เรียนรู้ที่จะพอใจในทุกสถานการณ์

เรื่องเล่าว่า... มีนักธุรกิจอุตสาหกรรมที่มั่งคั่งคนหนึ่ง   เมื่อเขาเดินผ่านชาวประมงในวันหนึ่ง   เขารู้สึกรำคาญใจที่พบว่า ชายชาวประมงคนนั้นนั่งขี้เกียจอยู่ข้างเรือของเขา   แทนที่จะออกเรือไปในทะเล   นักธุรกิจผู้มั่งคั่งคนนั้นจึงถามชาวประมงคนนั้นว่า   “ทำไมคุณไม่ออกเรือไปหาปลา?”

ชายชาวประมงตอบว่า   “เพราะวันนี้ฉันจับปลาได้เพียงพอแล้ว”

นักธุรกิจถามต่อไปว่า   “ทำไมคุณไม่จับปลาให้ได้มากกว่าที่ต้องการล่ะ?   คุณยังจับปลาได้อีกมากมาย”

ชายชาวประมงตอบว่า  “แล้วฉันจะเอาปลาที่จับได้เพิ่มมาไปทำอะไรล่ะ?”

“อ้าว...เพื่อคุณจะสามารถมีเงินทองไปซื้อเรือที่ดีกว่านี้   เพื่อที่จะไปในเขตทะเลลึกเพื่อจะจับปลาได้มากขึ้น”   นักธุรกิจมั่งคั่งพูดต่อไปด้วยอารมณ์   “แล้วคุณก็สามารถซื้อแห ซื้ออวนที่ใหญ่ขึ้น  ที่ดีขึ้น  เพื่อจะจับปลาได้มากขึ้น   แล้วคุณก็จะได้เงินมากขึ้นด้วย   แล้วคุณก็จะได้มีคาราวานเรือหาปลา   แล้วก็จ้างคนมาทำงานให้คุณ   แล้วก็มั่งคั่งอย่างฉันไงล่ะ?

ชายประมงนั่งเงียบพักหนึ่ง   เขาถามนักธุรกิจคนนั้นว่า “แล้วยังไงต่อไปล่ะ?”

นักธุรกิจตอบว่า  “แล้วคุณก็นั่งลงและมีความสุขกับชีวิตอย่างฉันนี้ไงล่ะ?

ชายชาวประมงมองไปยังทะเลด้วยความสงบ   แล้วตอบนักธุรกิจคนนั้นว่า...

“แล้วคุณคิดว่า ตอนนี้ฉันกำลังทำอะไรอยู่ล่ะ?

ชาวประมงถูกต้องครับ... คนเราจะรู้จัก “พอเพียง” ได้อย่างไร  ถ้าไม่รู้จัก “พอใจ” ในสิ่งที่เขามีเขาเป็น?   และไม่วางใจในของประทานจากเบื้องบน?   และเชื่อมั่นในการทรงครอบครองของพระเจ้าในชีวิตของตน?

เปาโลกล่าวกับคนในคริสตจักรฟิลิปปีว่า  “...​ข้าพ​เจ้า​เรียน​รู้​ที่​จะ​พอใจ​ใน​สภาพ​ที่​เป็น​อยู่  ข้าพ​เจ้า​รู้​จัก​ความ​ขาดแคลน​และ​รู้​จัก​ความ​อุดม​สม​บูรณ์ ไม่​ว่า​ใน​กรณี​ใด​หรือ​ใน​ทุก​กรณี ข้าพ​เจ้า​ได้​เรียน​รู้​เคล็ด​ลับ​ใน​การ​เผชิญ​ความ​อิ่ม​ท้อง​และ​ความ​อด​อยาก ความ​อุดม​สม​บูรณ์และ​ความ​ขัด​สน​แล้ว  ข้าพ​เจ้า​เผชิญ​ได้​ทุก​อย่าง​โดย​พระ​องค์​ผู้​ทรง​เสริม​กำ​ลัง​ข้าพ​เจ้า” (ฟิลปปี 4:11-13 มตฐ.)

