ผู้นำที่มั่นคงมั่นใจ

ความรู้สึกที่มั่นคงมั่นใจเป็นรากฐานของภาวะผู้นำที่เข้มแข็งกล้าหาญ

เวลาใดที่เราเกิดความรู้สึกว่า ชีวิตไม่มั่นคง เราก็จะไม่มั่นใจในพันธกิจที่เรารับใช้   และเมื่อใดที่เกิดความยากลำบากขึ้นในพันธกิจการงานที่เราทำและรับผิดชอบ เช่น  คนที่เราทำงานด้วยเริ่มไม่ชอบเรา  ต่อต้าน ว่าร้ายเรา  เมื่อแหล่งทุนที่สนับสนุนงานที่เราทำกำลังลดน้อยถอยลง หรือ กำลังจะถอนตัว   หรือ เมื่อคุณธรรมจริยธรรมในองค์กรเกิดการไถลไหลลื่นลง   เมื่อคนอื่นปฏิเสธเรา   เราก็จะเกิดความรู้สึกที่ไม่มั่นคง ทำให้เกิดความไม่มั่นใจในภาวะผู้นำของตน

การที่เราเกิดความรู้สึกที่ไม่มั่นคงและมั่นใจเช่นนี้   สิ่งที่จะแทรกซึมและถาโถมบ่อนทำลายจิตใจของเราคือ “ความกลัว”   และความกลัวนี้เองที่กลายเป็นตัวถล่มทำลายภาวะผู้นำของเรา

ให้เราพิจารณาเรียนรู้จากเรื่องในพระธรรม 2 ซามูลเอล 12:9  “ทำไม​เจ้า​ดู​หมิ่น​พระ​วจนะ​ของ​พระ​ยาห์​เวห์? ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สาย​พระ​เนตร​ของ​พระ​องค์ เจ้า​ประหาร​อุรี​ยาห์​คน​ฮิต​ไทต์​ด้วย​ดาบ เอา​ภรรยา​ของ​เขา​มา​เป็น​ภรรยา​ของ​เจ้า และ​ฆ่า​เขา​เสีย​ด้วย​ดาบ​ของ​คน​อัม​โมน” (มตฐ.)

ลองจินตนาการดูว่า อะไรจะเกิดขึ้นถ้า ผู้เผยพระวจนะนาธันเกิดความไม่มั่นคงและมั่นใจที่จะเผชิญหน้ากับกษัตริย์ดาวิดในสิ่งที่กษัตริย์ได้กระทำผิด   ซึ่งน่าจะเป็นเช่นนั้น   เพราะเหตุการณ์ครั้งนี้ดาวิดได้วางแผนไว้อย่างรอบคอบ แนบเนียน   ยิ่งกว่านั้น เวลานั้นดาวิดกำลังเป็นวีรบุรุษของคนอิสราเอลทั้งประเทศ   ทุกคนรู้ว่าดาวิดคือผู้นำความมั่นคง มั่งคั่ง  และความยั่งยืนมาสู่ประเทศชาติ   และแน่นอนถ้าประชาชนต้องเลือกว่าจะสนับสนุนใครระหว่างดาวิด กับ นาธัน  ประชาชนอิสราเอลจะเลือกข้างกษัตริย์ดาวิดอย่างแน่นอน

ประการสุดท้าย   ถ้ามองในเชิงแผนการ  ดาวิดได้วางแผนแบบที่แยบยล   ให้ทหารคนเผ่าอาโมนเป็นคนฆ่าอุรียาห์   อาวุธที่ฆ่าอุรียาห์ไม่ใช่อาวุธของดาวิด   แน่นอนครับ นาธันต้องรู้สึกความไม่มั่นคง และมีความหวั่นไหวอย่างเต็มที่ที่จะเข้าไปเผชิญหน้ากับกษัตริย์ดาวิด   แน่นอน นาธัน คิดค่าราคาถึงสิ่งที่ดาวิดอาจจะโต้ย้อนกลับมานั้นจะรุนแรงแค่ไหน

แต่คำถามคือ  อะไรล่ะครับที่ทำให้นาธันมีความมั่นคงและมั่นใจที่เข้าไปเผชิญหน้ากับดาวิดในวัง?   ผู้นำคริสตชนปัจจุบันจะมีความมั่นคงและมั่นใจในภาวะผู้นำอย่างนาธันได้อย่างไรครับ?

