วันนี้...ที่มีพระเจ้า

ในชีวิตประจำวันของเรา

แต่ละวันเป็นโอกาสที่เราจะรับการเปลี่ยนแปลง

และเสริมสร้างใหม่จากพระคริสต์

ให้มีชีวิตตามแบบอย่างพระองค์

และตามพระประสงค์ของพระองค์

สิ่งหนึ่งที่เป็นจุดเริ่มต้นการมีชีวิตในวันใหม่คือ

การอธิษฐานทูลการเสริมสร้างจากพระองค์

วันนี้...ท่านต้องการรับการเปลี่ยนแปลง

และเสริมสร้างจากพระองค์หรือไม่?

ถ้าต้องการ...ให้เราอธิษฐานด้วยกันดังนี้

พระเจ้าโปรดช่วยลูกในวันนี้...

ให้ลูกเห็นสิ่งที่ดี ๆ ในชีวิตของผู้คนที่ประสบพบเห็น

มีจิตใจที่จะให้อภัยคนที่ผิดพลาดและต่อต้านขัดขวางลูก

มีความคิดที่ไม่จดจำความบาปผิดของคนอื่น

มีจิตวิญญาณที่ไม่สูญเสียความเชื่อศรัทธาในพระเจ้า

และให้ชีวิตลูกเป็นท่อแห่งพระพรที่เชื่อมต่อจากพระเจ้า...

...ถึงคนที่พบเห็น

ด้วยการหนุนเสริมจากองค์พระวิญญาณบริสุทธิ์

ในพระนามพระเยซูคริสต์เจ้า   อาเมน

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.emmaus@gmail.com

081-2894499

เราจะทำสิ่งดีดีแก่พระคริสต์ในวันนี้ได้อย่างไร?

ในแต่ละวัน   เราจะพบทั้งคนที่รู้จักมักคุ้น  และก็พบคนแปลกหน้า   คนที่อยู่นอก “สายตา” ของเรา  คนที่เราไม่คาดคิดว่าอยากจะพบ   และที่สำคัญอีกพวกหนึ่ง  คือคนที่เราไม่ต้องการพบ   และอยากให้คนพวกนี้อยู่ห่าง ๆ เรา หรือเราจะพยายามห่างคนพวกนี้  

คำถามก็คือ ในฐานะที่เราเป็นคริสตชน เราจะกระทำต่อคนเหล่านี้อย่างไรดี?

ผู้เขียนพระธรรมฮีบรู บอกเราว่า  เราไม่ควรละเลยที่จะต้อนรับคนเหล่านี้...เพราะอาจจะเป็นการต้อนรับทูตสวรรค์โดยไม่รู้ตัว (13:2)

พระเยซูบอกแก่เราว่า  ถ้าเราต้อนรับคนแปลกหน้า  คนที่ไม่มีใครอยากคบพบเห็น   คนที่ต่ำต้อยด้อยค่า   เราก็ได้ต้อนรับกับพระคริสต์   เราทำต่อคนอื่นอย่างไรในแต่ละวัน   เราก็ทำกับพระคริสต์เช่นนั้นในวันนั้นด้วย (มัทธิว 25:38-40)

แต่ละวันที่ผ่านมา   เราท่านกระทำต่อคนอื่นที่เราพบเห็น  เหมือนกับที่เราตั้งใจต้องการกระทำต่อพระคริสต์หรือไม่?   คำตอบที่เราอยากตอบก็คงแน่นอนครับ...   เราต้องการกระทำต่อคนเหล่านั้นเหมือนกระทำต่อพระคริสต์แน่   แต่ในความเป็นจริงเราได้กระทำเช่นที่ตั้งใจไว้หรือไม่เป็นเรื่องสำคัญครับ!

มนุษย์เราทุกคนคือคนที่พระเจ้าทรงสร้างตามพระฉายาของพระองค์ (ปฐมกาล 1:26-27)   และในพระธรรมปฐมกาลบทที่ 1  ย้ำความสำคัญที่พระองค์ทรงสร้างมนุษย์ตามพระฉายาของพระคริสต์ถึงสามครั้งสามหนด้วยกัน   ดังนั้น การที่เราจะกระทำต่อคนใดคนหนึ่งที่เราประสบพบเห็นในแต่ละวัน   เราต้องตระหนักชัดว่า เรากระทำต่อคนที่พระเจ้าทรงสร้าง และ เป็นคนที่มีคุณค่าสำคัญในสายพระเนตรของพระองค์   ที่เราจะต้องกระทำแก่คนนั้นด้วยความนับถือ ให้เกียรติ ด้วยความใส่ใจ และด้วยใจเมตตา   เพราะเขาก็เป็นคนหนึ่งที่พระเจ้าทรงสร้างขึ้นตามพระฉายาของพระองค์   แต่การที่เขาเชื่อในพระเจ้าหรือไม่ก็ไม่ได้ทำให้เขาคนนั้นมีพระฉายาของพระเจ้าต่ำต้อยด้อยค่าลงแต่ประการใดไม่

ถ้าเช่นนั้น   การยอมรับพระคริสต์   ก็ต้องยอมรับคนเล็กน้อยต่ำต้อยในชีวิตประจำวันของเราด้วย?

ศักเคียส คนเก็บภาษี   ต้อนรับพระคริสต์ด้วยความชื่นชมยินดีหาที่เปรียบมิได้  ในต้นฉบับภาษากรีกใช้คำว่า “chairō” ซึ่งมีความหมายว่า “ชื่นชมยินดีอย่างสุด ๆ หาสิ่งเปรียบมิได้”   แท้จริงแล้วศักเคียสไม่ได้คาดหวังว่า พระเยซูจะกล้าเสี่ยงมารับประทานอาหารในบ้านของเขา    ขอตั้งข้อสังเกตว่าในเหตุการณ์นี้พระเยซูคริสต์เสนอตัวไปเยี่ยมเขาและรับประทานอาหารที่บ้านของเขา    ซึ่งแน่นอนว่าไม่มีผู้นำทางศาสนาคนไหนที่จะเข้าไปใต้ชายคาบ้านของคนบาปหนาระดับห้าดาว  คือคนเก็บภาษีในยุคนั้น   ศักเคียส หวังเพียงมองให้เห็นพระเยซูที่เขาร่ำลือกันนักหนานั้นหน้าตาเป็นอย่างไร   แต่พระเยซูคริสต์กลับเรียกเขาลงจากต้นไม้  และเอ่ยปากขอไปบ้านของเขา  ขอพักในบ้านของเขา   นั่นแน่นอนว่าพระองค์จะรับประทานในบ้านของเขาด้วย

พระคริสต์ยอมรับคนที่คนอื่นเกลียด  คนที่ถูกสังคมเฉดหัว  เป็นคนบาปหนา   ไม่มีทางได้รับความรอด

