีอะไรจะทำแล้วหรือไง มัวแต่มานั่งคิดเปลี่ยนระบบประกันคุณภาพได้ทุกเดือนทุกอาทิตย์....” สิ่งที่คิดว่าใส่ลงไปเพื่อแก้ปัญหา และ พัฒนาคุณภาพกลับกลายเป็นโรคร้ายใหม่ในองค์กร และทำร้ายความไว้วางใจและความเชื่อถือของคนทำงานต่อผู้นำผู้บริหารองค์กร

แต่พระคัมภีร์มองเรื่องการไม่เกิดผลในชีวิตอย่างที่กล่าวข้างต้น มิได้มองว่าให้เสริมแรงกระตุ้น เพิ่มแรงบันดาลใจ หรือ เอาผลประโยชน์เข้าล่อเพื่อที่คนในองค์กรจะทำงานเกิดผลยิ่งขึ้น ภาพที่พระคัมภีร์ใช้ในที่นี้คือการเกิดผล แต่มิได้เน้นความสำคัญที่การทำงานมากมายซับซ้อน และมิใช่แม้แต่การสร้างกระบวนการที่จะทำให้เกิดผล

ในพระคัมภีร์กล่าวว่า คนที่เชื่อศรัทธาในพระเจ้า เป็นเหมือนต้นไม้ที่อยู่ริมธารน้ำแห่งชีวิต ต้นไม้นี้ไม่จำเป็นที่จะต้องทำงานซับซ้อนยุ่งยาก วุ่นวาย อย่างเอาเป็นเอาตาย ต้นไม้เหล่านี้ไม่ต้องเข้าสัมมนาอบรมเชิงปฏิบัติการว่าจะทำอย่างไรที่จะเกิดผลดกคุณภาพดี ต้นไม้เหล่านี้ไม่จำเป็นต้องเติมคาเฟอินเพื่อกระตุ้นเอดรีนาลิน (adrenaline )ให้อยู่ในระดับเพียงพอ ต้นไม้ไม่ต้องรีบร้อนและเร่าร้อน แต่ในต้นไม้นั้นมีการทำงานอย่างต่อเนื่อง สอดคล้อง เต็มกำลัง ถึงแม้สิ่งเหล่านี้จะไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาจากภายนอกก็ตาม ทั้งหมดทั้งสิ้นนี้ ต้นไม้รู้ว่าแหล่งอาหารที่จะบำรุงเลี้ยงดูต้นไม้อยู่ที่ไหน มาจากไหน แล้วต้นไม้นั้นจะหยั่งรากลงลึกในแหล่งการเลี้ยงดู ไม่จำเป็นต้องสู้ชิงและวุ่นวาย สิ่งสำคัญคือต้นไม้เรียนรู้ที่จะหยั่งรากลึกลงยึดแน่นในแหล่งอาหารที่เลี้ยงดูตนเอง

การหยั่งรากลงยึดติดแน่นในพระคริสต์คือวิธีการแก้ไขความเกียจคร้านเฉื่อยชาในชีวิตและจิตวิญญาณของเรา การหยั่งลึกยึดติดในพระคริสต์มิใช่ความพยายาม แต่เป็นการเข้าถึงแหล่งบำรุงเลี้ยง และ แหล่งฟื้นฟูชีวิตจิตวิญญาณของเราให้มีชีวิตฟื้นชื่นขึ้นใหม่ มีชีวิตใหม่อีกครั้งหนึ่ง

ท่านจะเป็นคนเข้มแข็งมากขึ้น เมื่อท่านเคยเป็นคนอ่อนแอมาก่อน
เมื่อท่านยอมจำนนต่อพระเจ้า ท่านก็จะค้นพบว่าพระองค์มีพระประสงค์อะไรในชีวิตของท่าน