ที่ผู้เผยพระวจนะนาธันทำเช่นนี้ได้   เพราะเขาไม่ใช่คนอีกขั้วที่ต่างจากดาวิด   มิใช่เพราะเขาเป็นคนหนึ่งในขั้วของดาวิด  แต่เขามั่นใจเช่นนี้ได้เพราะเขารู้ว่า เขาเป็นคนรับใช้พระเจ้า   และที่เขาทำทำในนามของพระเจ้า

ท่านคิดเห็นอย่างไรในเรื่องนี้ครับ?    และภาวะผู้นำแบบนาธันจะมีในผู้นำสภาคริสตจักรได้ไหมครับ?

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

Prasit.emmaus@gmail.com; 081 289 4499

อึด ฮึด มั่นคง เข้มแข็งด้วยความรับผิดชอบ

อึด ฮึด มั่นคงเข้มแข็ง

ผู้นำที่ทรงประสิทธิภาพมิใช่ผู้นำที่ไม่เคยล้มเหลว  แต่เขาจะไม่ยอมให้ผลความผิดพลาดล้มเหลวที่เขาทำฉุดกระชากลากเขาให้จมดิ่งลงในผลแห่งความล้มเหลวต่างหาก   อย่างเช่น  โมเสส  กษัตริย์ดาวิด เปโตร  เปาโล  และอีกหลายคน ซึ่งความผิดพลาดในชีวิตของผู้นำดังกล่าวที่คล้ายใกล้เคียงกันคือ  การตัดสินใจทำตามใจปรารถนาของตน ตามความนึกคิดของตนเองในด้านหนึ่ง  ในอีกด้านหนึ่งเมื่อผู้นำเหล่านี้กระทำผิดพลาดเขาไม่จมจ่อมอยู่ในความผิดพลาดแต่ใช้เวลาในการใคร่ครวญประสบการณ์ชีวิตที่ผ่านมาว่าอะไรทำให้เขาตกอับผิดพลาดลง   และลักษณะที่สามคือ  ผู้นำเหล่านี้จะไม่ยอมละทิ้งความหวังใจในพระเจ้า (แต่ไม่ใช่ความดื้อรั้นไม่ยอมรับความผิดพลาด สูญเสีย ไม่ยอมรับการเปลี่ยนแปลง)

ประการสำคัญคือเมื่อผู้นำเหล่านี้ประสบกับความผิดพลาดล้มเหลว   เขาจะไม่ยอมให้จิตใจของเขาต้องจมดิ่งลงลึกทางด้านอารมณ์ความรู้สึกกับการสูญเสียที่เกิดขึ้น   ประการที่สองผู้นำเหล่านี้ยอมถ่อมและสงบจิตใจของตนลงเพื่อจะเรียนรู้จากบทเรียนของความผิดพลาดล้มเหลว   เพื่อตนจะไม่กระทำผิดซ้ำสองซ้ำสาม   แต่กลับใช้บทเรียนนั้นในการวางแผนชีวิตที่ดีที่พร้อม ลุกขึ้น ในการเผชิญหน้าในครั้งต่อไป

คำถามเพื่อการใคร่ครวญ

1. ในฐานะที่ท่านเป็นผู้นำ   ท่านมีแผนการอย่างไรบ้างที่จะเพิ่มพูนทวีคูณความพยายามของท่านเพื่อพลิกสถานการณ์ของการสูญเสีย หรือ ควบคุมให้เกิดความสูญเสียน้อยที่สุด?

2. ท่านจะทำอย่างไรที่จะใช้ความผิดพลาดสูญเสียที่เกิดขึ้นให้กลับกลายเป็นพลังขับเคลื่อนให้ท่านมุ่งไปข้างหน้า?

