ทุกวัน...เราทำงานร่วมกับพระเจ้าหรือเปล่า?

ถ้าพระเจ้ามิใช่แก่นกลาง หรือ เสาหลักในงานต่าง ๆ ที่เราทำในชีวิตแต่ละวันแล้ว  แรงงานความสามารถที่เราทุ่มเททำไปก็ไร้คุณค่า หาแก่นสารมิได้   ไม่ว่าเราจะทำหน้าที่ผู้นำในกองทัพ  ผู้บริหารในสถาบัน  ผู้นำในหน่วยงาน  การเป็นศิษยาภิบาล  กรรมกรที่ขายแรงงาน  เกษตรกรผู้เพาะปลูก  หรือแม้แต่การทำงานบ้าน  ถ้าเราไม่มีพระคริสต์ทรงเป็นแก่นกลางเสาหลัก หรือ สรณะในการดำเนินชีวิต และ การประกอบอาชีพประจำวันของเราแล้ว   สิ่งต่าง ๆ ที่เราทุ่มเททำไป ในที่สุดก็พบแต่ความว่างเปล่าหาสาระคุณค่ามิได้

พระคริสต์ได้สัญญากับเราว่า  พระองค์จะสถิตกับเราในชีวิตทุกวันจนกว่าจะสิ้นยุค  แต่เราคงต้องตระหนักชัดทุกวันทุกเวลาด้วยว่า  พระคริสต์สถิตกับเรา  แล้วเราให้พระคริสต์สถิต ณ จุดใด ตำแหน่งใดในชีวิตประจำวันของเรา? 

เราให้พระประสงค์ของพระองค์เป็นความต้องการเป้าหมายในชีวิตของเราหรือไม่?  

เราให้พระองค์เป็นแสงสว่างชี้นำทางเรา หรือ เราให้พระองค์วิ่งไล่ตามหลังเรา? 

เราทูลขอให้พระองค์ทำอย่างที่เราต้องการ  หรือ เราพร้อมจะติดตามพระองค์ไป?

เรามุ่งมั่นทำสิ่งต่าง ๆ ด้วยปัญญาความสามารถของเราเท่านั้น หรือ เราพึ่งพิงในพระปัญญาของพระองค์ด้วย? 

เราพึ่งพิงคนรอบข้าง  เราไว้ใจคนที่จะ “โหวตหรือลงคะแนนเสียงให้เรา” หรือ  ความหวังของเราขึ้นอยู่กับคนรอบข้างที่เรานำ หรือ อนาคต ฐานะ ตำแหน่ง  ความหวังของเราอยู่ที่พระประสงค์ของพระเจ้า?  

ความสำเร็จของเราขึ้นอยู่กับงบประมาณ หรือ ความสำเร็จของเราอยู่ที่พระราชกิจที่ทรงกระทำในสถานการณ์/ชีวิตการงานของเราในแต่ละวัน? 

ทุกวันนี้เราขับเคลื่อนชีวิตการงานแต่ละวันของเราด้วยกำลังของเรา หรือ ขับเคลื่อนชีวิตการงานด้วยพลังชีวิตจากองค์พระวิญญาณบริสุทธิ์ ที่อยู่ในชีวิตเรา?

ทุกวันนี้เราพยายามควบคุมชีวิตของเราให้ดำเนินไปตาม “คำสอน” ของพระคริสต์  หรือ  พระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงควบคุม และ ประทาน พลังชีวิตด้านต่าง ๆ แก่เรา ให้ขับเคลื่อนไปตามพระประสงค์ของพระองค์?  

ทุกวันนี้เราพยายามที่จะมีชีวิตและทำสิ่งที่ดีแด่พระคริสต์ หรือ ทุกวันนี้พระคริสต์ทรงเปลี่ยนแปลงและเสริมสร้างชีวิตของเราขึ้นใหม่ผ่านสถานการณ์ต่าง ๆ ที่เราเผชิญหน้า   เพื่อเราจะเติบโตเข้มแข็งขึ้น  มีชีวิตที่เกิดผลดีตามพระประสงค์แห่งการทรงสร้างของพระเจ้า “จงเกิดผลดีทวีมากขึ้นทั่วทั้งแผ่นดิน”

สิ่งที่เราจะต้องระมัดระวังคือ...

