เพ็นเทคอสต์...พระเจ้าทำงานในชีวิตของผู้เชื่อ ท่ามกลางวิกฤติการทำลายล้างคริสตชน

วันเพ็นเทคอสต์ เกิดขึ้นท่ามกลางวิกฤติที่อันตรายและรุนแรงต่อกลุ่มผู้เชื่อศรัทธาในพระเยซูคริสต์ในเวลานั้น และยิ่งสร้างความหวั่นไหวมากยิ่งขึ้นเมื่อพระคริสต์ได้เสด็จสู่สวรรค์แล้ว   ท่ามกลางวิกฤติที่หนักหนาสาหัสเช่นนี้เอง พระวิญญาณบริสุทธิ์ได้เสด็จลงมาอยู่ท่ามกลางเป็นกำลังชีวิตแก่พวกเขา ที่จะรับมือกับวิกฤติด้วยการทำให้พระกิตติคุณของพระเยซูคริสต์แพร่ขยายอย่างทรงพลังในวงกว้างออกไป    

“แต่พวกท่านจะได้รับพระราชทานฤทธานุภาพ เมื่อพระวิญญาณบริสุทธิ์เสด็จมาเหนือท่าน และท่านทั้งหลายจะเป็นสักขีพยานของเราในกรุงเยรูซาเล็ม ทั่วแคว้นยูเดีย ทั่วแคว้นสะมาเรีย และจนถึงที่สุดปลายแผ่นดินโลก”  (กิจการ 1:8 มตฐ.)

แล้วในวิกฤติการแพร่ระบาดของ โควิด 19 คริสตจักรจะรับมือกับวิกฤตินี้ด้วยการทำให้พระกิตติคุณของพระเยซูคริสต์แพร่ขยายอย่างทรงพลังในวงกว้างออกไป เฉกเช่นในเหตุการณ์วันเพ็นเทคอสต์อย่างไร?

ในวันเพ็นเทคอสต์ ที่พระวิญญาณบริสุทธิ์เสด็จลงมาเหนือเหล่าสาวกของพระเยซูคริสต์ ซึ่งเริ่มแรกมีประมาณ 120 คน พวกเขาพบปะกันที่ห้องชั้นบน ในวันนั้นภายหลังการเทศนาของเปโตรมีผู้กลับใจเชื่อในพระเยซูคริสต์ประมาณ 3,000 คน เกิดคำถามว่า แล้วสาวกเหล่านี้เอาใจใส่เลี้ยงดู ผู้กลับใจเชื่อใหม่เหล่านี้อย่างไร?

แน่นอนครับ พวกสาวกที่เคยติดตามพระเยซูคริสต์ได้ร่วมกันใช้ประสบการณ์ที่พระเยซูคริสต์กระทำเสริมสร้างพวกตนมาประยุกต์ใช้ในการเอาใจใส่เลี้ยงดูผู้เชื่อใหม่จำนวนมากมายเหล่านี้   ในที่นี้ผมหมายรวมถึงประสบการณ์ที่พวกเขาถกถาม เรียนรู้เรื่องต่าง ๆ จากพระอาจารย์ของตน   การเอาใจใส่เยียวรักษาคนเจ็บป่วย การขับไล่วิญญาณชั่ว และอีกประสบการณ์หนึ่งคือ การบริหารจัดการมวลชนจำนวนมากจากการเลี้ยงอาหาร 5,000 คนที่แบ่งเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ในการแจกจ่ายอาหารแห่งพระพรที่พระเยซูคริสต์ทูลขอจากพระบิดา

เราเรียนรู้การบริหารจัดการเอาใจใส่ชีวิตและความเชื่อของผู้เชื่อใหม่เหล่านี้ได้จาก กิจการ 2:46-47 “ทุก ๆ วันพวกเขามาประชุมกันที่ลานพระวิหาร หักขนมปังตามบ้านของตน และรับประทานร่วมกันด้วยความยินดีและจริงใจ พวกเขาพากันสรรเสริญพระเจ้าและเป็นที่ชื่นชมของคนทั้งปวง ในแต่ละวันองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงให้คนทั้งหลายที่กำลังจะได้รับความรอดมาเข้ากับพวกเขา” (อมธ.)

ผู้เชื่อในพระเจ้าเหล่านี้รวมตัวและพบกันที่ลานพระวิหาร แล้วแบ่งเป็นกลุ่มเล็กพบปะกันตามบ้าน  “เขาทั้งหลายอุทิศตนในคำสอนของเหล่าอัครทูตและในการร่วมสามัคคีธรรม ในการหักขนมปัง และในการอธิษฐาน” (กิจการ 2:42 อมธ.) คนในชุมชนนี้พวกเขาเอาใจใส่หนุนเสริมกันและกัน  และเลี้ยงดู สั่งสอนผู้เชื่อใหม่แบบตัวต่อตัว และพระคัมภีร์บอกเราชัดเจนว่า องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงให้คนทั้งหลายที่กำลังจะรับความรอดมาเข้ากับพวกเขา

ในกิจการ 20:20 เปาโลกล่าวแก่สมาชิกในคริสตจักรเอเฟซัสว่า “ท่านรู้ว่าข้าพเจ้าไม่ได้รีรอที่จะเทศนาสิ่งใด ๆ ซึ่งจะเป็นประโยชน์ต่อท่านแต่ได้สั่งสอนทั้งในที่สาธารณะและตามบ้านต่าง ๆ” (อมธ.)

จดหมายของเปาโลที่เขียนถึงคริสตชนผู้เชื่อในพระเยซูคริสต์ที่โรมที่พบปะกันในบ้าน ในจดหมายนี้เปาโลระบุถึงกลุ่มคริสตชนที่พบปะกันที่คริสตจักรบ้านของปริสสิลลา และ อาควิลลา  “ขอฝากความคิดถึงมายังปริสสิลลา กับอาควิลลาเพื่อนร่วมงานของข้าพเจ้าในพระเยซูคริสต์  ทั้งสองเสี่ยงชีวิตเพื่อข้าพเจ้า ไม่เพียงข้าพเจ้าเท่านั้น แต่คริสตจักรทั้งปวงของคนต่างชาติก็สำนึกในบุญคุณของพวกเขาด้วย ขอฝากความคิดถึงมายังคริสตจักรซึ่งมาประชุมกันที่บ้านของทั้งสองด้วย” (โรม 16:3-5 อมธ.)

เปาโลได้ส่งคำทักทายคิดถึงผู้คนที่อยู่ในบ้านของอาริสโทบูลลัส และผู้คนที่อยู่ในครัวเรือนของนารซิสซัสผู้อยู่ในองค์พระผู้เป็นเจ้า (โรม 16:10-11) และเราพบอีกว่า เปาโลได้ทักทายและฝากความคิดถึงไปยัง “อารคิปปัสเพื่อนทหารของเรา และถึงคริสตจักรซึ่งมาประชุมกันที่บ้านของท่าน” (ฟีเลโมน 1:2 อมธ.)

คริสตจักรในยุคแรกเน้นความสำคัญที่กลุ่มผู้เชื่อที่มาพบปะ เสริมหนุน เรียนรู้ถึงพระกิตติคุณของพระเยซูคริสต์ พระวจนะของพระเจ้า และพระประสงค์ของพระองค์ร่วมกัน ในสถานที่ที่จะพอหาได้  ไม่ว่าในบ้าน หรือ ที่ทำงาน หรือ มุมใดมุมหนึ่งที่สะดวกในการพบปะพบกัน

บิลลี่ ซันเดย์ กล่าวไว้ว่า “การไป(อาคารและบริเวณ)โบสถ์ไม่ได้ทำให้คุณเป็นคริสตชนมากไปกว่าการไปอู่ซ่อมรถทำให้คุณเป็นรถยนต์”

หรือขยายความได้ว่า “การไปรวมกันที่อาคารโบสถ์ไม่ได้ทำให้คุณเป็นคริสตชน เฉกเช่นการไปอู่ซ่อมรถไม่ได้ทำให้คุณเป็นรถยนต์” หรือการที่เราไปในที่ที่มีคริสตชนมารวมตัวกันมาก ๆอย่างเช่นที่อาคารคริสตจักร ไม่ได้ทำให้เราเป็นคริสตชน เฉกเช่นที่เราไปอู่ซ่อมรถซึ่งมีรถยนต์มากมายก็ไม่ทำให้เรากลายเป็นรถยนต์ไปได้

“พันธกิจในอาคารโบสถ์” มีประโยชน์สำหรับการนมัสการร่วมกันของคนกลุ่มใหญ่ เพื่อการสั่งสอน และ งานเฉลิมฉลองร่วมกันในจำนวนคนมาก ๆ แต่องค์พระผู้เป็นเจ้าประสงค์ให้พวกเรามุ่งมอง “คริสตจักร” ว่าเป็นคนมิใช่สถานที่ที่คริสตชนรวมตัวพบปะกัน ไม่ว่าในบ้านของเรา หรือมุมหนึ่งมุมใดในที่ทำงาน หรือที่หนึ่งที่ใดในโรงเรียน หรือโรงพยาบาล ย่อมเป็นที่ที่เหมาะสมยิ่งที่คริสตชนหรือผู้เชื่อสามารถใช้ในการพบปะรวมตัวกันเพื่อซึมซับเอาพระกิตติคุณของพระเยซูคริสต์เข้าในชีวิตของเราและมีอิทธิพลต่อฐานเชื่อ กระบวนคิด มุมมอง และ การตัดสินใจในการดำเนินชีวิตประจำวันของเรา

ในวิกฤติการแพร่ระบาดของโควิด 19 ทำให้เราต้องงดการพบปะกันในวันอาทิตย์ พระเจ้ากำลังใช้วิกฤติกาลครั้งนี้กระตุ้นให้คริสตจักรไทยไม่ติดยึดอยู่กับตัวอาคารโบสถ์ บริเวณโบสถ์ การพบปะกันครั้งละหลาย ๆ คน หรือประเพณีปฏิบัติที่ทำกันมานมนาน แต่ให้แสวงหาแนวทางวิธีการที่จะเกิดกลุ่มผู้เชื่อที่จะเสริมสร้างกันละกันในฐานเชื่อกระบวนคิด และ การมีชีวิตตามพระกิตติคุณของพระเยซูคริสต์ และใช้เครื่องมือต่าง ๆ ที่มีในยุคของเรารับใช้พระกิตติคุณ

“ทำงานให้เสร็จ” หรือ “ทำงานให้สำเร็จ” ?