ความรับผิดชอบ

ผู้นำที่ทรงประสิทธิภาพคือผู้นำที่มีความรับผิดชอบ   เมื่อเกิดความผิดพลาด ล้มเหลว และสูญเสียขนาดใดก็ตาม   ในฐานะที่เป็นผู้นำเขาพร้อมที่จะเป็นผู้ที่มีความรับผิดชอบต่อผลที่เกิดขึ้น   จะไม่ยอมที่จะแก้ตัวเฉไฉด้วยเหตุผลและอำนาจ   จะไม่มองหา “แพะ” มารับบาป   ไม่โยนความผิดไปให้ผู้อื่นเพื่อฟอกตนเองให้เป็นคนบริสุทธิ์   แต่ออกมาข้างหน้ารับผิดชอบต่อผลที่เกิดขึ้นด้วยตนเองในฐานะผู้นำ  และมิใช่การรับผิดชอบต่อความผิดพลาดสูญเสียที่เกิดขึ้นเท่านั้น   แต่ผู้นำที่ทรงประสิทธิ์ภาพจะใช้สถานการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นให้เกิดการรวมจิตรวมใจกันเพื่อจะพลิกสถานการณ์แห่งการสูญเสียสู่การเสริมสร้างสถานการณ์ที่สร้างสรรค์ร่วมกัน

คำถามเพื่อการใคร่ครวญ

1. อะไรคือความทุกข์ยากลำบาก และ ความรับผิดชอบที่ท่านไม่อยากจะรับ  แต่จะช่วยขับเคลื่อนทีมงาน/องค์กรของท่านมุ่งไปข้างหน้า?

2. ในฐานะผู้นำ  ท่านถูกจ้องมองเสมอ   ผู้คนจะสนใจใส่ใจว่าท่านใช้อำนาจและอิทธิพลจัดการเช่นไร   ใครบ้างที่กำลังจ้องมองท่าน?   และพวกเขาเห็นอะไรบ้าง?

นักประวัติศาสตร์ David McCullough  กล่าวถึงอดีตประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา จอร์จ  วอชิงตัน ไว้ว่า...

“จอร์จ วอชิงตัน มิใช่คนฉลาดปราดเปรื่องในด้านการวางแผนกลยุทธ์  ไม่ใช่คนที่มีวาทศิลป์หวานคม  แล้วก็ไม่ใช่คนที่มีความคิดสติปัญญาโดดเด่นกว่าผู้คนทั่วไป   ในสถานการณ์วิกฤติหลายครั้งที่เขาลังเลในการตัดสินใจ   เขาเคยตัดสินใจผิดพลาดรุนแรง   แต่ประสบการณ์ชีวิตเป็นครูผู้ยิ่งใหญ่ของเขาตั้งแต่ครั้งเมื่อเป็นเด็ก   และในสงครามกลางเมืองของอเมริกาคือสนามทดสอบชีวิตของเขา  เขาเรียนรู้จากประสบการณ์โดยตรง  เหนือสิ่งอื่นใด  จอร์จ วอชิงตันจะไม่ยอมแพ้ในทุกสถานการณ์ที่คับขัน”  

หลายสิ่งสำคัญไม่มีใน จอร์จ วอชิงตัน   แต่เราพบสิ่งเด่นชัดที่มีในความเป็นผู้นำของเขาคือ  จอร์จ วอชิงตัน มีความ “อึด ฮึด มั่นคง เข้มแข็งด้วยความรับผิดชอบ” ครับ

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

กล้าที่จะยืนหยัดอย่างมั่นคง

กษัตริย์ทรงประทานอาหารและเหล้าองุ่นจากโต๊ะเสวยแก่คนเหล่านี้(ดาเนียล และ เพื่อนจากยูดาห์)ทุกวัน และให้พวกเขารับการฝึกฝนตลอดสามปี หลังจากนั้นจึงเข้ารับราชการ...(ดาเนียล 1:5 อมตธรรม)

