ปีใหม่นี้...เลือกที่จะเชื่อเหนือที่จะกลัว!

เมื่อเราเริ่มต้นปีใหม่ หรือ วันใหม่ เราต้องเผชิญกับสองสิ่งข้างหน้าเราคือ ความเชื่อ กับ ความกลัว แล้วในแต่ละวันใหม่เราต้องตัดสินใจเลือกว่า เราจะจาริกไปในวันนี้ด้วยความเชื่อ หรือ ก้าวเดินไปในวันนี้ด้วยความกลัว? จากประสบการณ์ในชีวิตพบครั้งแล้วครั้งเล่า ถ้าเราเลือกที่จะกลัว ระวังครับ...ความกลัวมันมีอิทธิฤทธิ์มากมายเหลือเชื่อ ที่จะหลอมละลายให้ศักยภาพความสามารถที่พระเจ้าประทานให้เรานั้นอ่อนปวกเปียก แล้วฉุดดึงตรึงเราไว้ไม่ให้เราเริ่มต้น แล้วผูกมัดเราไว้ไม่ให้ความเชื่อแสดงพลังในชีวิตของเราได้

แน่นอนครับ... ผมเลือกที่จะเริ่มต้นด้วยความเชื่อในพระเยซูคริสต์ ที่พระองค์เดินเคียงข้างผมไปในที่ทุกที่ ทุกสถานการณ์ และทุกวันด้วยครับ

แต่ถ้าเลือก หรือ เปิดโอกาส หรือ ปล่อยให้ “ความกลัว” มีอิทธิพลเหนือชีวิตของเรา แทนที่จะเป็นความเชื่อ สิ่งที่เกิดขึ้นในความคิดจิตใจคือ สงสัย ระแวง กังขา และ ไม่เชื่อ ทำให้เกิดอาการ “กลัวที่จะทดลอง หรือ ไม่กล้าที่จะลงมือทำสิ่งใหม่ ในวันนั้น”

เมื่อความกลัวเข้ามายึดครองความคิดจิตใจของเรา เราเริ่มที่จะต้องปกป้องตนเองเพื่อความปลอดภัย เราจึงเลือกที่จะทำทุกอย่างทุกทางเพื่อตนเอง จนกลายเป็นคนเห็นแก่ตัว

เมื่อความกลัวมีอิทธิพลในการคิดของเราในเวลานั้น เราก็จะกลัว ไม่แน่ใจ ไม่กล้าที่จะอุทิศชีวิตแด่พระเจ้า และไม่ยอมจะแบ่งปันชีวิตแก่คนอื่น ทำให้เราเลือกคิดสั้นคิดง่ายคิดใกล้ คิดเพื่อตนเองเท่านั้น ความกลัวทำให้เรากลับมามองและมุ่งเน้นที่อดีต แล้วชีวิตติดในหล่มโคลนตมประสบการณ์แห่งความล้มเหลวที่ผ่านมา เพิ่มพูนอิทธิพลความกลัวในตัวเรามากยิ่งขึ้น จนไม่กล้าที่จะมองไปในอนาคต หรือ บ้างทำให้ “สายตาสั้น” หรือไม่ก็ “มืดบอด” จนมองไม่เห็นอนาคต

บารทิเมอัส ขอทานตาบอดข้างถนนไปเยรีโค เมื่อเขามีโอกาสเผชิญกับพระเยซู แน่นอนว่า บารทิเมอัส รู้ว่า สิ่งใดควรทำสิ่งใดไม่ควรทำ เขาต้องตัดสินใจเลือกว่าตนจะทำอย่างไร ถ้าจะให้พระเยซูคริสต์รู้ว่า เขาอยู่ที่นั่น เขาต้องการความช่วยเหลือจากพระองค์ เขาต้องตะโกนเสียงดังบอกพระเยซูให้ได้ยิน พระเยซูถึงจะรู้ว่าเขาอยู่ที่นั่น และเขาเชื่อแน่ว่าพระเยซูจะสามารถรักษาการตาบอดของเขาได้

แต่ถ้าเลือกที่จะตะโกนร้องเสียงดังให้พระเยซูได้ยิน เขาก็กลัวว่า เกรงว่า ผู้คนจะมองเขาว่า เขาเป็นคนไม่สุภาพ ทำเสียงดังก่อกวนความสงบในสังคม ทำให้เกิดความสับสนวุ่นวาย เขากลัวว่า ผู้คนจะรับการกระทำของเขาไม่ได้ ผู้คนจะต่อต้านการกระทำของเขา เขาจะกลายเป็นคนที่สังคมไม่ยอมรับ เป็นคนที่สังคมประณาม และเขาอาจจะไม่มีที่ยืนและที่อยู่ในสังคมนั้นอีกต่อไป