ในการดำเนินชีวิตประจำวันของเรา  ถ้าเราคิดที่จะพึ่งพิงกำลังความสามารถของตนเอง หรือ หวังพึ่งกำลังสนับสนุนจาก “ฐานเสียง” หรือ “คนรอบข้าง”  ที่เป็นกำลังความสามารถของเรา และ ผู้สนับสนุนเรา  เมื่อนั้นความทุกข์ยากลำบาก  ปัญหา ความวิบัติก็จะเกิดขึ้น   เพราะสิ่งเหล่านั้น พระเจ้าเท่านั้น ที่จะทรงกระทำได้

หากองค์พระผู้เป็นเจ้าไม่ได้ทรงสร้างบ้าน

ผู้สร้างลงแรงไปก็เหนื่อยเปล่า

หากองค์พระผู้เป็นเจ้าไม่ได้ทรงพิทักษ์รักษานคร

คนยามยืนเฝ้าอยู่ก็เหนื่อยเปล่า    (สดุดี 127:1 อมธ.)

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

Prasit.emmaus@gmail.com; 081 289 4499

เดินทีละก้าว...พระเจ้าเคียงข้างทุกวัน!

จงมั่นใจในพระเจ้าถึงสิ่งดี ๆ ที่พระเจ้ากระทำในชีวิตของเรา และ ทำผ่านชีวิตของเราในวันนี้

เพราะ​ว่า​สำ​หรับ​ข้าพเจ้า การ​มี​ชีวิต​อยู่​ก็​เพื่อ​พระ​คริสต์ และ​การ​ตาย​ก็​ได้​กำ​ไร  (ฟิลิปปี 1:21 มตฐ.)

วันหนึ่ง   เมื่อจอร์จ ไวท์ฟิลด์ (George Whitfield) นักประกาศเรืองนามของโลกในสมัยของเขากำลังร่วมวงสนทนากับเพื่อนสนิทรุ่นราววัยเดียวกับเขา    เขาได้พูดถึงความลำบาก  ปัญหา  อุปสรรค  และความรู้สึกที่ตีบตัน  และสร้างความเหนื่อยอ่อนใจกายของงานพันธกิจที่เขาต้องแบกรับใช้อยู่นั้น   แล้วเขากล่าวตอนท้ายว่า  แต่อย่างไรก็ตาม คงอีกไม่นานที่เขาก็จะไปอยู่กับพระเจ้าแล้ว

เพื่อนร่วมกลุ่มสนทนาเกือบทุกคนแสดงออกถึงความรู้สึกในทำนองเดียวกันกับ จอร์จ  ไวท์ฟิลด์  มีเพื่อนเพียงคนเดียวที่นั่งเงียบอยู่ในกลุ่ม   ไวท์ฟิลด์จึงเอ่ยปากถามเพื่อนคนนี้ว่า 

“เพื่อน  นายเป็นเพื่อนที่มีอายุมากที่สุดในกลุ่มของเรา   ดูเหมือนเพื่อนจะไม่สนใจ หรือ ดีใจกับการที่เรามีชีวิตใกล้ฝั่ง  ที่ชีวิตเราจะเปลี่ยนสภาพไปอยู่ในบ้านขององค์พระผู้เป็นเจ้า”

ชายชราคนนั้นพูดโพล่งตรงเผงออกมาว่า  “ผมไม่มีหน้าที่จะต้องทำอะไรกับความตายของตนเอง  หน้าที่และความรับผิดชอบของผมคือ  ทำวันนี้ด้วยความรับผิดชอบและสัตย์ซื่อต่อพระประสงค์ของพระผู้ช่วยให้รอดในวันนี้ให้ดีที่สุดและด้วยความสัตย์ซื่อ  และถ้าพระเจ้าเห็นว่าวันไหนที่พระองค์จะเรียกผมให้มีชีวิตที่เปลี่ยนจากที่เป็นในวันนี้ไปอยู่กับพระองค์แล้ว  ผมก็จะต้องไปตามที่พระองค์ทรงเรียกนะ”