แต่ดาเนียลตั้งปณิธานไว้ว่าจะไม่ยอมให้ตนเองเป็นมลทินเพราะเครื่องเสวยทั้งอาหารและเหล้าองุ่น จึงขออนุญาตจากหัวหน้ากรมวังที่จะไม่ทำให้ตนเองเป็นมลทินอย่างนั้น พระเจ้าทรงบันดาลให้หัวหน้ากรมวังชอบพอและเห็นใจดาเนียล แต่เขาบอกดาเนียลว่า “เรากลัวเจ้าเหนือหัวซึ่งเป็นผู้ประทานอาหารและเครื่องดื่มให้พวกเจ้า หากเราปล่อยให้พวกเจ้าซูบซีดกว่าชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกัน พระองค์คงตัดหัวเราเพราะพวกเจ้า” (ดาเนียล 1:8-10 อมตธรรม)

ดาเนียลและเพื่อนอีกสามคนถูกคัดเลือกไปจากยูดาห์ (ประมาณปี 605 กคศ.) เกณฑ์การคัดเลือกคือ เป็นคนหนุ่มที่มีเชื้อสายสูง รูปร่างหน้าตาดี ฉลาดพร้อมที่จะเรียนรู้ มีไหวพริบ ปฏิภาณ เชี่ยวชาญในสรรพปัญญา มีความรู้ความเข้าใจและความสามารถเพื่อที่จะปฏิบัติหน้าที่ในพระราชวังของกษัตริย์ แล้วให้สอนภาษาและวรรณคดีของชาวบาบิโลน และนี่คือกระบวนการหล่อหลอมกรอบคิดและการดำเนินชีวิตแบบบาบิโลนท่ามกลางกระแสวัฒนธรรมที่แข็งและแรงในสังคมใหม่ของดาเนียลและเพื่อนทั้งสามในบาบิโลน

จากนั้น ใช้กระบวนการเปลี่ยนชื่อให้เป็นภาษาของบาบิโลน นี่มีความหมายว่า บัดนี้ทั้งสี่อยู่ใต้สิทธิอำนาจของเนบูคัดเนสซาร์ ยิ่งกว่านั้น ชื่อใหม่เหล่านี้ยังมีชื่อของพระเจ้าที่ชาวบาบลิโลนนับถือเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย เช่น ดาเนียล ในภาษาฮีบรูแปลว่า “พระเจ้าทรงเป็นผู้พิพากษา(ของข้าพเจ้า)” ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นภาษาบาบิโลนว่า เบลเทชัสซาร์ ซึ่งมีความหมายว่า “พระเบล(มาร์ดุค)ปกป้องชีวิต(ข้าพเจ้า)” เป็นต้น นี่เป็นกระบวนการครอบงำความคิด ความเป็นตัวตนหรืออัตลักษณ์ของทั้งสี่ และเขย่าลงลึกถึงรากฐานชีวิตของพวกเขาอย่างท้าทายด้วยอำนาจที่แข็งแกร่งยากจะปฏิเสธได้(ดูข้อ 6-7)

ยิ่งกว่านั้น กระแสวัฒนธรรมใหม่ที่มาถึงทั้งสี่คนนั้น เป็นทั้งเกียรติ ศักดิ์ศรี โอกาส อำนาจ ชนชั้นอภิสิทธิชน ที่คาดหวังที่จะให้พวกเขายอมให้ชีวิตของตนไต่เต้าไปตามกระแสดังกล่าว เพื่อประโยชน์และโอกาสแห่งตน

แต่ทำไม ดาเนียลถึงตั้งปณิธานว่า “จะไม่ยอมตนเองเป็นมลทิน เพราะเครื่องเสวยทั้งอาหารและเหล้าองุ่น” ผมเคยคุยกับคริสเตียนไทย บางท่านได้ให้ความเห็นว่า เพราะดาเนียลและเพื่อนไม่ยอมดื่มเหล้า นี่คงเอามาตรฐานคริสเตียนไทยเป็นเครื่องวัด เพราะในวัฒนธรรมยิวเขาดื่มเหล้าองุ่น เขายังปลูกองุ่น มีบ่อย่ำและมีการหมักเหล้าองุ่น และในงานเลี้ยงสมรสที่คานา เขาก็มีความสุขกับการดื่มเหล้าองุ่นที่พระเยซูคริสต์ได้ทำการอัศจรรย์