บ่อยครั้งองค์กรและคริสตจักรของเราทำงานให้เสร็จมากกว่าการทำงานให้สำเร็จหรือไม่? การที่เราทำงานจนสำเร็จ  งานที่เราทำควรจะเกิดผลตามที่วางไว้ และเอื้อให้คนทำงานร่วมกันเรียนรู้บทเรียนจากประสบการณ์ที่ได้จากการทำงาน แล้วเราจะทำอย่างไร?

ถ้าเช่นนั้น ในฐานะผู้นำองค์กร สิ่งหนึ่งที่ดีและสำคัญที่ควรทำคือ การหาเวลาที่จะให้ทีมงานได้มีโอกาสค้นหาและฉลองชื่นชมในสิ่งดีดีที่ทีมงานได้จากการทำงานร่วมกัน

ภายหลังที่ได้ทำงานชิ้นหนึ่ง กิจกรรมหนึ่งผ่านไป ถ้าเป็นคริสตจักรอาจจะภายหลังงานค่าย (ต่าง ๆ) งานคริสต์มาส  งานอีสเตอร์ การประกาศฯ และ ฯลฯ ควรจัดให้ทีมงานมีโอกาสที่จะมาร่วมกันขอบพระคุณพระเจ้า และชื่นชมยินดีในสิ่งดีดีที่ได้ทำร่วมกัน และ ชื่นชมในบทเรียนที่ได้เรียนรู้ร่วมกันจากประสบการณ์ที่ทำงาน และเรียนรู้ถึงพระประสงค์ของพระเจ้าชัดเจนยิ่งขึ้น เพื่อให้สิ่งเหล่านี้กลายเป็นพลังหนุนเสริมทีมงานที่จะมองไปข้างหน้าและก้าวต่อไปด้วยความมั่นใจในการทรงนำของพระเจ้า และ ในความไว้เนื้อเชื่อใจ และ หนุนเสริมกันและกันในทีมงาน

“แล้วพระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “มาเถิด จงปลีกตัวออกมาหาที่สงบเพื่อหยุดพักสักหน่อยหนึ่ง” เพราะว่ามีคนไปมามากมายจนไม่มีเวลาแม้แต่จะรับประทานอาหาร พระองค์จึงเสด็จลงเรือกับพวกสาวกไปยังที่สงบตามลำพัง” (มาระโก 6:31-32 มตฐ.)

ภายหลังการทำงานเสร็จในแต่ละช่วง เราต้องการเวลาที่จะอยู่เฉพาะด้วยกันกับทีมงาน พัก สงบ เพื่อที่ชีวิตจิตใจจะได้มีโอกาสทบทวนในสิ่งที่ทำไปแล้ว ประมวลในสิ่งที่เกิดขึ้น ไตร่ตรองว่าสาเหตุอะไรที่ทำให้เกิดผลทั้งที่ดี และ ที่ไม่พึงประสงค์ แล้วร่วมกันสะท้อนคิดว่า ถ้าจะให้การทำงานทำพันธกิจในเรื่องนี้ให้เกิดผลดีเป็นที่ถวายพระเกียรติแด่พระเจ้ายิ่งกว่านี้ เราน่าจะมีการปรับแก้ พัฒนากระบวนการทำงานด้วยกันอย่างไรบ้าง และที่สำคัญเราจะหนุนเสริมการทำงานเป็นทีมที่มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้นได้อย่างไร สิ่งที่ไม่ควรละเลยคือ จากประสบการณ์การทำงานครั้งนี้เราได้เห็นว่าพระเจ้าทรงกระทำพระราชกิจอะไร/อย่างไรบ้าง ทั้งก่อน และ ขณะที่เราทำ? และพระองค์ทรงให้เราร่วมในพระราชกิจของพระองค์ในด้านไหน? และ เราแต่ละคนได้เรียนรู้อะไรบ้างจากการร่วมในพระราชกิจของพระเจ้าครั้งนี้ ทั้งส่วนตัว และ ส่วนรวมในฐานะทีมงาน

1. การทบทวนและสะท้อนคิด

เพื่อใช้เวลาสงบร่วมกันสะท้อนคิด ให้ทีมงานช่วยกันทบทวน ประมวล วิเคราะห์ และสังเคราะห์ร่วมกันถึงสิ่งที่ทำ  ผลที่เกิด สาเหตุ เงื่อนไข และร่วมกันกำหนดกระบวนการทำงานร่วมกันของทีมในอนาคต

1) ให้ทีมงานได้ร่วมกันทบทวนว่า ในการทำงานชิ้นนี้ ทีมงานได้กำหนดเป้าหมาย และ คาดหวังให้เกิดอะไรขึ้นบ้าง? (นี่หมายความว่า ทุกครั้งที่จะดำเนินงานชิ้นไหนก็ตาม ต้องมีการสื่อสารให้ทีมงานรู้และเข้าใจถึงจุดประสงค์ และ ความคาดหวังในสิ่งที่ต้องการให้เกิดขึ้น)

2) มีอะไรที่เกิดขึ้นตามเป้าหมาย และผลที่คาดหวังไว้?  

มีอะไรบ้างที่ยืนยันว่าสิ่งที่คาดหวังเหล่านี้ได้เกิดขึ้นจริง? แล้วช่วยกันวิเคราะห์เจาะลึกลงไปว่า ทำไม หรือ มีสาเหตุอะไรบ้างที่ทำให้เกิดผลตามที่คาดหวัง? พร้อมกับช่วยกันยกตัวอย่างว่าเพราะใคร ทำอะไร  อย่างไรจึงเกิดผลตามนั้น?

3) มีอะไรบ้างที่ไม่ได้เกิดขึ้นตามจุดประสงค์ และ เป็นไปตามความคาดหวัง?  

มีอะไรที่ยืนยันว่าสิ่งเหล่านี้ไม่เกิดขึ้น? ทำไม หรือ มีสาเหตุอะไรบ้างที่ทำให้สิ่งที่คาดหวังไม่สามารถเกิดขึ้น? อะไรคือปัญหา อะไรคืออุปสรรค มีปัจจัยหรือเงื่อนไขอะไรที่ทำให้ไม่เกิดขึ้นตามที่คาดหวังไว้? และถ้าจะให้ความคาดหวังที่ไม่เกิดขึ้นเป็นจริงในครั้งนี้ ให้สามารถเกิดขึ้นเป็นจริงในครั้งใหม่ ทีมงานเห็นว่า เราจะต้องปรับปรุง แก้ไข หรือ พัฒนาในด้านไหนบ้าง?

4) มีอะไรบ้างที่ไม่ได้คาดหวังแต่เกิดขึ้นในการดำเนินการครั้งนี้?  

ทำไมสิ่งที่ไม่ได้คาดหวังเหล่านี้ถึงเกิดขึ้น? สิ่งที่เกิดขึ้นนอกเหนือความคาดหวัง มีอะไรบ้างเป็นผลดีต่อองค์กรและงานที่ทำ? เป็นผลดีอย่างไร? แล้วมีอะไรบ้างที่ก่อให้เกิดผลเสียต่อองค์กร หรือ งานที่ทำ? เป็นผลเสียอย่างไร? และทีมงานจะใช้สิ่งที่เรียนรู้จากการทำงานในครั้งนี้เพื่อการทำงานครั้งต่อ ๆ ไปได้อย่างไรบ้าง?

5) ให้ทีมงานช่วยกันประมวลและสังเคราะห์ว่า จากการทำงานครั้งนี้ทีมงานได้เรียนรู้ในเรื่องอะไรบ้าง? และจะใช้สิ่งที่เรียนรู้นี้ในการทำงานในอนาคตได้อย่างไรบ้าง? และถ้าจะนำสิ่งที่เรียนรู้ทั้งหมดในครั้งนี้สังเคราะห์เป็นองค์ความรู้ขององค์กรได้อย่างไรบ้าง?

จากนั้น นำสิ่งที่ค้นหาและเรียนรู้ร่วมกันข้างต้นมาใช้ให้เป็นประโยชน์ต่อการทำงานครั้งต่อไป ดังนี้

2. ปรับเป้าหมายและจุดมุ่งเน้นให้ชัดเจนยิ่งขึ้น

จากประสบการณ์การทำงานครั้งที่ผ่านมา และ การที่ทีมงานมีโอกาสมาร่วมกันสะท้อนคิดและถอดบทเรียนรู้ร่วมกัน(ตามข้างต้น) ซึ่งมีประโยชน์ต่อทั้งกระบวนการทำงานและการพัฒนาศักยภาพของทีมงาน และที่สำคัญ จะเป็นประโยชน์อย่างมากที่จะช่วยกันทำให้เป้าหมายและจุดมุ่งเน้นของงานที่ทำชัดเจนยิ่งขึ้น ไม่ว่าในการใช้พลังในการขับเคลื่อนงาน “หัวใจ” ที่จะทุ่มให้กับงาน/พันธกิจที่ทำนี้ให้ชัดเจนยิ่งขึ้น

ในการที่ทีมงานมีเวลาเฉพาะร่วมกัน และ สะท้อนคิดตลอดจนการถอดบทเรียนรู้ด้วยกัน เราทำมากกว่าการ “บ้างาน” แต่ในกระบวนการนี้เป็นเวลาที่เรา...

