แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ งานรับใช้ แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ งานรับใช้ แสดงบทความทั้งหมด

19 มกราคม 2565

ศิษยาภิบาลที่อาวุโสมากกว่า ส่งต่อสิ่งที่เป็นประโยชน์ในงานรับใช้ แก่ศิษยาภิบาลรุ่นเยาว์กว่า


ในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมา อุปกรณ์ เครื่องมือ และทรัพยากรต่าง ๆ สำหรับศิษยาภิบาลที่ใช้ในการทำพันธกิจได้แพร่หลายมากมายขึ้น เมื่อทำการวิจัยชีวิตคริสตจักร การวิจัยมักให้ความสนใจมุ่งไปที่ศิษยาภิบาล เมื่อผมมองดูชั้นหนังสือในสำนักงาน มีหนังสือหลายเล่มสำหรับการเป็นผู้นำของผู้อภิบาล การฝึกอบรม การสัมมนา หลักสูตรในพระคริสต์ธรรม และหน่วยงานเสริมพันธกิจคริสตจักรต่างพุ่งเป้าไปที่ศิษยาภิบาลเพื่อการพัฒนาความเป็นผู้นำ แต่ทั้งสิ้นเหล่านี้ไม่สามารถแทนที่การให้คำปรึกษาจากพี่เลี้ยงผู้อภิบาล และ การโค้ชชิ่งการอภิบาลได้ และแนวโน้มความต้องการพัฒนาการรับใช้ของผู้ปกครองคริสตจักร

ท่านอดีตศิษยาภิบาลมากมายหลายท่าน ถ้าเป็นทหารก็เป็นทหารผ่านศึกของพระคริสต์ ท่านเหล่านี้เป็นศิษยาภิบาลที่คร่ำหวอดโชกโชนด้วยประสบการณ์การอภิบาลชีวิตผู้คนผ่านมาเป็นเวลาหลายสิบปี มีประสบการณ์ บทเรียนรู้ องค์ความรู้การอภิบาลที่สั่งสมไว้มากมาย ทำอย่างไรถึงจะได้ใช้ในการแบ่งปัน สะท้อนคิดกับศิษยาภิบาลรุ่นใหม่ ศิษยาภิบาลมือใหม่ในปัจจุบัน เพื่อศิษยาภิบาลรุ่นใหม่จะได้นำไปประยุกต์ใช้ให้สอดคล้องตอบสนองต่อสถานการณ์จริงที่พวกเขาประสบพบเจอ

ศิษยาภิบาลรุ่นน้อง รุ่นลูก หรือ แม้แต่รุ่นหลานจะเรียนรู้อะไรได้บ้างในงานพันธกิจการอภิบาลชีวิตจากผู้อาวุโสที่คร่ำหวอดในงานพันธกิจการอภิบาลชีวิตของผู้คน? ศิษยาภิบาลอาวุโสจะเป็นพี่เลี้ยงของศิษยาภิบาลรุ่นน้อง รุ่นลูก และรุ่นหลานได้อย่างไรที่จะก่อเกิดประโยชน์ล้ำค่ามากมายแก่ชีวิตและการรับใช้ในงานพันธกิจคริสตจักร?

[1] ศิษยาภิบาลอาวุโสสำแดงชีวิตที่มีเกียรติ “น่ายกย่องนับถือ” แก่ศิษยาภิบาลรุ่นต่อๆ มา

เมื่อศิษยาภิบาลรุ่นต่อ ๆ มา “ปรารถนา” ที่จะเป็นศิษยาภิบาล  พวกเขาปรารถนาบางสิ่งที่ “มีเกียรติ” ตาม 1 ทิโมธี บทที่ 3 พระธรรมตอนนี้ชี้ให้เห็นชัดว่า พฤติกรรมที่บ่งชี้พิสูจน์ถึงชีวิตที่ “มีเกียรติ” เป็นชีวิตที่ควบคุมตนเอง รู้จักประมาณตน น่านับถือ มีน้ำใจรับรองแขก สามารถที่จะสอนคนอื่นได้ ไม่ดื่มสุราเมามาย ไม่ก้าวร้าวแต่สุภาพอ่อนโยน ไม่ชอบทะเลาะวิวาท ไม่เป็นคนรักเงิน สามารถดูแลจัดการครอบครัวของตนเองได้อย่างดี อบรมสั่งสอนลูกหลานของตนเองให้เคารพเชื่อฟังตนได้