ด้วยพระมหากรุณาธิคุณของพระเยซูคริสต์ต่อชีวิตศักเคียสและครอบครัว   ทำให้ศักเคียสตัดสินใจยอมรับพระคริสต์ในชีวิตและพร้อมครอบครัวของเขา   แต่การแสดงออกถึงการยอมรับพระคริสต์น่าสังเกตมากครับ   ศักเคียสยอมรับพระคริสต์   ด้วยการประกาศการยอมรับ คนที่ตนเกี่ยวข้องด้วย   เขาขอมอบทรัพย์สิ่งของที่เขามีอยู่ครึ่งหนึ่งให้คนยากจน   และถ้าเขาโกงเงินภาษีของใครมาเขายินดีชดใช้คืน 4 เท่า  ซึ่งมากกว่าที่กำหนดไว้ในธรรมบัญญัติ   และพระคริสต์ประกาศว่า ความรอดได้มาถึงครอบครัวนี้แล้ว (ลูกา 19:9)  ความรอดจากพระคริสต์มิได้เริ่มต้นที่ศาสนพิธี เช่น รับบัพติศมา    แต่เริ่มต้นที่เขารับพระคริสต์เข้าในชีวิตของเขา และ กระทำอย่างที่พระคริสต์ทรงกระทำแก่เขากับคนรอบข้างด้วย

ความชื่นชมยินอย่างล้นเหลือหาที่เปรียบมิได้เกิดขึ้นในชีวิตของศักเคียสและครอบครัว   และความชื่นชมยินดีอย่างเหลือล้นดังกล่าวได้ไหลล้นเข้าสู่ชีวิตคนอื่น ๆ ที่อยู่รอบข้างเขาด้วย

เปโตรกำชับคริสตจักรว่า ให้คริสตชนแต่ละคนต้อนรับเลี้ยงดูกันและกันด้วยความเต็มใจ (1เปโตร 4:9)   เปาโลสั่งให้คริสตชนมีใจเมตตาเห็นอกเห็นใจคนขัดสน  และเต็มใจต้อนรับแขกแปลกหน้า (โรม 13:13)   และสัจจะความจริงสำหรับคริสตชนคือ  ถ้าเราแบ่งปันอาหารของเราแก่คนที่หิว  นำคนยากจนไร้บ้านเข้ามาในบ้าน  คลุมกายแก่คนที่เปล่าเปลือย (อิสยาห์ 25:40) การกระทำเช่นนี้ของเราก็เป็นการกระทำแก่พระคริสต์ด้วย (มัทธิว 25:40)

ขอให้เราใคร่ครวญจริงจังในเรื่องนี้ว่า    ถ้าเรากระทำแก่ทุกคนที่เราพบเห็นในวันนี้ดั่งที่เราตั้งใจกระทำต่อพระคริสต์อะไรจะเกิดขึ้น?   ซึ่งคนเหล่านี้ก็เป็นลูกคนหนึ่งของพระเจ้าด้วย   สำคัญกว่านั้น  เขาก็เป็นคนหนึ่งที่พระคริสต์ได้เอาชีวิตของพระองค์แลกมาด้วย (กิจการ 20:28)  

ท่านคิดว่า การกระทำต่อคนรอบข้างที่เราพบเห็นในวันนี้จะเป็นการกระทำต่อพระคริสต์หรือไม่?

แล้ววันนี้เราได้กระทำต่อพระคริสต์อย่างไรบ้างครับ?

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

วันนี้ท่านทำอะไรแก่พระคริสต์บ้าง?

แล้ว​พระ​มหา​กษัตริย์​จะ​ตรัส​ตอบ​ว่า

‘เรา​บอก​ความ​จริง​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ว่า

ซึ่ง​พวก​ท่าน​ได้​ทำ​กับ​คน​ใด​คน​หนึ่ง​ที่​เล็ก​น้อย​ที่​สุด​ใน​พี่​น้อง​ของ​เรา​นี้

ก็​เหมือน​ทำ​กับ​เรา​ด้วย’  (มัทธิว 25:40 มตฐ.)

คริสตจักรคือพระกายของพระคริสต์

เมื่อคริสตชนดำเนินชีวิตประจำวันในพระคริสต์   หมายความว่า สมาชิกคริสตจักรแต่ละคนทำสิ่งต่าง ๆ แก่คนรอบข้างอย่างที่พระคริสต์ประสงค์จะกระทำแก่คนเหล่านั้น   หรือทำอย่างที่พระคริสต์ทรงกระทำเมื่อครั้งที่พระองค์ดำเนินชีวิตบนผืนแผ่นดินโลกนี้  

กล่าวสรุปคือ คริสตชนคือคนที่ดำเนินชีวิตประจำวันสานต่อพระราชกิจที่พระคริสต์ได้กระทำแล้วบนโลกใบนี้   และนี่เองมิใช่หรือเราจึงเรียกชุมชนคริสตจักรว่าเป็น “พระกายของพระคริสต์”   ที่มีพระองค์เป็นศีรษะ   ที่อวัยวะทุกภาคส่วนทำหน้าที่ทำงานตามศักยภาพความสามารถที่ได้รับจากพระเจ้า   ให้เป็นไปตามพระประสงค์ของพระคริสต์   และเวลาเดียวกันที่เปาโลเรียกชีวิตคริสตชนว่า “ชีวิตในพระคริสต์”   คือชีวิตที่ทำการสานต่อจากงานที่พระคริสต์ทรงเริ่มต้นไว้นั้น

ถ้าพระคริสต์อยู่กับเรา อยู่กับคริสตจักรไทยในวันนี้   พระเยซูคริสต์จะทำอะไรบ้าง?

แน่นอนว่า  พระคริสต์ในฐานะพระบุตรของพระเจ้า มีความใกล้ชิดสนิทสนมกับพระบิดาเจ้า   พระองค์จะใช้ชีวิตแต่ละวันของพระองค์เพื่อสำแดงความรักเมตตาตามพระประสงค์ของพระเจ้า   พระองค์จะร่วมทุกข์ร่วมสุขเคียงข้างกับ “ผู้เล็กน้อย” ในชุมชนสังคมโลกปัจจุบันนี้ เช่น

คนแปลกหน้าได้รับการต้อนรับ   คริสตชนมองเห็นและกระทำต่อคนเหล่านี้อย่างมีคุณค่า

คนหิวโหยได้รับการเอาใจใส่และได้รับอาหาร

คนกระหายได้รับน้ำใจและเครื่องดับกระหาย (ข้อ 35)

คนที่ไร้เสื้อผ้าได้รับการห่มกายให้อบอุ่น

คนเจ็บป่วยว้าเหว่ได้รับการเยี่ยมเยียนเอาใจใส่

นักโทษคนชั่วในสายตาของสังคมได้รับการเยี่ยมเยียน ได้รับความสัมพันธ์ใหม่ และคุณค่าในชีวิต(ข้อ 36)