ที่ดาเนียลและเพื่อนยืนยันไม่ยอมตนเองเป็นมลทินจากอาหารที่กษัตริย์พระราชทานมานั้นเพราะ อาหารที่มาจากโต๊ะเสวยของเนบูคัดเนสซาร์ เป็นอาหารที่ผ่านการถวายแก่รูปเคารพ เหล้าองุ่นส่วนหนึ่งก็ใช้เทถวายบนแท่นบูชาของพระต่างชาติ ส่วนเนื้อสัตว์เหล่านั้นมิได้รับการเชือดอย่างถูกต้องตามพระบัญญัติ นี่เป็นความกล้าหาญอย่างยิ่งในการยืนหยัดความเชื่อศรัทธาของทั้งสี่อย่างมั่นคง นอกจาก การที่ปฏิเสธอาหารที่ดีที่สุดที่กษัตริย์พระราชทานให้แล้ว ยังบอกและยืนยันชัดเจนว่า ตนจะไม่ยอมปล่อยตนให้ลื่นไหลไปตามกระแสวัฒนธรรมใหม่ของสังคม กระแสวัฒนธรรมที่มีพวกมากลากไป การยืนหยัดมั่นคงบนรากฐานความเชื่อศรัทธานอกจากกระทบต่อความมั่นคงปลอดภัยของชีวิตแล้ว พวกเขาต้องยอมที่จะทนทุกข์และเสียสละด้วย พวกเขามิได้เรียกร้องให้มีการเชือดสัตว์อย่างถูกต้องตามพระบัญญัติเพื่อพวกเขาจะได้รับประทานเนื้อสัตว์ได้ แต่พวกเขากลับยอมที่จะรับประทานอาหารที่มีแต่ผักและดื่มแต่น้ำ(ดูข้อ 12)

ทุกวันนี้ การดำเนินชีวิตของเราในที่ทำงาน ในตลาดการค้า ในสังคมชุมชนของเรา เราได้สำแดงการยืนหยัดอย่างมั่นคงตามความเชื่อศรัทธาของเราและแสดงอัตลักษณ์ความเป็นสาวกของพระเยซูคริสต์หรือไม่ หรือเรายอมตนให้ลื่นไหลไปตามกระแสวัฒนธรรมแบบทุนนิยม ประโยชน์นิยม อำนาจนิยม บริโภคนิยม(ดำน้ำกินตามกระแส, ทำไมคนอื่นยังทำได้) โอกาสใครโอกาสมัน(เราไม่ว่ากัน??)

เรากล้าที่จะยืนหยัดการดำเนินชีวิตบนรากฐานพระกิตติคุณของพระเยซูคริสต์ด้วยความสัตย์ซื่อ หรือ กลัวว่าตนจะเสียโอกาสและเสียผลประโยชน์ มิได้เกรงกลัวว่าจะดำเนินชีวิตที่ผิดเพี้ยนไปจากพระประสงค์แต่กลัวว่าคนอื่นจะมองว่าตนเอง “โง่” (เพราะน้ำขึ้นไม่รีบตัก) การที่เราต้องลุยตามกระแสวัฒนธรรมเช่นทุกวันนี้แสดงออกถึงความเสื่อมและผุกร่อนในความเชื่อศรัทธาของเรา ลึกๆ แล้ว เราไม่ไว้ใจพระเจ้าอีกต่อไป แต่เราไว้ใจ เงินทอง ทรัพย์สิน อำนาจ พวกพ้อง และโอกาสที่จำเป็นต้องใช้ในชีวิตข้างหน้า

Chaim Potok นักเขียนชาวยิวเคยกล่าวไว้ว่า ผู้นำที่แท้จริงจะไม่ยอมตนให้ถูกกลืนเข้าไปในกระแสสังคมที่ตนว่ายวนอยู่นั้น... ผู้นำที่สัตย์ซื่อและมั่นคงจะเลือกยืนมั่นบนจุดที่ถูกต้อง ต่อต้านและทวนกระแสความนึกคิดและการกระทำที่ผิดเพี้ยนแต่เป็นที่นิยมยอมรับของสังคม