ศิษยาภิบาลที่รับใช้ในคริสตจักรมาหลายสิบปี จะมีประสบการณ์กับวันอันมืดมัวในชีวิตการทำงานพันธกิจคริสตจักรที่ตนรับผิดชอบมากมายหลายครั้ง ศิษยาภิบาลรุ่นใหม่ต่อ ๆ มาก็จะประสบพบเจอปัญหาของตนเองขณะรับใช้เช่นกัน ศิษยาภิบาลที่มีอาวุโสมากกว่าสามารถเดินเคียงข้างไปกับศิษยาภิบาลรุ่นเยาว์และเตือนพวกเขาว่า แม้ชีวิตของเราต้องเดินเข้าไปในหุบเขาเงาแห่งความมืดมิด เราก็ยังจะมั่นคงในคำสัญญาที่เราให้กับพระเจ้า และเรายังจะจงรักภักดีต่อพระองค์เสมอไป

[2] ศิษยาภิบาลที่มีอาวุโสกว่าสามารถชี้นำศิษยาภิบาลรุ่นต่อ ๆ มาให้ก้าวย่างผ่านสิ่งที่เขาไม่รู้

ผมสังเกตเห็นว่า ศิษยาภิบาลมือใหม่ หรือ รุ่นต่อ ๆ มาเมื่อต้องเผชิญกับสิ่งที่เขาไม่รู้จะทำอย่างไร จะทำให้พวกเขาต้องชะงักหยุดนิ่ง  ใช่ครับ  เมื่อเราต้องพบกับสิ่งที่เราไม่รู้ หรือ ไม่เคยมีประสบการณ์กับสิ่งนั้น หรือเหตุการณ์นั้น ๆ จะทำให้เราเกิดความลังเล ศิษยาภิบาลอาวุโสสามารถชวนศิษยาภิบาลรุ่นเยาว์ร่วมกันสำรวจสิ่งที่เขาไม่รู้จักนั้น ซึ่งในหลาย ๆ กรณี ศิษยาภิบาลที่มีอาวุโสกว่า อาจจะเคยผ่านและพบกับสิ่งนั้นมาก่อนแล้ว แต่จะไม่รีบ “ใส่ประสบการณ์ และ ความคิด” ที่เราได้รับลงในศิษยาภิบาลปัจจุบัน แต่จะชวนคิดชวนคุย “จะถาม” เพื่อกระตุ้นให้ ศบ.ปัจจุบัน ได้คิด ค้นหา ใคร่ครวญ

แต่ในที่นี้ขอย้ำว่า บทบาทก้าวแรกในเรื่องนี้ของศิษยาภิบาลที่มีอาวุโสกว่าชวนศิษยาภิบาลมือใหม่ หรือ รุ่นเยาว์กว่าให้ร่วมกันสำรวจ   และชวนคิดพิจารณาต่อไปว่า ตามกำลังความสามารถของเขาคิดว่าน่าจะรับมือหรือจัดการได้อย่างไรบ้าง ในที่นี้ศิษยาภิบาลที่อาวุโสกว่าต้องไม่ใจอ่อนลงไปทำแทนศิษยาภิบาลรุ่นเยาว์กว่า หรือเสนอวิธีการที่ตนเคยใช้ทำและประสบความสำเร็จ ด้วยเหตุผลคือ สถานการณ์ที่เราประสบในอดีตอาจจะแตกต่างจากสถานการณ์ในตอนนี้ ประการที่สอง เรากำลังหนุนเสริมให้ศิษยาภิบาลที่รุ่นเยาว์กว่าให้กล้าและสามารถจัดการด้วยตนเองภายใต้การทรงนำของพระเจ้า

[3] ศิษยาภิบาลที่มีอาวุโสมากกว่าควรแสดงให้ศิษยาภิบาลรุ่นเยาว์กว่าได้เห็นถึงความรับผิดชอบที่แท้จริงของศิษยาภิบาลที่ตนจะต้องมี