ขอตั้งข้อสังเกตว่า  พระคัมภีร์ตอนนี้ไม่ได้นั่งวิเคราะห์หาสาเหตุว่า  ทำไมเขาต้องติดคุกต้องขัง   ทำไมเขาถึงหิวโหยและกระหาย   ทำไมเขาถึงเปลือยเปล่าหมดเนื้อหมดตัว   ทำไมเขาถึงกลายเป็นคนแปลกหน้าของสังคม   ทำไมเขาถึงต้องเจ็บป่วย   พระเยซูคริสต์มิได้พยายามอธิบายถึงสาเหตุว่าทำไมผู้เล็กน้อยเหล่านี้ถึงตกสู่สภาพชีวิตวิกฤติเช่นนี้   แต่สิ่งที่พระคริสต์กำลังกล่าวในที่นี้กำลังบอกกับคริสตชนหรือคริสตจักรว่า   เราจะมีท่าทีและกระทำอย่างไรกับคนที่กำลังได้รับผลกระทบทางโลกในสังคมชุมชนในปัจจุบันนี้

คริสตชนหลายคนคงแปลกใจอย่างมากว่า   เมื่อเขากระทำต่อผู้เล็กน้อยเหล่านี้   แม้พวกเขาไม่เห็นพระเยซูอยู่ที่นั่นก็ตาม   แต่พระคริสต์ได้อธิบายแก่คริสตชนกลุ่มนี้ว่า   การที่พวกเขาทำอะไรแก่คนเล็กน้อยด้อยค่าในสายตาของสังคมโลก   พวกเขาได้กระทำแก่พระเยซูคริสต์ด้วย (ข้อ 40)  

ทำไมคริสตชนกลุ่มนี้ถึงไม่รู้ว่าเขาทำแก่พระเยซูคริสต์ด้วย?   เพราะคริสตชนกลุ่มนี้กระทำงานเหล่านี้ในชีวิตประจำวันด้วยความจริงใจ   ช่วยเหลือเกื้อกูลคนอื่นรอบข้างด้วยความตั้งใจเต็มใจ   มิได้ทำเพราะต้องการให้พระเจ้าพอพระทัยชีวิตของตนเอง   มิใช่เพราะต้องการเก็บ “คะแนน” หรือผลงานเพื่อจะนำไปรายงานต่อหน้าพระเจ้าในวันที่ต้องอยู่ต่อพระพระพักตร์พระองค์?   และที่เขาทำเช่นนี้มิใช่เพราะต้องการทำดีในสายตาของมนุษย์และพระเจ้า   แต่ที่ทำเช่นนี้เพราะเขาสำนึกในพระคุณของพระคริสต์ที่ทรงมีพระคุณต่อชีวิตของเขามาก่อน   ดังนั้น การกระทำเช่นนี้กลายเป็นวิถีชีวิตประจำวันที่ต้องการสานต่อพระราชกิจของพระเยซูคริสต์บนผืนแผ่นดินโลกนี้

ในด้านตรงกันข้ามของสัจธรรมข้อนี้  คือถ้าคริสตชนละเลย หรือมองข้ามไม่ได้ทำสิ่งเหล่านี้ในชีวิตประจำวัน   เขาก็ไม่ได้ทำในสิ่งที่ต้องทำแก่พระคริสต์ในชีวิตประจำวันด้วย (ข้อ 42-45)   และการที่ไม่กระทำในสิ่งที่คริสตชนพึงกระทำก็ถือว่าเป็นความบาปพอ ๆ กับการกระทำสิ่งที่ไม่ควรกระทำด้วย (ดูยากอบ 2:16)

เมื่อเรากระทำสิ่งต่าง ๆ แก่คนเล็กน้อยด้วยความตั้งใจและเต็มใจ   พระเจ้าทรงมองว่าเราได้กระทำสิ่งเหล่านั้นต่อพระคริสต์   และในเวลาเดียวกันที่เราละเลยทอดทิ้งคนที่เราจะต้องเอาใจใส่   เราก็ได้ทอดทิ้งและละเลยพระคริสต์ในชีวิตประจำวันด้วยเช่นกัน

ถ้าวันนี้ตอนเย็นก่อนนอน พระคริสต์ถามท่านว่า “วันนี้ท่านได้กระทำอะไรแก่เรา?”   ท่านจะตอบพระองค์ว่าอย่างไร?

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

วาทะจากกางเขน...วันนี้ท่านอยู่กับเรา

เจ็ดปัจฉิมวาทะของพระคริสต์บนกางเขน

พระ​เยซู​ทรง​ตอบ​เขา​ว่า

“เรา​บอก​ความ​จริง​กับ​ท่าน​ว่า วัน​นี้​ท่าน​จะ​อยู่​กับ​เรา​ใน​เมือง​บรม​สุข​เกษม”

(ลูกา 23:43 มตฐ.)

ปัจฉิมวาทะที่สองจากกางเขนคือ  “...วันนี้ท่านอยู่กับเราในเมืองบรมสุขเกษม”

พระเยซูคริสต์ถูกตรึงกางเขนที่ภูเขากะโหลกศีรษะที่ถูกขนาบด้วยอาชญากร 2 คน

ผู้นำศาสนายิวและนักการเมืองท้องถิ่นเยาะเย้ยพระองค์   และพวกทหารโรมันก็เย้ยหยันพระองค์ด้วย

ยิ่งกว่านั้น  ยังเขียนป้ายประจานติดบนกางเขนว่า “คนนี้เป็นกษัตริย์ของพวกยิว”

อาชญากรหนึ่งในสองคนที่ถูกตรึงพร้อมกับพระเยซูคริสต์ก็ร่วมวงถล่มท้าทายพระเยซูด้วยเช่นกันว่า   “เจ้าเป็นพระคริสต์มิใช่หรือ?   จงช่วยตนเองกับเราทั้งสองให้รอดเถิด” (ข้อ 37)  เขาท้าทายพระเยซูคริสต์ให้พิสูจน์ความเป็นพระผู้ช่วยให้รอดให้เขาเองได้เห็นได้รับผลประโยชน์ก่อนซิ   แล้วเขาจะเชื่อ   แท้จริงแล้วอาชญากรคนนี้ก็มีความเชื่อเหมือนคริสตชนในปัจจุบันหลายๆ คน   เขาวางรากฐานความเชื่อบนผลประโยชน์ที่เขาจะได้รับ!  

วิธีคิดแบบประชานิยมก็ลอกเลียนแบบคิดจากอาชญากรคนนี้แหละ!