อัตลักษณ์ความเป็นคริสตชนในที่ทำงาน ในตลาดการค้า ในสังคมชุมชนโลก จะไม่ถูกกระแสสังคมดูดดึงกลืนจนเป็นเหมือนกระแสวัฒนธรรมสังคมทันสมัยและบริโภคนิยม ประโยชน์นิยมและอำนาจนิยม คริสตชนต้องเลือกระหว่างตำแหน่งที่สูงขี้นกับคุณค่าและสัมพันธภาพในครอบครัว ต้องเลือกระหว่างความมั่นคงหน้าที่การงานกับความสัตย์ซื่อต่อครอบครัว ต้องเลือกระหว่างชื่อเสียงเกียรติยศกับการกระทำที่ให้เกียรติและสรรเสริญพระเจ้า ต้องเลือกระหว่างการทุ่มเทชีวิตเพื่อความสำเร็จและความพอใจในตนเองกับการตอบสนองต่อพระประสงค์ของพระเจ้า ต้องเลือกการกระทำทุกอย่างที่จะได้ กับการกระทำทุกอย่างที่จะให้

เมื่ออ่านเรื่องราวของดาเนียล ผมนั่งลงถามตนเองว่า ถ้าดาเนียลไม่ยืนหยัด สัตย์ซื่อ และมั่นคงในชีวิตเช่นนี้ เรื่องราวของดาเนียลจะจบลงอย่างไร เขาจะมุ่งทำตามสิ่งที่กษัตริย์ต้องการให้เขาทำ แต่ไม่แคร์พระประสงค์ของพระเจ้า แล้วอะไรจะเกิดขึ้นกับดาเนียลและเพื่อนของเขา จุดจบของเรื่องนี้จะเป็นเช่นไร?

มาร์ติน ลูเธอร์คิงส์ จูเนียร์ ได้กล่าวว่า “คนกล้าหาญจะยืนหยัดเผชิญหน้ากับความกลัว ดังนั้น เขาจึงสามารถควบคุมความกลัว ส่วนคนขี้ขลาดนั้นพยายามทุกหนทางที่จะหลีกลี้หนีสิ่งที่ตนกลัว ดังนั้น เขาจึงถูกครอบงำโดยความกลัว”

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง
บ้านแม่แก้ดน้อย สันทราย เชียงใหม่

สงบ มั่นคง ไม่ใช่รีบเร่ง

“กำลังของเจ้าจะอยู่ในความสงบ และความไว้วางใจ” อิสยาห์ 30:15

ความใจร้อนทั้งสิ้นทำลายสิ่งที่ดี
ความสงบ นิ่ง สร้างสรรค์สิ่งดี
และในเวลาเดียวกันยังยับยั้งและกำราบสิ่งชั่วร้ายด้วย

เมื่อมนุษย์ต้องการทำลายล้างสิ่งที่ชั่วร้าย
เขามักรีบเร่งกระทำการล้างผลาญสิ่งที่ชั่ว
แต่นั่นเป็นการผิด

สิ่งแรกในการหยุดยั้งและทำลายสิ่งที่ชั่วคือ
เจ้าจงสงบและมั่นคง และจงรู้เถิดว่าเราคือพระเจ้า
จากนั้นท่านจงกระทำเฉพาะสิ่งที่พระเจ้าตรัสบอกให้ท่านทำเท่านั้น

ท่านจงสงบและมั่นคงในพระเจ้า
การสงบมั่นคงคือการไว้วางใจที่เป็นรูปธรรม
และเป็นการกระทำด้วย

มีเพียงการไว้วางใจอย่างเต็มที่เท่านั้นที่จะช่วยรักษาความสงบมั่นคงในคนนั้นได้
อย่ากลัวหรือหวั่นวิตกสภาพการณ์รอบข้าง หรือ ความยากลำบาก
เพราะนั่นจะช่วยให้ท่านมีความสงบในชีวิต

ตามกระแสแห่งโลกนี้สอนท่านให้รีบเร่ง
แต่ผู้ที่อยู่กับพระเจ้าจะเรียนรู้การสงบมั่นคง

จงรู้เถิดว่า ทุกกิจกรรมงานใหญ่ที่มนุษย์กระทำเพื่อพระเจ้า
เริ่มต้นที่พระองค์ทรงกระทำกิจในจิตวิญญาณของแต่ละคนที่จะทำงานเพื่อพระองค์