ชื่อเสียงที่ดีได้รับหลังจากที่ได้ทำงานหนัก ศิษยาภิบาลที่อาวุโสกว่าที่ซื่อสัตย์รู้ว่าชื่อเสียงที่ดีจะไม่คงอยู่ตลอดไปหากปราศจากความเต็มใจที่จะรับผิดชอบ ศิษยาภิบาลที่มีอายุมากกว่าสามารถให้คำปรึกษาแก่ศิษยาภิบาลรุ่นเยาว์โดยแสดงให้เห็นว่าความเต็มใจที่จะรับผิดชอบนั้นเป็นอย่างไร

การเป็นพี่เลี้ยงและให้การปรึกษา และ การโค้ชชิ่ง ไม่ใช่เป็นเรื่องบังเอิญ การให้การปรึกษาไม่จำเป็นต้องเป็นโปรแกรมที่เป็นทางการ  หรือต้องมีเวลากำหนดพบปะกันที่ตายตัว การให้การปรึกษาศิษยาภิบาลที่อาวุโสมากกว่าสามารถใช้ทุกโอกาสที่มีเป็นแบบอย่างพฤติกรรมสำหรับศิษยาภิบาลรุ่นเยาว์กว่า ศิษยาภิบาลที่อาวุโสน้อยกว่าจำเป็นที่จะต้องได้ยินได้ฟังเรื่องราวบาดแผลที่ได้รับของศิษยาภิบาลที่อาวุโสกว่า  ศิษยาภิบาลรุ่นเยาว์กว่าจำเป็นที่ต้องเห็นถึงการเสียสละของศิษยาภิบาลที่อาวุโสมากกว่า ศิษยาภิบาลรุ่นเยาว์กว่าจำเป็นต้องเรียนรู้ความคิดริเริ่มจากศิษยาภิบาลที่อาวุโสมากกว่า และศิษยาภิบาลรุ่นเยาว์กว่า จะไม่เรียนรู้ความรับผิดชอบที่แท้จริงเว้นแต่ศิษยาภิบาลที่อาวุโสกว่าจะดำเนินชีวิตเป็นแบบอย่าง

เอมมาอูส

08 พฤศจิกายน 2556

จุดประสงค์ใหญ่ของงานรับใช้

อ่านเอเฟซัส 4:11-16

11...พระ​องค์​เอง​ประ​ทาน​ให้​บาง​คน​เป็น​อัคร​ทูต
บาง​คน​เป็น​ผู้​เผย​พระ​วจนะ
บาง​คน​เป็น​ผู้​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ
บาง​คน​เป็น​ศิษยาภิบาล​และ​อา​จารย์

12 เพื่อ​เตรียม​ธรรมิก​ชน(ประชากรของพระเจ้า) ​สำ​หรับ​การ​ปรนนิบัติ(พันธกิจการรับใช้)​และ​การ​เสริม​สร้าง​พระ​กาย​ของ​พระ​คริสต์

13จนกว่าเราทุกคนจะบรรลุถึงความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันในความเชื่อ และ
ในความรู้ถึงพระบุตรของพระเจ้า
จนกว่า​เราจะโตเป็นผู้ใหญ่เต็มที่คือ​เต็มถึงขนาดความไพบูลย์ของพระคริสต์
(เอเฟซัส 4:11-13  มตฐ.)

อะไรคือจุดประสงค์ใหญ่ของงานพันธกิจการรับใช้?  

อะไรคือจุดประสงค์ใหญ่การรับใช้ของท่านในฐานะคนใช้คนหนึ่งของพระคริสต์?