ไวท์ฟิลด์ รับว่าคำกล่าวของเพื่อนอาวุโสคนนี้เป็นเสียงเตือนจากพระเจ้า   และเป็นคำพูดความคิดที่หนุนเสริมเพิ่มกำลังชีวิตของเขาที่จะก้าวเดินต่อไปทีละก้าวในแต่ละวัน   ไม่ว่าสถานการณ์รอบข้างจะเป็นเช่นไร   เพียงให้เห็นคุณค่าในการที่เราจะใช้ชีวิตทำตามพระประสงค์ที่มอบหมายให้เราทำด้วยความสัตย์ซื่อและสุดจิตสุดใจสุดความคิดในแต่ละวัน

เมื่อชีวิตย่างเข้าสู่ฤดูกาล “ใบไม้ร่วง”   เป็นการง่ายที่เราจะลืมตนคิดถึงแต่สิ่งดี ๆ ในอดีตชีวิตที่ผ่านมา   แล้วมักโหยหาที่จะกลับไปทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่อีกครั้งหนึ่ง  หรือต้องการกลับไปแก้ไขสิ่งผิดพลาดให้ดีถูกต้อง   แต่นั่นเป็นความโหยหาที่เป็นจริงไปไม่ได้แล้ว   หรือไม่เราก็มุ่งมองไปข้างหน้าอยากจะไปให้ถึงสิ่งดี ๆ ที่เราจะสบายในอนาคต เช่น  การยึดมั่นแต่ที่จะมีชีวิตที่เปลี่ยนแปลงจากชีวิตโลกนี้ไปอยู่กับพระเจ้า   จึงทำให้เราไม่ทำอะไรมากนัก   ทำหน้าที่ “รอคอย” รถเมล์เที่ยวสุดท้ายที่จะมารับเราไป “สวรรค์”   ด้วยชีวิตที่เฉื่อยชาไร้ประโยชน์

แต่เปาโลบอกเราว่า  ที่เรามีชีวิตอยู่ไม่ว่ากี่ปี กี่เดือน  กี่วัน หรือกี่ชั่วโมง  “เราอยู่เพื่อพระคริสต์”   และการที่เราจะอยู่เพื่อพระคริสต์  เราต้องอยู่เพื่อดำเนินชีวิตแต่ละวันนี้รับใช้ตามพระประสงค์   และสำนึกว่า ถึงเราจะแก่และอ่อนแรงแต่เราไม่ได้พึ่งพิงกำลังของเราเท่านั้น  แต่ได้รับเสริมหนุนด้วยกำลังจากพระวิญญาณบริสุทธิ์

ดังนั้น   ให้เรามีชีวิตอยู่ในวันนี้ด้วยมุ่งมองถึงสิ่งดี ๆ ที่มีข้างหน้าที่องค์พระผู้เป็นเจ้ามีพระประสงค์ต้องการให้เราทำ    และรู้ด้วยว่า  วันนี้เป็นวันที่พระเจ้าจะทรงใช้เราท่านแต่ละคนให้ทำสิ่งที่ดียิ่งในสายพระเนตรของพระองค์   ด้วยการหนุนเสริมเพิ่มพลังจากพระองค์   ส่วนเรื่องที่เราจะถูกรับไปอยู่กับพระเจ้าเมื่อใดนั้นไม่ใช่ภาระหน้าที่ของเรา   แต่พระเจ้าเป็นผู้รับผิดชอบและทำตามน้ำพระทัยของบพระองค์ในเรื่องนี้

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

แบกกางเขนของตนทุกวัน?

พระเยซูคริสต์ตรัสแก่คนทั้งหลายว่า

“ถ้าใครใคร่ตามเรามาให้ผู้นั้นเอาชนะตนเอง

และรับกางเขนของตนแบกทุกวัน

และตามเรามา” (ลูกา 9:23 ฉบับมาตรฐาน)

ปัจจุบัน คริสตชนเมื่อมองเห็นกางเขนก็จะมองว่าเป็นสัญลักษณ์ถึงการช่วยกู้ของพระคริสต์   หรือคนทั่วไปก็จะมองว่าเป็นสัญลักษณ์ความเชื่อของพวกคริสตชน

แต่กางเขนในพระธรรมตอนนี้ยังมิใช่กางเขนในความหมายของการที่พระคริสต์ทรงถูกตรึง   แต่เป็นความหมายกางเขนก่อนการถูกตรึงของพระคริสต์  และเป็นกางเขนของแต่ละคนที่พระคริสต์ตรัสถึง