1) ใส่ใจกันและกัน  

ในฐานะผู้นำหรือผู้บริหารมิได้สนใจแต่ความสำเร็จของการงานที่มอบหมายให้ทำ แต่ใส่ใจถึงชีวิตของแต่ละคน ทั้งที่อยู่ร่วมกันในทีมงาน และ ใส่ใจในชีวิตส่วนตัวของแต่ละคนด้วย

ผู้นำ หรือ ผู้บริหารขององค์กร/คริสตจักรควรจะใส่ใจทีมงานแต่ละคนมิใช่ที่ตำแหน่ง หน้าที่การงาน หรือ อาวุโส(ทั้งเก่าและเก๋า) แต่ผู้นำ/บริหารใส่ใจทีมงานแต่ละคนเพราะเขาเป็นคนหนึ่งในทีมงานแห่งพระราชกิจของพระเยซูคริสต์ ควรมีโอกาสให้ทีมงานได้มีการพบปะกันเป็นการส่วนตัวเพื่อที่จะเรียนรู้จักกันมากยิ่งขึ้น และเรียนรู้เข้าใจถึงสภาพชีวิตของกันและกัน ที่จะช่วยให้เข้าใจเพื่อนคนนั้น ๆ ว่าทำไมเขาถึงเป็นเช่นนั้น ทำไมเขาถึงขัดแย้งกันในที่ทำงาน หรือถูกมองว่าเป็น “ตัวปัญหา” มีโอกาสฟังถึงสภาพชีวิตความรู้สึกในการทำงานว่ายังมีพลังอยู่ดี หรือ กำลังหมดไฟ(หมดเฝ่า) มีอะไรที่คาอกคาใจในการทำงานที่แก้ไม่ตกสักทีไหม? เขาต้องการมีเวลาที่จะพักผ่อนบ้างหรือเปล่า? หรือ เขากำลังมีเสียงการทรงเรียกใหม่ ๆ จากพระเจ้าสำหรับชีวิตของเขา?

2) พันธกิจและและค่านิยมหลัก  

เป็นโอกาสที่ดีมากในการที่ทีมงานจะมีโอกาสในการเสริมสร้างย้ำเตือนถึงหลักการ คุณธรรม หรือ ค่านิยมขององค์กรที่พวกเขาทำงานร่วมกัน เป็นโอกาส ที่จะแบ่งปันและชี้แนะอย่างเป็นรูปธรรมว่า ทีมงานแต่ละคนจะสามารถสำแดงคุณธรรมในที่ทำงานอย่างเป็นรูปธรรมได้อย่างไรบ้าง และมีโอกาสสื่อสารว่าทำไมคนทำงานในองค์กรของเราจะต้องสำแดงคุณธรรมเหล่านี้ในชีวิตประจำวันอย่างเป็นรูปธรรม

3) เป้าหมายขององค์กร  

ในการทบทวน สะท้อนคิด และถอดบทเรียนรู้ในทุกครั้งที่งานแต่ละชิ้นทำเสร็จ เป็นโอกาสที่ทีมงานได้ทบทวน พิจารณาถึงเป้าหมายขององค์กร ของงานชิ้นนั้น ทำให้เป็นโอกาสที่ดีเยี่ยมในการกลับมาคิดพิจารณาทบทวนถึงเป้าหมายและสิ่งคาดหวังของการทำงานนี้ว่า ในครั้งต่อไปงานนี้/พันธกิจนี้ควรมีการปรับปรุงพัฒนาจุดประสงค์ และ ความคาดหวังสิ่งที่ต้องการให้เกิดขึ้นหรือไม่ เพื่อให้การทำงาน/พันธกิจของทีมงานสอดคล้องและตอบโจทย์ของบริบท สถานการณ์ และ วัฒนธรรมที่เปลี่ยนไปพื้นที่เป้าหมาย ตลอดจนการแสวงหาแนวทางและวิธีการที่จะให้พระกิตติคุณสามารถตอบโจทย์ชีวิตของผู้คนและสังคมที่งานนี้เกี่ยวข้องด้วย

เลิกการรีทรีตที่ไม่มีเป้าหมายที่ชัดเจนหรือเหมาะสม หรือ การไปสรุปงานที่แฝงเพื่อการเที่ยว กิน พักผ่อน แต่การที่มีเวลาสงบร่วมกันของทีมงานในการทบทวน สะท้อนคิด และ การถอดบทเรียนเรียนจากประสบการณ์ที่ได้จากการทำงานเป็นกระบวนการที่สำคัญและมีคุณค่ายิ่งต่อการพัฒนาการทำงานและบุคลากรขององค์กร

ที่ผ่านมาองค์กรของเรา ได้มีโอกาสในการทบทวน และ สะท้อนคิดหลังการทำงานหรือไม่? องค์กรของเราเป็นองค์กรที่...“ทำงานให้เสร็จ” หรือ “ทำงานให้สำเร็จ” ?

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.emmaus@gmail.com; 081-2894499

คริสตชนจะทำงานกับเจ้านายยอดแย่ได้อย่างไร?

ในยุคนี้ ไปที่ไหนมักได้ยินแต่เสียงบ่นถึงเรื่อง “เจ้านาย” ที่แย่ ๆ ตั้งแต่เจ้านายที่ด้อยประสิทธิภาพ ด่างพร้อยในด้านคุณธรรม ความสัตย์ซื่อพร่องหาย วุฒิภาวะตกต่ำ และ ฯลฯ แล้วเราจะทำงานกับเจ้านาย/หัวหน้าแบบนี้อย่างไรดี?

จงรับใช้นายด้วยความกระตือรือร้น อย่างที่ทำต่อองค์พระผู้เป็นเจ้า ไม่ใช่ทำต่อมนุษย์ เพราะพวกท่านรู้ว่าใครทำความดีอะไรไว้ ก็จะได้รับอย่างนั้นจากองค์พระผู้เป็นเจ้า ไม่ว่าทาสหรือไท (เอเฟซัส 6:7-8 มตฐ.)

1) การทำงานเป็นการทรงเรียกที่มีองค์พระผู้เป็นเจ้าเป็นแกนกลาง

โดยปกติแล้วเราไม่ได้มีความคิดอย่างที่เปาโลกกล่าวในพระธรรมตอนนี้ เปาโลบอกให้คริสตชนทำงานทุกอย่างด้วยความกระตือรือร้น “อย่างทำต่อองค์พระผู้เป็นเจ้า ไม่ใช่ทำต่อมนุษย์” ไม่ว่าเจ้านาย หรือ หัวหน้าคนนั้นจะเป็นคนอย่างไร

นั่นหมายความว่า ในขณะที่เรากำลังทำงานนั้น ความคิดจิตใจของเรามุ่งมองอยู่ที่องค์พระผู้เป็นเจ้า เราจะถามความนึกคิดจิตใจของตนเองว่า

1) ทำไมพระเจ้าถึงต้องการให้เราทำงานชิ้นนี้ให้สำเร็จ?

2) พระองค์ต้องการให้เราทำงานนี้ให้สำเร็จอย่างไร?

3) พระเจ้าต้องการให้งานนี้สำเร็จเมื่อใด?

4) องค์พระผู้เป็นเจ้าจะช่วยฉันในการทำงานนี้หรือไม่?

5) เมื่อทำงานนี้สำเร็จจะเป็นการถวายเกียรติแด่องค์พระผู้เป็นเจ้าอย่างไร?

กล่าวอีกนัยหนึ่งในการทำอาชีพการงานในชีวิตประจำวันของคริสตชน หมายถึงการมีชีวิตและการทำงานโดยมีพระเจ้าเป็นศูนย์กลาง

2) การทำงานเป็นการทรงเรียกให้เป็นคนดี

การดำเนินชีวิตที่มีองค์พระผู้เป็นเจ้าเป็นศูนย์กลาง หมายถึงการที่เป็นคนดีตามพระประสงค์ของพระเจ้า เปาโลกล่าวว่า “...รับใช้ด้วยความกระตือรือร้น” ซึ่งเป็นการทำดี ไม่ว่าจะเป็นการกระทำต่อใครก็ตาม พระคริสต์กล่าวไว้ว่า “...พวกท่านจงส่องสว่างแก่คนทั้งปวง เพื่อว่าเมื่อเขาทั้งหลายได้เห็นความดีที่ท่านทำ พวกเขาจะได้สรรเสริญพระบิดาของท่านผู้สถิตในสวรรค์” (มัทธิว 5:16 มตฐ.)