อาชญากรอีกคนหนึ่งกล่าวกับเพื่อนอาชญากรของตนว่า  “...เราทั้งสองก็สมควรกับโทษนั้นจริง   เพราะเราได้รับผลสมกับการกระทำ   แต่ท่านผู้นี้ไม่ได้ทำผิดอะไรเลย” (ข้อ 41)  เขากล่าวจากจิตสำนึกผิดชอบที่มีในคนทั่วไป   แต่การคิดถึงความรอดแบบประโยชน์นิยมก่อนเป็นจิตสำนึกที่ต่ำด้อยกว่าจิตสำนึกของคนธรรมดาทั่วไป   เพราะแม้แต่โจรหรืออาชญากรยังมีจิตสำนึกผิดชอบได้

ในพระคัมภีร์ไม่มีที่ใดที่บันทึกว่า อาชญากรคนที่สองนี้มีโอกาสได้ฟังคำสอน หรือ หรือสัมผัสกับการอัศจรรย์ของพระเยซูคริสต์ก่อนหน้านี้    แต่เขาอาจจะได้ยินหรือติดตามข่าวคราวชีวิตและพระราชกิจของพระเยซูคริสต์ก็ได้   ความหวังของเขามิใช่ความรอดที่เขาอยากได้ในเวลาที่กำลังจะต้องตายบนกางเขน  

แต่ความหวังของเขากลับขอเพียงได้รับพระเมตตาจากพระคริสต์เพียงโปรดระลึกถึงเขาด้วย

เพราะเขารู้อยู่เต็มอกว่า   เขาไม่คู่ควรที่จะได้รับความรอด  แต่เขาคู่ควรกับผลที่เขาได้กระทำลงไป

ดังนั้น   สิ่งที่เป็นความหวังของเขาคือ   ขอเพียงพระเยซูคริสต์ทรงระลึกถึงเขาเมื่อพระองค์เสด็จเข้าไปในแผ่นดินของพระองค์ (ข้อ 42)   ความหวังของเขามิได้วางบนรากฐานแห่งผลประโยชน์ที่เขาต้องการได้รับ   แต่ตั้งบนรากฐานในพระคุณเมตตาของพระคริสต์ต่างหาก  

และนี่คือหัวใจของกางเขนพระคริสต์  ว่าเป็นพระคุณจากพระคริสต์ที่ทรงประทานแก่มนุษย์เพราะความรักเมตตา กรุณาและเสียสละของพระองค์   ที่พระองค์ประสงค์ช่วยให้เราหลุดรอดออกจากอำนาจแห่งความบาปชั่ว

พระคุณของพระเจ้ามิใช่เพราะพระเจ้าให้ในสิ่งที่เราต้องการเท่านั้น

พระคุณของพระเจ้านั้นให้แก่เราอย่างไร้เงื่อนไข   ไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าเรารู้สึกว่าตนเองผิดต่อพระองค์หรือไม่   ไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าเรารับบัพติสมาแล้วหรือยัง    ไม่ได้ขึ้นอยู่กับเราว่ารับบัพติสมาแบบพรมหรือจุ่ม   ไม่ได้ขึ้นอยู่กับความรู้สึกของเราเอง   แต่พระคุณของพระเจ้าเป็นน้ำพระทัยของพระคริสต์ที่ทรงหยิบยื่นแก่เราด้วยพระทัยเมตตา   พระองค์ทรงหยิบยื่นและประทานสิ่งที่ดีที่สุดของพระองค์แก่เรา 

โจรคนนั้น ไม่มีความหวังอื่นใดในชีวิตอีกแล้ว   เขาจึงหวังเพียงพระเมตตาจากพระคริสต์  ขอทรงระลึกถึงเขา เมื่อพระคริสต์เข้าในแผ่นดินของพระองค์   คุณค่าในชีวิตของโจรคนนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับสิ่งที่ตนมีตนเป็นอยู่   แต่คุณค่าสูงสุดในชีวิตของเขาคือ  พระคริสต์ทรงระลึกถึงเขา

แต่พระคุณของพระคริสต์ที่ให้แก่อาชญากรคนนี้มากกว่าระลึกถึงเขาเท่านั้น   แต่กลับให้พระสัญญาว่า  เขาจะได้อยู่กับพระองค์ในเมืองบรมสุขเกษม (ข้อ 43 มตฐ.)   พระเยซูคริสต์มิได้ไถ่ถอนให้เราหลุดรอดออกจากอำนาจแห่งความบาปชั่วเท่านั้น   แต่พระองค์สัญญาว่าเราจะได้อยู่กับพระองค์ในทุกหนแห่ง

คำว่า เมืองบรมสุขเกษม แปลจากต้นฉบับภาษากรีกคำว่า  paradeisos มีความหมายตามตัวอักษรว่า “สวน”   พระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาเดิมในภาษากรีก (เซปตัวยินต์)ใช้คำเดียวกันนี้เมื่อกล่าวถึงสวนเอเดน   ในสมัยของพระเยซูคริสต์ใช้คำนี้เกี่ยวกับเมืองสวรรค์   และยังมีความหมายถึงการทรงพลิกฟื้นและทรงสร้างสรรพสิ่งที่ทรงสร้างเดิมนั้นขึ้นใหม่

ความรอดของคริสตชนหยั่งรากบนรากฐานในพระคุณของพระเยซูคริสต์  พึ่งพิงในความรักเมตตา และ การเสียสละของพระองค์   ชีวิตที่ได้รับพระคุณของพระคริสต์จึงมิใช่ตราประทับว่า “เรารอดแล้ว” เท่านั้น   แต่พระคริสต์ทรงช่วยให้เราได้อยู่ร่วมกับพระองค์ในทุกที่ที่พระองค์อยู่   ยิ่งกว่านั้นเราร่วมรับใช้ ในพระราชกิจแห่งการพลิกฟื้นคืนชีวิตแก่สรรพสิ่งที่พระองค์ทรงสร้างขึ้นใหม่   ในสวนเอเดนใหม่ของพระคริสต์

สิ่งที่น่ากลัวสำหรับคริสตชนในปัจจุบันคือ   ได้รับความรอดแต่ชีวิตไม่ได้อยู่ด้วยกับพระคริสต์!

ขอโทษครับ... พระเยซูมาพักอยู่กับท่านหรือเปล่าครับ?

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

วันนี้ชี้อนาคต

ท่านกำลังจมจ่อมอยู่ในอดีตแล้วฝันพิชิตอนาคต   หรือ

ท่านกำลังจัดการกับปัจจุบันเพื่อเกิดปลายทางในอนาคต?