แต่ถ้าเขาได้รับการรักษาจากพระเยซูคริสต์ ตาของเขาจะเห็นได้ เขาไม่ต้องขอทานพึ่งคนอื่นต่อไป แต่ถ้าจะได้รับการรักษาจากพระคริสต์ เขาต้องทำให้พระคริสต์รู้ว่า เขาอยู่ที่นั่น เขาต้องการการรักษาจากพระองค์ เขาเชื่อว่า พระเยซูคริสต์จะเข้าใจและยอมรับที่เขากระทำเสียงดังเช่นนั้น เขาเชื่อว่า พระองค์รักษาให้เขาหายได้ เขาเชื่อว่า พระเยซูคริสต์คือผู้เปลี่ยนชีวิตของเขาได้

บารทิเมอัส เมื่อเผชิญหน้ากับโอกาสในวันนั้น เขาเลือกที่จะ เชื่อ เป็นพลังกระทำในเวลานั้นของเขาเหนือ อิทธิพลแห่ง ความกลัว เขาตะโกนบอกพระเยซูว่า เขาต้องการความช่วยเหลือจากพระองค์

หลายคนตำหนิและบอกให้เขาเงียบ แต่เขายิ่งร้องดังขึ้นว่า “บุตรดาวิดเจ้าข้า ขอท่านเมตตาข้าพระองค์ด้วยเถิด”(มาระโก 10:48 อมธ.)

ผลที่เกิดขึ้นตามมา ทั้งสาวกและผู้คนที่นั่น “ต่างตำหนิ และ บอกให้เขาเงียบ” ถ้าเป็นปัจจุบัน ก็คงจะมีคนพูดแรง ๆกับเขาว่า หุบปากเงียบได้ไหม? พระเยซูคริสต์มีงานอื่นที่สำคัญกว่าที่จะต้องทำ หยุดสร้างสถานการณ์ สร้างความปั่นป่วนวุ่นวาย อย่าทำตัวป่วนเมืองได้ไหม? ถ้าคิดจะอยู่ในเมืองนี้ต่อก็หุบปากเสีย!

บ่อยครั้ง ซาตานอำนาจชั่ว มักกระซิบข้างหูของเรา ด้วยหลักการ เหตุผล อ้างความสงบเรียบร้อย อ้างความเป็นระเบียบ อ้างส่วนรวม อ้างแต่สิ่งลบ ๆ ร้าย ๆ ที่อาจเกิดขึ้น เพียงเพื่อที่จะหยุดยั้งสิ่งที่เราคิดเราเชื่อในพระเมตตาของพระเจ้าที่สามารถทำให้เกิดผลดีสร้างสรรค์ได้

แต่สำหรับพระคริสต์แล้ว คิดต่างทำต่างจากสาวกและฝูงชนในเวลานั้น พระเยซูคริสต์สั่งสาวกของพระองค์ว่า “ไปเรียกคนนั้นมา” (ข้อ 49) พระคริสต์ต้องการพบสัมผัสกับเรา ไม่ว่าสถานภาพชีวิตของเราจะเป็นอย่างไรก็ตาม และ พระคริสต์ถามชายตาบอดนั้นว่า “ท่านต้องการจะให้เราทำอะไรให้ท่าน?” (ข้อ 51) พระคริสต์สนใจสิ่งที่เราคิด เราต้องการ สิ่งที่เราต้องการจากพระองค์ พระคริสต์ตั้งใจที่จะฟังเรา พระคริสต์ต้องการให้เราบอกพระองค์ตรง ๆ ถึงสิ่งที่เราคาดเราหวังจากพระองค์

ในทุก ๆ โอกาส ทุก ๆ ขณะ ที่พระคริสต์สัมผัสชีวิตของเรา พระองค์ต้องการตอบสนองคุณภาพชีวิตของเราที่ขาดที่พร่อง และสำคัญกว่านั้น เป็นเวลาที่จะทรงเสริมเพิ่มและหล่อหลอมความเชื่อศรัทธาของเรา และในเวลาเดียวกันเป็นการแก้ไขเปลี่ยนแปลงความคิดความเชื่อของสาวกและคนรอบข้าง ให้มีความคิดความเชื่อและความเข้าใจถึงความรักเมตตาที่ไร้เงื่อนไขของพระคริสต์ และเข้าใจถึงพระราชกิจการให้ชีวิตของพระองค์เพื่อผู้คนจะได้ชีวิตใหม่