3) ทำความดีโดยไม่สนใจว่าหัวหน้า หรือ เจ้านายเป็นคนอย่างไร

เป้าหมายของพระธรรมตอนนี้เปาโลต้องการที่เสริมเพิ่มพลังแก่คริสตชน ด้วยการมีองค์พระผู้เป็นเจ้าเป็นศูนย์กลางในชีวิตและการทำงาน เพื่อทำสิ่งที่ดีแก่ผู้บังคับบัญชาไม่ว่าเขาจะเป็นคนอย่างไร เช่น เจ้านายที่เอาแต่ใจตนเอง แล้วเราจะยังคงทำดีต่อไปได้อย่างไรเมื่อผู้บังคับบัญชาของเราเอารัดเอาเปรียบเรา ใส่ร้าย วิพากษ์วิจารณ์เราให้เสีย ๆ หาย ๆ? เปาโลตอบคำถามนี้ว่า หยุดคิดถึงผู้บังคับบัญชาของเรา แล้วเริ่มทำงานที่เราต้องทำนั้นเพื่อองค์พระผู้เป็นเจ้า ทำเช่นนี้ในทุกงานที่เราได้รับมอบหมายจากผู้บังคับบัญชา

4) ไม่มีการดีใดที่เราทำแล้วจะไร้ประโยชน์

ประโยคที่น่าประหลาดใจที่สุดในพระธรรมตอนนี้คือ “...ใครทำความดีอะไรไว้ ก็จะได้รับอย่างนั้นจากองค์พระผู้เป็นเจ้า” นี่น่าอัศจรรย์มาก! ความดีทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นความดีต่อใคร ทุกสิ่งดีที่กระทำ ไม่ว่าจะเป็นความดีที่เล็กน้อยปานใดที่เรากระทำ องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเห็น และให้คุณค่า เราจะได้รับการตอบแทนจากองค์พระผู้เป็นเจ้า ไม่ใช่จากเจ้านายของเรา

ที่พระเจ้าทรงตอบแทนเรานั้น มิใช่เพราะพระองค์เป็นหนี้บุญคุณเราในเรื่องอะไร แต่ที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเลือกที่ตอบแทนเราด้วยความเมตตาเพราะสิ่งดีที่เรากระทำด้วยความเชื่อศรัทธาต่างหาก

5) การตอบแทนจากเบื้องบนไม่ขึ้นอยู่กับสถานภาพของเราบนโลกนี้

องค์พระผู้เป็นเจ้าจะตอบแทนเราทุกสิ่งดีที่เรากระทำ “ไม่ว่าเราจะเป็นทาสหรือไท” ผู้บังคับบัญชาอาจจะมองว่า เราไม่สำคัญอะไร แค่คนทำงานคนหนึ่ง หรือ เขาอาจจะมองข้ามหัวเราไป นี่ไม่ใช่เรื่องสำคัญ แต่พระเจ้ารู้เห็นและรู้ว่าเราเป็นอยู่อย่างไร และรู้ถึงสิ่งดีที่เราได้กระทำ ความสัตย์ซื่อใด ๆ ที่เรากระทำจะไม่ไร้ค่าในสายพระเนตรของพระเจ้า

การทำงานในวันนี้ และ วันต่อ ๆ ไปทุกวันของเรา ให้เราตระหนักชัดเสมอว่า เราทำงานถวายองค์พระผู้เป็นเจ้า ทุกการกระทำของเราอยู่ในสายพระเนตรขององค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์เห็นคุณค่าความตั้งใจในการกระทำของเรา และผู้ที่ตอบแทนสิ่งที่เรากระทำในอาชีพการงานคือ องค์พระผู้เป็นเจ้า และการทำงานแต่ละวันของเราจะเป็นที่ถวายพระเกียรติ และ เป็นการนมัสการพระองค์ (to work is to prayer)

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย สันทราย เชียงใหม่

E-mail: prasit.emmaus@gmail.com; 081-2894499

ทุกวัน...เราทำงานร่วมกับพระเจ้าหรือเปล่า?

ถ้าพระเจ้ามิใช่แก่นกลาง หรือ เสาหลักในงานต่าง ๆ ที่เราทำในชีวิตแต่ละวันแล้ว  แรงงานความสามารถที่เราทุ่มเททำไปก็ไร้คุณค่า หาแก่นสารมิได้   ไม่ว่าเราจะทำหน้าที่ผู้นำในกองทัพ  ผู้บริหารในสถาบัน  ผู้นำในหน่วยงาน  การเป็นศิษยาภิบาล  กรรมกรที่ขายแรงงาน  เกษตรกรผู้เพาะปลูก  หรือแม้แต่การทำงานบ้าน  ถ้าเราไม่มีพระคริสต์ทรงเป็นแก่นกลางเสาหลัก หรือ สรณะในการดำเนินชีวิต และ การประกอบอาชีพประจำวันของเราแล้ว   สิ่งต่าง ๆ ที่เราทุ่มเททำไป ในที่สุดก็พบแต่ความว่างเปล่าหาสาระคุณค่ามิได้

พระคริสต์ได้สัญญากับเราว่า  พระองค์จะสถิตกับเราในชีวิตทุกวันจนกว่าจะสิ้นยุค  แต่เราคงต้องตระหนักชัดทุกวันทุกเวลาด้วยว่า  พระคริสต์สถิตกับเรา  แล้วเราให้พระคริสต์สถิต ณ จุดใด ตำแหน่งใดในชีวิตประจำวันของเรา? 

เราให้พระประสงค์ของพระองค์เป็นความต้องการเป้าหมายในชีวิตของเราหรือไม่?  

เราให้พระองค์เป็นแสงสว่างชี้นำทางเรา หรือ เราให้พระองค์วิ่งไล่ตามหลังเรา? 

เราทูลขอให้พระองค์ทำอย่างที่เราต้องการ  หรือ เราพร้อมจะติดตามพระองค์ไป?

เรามุ่งมั่นทำสิ่งต่าง ๆ ด้วยปัญญาความสามารถของเราเท่านั้น หรือ เราพึ่งพิงในพระปัญญาของพระองค์ด้วย? 

เราพึ่งพิงคนรอบข้าง  เราไว้ใจคนที่จะ “โหวตหรือลงคะแนนเสียงให้เรา” หรือ  ความหวังของเราขึ้นอยู่กับคนรอบข้างที่เรานำ หรือ อนาคต ฐานะ ตำแหน่ง  ความหวังของเราอยู่ที่พระประสงค์ของพระเจ้า?  

ความสำเร็จของเราขึ้นอยู่กับงบประมาณ หรือ ความสำเร็จของเราอยู่ที่พระราชกิจที่ทรงกระทำในสถานการณ์/ชีวิตการงานของเราในแต่ละวัน? 

ทุกวันนี้เราขับเคลื่อนชีวิตการงานแต่ละวันของเราด้วยกำลังของเรา หรือ ขับเคลื่อนชีวิตการงานด้วยพลังชีวิตจากองค์พระวิญญาณบริสุทธิ์ ที่อยู่ในชีวิตเรา?

ทุกวันนี้เราพยายามควบคุมชีวิตของเราให้ดำเนินไปตาม “คำสอน” ของพระคริสต์  หรือ  พระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงควบคุม และ ประทาน พลังชีวิตด้านต่าง ๆ แก่เรา ให้ขับเคลื่อนไปตามพระประสงค์ของพระองค์?  

ทุกวันนี้เราพยายามที่จะมีชีวิตและทำสิ่งที่ดีแด่พระคริสต์ หรือ ทุกวันนี้พระคริสต์ทรงเปลี่ยนแปลงและเสริมสร้างชีวิตของเราขึ้นใหม่ผ่านสถานการณ์ต่าง ๆ ที่เราเผชิญหน้า   เพื่อเราจะเติบโตเข้มแข็งขึ้น  มีชีวิตที่เกิดผลดีตามพระประสงค์แห่งการทรงสร้างของพระเจ้า “จงเกิดผลดีทวีมากขึ้นทั่วทั้งแผ่นดิน”

สิ่งที่เราจะต้องระมัดระวังคือ...

ในการดำเนินชีวิตประจำวันของเรา  ถ้าเราคิดที่จะพึ่งพิงกำลังความสามารถของตนเอง หรือ หวังพึ่งกำลังสนับสนุนจาก “ฐานเสียง” หรือ “คนรอบข้าง”  ที่เป็นกำลังความสามารถของเรา และ ผู้สนับสนุนเรา  เมื่อนั้นความทุกข์ยากลำบาก  ปัญหา ความวิบัติก็จะเกิดขึ้น   เพราะสิ่งเหล่านั้น พระเจ้าเท่านั้น ที่จะทรงกระทำได้

หากองค์พระผู้เป็นเจ้าไม่ได้ทรงสร้างบ้าน

ผู้สร้างลงแรงไปก็เหนื่อยเปล่า

หากองค์พระผู้เป็นเจ้าไม่ได้ทรงพิทักษ์รักษานคร

คนยามยืนเฝ้าอยู่ก็เหนื่อยเปล่า    (สดุดี 127:1 อมธ.)

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

Prasit.emmaus@gmail.com; 081 289 4499

ทำงานด้วยความเข้าอกเข้าใจคนอื่น!

เมื่อ 2-3 ปีที่ผ่าน   ผมได้รู้จักองค์กรหนึ่งเป็นอย่างดี   เป็นที่รู้กันในองค์กรนั้นว่า  ลัดดา(นามสมมติ) เป็น นักการเงินการบัญชีตัวยงหาตัวเปรียบยาก   แต่เธอกลับอ่อนด้อยในทักษะด้านความสัมพันธ์กับผู้คน   และในเวลาเดียวกันก็ไม่เห็นทางที่เธอจะได้รับการเลื่อนขั้นหน้าที่ตำแหน่งการงานในระดับที่สูงขึ้นได้

หลายคนที่ไต่เต้าถึงตำแหน่งระดับหนึ่งจากความสามารถทักษะเฉพาะด้านที่เขามีอยู่อย่างเยี่ยมยอด   แต่เพราะขาดการพัฒนาทักษะความสัมพันธ์กับคนทำงานในทีม   ทำให้ทำงานร่วมกับคนอื่นด้วยความยากลำบาก   ทั้งนี้อาจจะเป็นเพราะเธอมีท่าทีที่ไม่สนใจความรู้สึกของทีมงาน   เธอทำงานแบบ “หัวสี่เหลี่ยม” ตามหลักการความรู้และกรอบงานที่เธอรับผิดชอบเป็นมาตรฐานในการทำงานทุกด้าน และ ในความสัมพันธ์กับผู้คน   เธอจะเรียกร้องให้ทุกคนต้องเตรียมหลักฐานเอกสารครบถ้วนตามหลักการของเธอ   เธอดูเหมือนว่าไม่เคยฟังคนอื่นอย่างตั้งใจและใส่ใจ   เธอขาดความอดกลั้น  ไม่อดทน  ไม่ผ่อนปรน ซึ่งรวมถึงในวิธีการทำงานด้วย

ท่านมีเพื่อนร่วมงานในลักษณะนี้ไหม?   หรือท่านอาจจะมีลักษณะอย่างลัดดาก็ได้นะ?