ไม่ว่าชีวิตของเราจะต้องประสบกับสถานการณ์ใดก็ตาม   จะดีหรือเลวร้าย   จงเรียนรู้ที่จะค้นพบพลังชีวิตจากพระคริสต์   จงพึ่งพิงในของประทานจากพระองค์   ดูเหมือนจะไม่ง่ายนักที่เราแต่ละคนจะเชื่อและวางใจในของประทานจากพระเจ้าที่ให้แก่เราในเวลาที่เราจำเป็นต้องการ หรือ อยากได้ใคร่มี  แต่ให้เราชื่นชมยินดีในสิ่งที่พระองค์ประทานแก่เราตามสถานการณ์ที่เราต้องเผชิญ  และจงวางใจในเวลาที่เหมาะสมของพระองค์

“ท่าน​อย่า​เป็น​คน​เห็น​แก่​เงิน จง​พอใจ​ใน​สิ่ง​ที่​ท่าน​มี​อยู่

เพราะ​ว่า​พระ​องค์​ได้​ตรัส​ว่า “เรา​จะ​ไม่​ละ​ท่านหรือ​ทอด​ทิ้ง​ท่าน​เลย” (ฮีบรู 13:5 มตฐ.)

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

คริสตจักร: ชุมชนเรียนรู้ที่จะรักเหมือนพระคริสต์

คุณแตงโมเข้ามาในชุมชนคริสตจักร   แต่ดูเหมือนพระกิตติคุณที่คริสตจักรไทยมีอยู่

ไม่มีพลังตอบโจทย์ชีวิตของเธอ(และคนไทยส่วนใหญ่)เลย

ส่วน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​(ร่วมกัน)เป็น​กาย​ของ​พระ​คริสต์

และ​แต่​ละ​อวัยวะ​ก็​เป็น​ส่วน​หนึ่ง​ของ​กาย​นั้น (1โครินธ์ 12:27 มตฐ. ในวงเล็บเพิ่มเติม)

ตัวเราคนเดียวไม่สามารถเป็นพระกายของพระคริสต์ได้   แต่พระกายของพระคริสต์เป็นการร่วมกันของเรากับคนอื่น ๆ ในชุมชนของผู้เชื่อ   แล้วร่วมกันสำแดงชีวิตตามพระประสงค์    เราเป็นพระกายของพระคริสต์เพราะเราร่วมกัน   ไม่ใช่แยกกันต่างคนต่างอยู่

คริสตจักรเป็นครอบครัวใหญ่ที่หล่อหลอม เสริมสร้าง  และช่วยดึงให้เราหลุดรอดออกจากการที่เอาตนเองเป็นศูนย์กลางในชีวิต   หลุดรอดออกจากชีวิตที่เป็นปัจเจก “ตัวใครตัวมัน”   แยกตนเองออกจากคนอื่น   คริสตจักรท้องถิ่นจึงเป็นเหมือนชั้นเรียนแห่งชีวิตที่จะช่วยกันหล่อหลอม เสริมสร้างกันและกันที่ให้เกิดการเรียนรู้ว่า  เราจะดำเนินชีวิตร่วมกับคนอื่น ๆ ในคริสตจักรซึ่งเป็นครอบครัวของพระเจ้าอย่างไร   เป็นพื้นที่หรือเวทีที่แต่ละคนที่ฝึกฝนตนเรียนรู้ที่จะ “ไม่เห็นแก่ตัว”  แต่มีใจรักเมตตา  เห็นอกเห็นใจกัน  และเสียสละเพื่อคนอื่น ๆ อย่างพระคริสต์

ในฐานะที่เราเป็นคนหนึ่งที่ร่วมในชีวิตครอบครัวคริสตจักร   เราจะต้องเอาใจใส่ชีวิตของคนอื่น และ ร่วมในประสบการณ์ชีวิตของคนต่าง ๆ ในครอบครัวคริสตจักรด้วย   นั่นหมายความว่า “ถ้า​อวัยวะ​หนึ่ง​ทุกข์ อวัยวะ​ทั้ง​หมด​ก็​ร่วม​ทุกข์​ด้วย ถ้า​อวัยวะ​หนึ่ง​ได้​รับ​เกียรติ อวัยวะ​ทั้ง​หมด​ก็​ร่วม​ชื่น​ชม​ยินดี​ด้วย” (1โครินธ์ 12:26 มตฐ.)