กางเขนเป็นเรื่องที่เป็นวัฒนธรรมเฉพาะ   กางเขนในวัฒนธรรมของโรมันในสมัยของพระเยซูคริสต์ เป็นเครื่องมือประหารชีวิตคนที่รัฐบาลโรมันไม่พึงประสงค์  หรือที่รัฐบาลเห็นว่าคนๆ นั้นได้กระทำผิดอย่างรุนแรง  หรือคนๆ นั้นเป็นพิษเป็นภัยต่อสังคมส่วนรวม  โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่เป็นพิษเป็นภัยต่อความมั่นคง ปลอดภัย ของรัฐบาลหรือกองทัพโรมันในเวลานั้น    กล่าวรวบยอดได้ว่า  กางเขนในพระธรรมตอนนี้เป็นสัญลักษณ์ของ “ความตาย” ที่มิใช่เป็นความตายที่ธรรมดาสามัญ แต่เป็นความตายที่โหดเหี้ยมทารุณ

ที่ว่าโหดเหี้ยมและทารุณเพราะ  การที่นักโทษคนใดถูกตัดสินประหารชีวิตด้วยการตรึงบนกางเขนนั้น จะเป็นการประหารที่ทรมานทั้งในความเจ็บปวดจากการตอกตะปูลงไปทั้งที่เท้าและมือ  แล้วยังตั้งกางเขนขึ้นให้น้ำหนักของทั้งร่างกายของนักโทษห้อยถ่วงลงสร้างความเจ็บปวดและฉีกขาดของแผลที่มือถูกตอกนั้น  และให้ค่อยๆ เสียเลือด  ตากแดด  หิวกระหายน้ำ  ให้ทรมานเช่นนั้นจะสิ้นลมหายใจ  “เหี้ยม” มากครับ!

แล้วทำไมพระเยซูคริสต์ถึงใช้กางเขนมาเปรียบเทียบกับคนที่ตัดสินใจติดตามพระองค์?

พระคริสต์ตั้งใจสื่อสารกับคนที่คิดจะติดตามพระองค์ให้รู้ความจริงถึงชีวิตของการติดตามพระองค์ว่า  อย่าติดตามพระองค์เพราะอยากเป็นคนหนึ่งในกลุ่มที่ประชาชนกำลังนิยมชมชอบ    อย่าติดตามพระองค์เพราะหวังเกียรติ  ตำแหน่ง  หรือชื่อเสียงเงินทอง   อย่าติดตามพระองค์เพราะคาดหวังว่าจะมีชีวิตจะได้มีความสุขสบาย   อย่าติดตามพระองค์เพราะว่าจะมีฐานะทางสังคมที่ดีที่สูงขึ้น   อย่าติดตามพระคริสต์เพราะคาดหวังจะได้ผลประโยชน์   อย่าติดตามพระองค์เพราะใจปรารถนาของตนเอง   อย่าติดตามพระองค์ “แบบเล่นๆ” หรือ “ลองติดตามดู” เพราะการที่ผู้ใดจะติดตามพระองค์เป็นเรื่องชีวิตและความตายเลยทีเดียว

พระเยซูคริสต์บ่งชี้ชัดเจนว่า  การที่คนหนึ่งคนใดที่คิดจะติดตามพระองค์ต้องรับรู้ความจริง 3 ประการที่จะต้องเกิดขึ้นเป็นจริงอย่างเป็นรูปธรรมในชีวิตของเขาคือ  

ประการแรก  ถ้าคิดจะติดตามพระองค์ก็ต้องยอมรับว่า ตนต้องละทิ้งสิ่งที่สำคัญในชีวิตของตนเองเสีย  เลิกที่จะเอาใจปรารถนาของตนเอง และ ค่านิยมหรือกระแสนิยมปัจจุบันเป็นตัวตั้ง หรือ เป็นเป้าหมายในชีวิต  