คนทำงานที่อ่อนด้อยทักษะการสัมพันธ์กับผู้คนมักจะต้องพบกับความขัดแย้งที่ไม่น่าจะเกิดขึ้น   และนี่สร้างความอ่อนล้าระอาใจ และ ความเครียดสำหรับทุกคนที่เกี่ยวข้อง   และยังสามารถที่จะทำลายให้แผนงานที่วางไว้อย่างดีต้องเสียหาย ล้มเหลวได้

เป็นที่แน่ชัดว่า  เราท่านอาจจะมั่นใจว่า  เราสามารถพัฒนาเทคนิค ทักษะ การทำงานใหม่ ๆ  และ เสริมเพิ่มความรู้ผ่านการฝึกอบรมและประสบการณ์งาน    แต่ในเวลาเดียวกัน ความจริงประการหนึ่งคือ  “คุณเป็นอย่างที่คุณเป็น”  ในด้านเกี่ยวกับทักษะความสัมพันธ์กับผู้คน   แล้วเราจะทำอย่างไรในเรื่องนี้ล่ะ?

จริงยิ่งกว่าจริง   จุดเริ่มพัฒนาทักษะความสัมพันธ์กับผู้คนที่น่าจะดีที่สุดคือ  การพัฒนาความสามารถที่จะ “ความเข้าอกเข้าใจ” คนอื่น

การเข้าอกเข้าใจนั้นเป็นอย่างไร?

การเข้าอกเข้าใจคือ  การที่เรารู้จักเท่าทันถึงอารมณ์ความรู้สึกของคนอื่น   และสามารถที่จะ “เอาใจเขามาใส่ใจเรา”  กล่าวคือเข้าใจถึงมุมมองของคนอื่น  บริบท  หรือสถานการณ์จริงในชีวิตที่เขากำลังเผชิญอยู่

การที่เราจะมีความเข้าอกเข้าใจคนอื่น   แน่นอนครับ เราต้องคิดมากกว่าที่คิดถึงตนเอง และ คิดแต่สิ่งที่เราสนใจเท่านั้น   เมื่อเราสามารถที่จะมองกว้างและไกลกว่า “โลกของตนเอง” เราก็จะพบความจริงว่า ยังมีความจริงของโลกที่มากกว่า กว้างกว่า ซับซ้อนกว่าโลกของเราเอง  แล้วเราอาจจะทึ่งว่าเขาจะจัดการอย่างไรกับสิ่งเหล่านั้นในชีวิตของเขา

คนที่ถูกตีตรากล่าวหาว่า  เป็นคนที่สนใจแต่ตนเอง เป็นคนเห็นแก่ตัว  มักเป็นคนที่ขาดมุมมองที่เป็นภาพใหญ่ของชีวิตและเหตุการณ์ของผู้คนที่ตนเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย   เขามองและใส่ใจที่ตนเองเท่านั้น  ทั้ง ๆ ที่เขาจะต้องมีชีวิตและปฏิสัมพันธ์กับผู้คนรอบข้างที่แตกต่างจากเขามากมายหลายคน

ถ้าเราถูกเรียก ถูกตั้งฉายา หรือ ถูกกล่าวถึงว่าเป็นคนที่มีลักษณะอย่างที่กล่าวข้างต้น  อาจจะเป็นโอกาสที่เราจะต้องเตือนตนเองว่า  เรายังต้องอยู่และทำงานกับผู้คนมากมาย  และเราไม่สามารถที่จะหลบลี้หนีซ่อนจากผลกระทบที่มาจากคนเหล่านั้นที่มีต่อตัวเราเองแน่    และมากยิ่งกว่าเพียงการยอมรับความจริงสิ่งเหล่านี้เท่านั้น  แต่เรายังต้องเสริมสร้างสัมพันธภาพ และ เข้าอกเข้าใจคนล้อมรอบที่เราต้องมีปฏิสัมพันธ์   แทนที่จะยืนหยัดบนจุดยืนของตนแต่เพียงคนเดียว

ใช้ความเข้าอกเข้าใจคนอื่นอย่างมีประสิทธิภาพ

การเริ่มใช้ความเข้าอกเข้าใจอย่างมีประสิทธิภาพสูง  ให้เราพิจารณาประเด็นต่อไปนี้

1. “ละแล้ววาง” มุมมองทัศนคติของท่านเองลงก่อน   แล้วพยายามมองสิ่งต่าง ๆ จากมุมมอง แง่มุม หรือ ทัศนคติของคนอื่นบ้าง

ถ้าเราทำเช่นนี้   เราจะรู้และสำนึกว่า คนอื่นไม่ได้เป็นคนเลวร้าย  ไม่ดี  งี่เง่า  หรือ เป็นคนที่ไร้เหตุผล   สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นเป็นเพียงปฏิกิริยาที่เขาตอบโต้ต่อสถานการณ์นั้น ๆ ตามข้อมูล ความรู้ และสถานการณ์ที่เขารับรู้เท่านั้น

2. เห็นความมีเหตุมีผลในมุมมอง หรือ การรับรู้ของคนอื่น

เมื่อเรา “เข้าอกเข้าใจ” ถึงความเชื่อของคนอื่นว่า ทำไมเขาถึงเชื่อถึงคิดเช่นนั้น  ทำให้เรารับรู้ เรายอมรับ   ในที่นี้เราต้องชัดเจนว่า  “การรับรู้และการยอมรับ”  ไม่ได้หมายความว่า “เราเห็นด้วย”   เราสามารถยอมรับความเห็นต่างของเพื่อนร่วมงานคนนั้นว่าแตกต่างจากความคิดเห็นของเรา   และเขาคงมีเหตุผลที่ดีที่เขามีความคิดความเห็นเช่นนั้น

3. ตรวจสอบ รู้เท่าทันทัศนะมุมมองของตนเอง

เรายังต้องการดำเนินไปตามเส้นทางความเข้าใจของตนเอง  เรายังต้องการเป็นฝ่ายชนะ  หรือ เรายังต้องการเป็นผู้ที่ถูกต้องหรือไม่?   หรือ สิ่งสำคัญประการแรก เราต้องการทางออก  เสริมสร้างความสัมพันธ์  และการยอมรับคนอื่นใช่ไหม?   ถ้าเราไม่ยอมเปิดจิตใจ ความคิด และมุมองทัศนคติของเรา   เราอาจจะไม่มีพื้นที่ว่างในชีวิต/อารมณ์/ความรู้สึก พอสำหรับการเข้าอกเข้าใจคนอื่น

4. ฟังอย่างใส่ใจ

ตั้งใจฟังถึงเนื้อหา/เรื่องราว/ความรู้สึก ที่คนรอบข้างพยายามจะสื่อสารกับเรา

©       ฟังด้วยหู:  เขาคนนั้นกำลังพูดอะไรนะ?   ด้วยน้ำเสียงแบบไหน?

©       ฟังด้วยตา:  เขาคนนั้นกำลังมีท่าที หรือ ทำอะไรในขณะที่กำลังพูด?

©       ฟังด้วยสัญชาตญาณ:  เรารู้สึกหรือไม่ว่า เขาคนนั้นกำลังสื่อสารในสิ่งที่เป็นสาระหรือเรื่องที่สำคัญหรือไม่?

©       ฟังด้วยใจ:  เราคิดว่าคน ๆ อื่นกำลังรู้สึกอย่างไร?