ในเมื่อชุมชนคริสตจักรคือชุมชนของผู้คนในคริสตจักรที่มีความเกี่ยวข้องสัมพันธ์กันที่แตกต่างจากความสัมพันธ์กันแบบสังคมทั่วไป   ดังนั้น คริสตจักรไทยปัจจุบันจำเป็นที่จะต้องเรียนรู้ถึงความเกี่ยวข้องสัมพันธ์กันแบบนี้ในคริสตจักร หรือที่เรามักเรียกว่า “สามัคคีธรรม” จากพระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาใหม่   เพราะสามัคคีธรรมมิใช่การที่เรามาร่วมกันร้องเพลง อธิษฐาน นมัสการพระเจ้า ถวายทรัพย์  แล้วอยู่ด้วยกัน  กินด้วยกันใน “คริสตจักร” เท่านั้น

ในพระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาใหม่   สามัคคีธรรมคือการที่แต่ละคนเชื่อมสัมพันธ์เข้าด้วยกันโดยการทำหน้าที่รับผิดชอบตามที่พระเจ้าประทานให้   มีเป้าหมายเพื่อให้คริสตจักรที่เป็นพระกายของพระคริสต์ “เจริญและเสริมสร้างกันด้วยความรัก” (เอเฟซัส 4:16)  ด้วยการทำหน้าที่ที่สอดคล้องเป็นหนึ่งเดียวกัน (โรม 12:4-5) อันเกิดจากการที่เราแต่ละคน “ยึดมั่นในพระคริสต์”  เพื่อให้การร่วมงานกันของเราทุกคนมุ่งไปสู่พระประสงค์เดียวกันของพระเจ้า (โคโลสี 2:19)  ด้วยความห่วงใยกันและกัน (1โครินธ์ 12:25)  และนี่คือความหมายของ “สามัคคีธรรม” ในคริสตจักรตามพระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาใหม่

สามัคคีธรรมตามพระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาใหม่   คือการที่แต่ละคนในคริสตจักรยอมอุทิศมอบกายถวายทั้งชีวิตแด่พระคริสต์   และในเวลาเดียวกันพระเจ้าทรงคาดหวังเราแต่ละคนให้ชีวิตของตนแก่กันและกันในชุมชนคริสตจักรด้วย   เราท่านทุกคนรู้จักพระคัมภีร์ ยอห์น 3:16 อย่างดี   แต่ในเวลาเดียวกันก็ต้องไม่ลืมและละเลยที่จะตระหนักชัดใน 1ยอห์น 3:16 ด้วย  “เช่น​นี้​แหละ​เรา​จึง​รู้​จัก​ความ​รัก โดย​ที่​พระ​องค์​ได้​ยอม​สละ​พระ​ชนม์​ของ​พระ​องค์​เพื่อ​เรา และ​เรา​ก็​ควร​จะ​สละ​ชีวิต​ของ​เรา​เพื่อ​พี่​น้อง” (1ยอห์น 3:16 มตฐ.)

แล้วคริสตจักรไทยจะมี “สามัคคีธรรม” แบบนี้ได้อย่างไรหนอ?

พระเจ้าทรงคาดหวังให้คริสตชนไทยแต่ละคนสำแดงความรักที่เสียสละแบบนี้แก่คนอื่น ๆ รอบข้างในชุมชนคริสตจักรด้วย คือเป็นคริสตชนที่เต็มใจที่จะรักคนอื่นอย่างพระคริสต์ที่ทรงรักและเสียสละเพื่อตัวเราเองด้วย

ณ วันนี้ในคริสตจักรไทยคงต้องกลับมามองตนเองว่า คริสตจักรได้กระทำตามพระบัญชาของพระคริสต์   ที่จะให้เรารักอย่างที่พระองค์ทรงรักหรือไม่ คริสตจักรมี “สามัคคีธรรม” ที่แท้จริงหรือไม่ หรือคริสตจักรมัวแต่ทำตามพระบัญชาให้คนในสังคมให้ได้เข้าใต้ร่มแห่งความรอด แต่เป็นความรอดที่ พระกิตติคุณของพระเยซูคริสต์ไม่ได้ตอบโจทย์ชีวิตของคนที่เข้ามาในคริสตจักรเลยหรือไม่? แล้วนี่จะเป็นความรอดในพระคริสต์ได้อย่างไร?

ถึงเวลาแล้วที่คริสตจักรจะต้องกลับมาพิจารณาตนเอง  คริสตจักรได้ทำตามพระมหาบัญชาของพระคริสต์จริง ๆ ครบถ้วนหรือไม่?

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499