ประการที่สอง ดังนั้น  ตนเองต้องตระหนักชัดว่า  ได้ตัดสินใจแล้วที่จะดำเนินชีวิต “ทวนกระแสนิยมของสังคม”   ตนเองตัดสินใจแล้วที่จะไม่ยอมมีชีวิตมุ่งสู่ความสำเร็จตามความเจริญและทันสมัยแห่งยุคนี้   นั่นหมายความว่า การตัดสินใจดังกล่าวในชีวิตจะสร้างการทวนกระแส  ชีวิตต้องพบกับการเสียดทาน  ต่อต้าน  เยาะเย้ย  ขัดขวาง  เจ็บปวด   ต้องอดทน  สู้ทน  ยืนหยัด นั่นเป็นชีวิตที่ “แบกกางเขนของตน” ในความหมายของพระธรรมตอนนี้   และมีเป้าหมายที่กำลังมุ่งไปที่ชัดเจน  

ประการที่สาม   มุ่งสู่ชีวิตที่รับการเปลี่ยนแปลง พัฒนา เติบโตขึ้นเหมือนพระคริสต์มากขึ้นทุกวัน   นั่นหมายความว่าคนๆ นั้น ยอมที่จะ “แบกกางเขนแห่งความทุกข์ยากลำบากที่ตนต้องเผชิญ”   แต่มิใช่แบกไปที่เป้าหมายปลายทางแห่งความสิ้นหวัง หมดใจ และ หมดแรงในที่สุด   แต่การแบกกางเขนของตนมุ่งกระทำให้สำเร็จตามพระประสงค์ของพระคริสต์ในแต่ละวันและในทุกวัน   คือต้องแบกเพื่อติดตามพระองค์ไปทุกวัน

ดังนั้น   พระเยซูคริสต์จึงเตือนสติผู้ที่คิดจะติดตามเป็นสาวกของพระองค์ว่า  คนๆ นั้น ต้องนั่งลงคิดไตร่ตรองให้ดีก่อนว่า (ลูกา 18:24-32) 

ถ้าติดตามพระองค์แล้วเป็นอย่างที่กล่าวข้างต้น   ยังจะติดตามพระองค์ไปอีกหรือไม่?

ถ้าการติดตามพระองค์ต้องแบกกางเขนแห่งความทุกข์ยากลำบาก  และการทวนกระแสสังคมโลกปัจจุบัน   ตนพร้อมที่จะยังติดตามเป็นสากของพระองค์หรือไม่?  

ถ้าการติดตามพระเยซูคริสต์หรือการเป็นคริสตชนคือการที่จะมุ่งสู่เป้าประสงค์ของพระคริสต์  มิใช่เป้าหมายความสำเร็จของตนเอง   เป็นวิถีชีวิตที่ตนต้องการที่จะมุ่งไปหรือเปล่า?   และ

ถ้า การติดตามพระคริสต์  ตนเองต้องสูญเสียตนเองเป็นศูนย์กลางของทุกสิ่งในชีวิต  ยังจะติดตามพระองค์ไปอีกหรือไม่?

ประเด็นเพื่อใคร่ครวญ

1. ปัจจุบัน  ท่านต้อง “เอาชนะตนเอง”  ในเรื่องอะไรบ้าง  เพื่อจะติดตามพระเยซูคริสต์?

2. อะไรคือกางเขนของท่านที่ต้องแบก  เพื่อติดตามพระคริสต์ไปในแต่ละวัน?

3. ท่านรู้สึกอย่างไรบ้างกับชีวิตการติดตามพระคริสต์ในทุกวันนี้?

4. ท่านจะอธิษฐานต่อพระเจ้าในการที่ท่านตัดสินใจติดตามพระองค์ไปแต่ละวันและทุกวันในเรื่องอะไรบ้าง?

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

แบกกางเขนของเราทุกวัน...

พระเยซูคริสต์ตรัสกับเหล่าสาวกว่า “หากผู้ใดปรารถนาจะตามเรามา เขาต้องปฏิเสธตนเอง รับกางเขนของตนแบกทุกวัน และตามเรามา” (ลูกา 9:23 อมตธรรม) คำตรัสนี้เราสามารถพบในพระกิตติคุณมัทธิว 16:24-26 และ มาระโก 8:34 แต่ทั้งสองเล่มหลังนี้ไม่มีคำว่า “แบกทุกวัน” อย่างลูกาได้เน้น ลูกาต้องการเน้นให้ผู้อ่านเห็นถึงความสำคัญยิ่งของเรื่องนี้ในชีวิตคริสตชน การติดตามพระคริสต์พระองค์ทรงเรียกร้องให้ปฏิเสธตนเอง อุทิศชีวิตทั้งสิ้นทั้งหมดแด่พระองค์ที่จะดำเนินชีวิตด้วยความเชื่อฟัง มิใช่เพียงชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น แต่ต่อเนื่องและตลอดไปทุกวัน