5. ถามถึงสิ่งที่คน ๆ นั้นจะทำ

เมื่อยังสงสัย ให้เราขอเขาอธิบายถึงหลักคิดจุดยืนของเขาในเรื่องนั้น   วิธีนี้อาจจะเป็นวิธีธรรมดา และ ตรงไปตรงมาที่สุดที่จะช่วยให้เราเข้าอกเข้าใจคนอื่น   แต่กลับเป็นวิธีการที่จะพัฒนาความเข้าอกเข้าใจได้น้อยที่สุด  ดังนั้น  การถาม หรือ ขอเขาช่วยอธิบายเป็นช่องทางหนึ่งที่จะช่วยให้เราเข้าใจเพื่อนร่วมทีมคนนั้นได้อย่างดี

อาจจะเป็นการดีถ้าเราจะถามถึงสิ่งที่คนนั้นต้องการ  แต่เราจะไม่ได้คำตอบหรือคำอธิบายที่มากกว่าคำตอบถึงสิ่งที่เขาต้องการ   เราจะไม่ได้ข้อมูลที่จะนำมาพิจารณาไตร่ตรอง   แต่การถามถึงความคิด  ความรู้สึกของเขาในความต้องการ หรือ ความกังวลในเรื่องดังกล่าวด้วยจะช่วยให้เรามีข้อมูลที่จะใช้ไตร่ตรองถึงความต้องการด้วยความลึกซึ้งมากยิ่งขึ้น

ตัวอย่างเช่น  หัวหน้าคนหนึ่งเอาคูปองแลกไก่ย่าง 5 ดาวแจกให้กับลูกน้องในทีม   สำหรับวันขึ้นปีใหม่   เพราะหัวหน้ารู้ว่าทีมงานหนุ่มสาวของเขาไม่ได้ทำอาหารรับประทานเอง   นี่เป็นความคิดของหัวหน้าว่าเป็นการให้ของขวัญปีใหม่ที่จะเป็นประโยชน์และเข้าท่าที่สุด...   แต่นี่ไม่ใช่ความคิดของลูกน้อง (แต่ถ้าต้องการรู้ความคิดลูกน้องเขาต้องถาม)

การที่เราใช้ทักษะที่มีปฏิสัมพันธ์บ่อย ๆ หรือเป็นประจำกับคนอื่น   เราจะค่อย ๆ สร้างความใส่ใจต่อผู้อื่นให้เกิดขึ้นในตัวเรามากขึ้น  และสามารถเข้าถึงคนอื่นได้ดียิ่งขึ้น  ทั้งนี้เพราะเราเสริมเพิ่มความสนใจของเราในคนอื่นว่า เขาคนนั้นมีความรู้สึก และมีประสบการณ์ชีวิตเช่นไรบ้าง  

นี่เป็นของขวัญอันล้ำค่าที่เราเต็มใจและตั้งใจที่จะมองโลกจากมุมมองที่หลากหลายของผู้คนต่าง ๆ ที่เราเกี่ยวข้องด้วย   และเป็นของขวัญชีวิตที่เราสามารถใช้ในทุกเวลา และ ในทุกสถานการณ์

ประเด็นที่น่าสนใจในการสนทนาอย่างเข้าอกเข้าใจ

©       มิเพียงสนใจแต่เรื่องที่เขาพูด   แต่ให้ใส่ใจในท่าทาง (ภาษากาย) และ สิ่งที่อยู่ในใจ  ในสิ่งที่สื่อสาร หรือ ในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

©       ฟังอย่างใส่ด้วยความระมัดระวัง  และบันทึกสิ่งที่เป็นคำ หรือ ประโยคสำคัญที่เขาพูด

©       กระตุ้นให้สนทนาในประเด็นหลัก/สำคัญของการสนทนาในครั้งนั้น

©       ให้เรายืดหยุ่น   เตรีมพร้อมที่อาจจะต้องเปลี่ยนไปตามแนวทาง/ทิศทางในการสนทนาตามความคิดและความรู้สึกของผู้ที่เราสนทนาด้วย

©       แสวงหาโอกาสที่จะไปสู่เป้าหมาย

หลักคิด

การพัฒนาความเข้าอกเข้าใจ เป็นความพยายามที่สำคัญยิ่งในการที่เราจะพัฒนาทักษะความสัมพันธ์กับผู้คน   เมื่อเราเข้าอกเข้าใจคนอื่น  ก็เป็นโอกาสที่คนอื่นต้องการที่จะเข้าใจในตัวเรา   และนี่คือจุดที่เราสามารถเริ่มต้นสร้างความร่วมไม้ร่วมมือ และ การทำงานอย่างเป็นทีมที่เหนียวแน่นขึ้น

เรียบเรียงจาก  MindTools.com

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

ท่านทำงานด้วยแรงกระตุ้นจูงใจอะไร?

พวก​เขา​จึง​ว่า “มา​เถิด ให้​เรา​สร้าง​เมือง​ขึ้น​สำหรับ​เรา​และ​สร้าง​หอ​ให้​ยอด​เทียม​ฟ้า ให้​เรา​ทำ​ชื่อ​เสียง​ไว้ เพื่อ​เรา​จะ​ไม่​ถูก​ทำ​ให้​กระ​จัด​กระ​จาย​ไป​ทั่ว​แผ่น​ดิน​โลก” (ปฐมกาล 11:4 มตฐ.)

ในแต่ละวัน  เราแต่ละคนต่างก็มีงานที่ทำ  ไม่ว่างานที่ทำนั้นจะได้รับเงินค่าตอบแทนหรือไม่ก็ตาม  แต่ก็เป็นงานที่เราทำ   ไม่ว่าจะเป็นคนเสนอขายสินค้าตามบ้าน หรือ เป็นพนักงานขายที่ห้าง  เราอาจจะเป็นผู้ผลิตสินค้า   เป็นเกษตรกร   ช่างก่อสร้าง  ครูสอนในโรงเรียน หรือ มหาวิทยาลัย  เป็นคนตัดหญ้าที่สนาม   ภารโรง  เป็นหมอ หรือพนักงานทำความสะอาด   เป็นพ่อครัวแม่ครัว  หรือเป็นหัวหน้าคนงาน  เป็นนักเทศน์  เป็นคนเปลี่ยนผ้าอ้อม

ผมมีคำถามว่าแล้วเราท่านทำงานไปทำไม?   อะไรคือแรงจูงใจให้ท่านทำงานต่าง ๆ ที่ท่านทำในวันนี้?   อะไรคือตัวกระตุ้นให้ท่านลงแรง ใส่ใจทำงานของท่านในวันนี้?

คนส่วนมากแล้ว มักมีมุมมองต่องานที่ทำในชีวิตว่า   เพื่อที่จะให้ตนสามารถอยู่รอดได้   เราทำงานเพื่อจะมีอาหาร  ที่ซุกหัวนอน  และส่วนใหญ่แล้วยังทำงานเพื่อเอาใจใส่ต่อสวัสดิภาพของคนในครอบครัวด้วย   โดยเฉพาะในปัจจุบัน หลายต่อหลายคนต้องทำงานหามรุ่งหามค่ำเพื่อหารายได้มา “เลี้ยงลูก”  จนไม่มีเวลาที่จะสัมพันธ์ใกล้ชิดและรู้จักลูกของตนเองเพียงพอ

ถ้าเราจะมีมุมมองในชีวิตต่องานที่เราทำในแต่ละวันที่สูงกว่าความคิดความต้องการทำงานเพื่อมิติทางร่างกาย หรือ กายภาพของเราเองแล้ว    อะไรล่ะที่กระตุ้นจูงใจให้เราทำงาน?   หลายคนในพวกเราอาจจะทำงานเพื่อความมั่นคงในอนาคตของเรา   หรือที่เราทำงานเพื่อจะได้เงินเพื่อที่จะนำไปซื้อสิ่งของที่เราต้องการ   การทำงานอาจจะเป็นแหล่งหนึ่งที่ทำให้เราแต่ละคนรู้ถึงคุณค่าในชีวิต   หรือ การทำงานทำให้เรารู้สึกว่าตนมีความสำคัญ  

สำหรับในบางท่านการทำงานเป็นการแสดงออกถึงเป้าหมายในชีวิต   บางคนทำงานเพราะเขาเห็นว่าสิ่งที่เขาทำเป็นการตอบสนองต่อพระประสงค์ของพระเจ้าที่มีในชีวิตของเขา   คนกลุ่มนี้ทำงานเพราะเกิดจากแรงกระตุ้นของพลังแห่งความศรัทธา   เขาทำงานโดยมีเป้าหมายตามพระประสงค์ของพระเจ้าที่มีในชีวิตของเขา   และเขาสู้ทนบากบั่นทำงานนั้น หรือ มีพลังชีวิตทำงานนั้นเพราะเขาเชื่อว่า   งานที่เขาทำ เป็นการทำงานที่ร่วมในพระราชกิจที่พระเจ้าทรงกระทำงานอยู่ในโลกปัจจุบันนี้   เป็นการร่วมและสานงานต่องานของพระองค์   และด้วยความเชื่อศรัทธาเช่นนี้เอง   เขาจึงเกิดความรู้สึกว่าตนเองมีคุณค่าและความสำคัญในชีวิตเพราะงานที่เขาทำนั้นเป็นงานเพื่อคนอื่นตามพระประสงค์ของพระเจ้า

แต่จากพระธรรมปฐมกาล บทที่ 11 การสร้าง “หอบาเบล” ก็เป็นการทำงาน   แต่การทำงานในเรื่องนี้บ่งชี้ไปในทางการทำงานที่เกิดผลทางลบ   มิใช่พระคัมภีร์ตอนนี้เห็นว่าการทำงานเป็นสิ่งที่ไม่ดี   แต่กำลังบ่งชี้ให้เห็นว่า  “แรงกระตุ้นจูงใจ” ในการทำงานที่ “หอบาเบล” ทำให้เกิดผลเสีย

การสร้างหอบาเบลนั้นมิใช่การทำงานร่วมกันเพื่อจะเสริมสร้างประโยชน์ต่อชีวิตของเพื่อนมนุษย์รอบข้าง  แต่เบื้องหลังของคนที่วางแผนสร้างหอบาเบลนี้คือ  แรงกระตุ้นในความยโสโอหัง   เขาทำเพราะกำลังแสวงหาอำนาจ ความยิ่งใหญ่ ความเด่นดัง  ชื่อเสียงและเกียรติยศของตน (ปฐก. 11:6)   และที่สำคัญคือ  เพื่อตอบสนองตัณหาความอยากได้ใคร่มีลึก ๆ ในจิตใจของตน   ไม่ต่างอะไรกับความต้องการของอาดัมและอีวา ที่ต้องการเป็นเหมือนพระเจ้า   คนสร้างหอบาเบลไม่เป็นเหมือน “นิมโรด” ผู้ยิ่งใหญ่   ที่นิมโรดยิ่งใหญ่เพราะการกระทำการงานของเขาเป็นงานที่ชอบในสายพระเนตรของพระเจ้า   แต่ผู้สร้างหอบาเบลทำงานเพื่อ “ตนเอง” ทำตามที่ตนเองต้องการ  เพื่อประโยชน์ส่วนตนเท่านั้น