พระคริสต์มีพระประสงค์ให้เราเริ่มต้นปีใหม่ วันใหม่ หรือ โอกาสใหม่ ด้วยความเชื่อศรัทธาและไว้วางใจในพระประสงค์ และ พระราชกิจที่พระองค์จะกระทำในชีวิตและเหตุการณ์ที่เราจะประสบพบเจอในแต่ละปี แต่ละวัน และแต่ละโอกาส ให้เราตระหนักชัดเสมอว่า ทุกขณะจิตพระคริสต์เคียงข้างไปกับเราแต่ละคน และพร้อมที่จะหนุนเสริมเพิ่มพลังกาย ใจ จิตวิญญาณ ความคิด และ ความสัมพันธ์ ให้เราสามารถรับมือจัดการสถานการณ์ชีวิตเวลานั้น ๆ ด้วยพระกำลังจากพระวิญญาณบริสุทธิ์

ปีใหม่นี้...เลือกที่จะเชื่อเพื่อจะไม่ต้องกลัว!

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

Prasit.emmaus@gmail.com; 081 289 4499

จะรัก หรือ จะกลัวดี?

“ฉันเกลียดเจ้าหมอนี่”

คำพูดนี้สะท้อนถึงความสัมพันธ์ที่มีใครบางคนพยายามที่จะควบคุม หรือ บงการชีวิตของใครคนอื่น

แล้วอะไรที่ทำให้คนบางคนที่จะพยายามควบคุม หรือ มีอำนาจเหนือคนอื่นล่ะ?

คำตอบคือ ความกลัวไง  

เพราะความกลัวเราเลยพยายามเข้าไปควบคุมจัดการเหนือชีวิตของคนอื่นมิใช่หรือ?

การที่เรามีความรู้สึกที่ไม่มั่นคงทำให้เราต่อต้านแข็งขืน หรือ พยายามที่จะเข้าควบคุมคนอื่น

เมื่อเราเกิดความรู้สึกที่ไม่มั่นคง 

เพราะสิ่งที่เรากำลังคิดในเวลานั้นคือ   คิดว่าคนอื่นคิดคนอื่นมองเราในแง่ร้าย ในทางที่ไม่ดี

มุมมอง ความคิด ความรู้สึกเช่นนี้เป็นการทำลายความสัมพันธ์กับคนรอบข้างที่เราต้องเข้าไปเกี่ยวข้อง

เป็นเรื่องแปลกมากครับ

คนเราต้องการที่จะมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับคนอื่น

เราปรารถนาที่จะมีความสนิทสนมกับคนอื่น

แต่เราก็กลัวที่จะต้องได้รับความเจ็บปวด หรือ การสูญเสียจากความใกล้ชิดสนิทสนม

ความรู้สึกไม่มั่นคงเป็นตัวทำลายความสัมพันธ์  

ทำให้เราไม่กล้าที่จะสนิทสนม(อย่างจริงใจ)

เราไม่สามารถมีความสัมพันธ์สนิทสนมกับใครบางคน  

ถ้าในความสัมพันธ์นั้นยังมีความกลัวซุกซ่อนอยู่

ถ้าความรู้สึกไม่มั่นคงเป็นตัวทำลายความสัมพันธ์  

แล้วอะไรล่ะที่เป็นตัวเสริมสร้างความสัมพันธ์สนิท?

ความรัก ความเมตตาไงล่ะที่เสริมสร้างสัมพันธภาพ

ในพระธรรม 1ยอห์น 4:18 กล่าวว่า  “ใน​ความ​รัก​นั้น​ไม่​มี​ความ​กลัว

แต่​ความ​รัก​ที่​สม​บูรณ์​นั้น​ก็​ขับ​ไล่​ความ​กลัว​ออก​ไป​เสีย

เพราะ​...​ผู้​ที่​กลัว​ก็​ยัง​ไม่​มี​ความ​รัก​ที่​สม​บูรณ์” (มตฐ.)

แล้วความรักเมตตาขับไล่ความกลัวออกไปได้อย่างไร?