เราคงมีวิธีการตอบคำถามนี้ไปในหลายรูปแบบด้วยกัน   ผู้ที่เป็นศิษยาภิบาลอาจจะตอบว่า  “จุดประสงค์ของงานรับใช้ของฉันคือการที่จะทำให้คนมาเชื่อพระคริสต์และทำให้คริสตจักรของฉันเติบโตขึ้น”   ผู้ปกครอง มัคนายกอาจจะตอบว่า  “จุดประสงค์ของงานรับใช้ของฉันคือการเอาใจใส่ผู้คนทั้งหลาย”   ในขณะที่คุณครูคริสเตียนศึกษาอาจจะตอบว่า  “จุดประสงค์ในงานรับใช้ของฉันคือการที่จะช่วยให้เด็กๆ เรียนรู้พระวจนะของพระเจ้ามากยิ่งขึ้น”   แต่เมื่อมาถึงนายธนาคารเขาอาจจะตอบว่า  “จุดประสงค์ในงานรับใช้ของผมคือ  การเป็นคนสัตย์ซื่อและรับผิดชอบเกี่ยวกับการเงินที่ผมได้รับมอบหมายให้รับผิดชอบ”   ผู้ที่เป็นแม่อาจจะตอบว่า “จุดประสงค์ในงานรับใช้ของฉันคือการช่วยให้ลูกๆ ของฉันเติบโตเป็นผู้ใหญ่คริสเตียนและเป็นสมาชิกที่ดีและสร้างสรรค์สำหรับสังคม”

คำตอบเหล่านี้เป็นคำตอบที่ดีทั้งสิ้น   แต่อาจจะคลาดเคลื่อนหรือไม่ครอบคลุมถึงจุดประสงค์ใหญ่และลึกซึ้งของงานรับใช้ของเราในฐานะคนรับใช้ของพระคริสต์   ตัวอย่างเช่น   จุดประสงค์ที่กล่าวถึงในเอเฟซัส 4:11-13  ที่เริ่มต้นกล่าวถึงของประทานที่พระคริสต์ประทานแก่ศิษยาภิบาล  อาจารย์  และผู้นำต่างๆในคริสตจักร (4:7, 11)   ผู้นำเหล่านี้เป็นผู้เสริมสร้างฝึกฝนประชากรของพระคริสต์ในการ “ทำงานรับใช้” (4:12 อมต.)   จากนั้นได้กล่าวถึงจุดประสงค์ที่กว้างและลึกซึ้งว่า “...และ(เพื่อ)​การ​เสริม​สร้าง​พระ​กาย​ของ​พระ​คริสต์จนกว่าเราทุกคนจะบรรลุถึงความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันในความเชื่อ และในความรู้ถึงพระบุตรของพระเจ้า   จนกว่า​เราจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่เต็มที่คือ​เต็มถึงขนาดความไพบูลย์ของพระคริสต์”  (4:12-13)

เราควรพินิจพิเคราะห์พระธรรมตอนนี้อย่างละเอียดถี่ถ้วน   แต่ในตอนนี้เราเพียงต้องการชี้ให้เห็นถึงจุดประสงค์ของงานรับใช้ที่กว้างและลึกซึ้งของงานรับใช้ก่อน   จุดประสงค์ที่ว่านี้ประกอบด้วย   การเสริมสร้างพระกายของพระคริสต์ให้มีความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน  และเติบโตเป็นผู้ใหญ่ในพระคริสต์   ขอตั้งข้อสังเกตว่า จุดประสงค์ที่ว่านี้อาจจะครอบคลุมไปถึงจำนวนสมาชิกคริสตจักรที่เพิ่มขึ้นด้วย   ซึ่งมิได้มุ่งเน้นในประเด็นนี้   แต่เน้นที่การเสริมสร้างพระกายของพระคริสต์ให้การกระทำงานรับใช้เพื่อก่อเกิดความเป็นเอกภาพหรือเติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ในพระคริสต์ หรือ เติบโตถึงขนาดความไพบูลย์ของพระคริสต์

ในตอนนี้ให้เราคิดพิจารณาถึงชีวิตความสัมพันธ์ส่วนตัวของเราแต่ละคนกับคริสตจักร  ตามประเด็นคำถามดังนี้

1. ท่านได้ทุ่มเทประการใดบ้างไหมเพื่อให้เกิดความเป็นเอกภาพ หรือ ความน้ำหนึ่งใจเดียวกันในพระคริสต์?
2. ท่านมีส่วนอะไรบ้างไหมที่ช่วยให้คริสตจักรของท่านเติบโตเหมือนพระคริสต์มากยิ่งขึ้น?
3. งานรับใช้ในคริสตจักร และ ในสังคมโลก สร้างผลกระทบทำให้ชีวิตของท่านเปลี่ยนแปลงแตกต่างไปจากเดิมอย่างไรบ้าง?