คงเป็นการเปลืองเปล่าเวลาชีวิตที่เราคิดจะกลับไปแก้สิ่งผิดพลาดย่ำแย่ในอดีตที่ผ่านมาแล้ว   เพราะเราแก้อดีตที่ผ่านพ้นไปแล้วของเราไม่ได้   และในเวลาเดียวกันเราจะมัวแต่ฝันหวานถึงความสำเร็จรุ่งโรจน์ในอนาคตโดยไม่ลงมือทำอะไรเลยในขณะนี้ก็เป็นการหลอกตนเองให้สบายใจ   และความทุกข์ที่อยู่ข้างหน้ากำลังคืบคลานเข้ามาหาเรา

เราต้องพิจารณา ตัดสินใจ และลงมือทำตั้งแต่เดี๋ยวนี้   เพื่อผลจะเกิดขึ้นตามเป้าหมายปลายทางในอนาคต

เปาโลได้เปรียบเทียบการขับเคลื่อนชีวิตของเรากับการเป็นนักกีฬาที่กำลังขับเคี่ยวบนลู่วิ่งแห่งชีวิตว่า

“... ข้าพ​เจ้า​ทำ​อย่าง​หนึ่ง คือ​ลืม​สิ่ง​ที่​ผ่าน​พ้น​มา แล้ว​โน้ม​ตัว​ไป​ยัง​สิ่ง​ที่​อยู่​เบื้อง​หน้า...”  (ฟิลิปปี 3:13)

ชีวิตที่มุ่งสู่หลักชัย   เพื่อจะฉวยเอาชัยชนะในชีวิตไว้   เปาโลให้หลักการสองประการคือ  ลืมสิ่งที่ผ่านพ้นมา   เพราะไม่เป็นประโยชน์อะไรเลยที่จะมัวรู้สึกผิดหรือเจ็บปวด  เสียใจกับอดีต   ประการที่สองเปาโลชี้ว่า  ให้เราโน้มตัวไปยังสิ่งที่อยู่ข้างหน้า   การโน้มตัวเป็นภาพของนักวิ่งแข่งขัน   ที่ทุ่มแรงสุดกำลังชีวิตของเขาอย่างมีเป้าหมาย   และเป้าหมายในชีวิตของเปาโลคือพระประสงค์ของพระเจ้าในชีวิตของตน   กล่าวคือเปาโลกำลังหนุนใจเราว่า  เราต้องมุ่งมั่นทุ่มเทการดำเนินชีวิตของเราทุกหนทางให้ไปสู่เป้าหมายตามพระประสงค์ของพระคริสต์สำหรับชีวิตของเรา

ดังนั้น   วันนี้เป็นตัวชี้อนาคต   ซึ่งมีประเด็นชวนใคร่ครวญพิจารณาดังนี้

1. อนาคตอยู่ที่วันนี้:   วันต่อวันในความสำเร็จ

เวลาที่เราคิดเราพูดถึงอนาคต   เรามักคิดถึงอนาคตที่ยืดยาว   แต่สำหรับคริสตชนเรามองอนาคต “วันต่อวัน”  และเป็นวันต่อวันกับพระเจ้าเสียด้วย   เช่น   บางคนที่ต้องการเป็นนักเขียนที่สร้างพลังเร้าดลใจแก่ผู้อ่าน   แต่การที่จะเป็นนักเขียนระดับเช่นนั้นมิใช่อนาคตครับ   แต่เป็นวันนี้   วันนี้เราต้องเริ่มคิดและหยิบปากกาขึ้นเขียนครับ   จากนั้นเขียนอย่างต่อเนื่อง   พัฒนา แก้ไข  ปรับปรุงทั้งเนื้อหาและวิธีการเขียนของเรา   เป็นการพัฒนาแบบวันต่อวันครับ   และในกระบวนการวันต่อวันที่กล่าวนี้มิใช่ความมุมานะพยายามของเราแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น   แต่ในฐานะคริสตชนเรามีพระเยซูคริสต์ทรงเคียงข้าง  พระองค์จะเป็นโค้ชการเป็นนักเขียนของเรา   ด้วยการประทานพระปัญญาแก่เรา  ประทานการหล่อหลอมผ่านคนอ่าน  เพื่อนนักเขียน   ตัวอย่างการเขียนที่ดี  รวมถึงการดลใจจากพระองค์

สิ่งที่ต้องระวังคือ   เราต้องมุ่งมองที่หลักชัยให้ชัดเจน   เพื่อเราจะไม่พลาดจากเป้าหมายปลายทางแห่งพระประสงค์ของพระเจ้า    แต่ในเวลาเดียวกันสิ่งที่เราต้องพึงระวังอีกประการหนึ่งก็คือ   เรามักไปมองที่ “ความสำเร็จสมบูรณ์”  ซึ่งถ้าเราเปรียบเทียบจากปัจจุบันที่เราเป็นอยู่ดูมันช่างห่างไกลเหลือเกิน   การมองเช่นนี้อาจจะสร้างความท้อแท้แก่จิตใจของเรา   แต่ให้เรามองที่ “ความสำเร็จวันต่อวัน” ที่พระเจ้าประทาน ถ้าเช่นนี้จะมีกำลังใจที่จะมุ่งไปข้างหน้า

2.   ความสำเร็จในอนาคต:   ทำสิ่งที่ควรจะทำที่ไม่ได้ทำในอดีต

จากการสัมภาษณ์ผู้สูงอายุที่มีอายุมากกว่า 80 ปีขึ้นไปว่า  “ถ้าท่านกลับไปมีอายุเป็นหนุ่มสาววัยทำงาน   ท่านจะทำอะไรที่แตกต่างจากสิ่งที่ท่านได้ทำเมื่ออยู่ในวัยนั้น?    เราได้รับคำตอบมากมายหลากหลายความคิดเห็น   แต่มีประเด็นหนึ่งที่สามารถสรุปว่าเป็นประเด็นร่วมและมีการเอ่ยถึงเกือบทุกคนคือ   ผู้สูงอายุกลุ่มนี้บอกว่า   ถ้าเขามีโอกาสเป็นหนุ่มสาววัยทำงานอีกครั้งหนึ่งสิ่งที่เขาต้องการทำแตกต่างจากที่เคยทำคือ  เขาจะกล้าเสี่ยงในชีวิตมากยิ่งขึ้น และมีความอดทนมากขึ้น  หมายความว่า พวกเขาจะไม่กลัวความล้มเหลวในชีวิต   ที่เป็นตัวกีดขวางให้เขาที่จะกล้าทำสิ่งใหม่ๆ  และจะทำด้วยความมั่นคงอดทน   เพราะถ้าไม่กล้าเสี่ยงเมื่อเวลาชีวิตผ่านไปแล้วมักจะเกิดคำที่ว่า   “จริงแล้วผมน่าจะทำสิ่งนั้นได้... หรือ  ฉันควรจะทำสิ่งนั้น...”