ความรักนั้นย้ายจุดมุ่งมั่นสนใจของเราออกจากตนเองไปยังคนอื่น

เมื่อเราต้องพบปะผู้คนมากมายด้วยความสัมพันธ์ที่สนิทสนม  

เราต้องสนใจคนที่อยู่ข้างหน้าและรอบตัวเรา   มิใช่สนใจแต่ตนเอง

แต่ถ้าเรากำลังพบใครบางคนแล้วมัวแต่คิดว่า  

เอ...แล้วเขาจะคิดอย่างไรกับการแต่งตัวของเรา...

เราจะเกิดความรู้สึกไม่มั่นคง

แต่ถ้าเราเปลี่ยนจากการคิดถึงแต่ตนเอง  

ไปสู่ความคิดว่าเราจะร่วมทำงานรับใช้พระเจ้ากับเขา

ความรู้สึกกลัวไม่มั่นคงก็จะอันตรธานไป

เช่นเดียวกันในความสัมพันธ์  

ถ้าเรามุ่งเน้นให้ความสำคัญแก่คนอื่น  

ก็จะทำให้เราเกิดพลังที่จะขับไล่ความกลัวนั้นออกไปจากชีวิตจิตใจของเรา

แล้วเราจะมีพลังที่จะมุ่งมั่นสนใจความสำคัญของคนอื่นได้อย่างไร?

เรารู้แก่ใจแล้วว่า   พระเจ้ารักเมตตาเรามากแค่ไหน

ถ้าเวลาใดที่เราตระหนักชัดถึงความรักเมตตาของพระเจ้าที่มีในชีวิตของเรา  

พระเจ้าให้คุณค่าและความสำคัญในชีวิตของเรา

ในเวลานั้นเองเราไม่จำเป็นที่จะต้องพยายามทำให้คนอื่นเห็นถึงคุณค่า ความสำคัญของเราอีกต่อไป

เราไม่ต้องใช้เวลาในการพยายามทำตนให้เป็นที่ถูกอกต้องใจของคนอื่น

เพราะเรารู้และมั่นใจว่า   เรามีคุณค่า  เรามีความสำคัญ  เพราะเราตระหนักชัดว่าพระเจ้าทรงรักเรา

ในเวลาเช่นนั้น  เราจะรู้สึกถึงชีวิตที่ได้รับการปลดปล่อย  มีเสรีในการที่จะชื่นชมยินดี

ความเป็นตัวตนของเรา คุณค่าในชีวิตของเรามิได้ขึ้นอยู่กับความคิดความเห็นของคนอื่นต่อไป

เมื่อเรามั่นใจในความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับองค์พระผู้เป็นเจ้า

ก็จะไม่มีแรงกดดันจากความคาดหวังของคนอื่นที่บีบคั้นในชีวิตของเราได้

เพราะความรักเมตตาของพระเจ้าที่ปลดปล่อยให้ท่านมีพลังเสรีที่จะรักเมตตาคนอื่นอย่างไร้ความกลัว

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

กลัวคน?

ความกลัวของคนเป็นเพียงกับดัก

แต่ผู้ที่วางใจในองค์พระผู้เป็นเจ้าก็ปลอดภัย

(สุภาษิต 29:25 อมตธรรม)

การกลัวคนนั้นเป็นกับดัก  

แต่ผู้ที่วางใจในองค์พระผู้เป็นเจ้าจะได้รับความปลอดภัย 

(สุภาษิต 29:25 ผู้เขียน)

เมื่อเราศึกษาพระวจนะของพระเจ้า  เราจะเห็นตัวอย่างแล้วตัวอย่างเล่าของคนที่ชีวิตต้องล้มลงเป็นเหยื่อของความกลัว   และเมื่อผู้ใดที่ล้มลงเพราะความกลัว ชีวิตของคนๆ นั้นก็ประสบกับความหายนะที่ตามมา

อับราฮัมเป็นผู้ที่รู้จักกันทั่วไปว่าเป็นบิดาแห่งความเชื่อ   แต่อย่าลืมว่า อับราฮัมเคยพูดความจริงเพียงครึ่งเดียว หรือ โกหกว่านางซาราห์เป็นน้องสาวของตนเพราะท่านกลัวว่าคนอื่นจะฆ่าทำร้ายตนเพื่อแย่งชิงเอานางซาราห์ไป...   อับราฮัมทำเช่นนี้ตั้งสองครั้งสองครา (ปฐมกาล 12:10-20 และ 20:1-18)    ที่ว่าอับราฮัมพูดความจริงเพียงครึ่งเดียวเพราะแท้จริงแล้วซาราห์เป็นน้องสาวต่างมารดา (20:12)   และความจริงอีกครึ่งหนึ่งคือนางเป็นภรรยาของอับราฮัมด้วย