ใคร่ครวญภาวนา

พระเจ้าผู้เปี่ยมไปด้วยพระคุณ  

โปรดช่วยให้ข้าพระองค์ได้มองเห็นพันธกิจการรับใช้พระองค์    ที่ข้าพระองค์กระทำในพระนามของพระองค์    อย่างที่พระองค์ประสงค์ให้ข้าพระองค์เห็น

โปรดช่วยข้าพระองค์ได้เข้ามีส่วนร่วมในพระราชกิจแห่งการกอบกู้  เยียวยารักษา  และการสร้างใหม่ของพระองค์

โปรดช่วยให้ข้าพระองค์มีสายตาที่สามารถมองเห็นภารกิจความรับผิดชอบมากกว่าเนื้องานที่ทำ   แต่ให้มองเห็นถึงแผนการที่กว้างไกลและลึกซึ้งกว่าของพระองค์   โปรดทรงนำข้าพระองค์ที่จะทุ่มเทชีวิตจิตใจเพื่องานรับใช้นี้ให้สอดคล้องและเป็นไปตามตามพระประสงค์ของพระองค์

โปรดให้ข้าพระองค์ที่เป็นอวัยวะหนึ่งในพระกายของพระองค์     ได้มีส่วนร่วมในการเสริมสร้างความเป็นหนึ่งเดียวกันในพระองค์   และเติบโตขึ้นถึงขนาดความไพบูลย์ของพระองค์   อาเมน

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง
บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่
E-mail: prasit.barnabus@gmail.com
081-2894499

02 พฤศจิกายน 2556

งานรับใช้ของท่านเป็นส่วนหนึ่งในงานรับใช้ของ “เรา”

อ่านเอเฟซัส 4:11-16

11...พระ​องค์​เอง​ประ​ทาน​ให้​บาง​คน​เป็น​อัคร​ทูต
บาง​คน​เป็น​ผู้​เผย​พระ​วจนะ
บาง​คน​เป็น​ผู้​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ
บาง​คน​เป็น​ศิษยาภิบาล​และ​อา​จารย์   

12 เพื่อ​เตรียม​ธรรมิก​ชน(ประชากรของพระเจ้า) ​สำ​หรับ​การ​ปรนนิบัติ(พันธกิจการรับใช้)​ และ​ การ​เสริม​สร้าง​พระ​กาย​ของ​พระ​คริสต์

13 จนกว่าเราทุกคนจะบรรลุถึงความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันในความเชื่อ  และ
ในความรู้ถึงพระบุตรของพระเจ้า
จนกว่า​เราจะโตเป็นผู้ใหญ่เต็มที่ คือ​เต็มถึงขนาดความไพบูลย์ของพระคริสต์
(เอเฟซัส 4:11-13  มตฐ.)

อย่างที่เราพบสัจจะความจริงจากเอเฟซัส 4:11-12 แล้วว่า   ประชากรของพระเจ้าทุกคนเป็นคนรับใช้ของพระคริสต์   ศิษยาภิบาลและผู้นำคริสตจักรเป็น “โค้ช” ในการเสริมสร้างและฝึกฝนให้สมาชิกแต่ละคนในคริสตจักรเป็นคนรับใช้ในพันธกิจด้านต่างๆ ของพระคริสต์ทั้งในคริสตจักร และ ในสังคมโลก   ดังนั้น  ท่านและข้าพเจ้าต่างฟันธงสรุปได้เลยว่าเราต่างเป็นคนรับใช้ของพระคริสต์   แต่ละคนต่างมีงานรับใช้พระคริสต์ผ่านงานอาชีพ  หน้าที่การงาน  ในชุมชน  ในกลุ่มเพื่อนฝูง  ในครอบครัว และในคริสตจักรด้วย   เป็นการรับใช้พระคริสต์ด้วยทั้งชีวิตของเราตามพระประสงค์ของพระองค์