3.   เราไม่สามารถแก้ไขอดีต   แต่เราสามารถสร้างอนาคต

เราไม่สามารถย้อนกลับไปเริ่มต้นชีวิตอีกครั้งหนึ่งในอดีต   แต่เราสามารถเริ่มต้นใหม่ได้เดี๋ยวนี้ ปัจจุบันนี้  และสามารถที่จะขับเคลื่อนเป้าหมายปลายทางชีวิตใหม่ได้   ใช่ เราจำเป็นต้องพูดและต้องเรียนรู้ถึงความผิดพลาดในอดีต   แต่ในเวลาเดียวกันเราไม่ควรให้โอกาสแก่ความรู้สึกจากความผิดพลาดในอดีตกลับมามีอิทธิพลทิ่มแทงบาดลึกสร้างความเจ็บปวดและบาดแผลในชีวิตของเรา   หรือเปิดทางให้ความรู้สึกผิด  หรือความคับข้องเคืองใจไล่ล่าความรู้สึกนึกคิดของเรา    เราต้องเรียนรู้ที่จะให้อภัยแก่คนอื่น และ ให้ความรักเมตตาด้วยพระคุณของพระเจ้าแก่ตนเอง   ปลดภาระที่หนักอึ้งแห่งอดีตลงจากบ่าของเรา   วางไว้ที่ใต้กางเขนของพระคริสต์   แล้วเงยหน้าขึ้นรับความเป็นไทจากพระองค์

ประเด็นสำหรับการใคร่ครวญ

1. การกระทำใดที่ท่านจะต้องเสริมสร้างให้เป็น “พฤติกรรมชีวิตในปีใหม่นี้”   เพื่อช่วยให้สิ่งที่ท่านคาดฝัน หรือ เป้าหมายที่วางไว้ให้สำเร็จเป็นจริงได้?
2. เพื่อให้งานอาชีพของท่านประสบความสำเร็จตามความมุ่งหมาย   ในปีใหม่นี้ท่านคิดว่าตนเองควร “กล้าเสี่ยง” และ “อดทน” ในการทำเรื่องอะไร ด้านไหน?
3. มีใครบ้างที่ท่านจะต้องให้อภัย/ยกโทษ  เพื่อความขมขื่นในชีวิตของท่านจะไม่ฉุดกระชากลากถูชีวิตของท่านให้ต้องล่มล้มลง?     และท่านควรให้อภัยกับตนเองในเรื่องอะไรบ้าง?

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

วันนี้พระคริสต์ยังทำงานอยู่

พระคริสต์มีพระประสงค์กระทำงานของพระองค์ผ่านชีวิตและการงานของเราท่านในวันนี้!

อ่าน พระธรรมโรม 15:14-19

ข้าพเจ้าไม่กล้ากล่าวสิ่งนอกเหนือจากสิ่งที่พระคริสต์ทรงกระทำผ่านทางข้าพเจ้า

ในการนำคนต่างชาติมาเชื่อฟังพระเจ้าด้วยสิ่งที่ข้าพเจ้าได้พูดและทำ

(โรม 15:18  อมตธรรม)

พระธรรมโรมตอนนี้ในบทที่ 15 เปาโลกล่าวถึงพันธกิจที่กระทำกับผู้เชื่อในกรุงโรม   ซึ่งผู้อ่านส่วนมากไม่เคยพบกับเปาโลมาก่อน   ในช่วงการเขียนจดหมายของเปาโลในตอนนี้   เปาโลมีความกระตือรือร้นในการทำพันธกิจกับคนที่ไม่ใช่ยิวเพื่อให้เกิดผลในชีวิตของกลุ่มเป้าหมายเหล่านี้   ซึ่งแท้จริงแล้วคนที่ไม่ใช่ยิวมีมากมายทั่วไปในจักรวรรดิโรมัน   และคนกลุ่มเป้าหมายเหล่านี้ส่วนหนึ่งได้เกิดความเชื่อศรัทธาในพระคริสต์   และเขาเหล่านั้นได้มีชีวิตที่เป็น “เครื่องบูชา” ที่มีชีวิตอยู่ที่พระเจ้าพอพระทัย (ข้อ 16;  12:1)   มิใช่เครื่องบูชาที่เผาชำระด้วยไฟแห่งแท่นบูชาของพวกปุโรหิตในพระวิหารของยิว   แต่เป็นเครื่องบูชาที่ได้รับการเผาชำระด้วยไฟแห่งพระวิญญาณบริสุทธิ์ที่พระเจ้าทรงประทานให้

อัครทูตที่กระทำพระราชกิจของพระคริสต์กับคนที่ไม่ใช่ยิวคนนี้ได้อธิบายชัดเจนว่า  ที่พันธกิจได้เกิดผลท่ามกลางบรรดาผู้เชื่อที่ไม่ใช่ยิวนั้น   ไม่ใช่เป็นความสามารถ  การทุ่มเท  มิใช่ผลงานที่แสดงถึงความฉลาดปราชญ์เปรื่องเหนืออัครทูตคนอื่นๆ   ที่ตนจะนำมาอวดอ้างว่าเป็นผลงานของตน  ตนเองเก่ง มีความสามารถ และมีคุณค่ามากกว่าคนอื่น   แต่เปาโลเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า  ที่เกิดผลในชีวิตของคนไม่ใช่ยิวมากมายเช่นนี้เพราะเป็นพระราชกิจที่พระเจ้าทรงกระทำ  และทรงกระทำผ่านชีวิตและการงานที่ท่านทำในแต่ละวัน (ข้อ 18)

ไม่มีใครคัดค้านได้ว่า  เปาโลได้ทำงานหนักทุ่มเทกายใจและจิตวิญญาณลงในงานที่ตนกระทำ   แต่ตัวเปาโลเองกลับสำนึกเสมอว่า   ความสำเร็จจากการลงแรงลงชีวิตของตนนั้นมิใช่เพราะกำลังของตน  ความสามารถของตน  สติปัญญาของตน  ความรอบคอบของตน  การมองการณ์ไกลของตน   และมิใช่ความเป็นเลิศของตนในด้านใดด้านหนึ่ง   แต่ท่านยืนยันชัดเจนว่า   ที่เกิดผลสำเร็จเช่นนี้เพราะพระวิญญาณของพระเจ้าสถิตอยู่ด้วย  เป็นกำลัง และ พระปัญญาในการทำงานของท่าน   แท้จริงแล้วที่งานสำเร็จเช่นนี้เพราะพระคริสต์เองต่างหากที่ทรงกระทำพระราชกิจดังกล่าวในชีวิตของคนที่ไม่ใช่ยิว   ที่พระคริสต์ทรงหนุนเสริมเพิ่มพลังให้เปาโล กระทำพันธกิจด้วยความสัตย์ซื่อ  เป็นพยานชีวิตทั้งการกระทำการงานและคำพูดที่เหมาะสมกับชีวิตของคนไม่ใช่ยิวเหล่านั้น   จนกลุ่มคนกลุ่มนี้ยอมรับเชื่อศรัทธาว่าพระเยซูคริสต์ทรงเป็นพระผู้ช่วยให้รอดและเป็นเจ้านายหรือองค์พระผู้เป็นเจ้าในชีวิตประจำวันของเขา