เมื่อคนทำงานเพื่อประโยชน์แห่งตน   ทำงานเพราะแรงกระตุ้นจากตัณหาลึก ๆ ที่อยากมีตำแหน่ง ชื่อเสียง เกียรติยศของตน   ทำอะไรก็คิดเข้าหาตนเอง  แทนจะคิดออกไปถึงคนรอบข้าง คนอื่น ๆ และ พระประสงค์ของพระเจ้า   ด้วยอิทธิพลการคิดที่บาปชั่วเช่นนี้   นอกจากที่เขากำลังคดโกง ทรยศพระเจ้าผ่านการทำงานของเขาแล้ว   เพราะการคิดถึงแต่ตนเองเท่านั้นทำให้เขา “พูดกับคนอื่นไม่รู้เรื่อง”   ทำงานร่วมกับคนอื่นไม่ได้   เพราะตนทำตามที่ตนต้องการ หรือ ตนทำตามที่ตนพอใจแล้วอะไรเกิดขึ้นครับ   การสื่อสัมพันธ์ของที่ทำงาน ขององค์กรก็ต้องล้มครืนพังพินาศตามมามิใช่หรือ?  

ทุกวันนี้ตัวเรา  คริสตจักรของเรา  องค์กรของเรา  สถาบันของเรา ทำงานเพราะแรงกระตุ้นจูงใจแบบไหนครับ?   ถ้าเรารู้ได้  รู้เท่าทัน  และบอกถูก   เราก็รู้อนาคตตั้งแต่วันนี้แล้วครับ

เรา  คริสตจักรของเราจะเดินไปทิศทางไหนก็ขึ้นอยู่กับว่า  การทำงานของแต่ละคน และ ผู้นำองค์กรของเรานั้นมีแรงจูงใจจากอะไรกันแน่ครับ?   

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

พระเจ้าทำงานในจิตใจของเราอย่างไร?

อ่านสดุดี 119:65-72

...ทรงสอนข้าพระองค์ให้มีความรู้และดุลยพินิจ(วิจารณญาณ)...

ดีแล้วที่ข้าพระองค์ทุกข์ยาก

ข้าพระองค์จะได้เรียนรู้กฏหมายของพระองค์...

บทบัญญัติจากพระโอษฐ์...ล้ำค่า...ยิ่งกว่าทองนับพันนับหมื่น(แท่ง)

(สดุดี 119:66, 67, 71 และ 72  อมต. ในวงเล็บจากฉบับมาตรฐาน)

พระเจ้ามิเพียงแต่ ‘สอน’ ข้อมูลความรู้พระบัญญัติที่เป็นน้ำพระทัยและพระประสงค์ของพระองค์สำหรับชีวิตของเราเท่านั้น   แต่พระองค์ทรงเสริมสร้างเราให้รู้จักที่จะคิด พิจารณา มีมุมมอง  ใคร่ครวญ และ การสะท้อนคิด ที่ฉบับอมตธรรม (อมต.) ได้ใช้คำว่า “สอนให้มีความรู้และมีดุลยพินิจที่ดี (ข้อ 66)  จนก่อร่างเป็นจิตสำนึก แล้วตกตะกอนเป็น "หลักคิดหลักเชื่อในการปฏิบัติ" ตามพระบัญญัตินั้น 

ที่คริสตชนมักใช้คำว่า ‘พระเจ้าทรงทำงานในจิตใจของเรา’! 

ผู้ประพันธ์บทเพลงสดุดีบทนี้ ได้หวลระลึกถึงประสบการณ์ชีวิตของตนที่ได้รับ "พระคุณ" ของพระเจ้าที่ทรง "สอนและสร้าง" เขาบนรากฐานพระวจนะ หรือ พระบัญญัติของพระองค์

จากประสบการณ์ชีวิตของเขาพบว่า   ชีวิตของเขา "หลงเจิ่น" (ข้อ 67) หรือในฉบับอมตธรรมใช้คำว่า "หลงเตลิดไป" นั้นเพราะในตอนนั้นชีวิตของเขาไม่ได้รับ "การสอนและสร้าง"  จนเกิดความคิด  ความตระหนักสำนึกในการดำเนินชีวิต  และไม่ได้ปฏิบัติตามพระดำรัสของพระเจ้า

ดังนั้น ชีวิตของเขาจึงถูกอิทธิพลแห่งสังคมโลกในตอนนั้นพัดไปตามแรงกระแสสังคม จนหลงเจิ่น ชีวิตเตลิดไป และสิ่งที่เขาได้รับคือ "การตกทุกข์ได้ยาก" (อมต.)  

เมื่อชีวิตของผู้ประพันธ์จมปลักลงในความทุกข์ยากเพราะชีวิตมิได้รับการ "สอนและสร้างด้วยพระวจนะของพระเจ้า" นั้น   พระเจ้าใช้โอกาสที่ชีวิตกำลัง "จนตรอก"  ชีวิตที่กำลัง "ติดกับดัก" ในการ "สอนและเสริมสร้างชีวิต" ของเขาขึ้นใหม่ ด้วยพระบัญญัติและพระวจนะที่เป็นน้ำพระทัยและพระประสงค์ของพระองค์ในชีวิตของเขา   เพื่อช่วยให้เกิดการ "คิดได้" มีวิจารณญาน และ ดุลยพินิจ (ข้อ 66) ในการคิดและตัดสินใจ จนมีหลักคิดหลักปฏิบัติตามพระวจนะนั้น

ด้วยพระราชกิจแห่ง "การสอนและสร้าง" ชีวิตเขาขึ้นใหม่  และโอกาสใหม่ในชีวิตที่เขาได้รับ  ผู้ประพันธ์สดุดีจึงซาบซึ้งใน "พระคุณ" ของพระเจ้า   ถึงกับยกย่องและสรรเสริญพระเจ้าว่า  "พระองค์ประเสริฐ" (มตฐ.)  พระเจ้านั้น "แสนดี" และสิ่งที่พระองค์กระทำนั้น "ดีเลิศ" (อมต.)  และเขายังแสดงออกอีกว่า  ยังปรารถนาที่จะรับการ "สอนและสร้าง" จากพระเจ้าตลอดไป (ข้อ 68)

การ "สอนและสร้าง" จากพระเจ้าด้วยพระวจนะ หรือ พระบัญญัติของพระองค์เป็นระบบ "ภูมิคุ้มกัน" ชีวิตจิตวิญญาณของเราจากอิทธิพลแห่งอำนาจชั่วของสังคมในรูปแบบต่าง ๆ  ในที่นี้ผู้ประพันธ์สดุดียกตัวอย่างจากประสบการณ์ชีวิตของเขาว่า   เมื่อชีวิตประจำวันของเขาถูกโจมตีจากอิทธิพลอำนาจชั่วที่แวดล้อมชีวิตของเขา  ด้วยการ "ใส่ร้ายป้ายสี" (อมต.) "ด้วยความเท็จ" (มตฐ.)  "หลักคิดและหลักปฏิบัติ" ที่พระเจ้าได้ "สอนและสร้าง" ในชีวิตจิตใจของเขาจะเป็นเกราะป้องกันไม่ให้สิ่งร้าย ๆ เหล่านี้สามารถแทรกเข้าทำลายทำร้ายชีวิตจิตใจของเขา   ทำให้เขาสามารถยืนมั่นคงในชีวิตบนพระวจนะ   และสิ่งร้ายแห่งอำนาจชั่วเหล่านั้นไม่สามารถเข้ามาครอบงำความคิดจิตใจของเขา   ยิ่งกว่านั้น   จากประสบการณ์ดังกล่าวทำให้ผู้ประพันธ์สดุดีมีชีวิตจิตใจที่ผูกพันกับพระบัญญัติ หรือ พระวจนะของพระเจ้ามากยิ่งขึ้น   เขาต้องการที่จะคิดและปฏิบัติตามพระวจนะ "ด้วยสุดใจ" (ข้อ 69)

จากประสบการณ์ชีวิตของผู้ประพันธ์สดุดีเขาได้ชี้ชัดว่า   ความแตกต่างระหว่างคนที่ได้รับและไม่ได้รับการ "สอนและสร้าง" จากพระเจ้าด้วยพระวจนะและพระประสงค์ของพระองค์นั้น  แตกต่างกันที่ "จิตใจ" กล่าวคือ ผู้ที่ไม่ได้รับการสอนและสร้างจากพระเจ้าด้วยพระวจนะจิตใจของเขาจะ "เฉื่อยชา" (มตฐ.)  "ดื้อด้านและไม่รู้จักสำนึก" (อมต.)   ดังนั้น  จิตใจที่ไม่ได้รับการ "สอนและสร้าง" จากพระเจ้าด้วยพระวจนะจึงเป็นจิตใจที่ขาดสำนึกตระหนักชัด (ข้อ 70) ถึงคุณค่าและความหมายแห่งชีวิต   จึงปราศจากหลักคิดหลักปฏิบัติที่มั่นคงในการดำเนินชีวิต   ด้วยเหตุนี้ความคิด จิตใจ และการกระทำของเขาจึงถูกครอบงำจากอำนาจชั่วร้ายที่รายล้อมชีวิตประจำวันของเขา