เอลียาห์ผู้เผยพระวจนะที่มีความกล้าหาญในประวัติศาสตร์ของอิสราเอล   แต่เขาต้องวิ่งหนีหลบลี้ไปอยู่ในถ้ำเพราะเขากลัวกษัตริย์อาหับและพระนางเยเซเบลที่ประกาศจะไล่ล่าฆ่าเอลียาห์ให้ได้   เพราะเอลียาห์ได้สั่งประหารผู้ทำนายของพระบาอัลของนางจนหมดสิ้น   “เพราะนางเยเซเบลกล่าวอาฆาตต่อเอลียาห์ไว้ว่า “ขอให้พระทั้งหลายจัดการกับเราอย่างสาหัส  หากภายในพรุ่งนี้เวลาเดียวกันนี้  หากเรามิได้ปลิดชีวิตเจ้าเหมือนที่เจ้าทำกับคนของเรา” (1 พงศ์กษัตริย์ 19:2 อมตธรรม)   “เอลียาห์กลัว (นางเยเซเบล) จึงหนีเอาชีวิตรอด...”(19:3 อมตธรรม)   และชีวิตของเอลียาห์ล้มเหลวและตกต่ำลงถึงขนาดอธิษฐานให้ตัวเองตาย  กล่าวว่า “ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า   ข้าพระองค์ทนมามากพอแล้ว   ขอทรงเอาชีวิตของข้าพระองค์ไปเถิด...” (19:4)   เมื่อชีวิตของเอลียาห์ตกลงในกับดักที่กลัวเยเซเบลว่าจะมาฆ่าตนเอง   ชีวิตที่ล้มเหลวมิใช่หนีเท่านั้น   แต่บอกให้พระเจ้าเอาชีวิตของเขาไปดีกว่า   ชีวิตเอลียาห์ตกต่ำลงถึงเพียงนี้!

กษัตริย์ซาอูลผู้มีร่างกายกำยำสูงสง่าเหนือคนอิสราเอลทั้งหลาย   แต่เขาสิ้นแรงหมดทางสู้เมื่อเห็นร่างยักษ์อย่างโกลิอัท   เมื่อโกลิอัทท้าทายกองทัพอิสราเอล  พระคัมภีร์บันทึกไว้ว่า “เมื่อซาอูลและอิสราเอลทั้งสิ้นได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ของคนฟีลิสเตียนั้น  พวกเขาก็ตกใจและหวาดกลัวยิ่งนัก” (1 ซามูลเอล 17:11 ฉบับมาตรฐาน)  “เมื่อคนอิสราเอลทั้งปวงเห็นชายคนนั้นก็วิ่งหนีไปและหวาดกลัวเขามาก” (17:24)   ทั้งกษัตริย์ซาอูลและประชาชนอิสราเอลต่างตกลงในกับดักแห่งความกลัว  วิ่งหนี  บอกกับตนเองว่าไม่มีทางที่จะสู้โกลิอัทได้   เพราะต่างมุ่งมองไปที่โกลิอัทด้วยความกลัว

เหตุการณ์ตรงกันข้าม   เมื่อดาวิดมาอยู่ในสถานการณ์วิกฤตินั้นเขามิได้มุ่งมองไปที่โกลิอัท   แต่เขามุ่งมองไปที่พระเจ้าผู้ทรงพระชนม์  เขาพูดกับทหารที่ยืนข้างเขาว่า “คนฟีลิสเตียผู้ไม่ได้เข้าสุหนัตคนนี้เป็นใคร  จึงมาท้าทายกองทัพของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่” (17:26)   แทนที่ดาวิดจะคิดว่าทหารอิสราเอลต้องหนีแต่เขากลับมองว่าทหารอิสราเอลเป็นกองทัพของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่   และนี่คือความแตกต่างเมื่อเรามุ่งมองที่พระเจ้าในทุกสถานการณ์ชีวิตของเรา   แทนที่จะมองที่มนุษย์ผู้สร้างปัญหาที่เกิดขึ้น   ดาวิดบอกกับกษัตริย์ซาอูลว่า  “องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงช่วยข้าพระบาทจากเขี้ยวเล็บของสิงโตและหมี  จะช่วยข้าพระบาทจากมือชาวฟีลิสเตียผู้นี้ (17:37 อมตธรรม)