การที่เปาโล บรรลุความสำเร็จในพันธกิจที่กระทำเพราะ  เปาโลรู้แต่เริ่มต้นกระทำพันธกิจว่า   งานนี้ไม่ใช่งานที่ตนเองอยากทำหรือต้องการทำ   แต่รู้ว่านี่เป็นการทรงเรียกของพระคริสต์ให้กระทำตามพระประสงค์ของพระองค์คือการประกาศให้คนที่ไม่ใช่ยิวได้รู้ถึงพระกิตติคุณของพระเยซูคริสต์   ประการหลักคือ สำนึกชัดแจ้งว่างานที่ทำไม่ใช่ทำตามใจปรารถนาของตนเอง   ทำตามนิมิตหมายของตนเอง   ทำตามแผนงานในใจของตนเอง   แต่สิ่งแรกคือทำตามพระประสงค์ของพระคริสต์   ต้องแน่ชัดก่อนว่า ที่พระคริสต์ทรงเรียกให้เรามาทำพันธกิจชิ้นนี้พระองค์มีพระประสงค์อะไร?   พระองค์ต้องการให้อะไรเกิดขึ้น?   พระองค์ต้องการให้บรรลุความสำเร็จเช่นไร?

จากนั้น  จึงพิจารณาและสรรหาทรัพยากรด้านต่างๆ ที่มีอยู่ในงานที่ตนทำ   ไม่ว่าทรัพยากรบุคคล  ทรัพยากรวัตถุ  วัสดุอุปกรณ์   ทรัพยากรธรรมชาติ   ทรัพยากรความสัมพันธ์   สติปัญญา  ความสามารถ   ทรัพยากรเวลา  และ ฯลฯ  ใช้สิ่งที่มีอยู่เหล่านี้ในการทำงานที่รับผิดชอบที่เสริมสร้างให้งานพันธกิจบรรลุตามพระประสงค์ของพระคริสต์   เมื่อเราทำเช่นนี้เราต้องไม่ลืมว่า   พระคริสต์ทรงสัญญาที่จะให้พระวิญญาณบริสุทธิ์มาสถิตอยู่กับเรา  เป็นกำลัง  เป็นนิมิตหมายในการชี้นำในการขับเคลื่อนพันธกิจในการงานที่เรารับผิดชอบไปตามพระประสงค์ของพระคริสต์

แต่บ่อยครั้งเรามักคิดว่า พระเจ้าจะทรงกระทำเช่นนี้ผ่านชีวิตและการงานของคนอย่างเปาโล  ศาสนาจารย์  ศิษยาภิบาล   ผู้ประกาศข่าวประเสริฐ  มิชชันนารี  หรือพวกทำงานพัฒนาหรือปฏิรูปสังคมเท่านั้น    พระเจ้าคงไม่ทำงานผ่านชีวิต “คริสเตียนสามัญธรรมดา” อย่างผม   ถ้าผมจะทำพันธกิจพระองค์คงปล่อยให้ผมงมโข่งทำไปตามความสามารถอันจำกัดที่มีอยู่   และทำนายในใจไว้ก่อนเลยว่า “ไม่เกิดผลแน่ๆ”  และนี่คือจุดผิดพลาดและอ่อนแอของคริสเตียนในปัจจุบัน   เพราะมีหลักคิดหลักเชื่อในทำนองนี้

ความจริงแล้ว   พระวิญญาณบริสุทธิ์ได้สถิตในชีวิตของผู้เชื่อทุกคน   พระคริสต์จะทรงทำพระราชกิจของพระองค์โดยผ่านการทำงานของพระวิญญาณบริสุทธิ์ในชีวิตของเราแต่ละคนในแต่ละวัน   อยู่ที่เราแต่ละคนจะพร้อมเปิดชีวิตทั้งชีวิตให้พระองค์ทรงใช้ในพระราชกิจในวันนั้นๆ หรือไม่?   ถ้าเราเปิดชีวิตของเราถวายให้พระคริสต์ทั้งชีวิต   พระองค์จะทรงหนุนเสริมเพิ่มพลังชีวิตให้เราแต่ละคนเป็นตัวแทนของพระคริสต์ในที่ทำงานในแต่ละสถานการณ์ชีวิตประจำวันของเรา  ไม่ว่าจะเป็นในตลาดซื้อมาขายไป  ในธนาคารสถาบันการเงิน  ในตลาดหุ้น  ในบริษัท   ท่ามกลางตลาดนัดถนนคนเดิน   ในโรงเรียน  ในโรงพยาบาล  ในชั้นเรียนทั้งโรงเรียน และ มหาวิทยาลัย  ในหมู่บ้าน  ในชุมชน   ถ้าเราเปิดชีวิตทั้งหมดถวายแด่พระองค์และทูลขอพระองค์กระทำพระราชกิจของพระองค์ผ่านชีวิตของเราในแต่ละวัน   ไม่ว่าสถานการณ์ชีวิตจะมีสภาพเช่นใดก็ตาม  

พระคริสต์จะใช้ชีวิตของเราเป็นตัวแทนในการกระทำพระราชกิจของพระองค์ในวันนี้ครับ!

ประเด็นสำหรับการใคร่ครวญ

1. ท่านเคยมีประสบการณ์ชีวิตที่พระคริสต์ทรงกระทำพระราชกิจของพระองค์ผ่านชีวิตของท่านหรือไม่?

2. ในครั้งนั้นเรื่องเป็นอย่างไร  และ  ท่านมีประสบการณ์เช่นไร?

3. อะไรที่ “ฉุด” “รั้ง” “หน่วงเหนี่ยว”  ชีวิตของท่านในการที่จะมีชีวิตที่พระคริสต์ทรงกระทำกิจผ่านชีวิตของท่านในทุกขณะ?

ใคร่ครวญภาวนา

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพระองค์   ขอบพระคุณพระองค์สำหรับข่าวดีที่รู้ว่าพระองค์ทรงสถิตในชีวิตของข้าพระองค์  และทรงทำงานผ่านทางพระวิญญาณบริสุทธิ์   และขอบพระคุณพระองค์ที่ทรงเลือกข้าพระองค์เพื่อทำพระราชกิจตามพระประสงค์ของพระองค์ในแต่ละวัน

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า   ในวันนี้โปรดกระทำพระราชกิจของพระองค์ในชีวิตและผ่านชีวิตข้าพระองค์  ในเวลาที่ข้าพระองค์ทำงานต่างๆ  หรือ  ในเวลาที่ข้าพระองค์เป็นเพื่อนและให้คำแนะนำแก่เพื่อน  หรือในเวลาที่นั่งเขียนงานในแต่ละวัน

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า   โปรดทำพระราชกิจในชีวิตข้าพระองค์  ไม่ว่าเมื่อข้าพระองค์อยู่ในชุมชน  หรืออยู่ในห้างสรรพสินค้า  หรืออยู่ในตลาดสด  หรือต้องพูดคุยปรึกษากับเพื่อนร่วมงาน  กับหัวหน้างาน   หรือในการทำงานเพื่อรับผิดชอบต่อสังคมชุมชน  