เมื่อผู้ประพันธ์เห็นถึงความสัตย์จริงในประเด็นนี้แล้ว  เขาจึงยืนยันว่าเขา "ปีติยินดี" (ข้อ 70) ในพระบัญญัติ ในพระวจนะของพระเจ้า   นั่นหมายความว่า เขาเต็มใจที่จะมีชีวิตจิตใจที่แสวงหาและรับการสอนและสร้างให้มี "หลักคิดหลักเชื่อและหลักปฏิบัติ" บนรากฐานแห่งพระวจนะของพระเจ้าในชีวิตของตน

จากประสบการณ์ชีวิตของผู้ประพันธ์สดุดีในตอนนี้   เขาได้สะท้อนคิดถึงประสบการณ์ในชีวิตของตนที่ผ่านมา   ช่วยให้เขาเกิดมุมมองชีวิตและมุมมองต่อความทุกข์ยากในชีวิตบนรากฐานแห่งพระวจนะ  และ "การสอนและการสร้าง" ของพระเจ้าในชีวิตของตนว่า  "ดีแล้วที่ข้าพระองค์ทุกข์ยาก" (ข้อ 71)  ด้วยจิตใจที่ได้รับการเสริมสร้างจากพระวจนะของพระเจ้าได้เปลี่ยนมุมมองของเขาต่อความทุกข์ยากที่เขาได้รับในชีวิต   เขามองความทุกข์ยากที่ได้รับว่าเป็น "โอกาส" ที่เขาจะได้ "เรียนรู้" ถึงกฏเกณฑ์และพระประสงค์ของพระเจ้าสำหรับชีวิตของเขา   ทำให้เขาได้รับการทรงสร้างให้มี "หลักคิด หลักเชื่อ และหลักปฏิบัติ" ใหม่ในชีวิตประจำวันของเขา   ซึ่งทำให้เขามีชีวิตอยู่อย่างมีคุณค่าและความหมาย   ไม่ว่าชีวิตจะต้องตกลงในสถานการณ์ใดก็ตาม   เพราะทุกสถานการณ์คือโอกาสที่พระเจ้าจะ "สอนและสร้าง" ชีวิตจิตใจของเขาให้เติบโตขึ้นได้

ด้วยเหตุนี้   ผู้ประพันธ์สดุดีตอนนี้จึงกล่าวยืนยันว่า   สำหรับเขาแล้ว  ธรรมบัญญัติจากพระโอษฐ์ของพระเจ้ามีค่ายิ่งกว่าเงิน และ ทองเป็นพันเป็นหมื่นแท่ง (ข้อ 72 อมต.)

พระเจ้าทรงทำพระราชกิจของพระองค์ในชีวิตจิตใจของเราแต่ละคน   พระองค์มิได้ให้เรารู้และจำพระวจนะของพระองค์ในจิตใจของเรา  แล้วพยายามที่จะปฏิบัติตามเท่านั้น   แต่พระองค์ทรง “สอนและสร้าง”  ให้เรามีหลักคิด หลักเชื่อ   สร้างให้เราเกิดความตระหนักรู้   มีสำนึกตามพระวจนะ   เพื่อเราจะสามารถที่จะคิดพิจารณาอย่างมีวิจารณญาน และ ดุลยพินิจ ในการตัดสินใจในแต่ละเรื่องในชีวิตบนรากฐานพระวจนะ  แล้วจึงเชื่อฟังด้วยการปฏิบัติตามพระวจนะนั้น   เพื่อเราจะดำเนินชีวิตตามพระประสงค์ของพระองค์ในชีวิตของเรา

การ “สอนและสร้าง” ชีวิตจิตใจจากพระเจ้าเป็นกระบวนการสอนและสร้างอย่างต่อเนื่องจากพระเจ้า   ที่ต้องใช้เวลา   และที่สำคัญพระองค์ทรงสอนและสร้างเราได้ในทุกสถานการณ์ชีวิต   ในทุกวิกฤติที่เราเผชิญ ในทุกความชื่นชมที่เราประสบ  เราจึงมีชีวิตที่เติบโต เข้มแข็ง  และเกิดผลมากขึ้น

อยู่ที่ว่า   เราจะยอมให้พระองค์ทรงสอนและสร้างเราในทุกสถานการณ์หรือไม่?   หรือเราต้องการตัดสินใจและจัดการสถานการณ์ชีวิตเหล่านั้นตามใจปรารถนาของเราเอง?

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

วันนี้ท่านทำงานให้ใคร?

หลายคนบอกว่า ถ้ามีงานทำก็ขอบพระคุณพระเจ้าแล้ว   ในยุคที่เศรษฐกิจย่ำแย่เช่นนี้  เพื่อนบางคนบอกผมว่า  ถ้าเราขืน “เลือก(งาน)มาก  จะยากนาน”   หรือ  หลายต่อหลายคนพยายามรักษางานที่ตนทำไม่ให้มีอันต้องหลุดลอยไปจากมือ   ถึงแม้จะบ่นว่าไม่พอใจเจ้านายมากน้อยแค่ไหนก็ตาม

การทำงานของเรามิใช่เป็นเครื่องบ่งบอกถึงความสัมพันธ์ของเรากับนายจ้างและเพื่อนร่วมงานของเราเท่านั้น  แต่เป็นเครื่องบอกชัดถึงความสัมพันธ์ของเรากับพระเจ้าด้วย    สำหรับคริสเตียนแล้วในการทำงานอาชีพรวมไปถึงงานรับจ้างต่างๆ แท้จริงแล้วเป็นการกระทำเพื่อรับใช้องค์พระผู้เป็นเจ้า   เราได้รับการวางรากฐานทางความเชื่อว่า  ไม่ว่านายจ้างของเราจะเป็นใคร หรือ เป็นคนอย่างไรก็ตาม   เจ้านายที่แท้จริงที่ใช้เราทำงานคือพระเยซูคริสต์   และผลการทำงานของเราแต่ละคนจะทำให้รู้ว่าใครคือเจ้านายตัวจริงของเรา   พระคัมภีร์บอกเราไว้ชัดเจนว่า “ไม่ว่าพวกท่านจะทำสิ่งใด ก็จงทำด้วยความเต็มใจเหมือนทำถวายองค์พระผู้เป็นเจ้า ไม่ใช่เหมือนทำต่อมนุษย์” (โคโลสี 3:23 ฉบับมาตรฐาน)

นั่นหมายความว่า เรามิใช่คนทำงานที่ทำงานดีทำงานหนักเมื่อทำต่อหน้าเจ้านายที่ว่าจ้างเราเท่านั้น  “...แต่ทำด้วยจริงใจโดยความเกรงกลัวองค์พระผู้เป็นเจ้า” (ข้อ 22)   นี่หมายความว่าในการทำงานของเราต้องกระทำด้วยสำนึกในความคิดของเราเสมอว่า   ที่เราทำงานมิใช่พยายามทำงานให้ผ่านๆ ไปเท่านั้น   แต่ทำให้ดีที่สุด ให้เกิดคุณค่าสูงสุดเพื่อเป็นการถวายเกียรติแด่พระเจ้า   

คนของพระเจ้าเมื่อทำงานจะมีภาพของพระคริสต์อยู่ข้างหน้าการทำงานของตนเสมอ  ไม่ว่าจะเป็นโครงการ  งานตามคำสั่ง  หรืองานประจำที่ต้องทำให้สำเร็จในแต่ละสัปดาห์   สิ่งตอบแทนที่เราจะได้รับจากการทำงานของเรามิเพียงแต่ค่าจ้าง เงินเดือน  ค่าแรงของเราเท่านั้น   แต่เรายังเชื่อมั่นว่าเราได้รับพระพรที่มากกว่าเงินทองจากองค์พระผู้เป็นเจ้าด้วย   เมื่อเราทำงานอย่างดี   เราจะกระทำด้วยการชื่นชมยินดีในองค์พระผู้เป็นเจ้า   ไม่ว่านายจ้างของเราจะชื่นชม ยอมรับ  และเห็นผลงานที่ดีเยี่ยมนั้นหรือไม่ก็ตาม

ดังนั้น  ในวันนี้  ในสัปดาห์นี้ให้เรามุ่งมั่นตั้งใจในการทำงานให้เกิดผลดีมีคุณค่าสูงสุด   จงเป็นคนทำงานที่ดีและทำดีที่สุดในงานที่ท่านทำ   แต่รู้ตระหนักชัดว่า   งานทั้งสิ้นที่ท่านทำนั้น  “ท่านกำลังรับใช้พระคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้า” (ข้อ 24)

ประเด็นสำหรับใคร่ครวญและสนทนาในกลุ่ม

1) ท่านเคยมีประสบการณ์การทำงานอาชีพด้วยสำนึกในการถวายเกียรติแด่พระเจ้าหรือไม่?   เป็นงานอาชีพอะไร?   เกิดผลอย่างไรบ้าง?

2) จากประสบการณ์ของท่าน   การทำงานอาชีพที่สำนึกเสมอว่าเป็นการทำเพื่อถวายพระเกียรติแด่พระเจ้า   ให้ผลที่แตกต่างจากการทำงานอาชีพเท่านั้นอย่างไร?   ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น

3) โปรดให้คำแนะนำว่า  เราจะตระหนักรู้เสมอในความคิดจิตใจของเราว่า  เราทำงานอาชีพเพื่อถวายเกียรติแด่พระเจ้าได้อย่างไร?  (มีวิธีการอย่างไรบ้าง?)

4) วันนี้   ท่านจะทูลอธิษฐานต่อพระเจ้าในอาชีพการงานที่ท่านต้องกระทำว่าอย่างไรบ้าง?

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.emmaus@gmail.com

081-2894499