เราจะพบบุคคลต่างๆ ในพระคัมภีร์ที่ตกอยู่ในสภาพเช่นที่กล่าวข้างต้นที่จบลงอย่างน่าเศร้า   การที่เรากลัวคนมิใช่สิ่งที่ดี   ดังนั้น พระวจนะของพระเจ้าจะเตือนเราที่จะไม่ตกลงในกับดักของความกลัวต่อมนุษย์   และพระคัมภีร์กล่าวว่าการที่เรากลัวคนนั้นเป็นหลุมพรางในชีวิตของเรา

อะไรคือกับดักและมันกระทำอย่างไรต่อชีวิตของเรา   ความกลัวมักจะนอนขวางข้างหน้าเรา   แล้วทำตัวเหมือนซื่อทื่อไม่รู้ภาษีภาษาอะไร   แต่เมื่อใดก็ตามที่เราตกลงในกับดักของมัน   มันจะเกาะกุมรัดแน่นจนเราหมดแรง   แล้วทำให้เราไม่สามารถมีอิสระเป็นตัวของตัวเอง   ไม่สามารถที่จะมุ่งไปที่ที่ต้องการและที่ที่จำเป็นที่จะไป   นี่เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคนใดคนหนึ่งตกลงในความกลัว

พระเจ้าไม่ประสงค์ให้เราต้องตกลงในกับดักของการกลัวมนุษย์   พระองค์ประสงค์ให้เรารอดพ้นออกจากหลุมพรางหรือกับดักการกลัวมนุษย์    ดังนั้น พระองค์ทรงเตือนเราเสมอว่า   ในทุกสถานการณ์ชีวิตไม่ว่าอะไรกำลังเกิดขึ้นกับเรา  หรืออะไรที่อาจจะเกิดขึ้นกับเรา  ให้เรา “มุ่งมองไปที่พระองค์เท่านั้น”   ให้เรามองตรงไปที่องค์พระผู้เป็นเจ้าและไว้วางใจในพระประสงค์ของพระองค์   เพื่อที่เราจะไม่ก้าวลงในหลุมพรางของการกลัวมนุษย์   ในเวลาเช่นนั้นเองชีวิตของเราจะครอบครองโดยพระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่   ที่เรารู้และมั่นใจว่าชีวิตของเรามีผู้ที่รับผิดชอบ  ปกป้อง และดูแลเอาใจใส่   และเป็นการเอาใจใส่ปกป้องที่ใหญ่ยิ่งมั่นคงกว่ามนุษย์ชายหญิงทั้งหลาย และ ความสามารถของมนุษย์ทั้งปวง   ชีวิตของเราถูกห้อมล้อมด้วยความปลอดภัยมั่นคงจากพระเจ้า   และเรารู้อยู่เต็มอกว่า  ไม่มีอะไรที่จะเกิดขึ้นกับชีวิตของเราได้ถ้าพระองค์มิได้อนุญาตให้เกิดขึ้น   และถ้าพระองค์อนุญาตให้สิ่งใดสิ่งหนึ่งเกิดขึ้นแสดงว่าพระเจ้ามีพระประสงค์จะทำพระราชกิจของพระองค์ในชีวิตและผ่านชีวิตของเรา

วันนี้   อย่ามุ่งมองจ้องไปที่ความกลัวของเราที่มีต่อมนุษย์    แต่ให้เรามุ่งมองจ้องไปที่องค์พระผู้เป็นเจ้าด้วยความไว้วางใจในพระองค์แล้วเราจะได้รับกำลังและความปลอดภัย   ยิ่งกว่านั้นเราจะได้เรียนรู้ถึงพระประสงค์ของพระองค์ในชีวิตของเราชัดเจนยิ่งๆ ขึ้น

ในวันนี้  เวลาใดก็ตามที่เรารู้สึกว่ากลัว ท้อแท้  หมดกำลัง   โปรดตระหนักรู้ตัวว่า  เรามิได้มุ่งมองที่องค์พระผู้เป็นเจ้า   แต่เรากำลังตกลงในหลุมพรางที่ความกลัวในมนุษย์วางดักชีวิตของเรา   ให้เรารีบหันกลับไปมุ่งมององค์พระผู้เป็นเจ้าด้วยความไว้วางใจในพระองค์

เพราะว่าพระเจ้ามิได้ประทานใจที่ขลาดกลัวแก่เรา  

แต่ประทานใจที่ประกอบด้วยฤทธานุภาพ ความรัก และการบังคับตนเองแก่เรา

(2 ทิโมธี 1:7 ฉบับมาตรฐาน)

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499