คนปัจจุบันประดับกายด้วยกางเขนกันเกร่อ ทั้งที่เป็นคริสตชน และ ที่ไม่ได้เป็นคริสตชน บางคนเป็นดารา นักร้อง และบางคนห้อยกางเขนตามแบบดาราที่ตนโปรด คนพวกนี้ห้อยกางเขนเป็นแฟชั่น คริสเตียนส่วนมากที่ห้อยกางเขนไว้ที่คอก็ด้วยความเชื่อ เป็นเครื่องเตือนใจว่าพระคริสต์ได้ตายเพื่อตนเองบนกางเขน เพื่อตนจะได้ชีวิตรอด และก็มีหลายคนเช่นกันห้อยกางเขนก็เพื่อกันผี กันวิญญาณชั่วร้าย กลายเป็นเครื่องรางของขลังชิ้นหนึ่งในชีวิตคริสตชน

เรามักเกิดคำถามในใจของเราว่า จริงๆ แล้ว “กางเขน” ที่พระเยซูพูดถึงนี่หมายความถึงอะไรกันแน่ เราคงต้องตระหนักชัดว่า เมื่อพระเยซูพูดถึงกางเขนในตอนนี้ พระองค์ยังไม่ได้ถูกตรึง ดังนั้นจึงมิได้มีความหมายว่า พระเยซูคริสต์ทรงตายบนกางเขนแทนเรา เราคงต้องสืบค้นลงลึกว่า ในสมัยของพระเยซูนั้น กางเขนในแผ่นดินอิสราเอลและในจักรวรรดิ์โรมันคนเขาเข้าใจ และ มีความหมายกันว่าอย่างไร

เมื่อคนสมัยพระเยซูคริสต์มองเห็นกางเขน เขามองเห็นความตาย เขามองเห็นเครื่องมือชิ้นใหญ่ชิ้นหนึ่งที่ทางการใช้ในการประหารนักโทษอุกฉกรรจ์ เป็นเครื่องหมายถึงการทรมาน การที่นักโทษคนใดที่ถูกตรึงกางเขนนอกจากจะเป็นการต้องโทษประหารที่รุนแรงแล้ว ยังเป็นการประหารชีวิตที่สุดแสนจะทรมานในสมัยนั้น อีกทั้งเป็นการประจานให้ได้รับความอับอายทั้งผู้ถูกตรึงและตระกูลในครอบครัวของเขาด้วย

ส่วนตัวเกิดคำถามในจิตใจต่อไปว่า แล้วทำไมพระเยซูคริสต์ถึงเอาเรื่องการแบกกางเขนเพื่อเป็นเครื่องเปรียบเทียบและให้ความหมายกับการติดตามพระองค์?

พระเยซูคริสต์ใช้กางเขนเป็นเครื่องหมายด้วยความตั้งใจ ที่จะอธิบายถึงการติดตาม หรือ การเป็นสาวกของพระองค์ว่า การติดตามพระองค์ “มิใช่เป็นเหมือนเด็กเล่นขายของ” ไม่ใช่ “การเปลี่ยนศาสนา” มิใช่เปลี่ยนวิธีประกอบศาสนพิธี มิใช่เรื่องง่ายๆ แต่ค่าราคาของผู้ที่ตัดสินใจติดตามเป็นสาวกของพระองค์จะต้องจ่ายค่าราคาสูงยิ่ง กล่าวคือเขาต้องมอบชีวิตทั้งหมดให้เป็นของพระคริสต์ เขายอม “ตาย” จากชีวิตเดิมที่เขาเองเป็นเจ้าของ แล้วยอมมอบให้พระคริสต์เป็นเจ้าของชีวิตของเขา แล้วทรงเปลี่ยนแปลงชีวิตของเขาตามพระประสงค์ และที่สำคัญคือบนเส้นทางชีวิตแห่งกางเขนนี้จุดหมายปลายทางชีวิตของเขาคือพระประสงค์ของพระคริสต์

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง
บ้านแม่แก้ดน้อย สันทราย เชียงใหม่