ที่กล่าวมานี้เป็นสัจจะความจริงของชีวิตและการทำพันธกิจคริสตจักร   แต่ยังมิใช่สัจจะความจริงทั้งหมดทั้งสิ้น   เป็นสัจจะความจริงเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น   และนี่เป็นจุดที่คริสตจักรอาจจะมองข้ามมองผ่านไป   โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยุคที่คนส่วนใหญ่ทั้งคริสตจักรถูกครอบงำด้วยมุมมองและความคิดแบบปัจเจกนิยม   ซึ่งถ้าเราอ่านและศึกษาในพระธรรมตอนนี้ท้ายข้อที่ 12 และในข้อ 13  เราจะพบความคิดที่ว่า  “พันธกิจการรับใช้ของท่านเป็นส่วนหนึ่งในพันธกิจการรับใช้ของเราด้วย”

สัจจะความจริงในข้อที่ 12  กล่าวถึงศิษยาภิบาลและผู้นำทำการบ่มเพาะ  เสริมสร้าง  และฝึกฝนธรรมิกชน (ประชากรของพระเจ้า”ให้เป็นคนรับใช้ในพันธกิจ  หรือที่อมตธรรมแลว่า “พันธกิจการรับใช้”  ซึ่งแปลมาจากภาษากรีกคำว่า “ไดอาโคเนีย” (คำว่า diakonia  แปลว่า “พันธกิจ” หรือ “งานบริการรับใช้” ก็ได้)   ภาพรวมของข้อ 12 คือภาพของศิษยาภิบาลและผู้นำคริสตจักรได้ร่วมกันเสริมสร้าง และ ฝึกฝนให้สมาชิกแต่ละคนรับใช้ในงานของพระเจ้าด้วยกัน

และในท้ายข้อที่ 12 และ ข้อที่ 13  ได้ขยายความต่อไปว่า  “12...(เพื่อ)เสริมสร้างพระกายของพระคริสต์       13จนกว่าเราทุกคนจะบรรลุถึงความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันในความเชื่อ  และในความรู้ถึงพระบุตรของพระเจ้า  จนกว่าเราจะโตเป็นผู้ใหญ่เต็มที่ คือเต็มถึงขนาดความไพบูลย์ของพระคริสต์”   จากการเสริมสร้างและฝึกฝนสมาชิกคริสตจักรให้เป็นคนรับใช้ได้สร้างผลกระทบต่อชีวิตของคริสตจักร   น่าสังเกตว่าทำให้ชีวิตคริสตจักรมีเอกภาพหรือความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน   และทำให้พระกายของพระคริสต์คือคริสตจักรเติบโตขึ้น   แต่ในที่นี้ไม่ได้เน้นเฉพาะว่ามีสมาชิกมากขึ้น  หรือเป็นคริสตจักรที่ใหญ่ขึ้น  แต่เน้นความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันมิใช่ภาพภายนอกเท่านั้น   แต่เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันในระดับลึกของชีวิตคือการเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันในความเชื่อ   และรู้ถึงพระบุตรของพระเจ้า   นั่นหมายความว่า สมาชิกในคริสตจักรเกิดเอกภาพที่มีชีวิตเติบโตเหมือนพระคริสต์มากยิ่งขึ้นทุกวัน   ดังนั้น  การเติบโตขึ้นในพระธรรมตอนนี้เป็นการเน้นย้ำถึงการเติบโตขึ้นด้านคุณภาพชีวิตเหมือนพระคริสต์มากกว่าการเน้นที่ขนาดคริสตจักรหรือจำนวนสมาชิก

แน่นอนครับ  เราแต่ละคนเป็นคนรับใช้ของพระคริสต์   แต่ละคนมีงานรับใช้พระองค์ที่แตกต่างกันไป   มีสถานที่รับใช้ที่แตกต่างกันไป   และเราต่างมีโอกาสในการรับใช้พระคริสต์ในสังคมชุมชนโลกนี้    แต่ถ้าเราแต่ละคนมีมุมมองว่างานรับใช้พระคริสต์ที่เราทำอยู่นั้นแยกออกต่างหากจากคนอื่นๆ ในคริสตจักร    เมื่อนั้น ได้กระทำการรับใช้ที่ผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สวนทางกับพระธรรมตอนนี้   เพราะในพระธรรมตอนนี้ได้ให้สัจจะความจริงแก่เราว่า   งานรับใช้ที่เราแต่ละคนกระทำนั้นเป็นการกระทำ “ในพระนามของพระคริสต์”  และกระทำร่วมกับสมาชิกคนอื่นๆ  ยิ่งกว่านั้นเป็นการกระทำงานรับใช้ที่ประสาน  หนุนเสริม  ที่สอดคล้องเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันกับสมาชิกคนอื่นๆ ในคริสตจักร   โดยพระธรรมตอนนี้ได้ให้ภาพการทำงานที่แต่ละคนเป็นอวัยวะต่างๆ ในพระกายของพระคริสต์ที่ทำงานรับใช้ที่สอดประสานกัน   และที่สำคัญต้องทำให้สอดคล้องกับพระประสงค์ของพระคริสต์ผู้เป็นศีรษะ