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า   โปรดทำพระราชกิจผ่านชีวิตของข้าพระองค์เมื่ออยู่ในคริสตจักร   ถึงแม้ในเวลาที่ข้าพระองค์ไม่มีบทบาทรับผิดชอบงานเฉพาะใดๆ   โปรดประทานสายตาที่จะมองเห็นถึงสิ่งที่พระองค์ต้องการใช้ข้าพระองค์กระทำตามพระประสงค์ของพระองค์

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า   โปรดทำพระราชกิจในข้าพระองค์ เมื่อข้าพระองค์อยู่ที่บ้าน   โปรดประทานพระปัญญาแก่ข้าพระองค์ที่จะเป็นผู้ปกครองที่เสริมสร้างชีวิตของบุตรหลาน   โปรดช่วยข้าพระองค์ที่จะรักและเอาใจใส่แต่ละคนในครอบครัวด้วยความรักเมตตาของพระคริสต์   โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเวลาที่ข้าพระองค์วุ่นวายใจ  อารมณ์บูด

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า   โปรดกระทำพระราชกิจของพระองค์ในทุกส่วนทุกมิติในชีวิตข้าพระองค์   เพื่อพระนามของพระองค์จะได้รับการยกย่องและสรรเสริญ    อาเมน

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

วันนี้ท่านทำงานให้ใคร?

หลายคนบอกว่า ถ้ามีงานทำก็ขอบพระคุณพระเจ้าแล้ว   ในยุคที่เศรษฐกิจย่ำแย่เช่นนี้  เพื่อนบางคนบอกผมว่า  ถ้าเราขืน “เลือก(งาน)มาก  จะยากนาน”   หรือ  หลายต่อหลายคนพยายามรักษางานที่ตนทำไม่ให้มีอันต้องหลุดลอยไปจากมือ   ถึงแม้จะบ่นว่าไม่พอใจเจ้านายมากน้อยแค่ไหนก็ตาม

การทำงานของเรามิใช่เป็นเครื่องบ่งบอกถึงความสัมพันธ์ของเรากับนายจ้างและเพื่อนร่วมงานของเราเท่านั้น  แต่เป็นเครื่องบอกชัดถึงความสัมพันธ์ของเรากับพระเจ้าด้วย    สำหรับคริสเตียนแล้วในการทำงานอาชีพรวมไปถึงงานรับจ้างต่างๆ แท้จริงแล้วเป็นการกระทำเพื่อรับใช้องค์พระผู้เป็นเจ้า   เราได้รับการวางรากฐานทางความเชื่อว่า  ไม่ว่านายจ้างของเราจะเป็นใคร หรือ เป็นคนอย่างไรก็ตาม   เจ้านายที่แท้จริงที่ใช้เราทำงานคือพระเยซูคริสต์   และผลการทำงานของเราแต่ละคนจะทำให้รู้ว่าใครคือเจ้านายตัวจริงของเรา   พระคัมภีร์บอกเราไว้ชัดเจนว่า “ไม่ว่าพวกท่านจะทำสิ่งใด ก็จงทำด้วยความเต็มใจเหมือนทำถวายองค์พระผู้เป็นเจ้า ไม่ใช่เหมือนทำต่อมนุษย์” (โคโลสี 3:23 ฉบับมาตรฐาน)

นั่นหมายความว่า เรามิใช่คนทำงานที่ทำงานดีทำงานหนักเมื่อทำต่อหน้าเจ้านายที่ว่าจ้างเราเท่านั้น  “...แต่ทำด้วยจริงใจโดยความเกรงกลัวองค์พระผู้เป็นเจ้า” (ข้อ 22)   นี่หมายความว่าในการทำงานของเราต้องกระทำด้วยสำนึกในความคิดของเราเสมอว่า   ที่เราทำงานมิใช่พยายามทำงานให้ผ่านๆ ไปเท่านั้น   แต่ทำให้ดีที่สุด ให้เกิดคุณค่าสูงสุดเพื่อเป็นการถวายเกียรติแด่พระเจ้า   

คนของพระเจ้าเมื่อทำงานจะมีภาพของพระคริสต์อยู่ข้างหน้าการทำงานของตนเสมอ  ไม่ว่าจะเป็นโครงการ  งานตามคำสั่ง  หรืองานประจำที่ต้องทำให้สำเร็จในแต่ละสัปดาห์   สิ่งตอบแทนที่เราจะได้รับจากการทำงานของเรามิเพียงแต่ค่าจ้าง เงินเดือน  ค่าแรงของเราเท่านั้น   แต่เรายังเชื่อมั่นว่าเราได้รับพระพรที่มากกว่าเงินทองจากองค์พระผู้เป็นเจ้าด้วย   เมื่อเราทำงานอย่างดี   เราจะกระทำด้วยการชื่นชมยินดีในองค์พระผู้เป็นเจ้า   ไม่ว่านายจ้างของเราจะชื่นชม ยอมรับ  และเห็นผลงานที่ดีเยี่ยมนั้นหรือไม่ก็ตาม

ดังนั้น  ในวันนี้  ในสัปดาห์นี้ให้เรามุ่งมั่นตั้งใจในการทำงานให้เกิดผลดีมีคุณค่าสูงสุด   จงเป็นคนทำงานที่ดีและทำดีที่สุดในงานที่ท่านทำ   แต่รู้ตระหนักชัดว่า   งานทั้งสิ้นที่ท่านทำนั้น  “ท่านกำลังรับใช้พระคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้า” (ข้อ 24)

ประเด็นสำหรับใคร่ครวญและสนทนาในกลุ่ม

1) ท่านเคยมีประสบการณ์การทำงานอาชีพด้วยสำนึกในการถวายเกียรติแด่พระเจ้าหรือไม่?   เป็นงานอาชีพอะไร?   เกิดผลอย่างไรบ้าง?

2) จากประสบการณ์ของท่าน   การทำงานอาชีพที่สำนึกเสมอว่าเป็นการทำเพื่อถวายพระเกียรติแด่พระเจ้า   ให้ผลที่แตกต่างจากการทำงานอาชีพเท่านั้นอย่างไร?   ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น

3) โปรดให้คำแนะนำว่า  เราจะตระหนักรู้เสมอในความคิดจิตใจของเราว่า  เราทำงานอาชีพเพื่อถวายเกียรติแด่พระเจ้าได้อย่างไร?  (มีวิธีการอย่างไรบ้าง?)

4) วันนี้   ท่านจะทูลอธิษฐานต่อพระเจ้าในอาชีพการงานที่ท่านต้องกระทำว่าอย่างไรบ้าง?

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.emmaus@gmail.com

081-2894499