บ่อยครั้งที่เราพบว่า  สมาชิกคริสตจักรบางคนทำงานรับใช้พระคริสต์เฉพาะกลุ่มของตนเอง   (คริสตจักรไม่รู้  สมาชิกคนอื่นไม่เกี่ยว)    เป็นการทำการรับใช้พระคริสต์ที่แยกตัวจากผู้เชื่อคนอื่นๆ ในคริสตจักร   นอกจากเป็นการทำงานรับใช้พระคริสต์ที่สวนสัจจะความจริงของพระคัมภีร์แล้ว   เรามักพบว่างานรับใช้ประเภทนี้มักประสบความล้มเหลวในที่สุด   (เพราะบางกรณีใช้การทำงานรับใช้พระคริสต์ในการสร้างฐานอำนาจในคริสตจักร   หรือเป็นการสร้างอนุสาวรีย์สำหรับตนเอง   และที่พบบ่อยเช่นกันคือความไม่โปร่งใสในการใช้เงินงบประมาณ)

ขอเน้นย้ำในที่นี้ว่า   ถ้าเราพยายามที่จะแยกงานรับใช้พระคริสต์มาทำต่างหากสำหรับตนเองและพรรคพวกเท่านั้นงานนั้นจะไม่เสริมสร้างเอกภาพ หรือ ความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน และ เสริมสร้างการเติบโตและความเข้มแข็งของคริสตจักร   แต่ถ้าเราทำพันธกิจการรับใช้พระคริสต์ร่วมกันในพระนามของพระคริสต์  ประสานเสริมหนุนกันและกัน  และสอดคล้องตามพระประสงค์ของพระคริสต์แล้ว   งานรับใช้นั้นจะเกิดผล  เพราะมิใช่เราและสมาชิกคนอื่นๆ ในคริสตจักรกระทำงานรับใช้ร่วมกันเท่านั้น   แต่พระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงหนุนเสริมเพิ่มพลังในการขับเคลื่อนพันธกิจการรับใช้ของเราในคริสตจักร   ในการรับใช้คริสตจักรและชุมชน  และในการอภิบาลสังคมในพระนามของพระคริสต์

ที่สำคัญคือ เราผู้เป็นสมาชิกคริสตจักรแต่ละคนต้องตระหนักว่า  “งานรับใช้ของท่านเป็นส่วนหนึ่งในงานรับใช้ของเรา” ในคริสตจักร

ประเด็นสำหรับการใคร่ครวญ
1. ส่วนใหญ่สมาชิกในคริสตจักรของท่านที่ทำงานรับใช้พระคริสต์จะทำเป็นการส่วนตัว หรือ เป็นการทำพันธกิจการรับใช้พระคริสต์ร่วมกับสมาชิกอื่นๆ ในคริสตจักร?   ขอยกตัวอย่าง

2. ท่านคิดเห็นอย่างไรต่อสัจจะความจริงจากพระธรรมตอนนี้ที่ว่า   การทำพันธกิจรับใช้พระคริสต์ของคริสตจักร   ควรเป็นการกระทำที่ร่วมไม้ร่วมมือ  หนุนเสริม  และสอดประสานกันทั้งคริสตจักร?   ท่านคิดว่าเป็นสัจจะความจริงที่กระทำได้หรือไม่ได้ในคริสตจักรของท่าน?  ทำไม?

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง
บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่
E-mail: prasit.barnabus@gmail.com
081-2894499