คริสตจักร: ชุมชนเรียนรู้ที่จะรักเหมือนพระคริสต์

คุณแตงโมเข้ามาในชุมชนคริสตจักร   แต่ดูเหมือนพระกิตติคุณที่คริสตจักรไทยมีอยู่

ไม่มีพลังตอบโจทย์ชีวิตของเธอ(และคนไทยส่วนใหญ่)เลย

ส่วน​ท่าน​ทั้ง​หลาย​(ร่วมกัน)เป็น​กาย​ของ​พระ​คริสต์

และ​แต่​ละ​อวัยวะ​ก็​เป็น​ส่วน​หนึ่ง​ของ​กาย​นั้น (1โครินธ์ 12:27 มตฐ. ในวงเล็บเพิ่มเติม)

ตัวเราคนเดียวไม่สามารถเป็นพระกายของพระคริสต์ได้   แต่พระกายของพระคริสต์เป็นการร่วมกันของเรากับคนอื่น ๆ ในชุมชนของผู้เชื่อ   แล้วร่วมกันสำแดงชีวิตตามพระประสงค์    เราเป็นพระกายของพระคริสต์เพราะเราร่วมกัน   ไม่ใช่แยกกันต่างคนต่างอยู่

คริสตจักรเป็นครอบครัวใหญ่ที่หล่อหลอม เสริมสร้าง  และช่วยดึงให้เราหลุดรอดออกจากการที่เอาตนเองเป็นศูนย์กลางในชีวิต   หลุดรอดออกจากชีวิตที่เป็นปัจเจก “ตัวใครตัวมัน”   แยกตนเองออกจากคนอื่น   คริสตจักรท้องถิ่นจึงเป็นเหมือนชั้นเรียนแห่งชีวิตที่จะช่วยกันหล่อหลอม เสริมสร้างกันและกันที่ให้เกิดการเรียนรู้ว่า  เราจะดำเนินชีวิตร่วมกับคนอื่น ๆ ในคริสตจักรซึ่งเป็นครอบครัวของพระเจ้าอย่างไร   เป็นพื้นที่หรือเวทีที่แต่ละคนที่ฝึกฝนตนเรียนรู้ที่จะ “ไม่เห็นแก่ตัว”  แต่มีใจรักเมตตา  เห็นอกเห็นใจกัน  และเสียสละเพื่อคนอื่น ๆ อย่างพระคริสต์

ในฐานะที่เราเป็นคนหนึ่งที่ร่วมในชีวิตครอบครัวคริสตจักร   เราจะต้องเอาใจใส่ชีวิตของคนอื่น และ ร่วมในประสบการณ์ชีวิตของคนต่าง ๆ ในครอบครัวคริสตจักรด้วย   นั่นหมายความว่า “ถ้า​อวัยวะ​หนึ่ง​ทุกข์ อวัยวะ​ทั้ง​หมด​ก็​ร่วม​ทุกข์​ด้วย ถ้า​อวัยวะ​หนึ่ง​ได้​รับ​เกียรติ อวัยวะ​ทั้ง​หมด​ก็​ร่วม​ชื่น​ชม​ยินดี​ด้วย” (1โครินธ์ 12:26 มตฐ.)

ในเมื่อชุมชนคริสตจักรคือชุมชนของผู้คนในคริสตจักรที่มีความเกี่ยวข้องสัมพันธ์กันที่แตกต่างจากความสัมพันธ์กันแบบสังคมทั่วไป   ดังนั้น คริสตจักรไทยปัจจุบันจำเป็นที่จะต้องเรียนรู้ถึงความเกี่ยวข้องสัมพันธ์กันแบบนี้ในคริสตจักร หรือที่เรามักเรียกว่า “สามัคคีธรรม” จากพระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาใหม่   เพราะสามัคคีธรรมมิใช่การที่เรามาร่วมกันร้องเพลง อธิษฐาน นมัสการพระเจ้า ถวายทรัพย์  แล้วอยู่ด้วยกัน  กินด้วยกันใน “คริสตจักร” เท่านั้น

ในพระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาใหม่   สามัคคีธรรมคือการที่แต่ละคนเชื่อมสัมพันธ์เข้าด้วยกันโดยการทำหน้าที่รับผิดชอบตามที่พระเจ้าประทานให้   มีเป้าหมายเพื่อให้คริสตจักรที่เป็นพระกายของพระคริสต์ “เจริญและเสริมสร้างกันด้วยความรัก” (เอเฟซัส 4:16)  ด้วยการทำหน้าที่ที่สอดคล้องเป็นหนึ่งเดียวกัน (โรม 12:4-5) อันเกิดจากการที่เราแต่ละคน “ยึดมั่นในพระคริสต์”  เพื่อให้การร่วมงานกันของเราทุกคนมุ่งไปสู่พระประสงค์เดียวกันของพระเจ้า (โคโลสี 2:19)  ด้วยความห่วงใยกันและกัน (1โครินธ์ 12:25)  และนี่คือความหมายของ “สามัคคีธรรม” ในคริสตจักรตามพระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาใหม่

สามัคคีธรรมตามพระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาใหม่   คือการที่แต่ละคนในคริสตจักรยอมอุทิศมอบกายถวายทั้งชีวิตแด่พระคริสต์   และในเวลาเดียวกันพระเจ้าทรงคาดหวังเราแต่ละคนให้ชีวิตของตนแก่กันและกันในชุมชนคริสตจักรด้วย   เราท่านทุกคนรู้จักพระคัมภีร์ ยอห์น 3:16 อย่างดี   แต่ในเวลาเดียวกันก็ต้องไม่ลืมและละเลยที่จะตระหนักชัดใน 1ยอห์น 3:16 ด้วย  “เช่น​นี้​แหละ​เรา​จึง​รู้​จัก​ความ​รัก โดย​ที่​พระ​องค์​ได้​ยอม​สละ​พระ​ชนม์​ของ​พระ​องค์​เพื่อ​เรา และ​เรา​ก็​ควร​จะ​สละ​ชีวิต​ของ​เรา​เพื่อ​พี่​น้อง” (1ยอห์น 3:16 มตฐ.)

แล้วคริสตจักรไทยจะมี “สามัคคีธรรม” แบบนี้ได้อย่างไรหนอ?

พระเจ้าทรงคาดหวังให้คริสตชนไทยแต่ละคนสำแดงความรักที่เสียสละแบบนี้แก่คนอื่น ๆ รอบข้างในชุมชนคริสตจักรด้วย คือเป็นคริสตชนที่เต็มใจที่จะรักคนอื่นอย่างพระคริสต์ที่ทรงรักและเสียสละเพื่อตัวเราเองด้วย

ณ วันนี้ในคริสตจักรไทยคงต้องกลับมามองตนเองว่า คริสตจักรได้กระทำตามพระบัญชาของพระคริสต์   ที่จะให้เรารักอย่างที่พระองค์ทรงรักหรือไม่ คริสตจักรมี “สามัคคีธรรม” ที่แท้จริงหรือไม่ หรือคริสตจักรมัวแต่ทำตามพระบัญชาให้คนในสังคมให้ได้เข้าใต้ร่มแห่งความรอด แต่เป็นความรอดที่ พระกิตติคุณของพระเยซูคริสต์ไม่ได้ตอบโจทย์ชีวิตของคนที่เข้ามาในคริสตจักรเลยหรือไม่? แล้วนี่จะเป็นความรอดในพระคริสต์ได้อย่างไร?

ถึงเวลาแล้วที่คริสตจักรจะต้องกลับมาพิจารณาตนเอง  คริสตจักรได้ทำตามพระมหาบัญชาของพระคริสต์จริง ๆ ครบถ้วนหรือไม่?

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

บางอย่างหายไป...เมื่อคริสตจักรทำพันธกิจชุมชน

“เราพยายามที่จะเป็นคริสตจักรที่เน้นการทำพันธกิจ...  นั่นเป็นการเน้นลักษณะภายนอกของคริสตจักร...   และดูเหมือนเราไม่ประสบความเสร็จ”   ศิษยาภิบาลในเมืองใหญ่ที่ผมคุยด้วยกล่าว

คริสตจักรของศิษยาภิบาลท่านนี้ตั้งอยู่ในเมืองใหญ่   เขาและคริสตจักรพยายามที่จะมีโปรแกรมต่างๆ ที่จะเข้าไปถึงชีวิตชุมชนเพื่อตอบสนองความต้องการด้านต่างๆ ของชุมชน   แต่เมื่อดูดีๆ แล้วกลุ่มเป้าหมายที่คริสตจักรพยายามรับใช้กับสมาชิกคริสตจักรไม่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดมากขึ้นเลย

ศิษยาภิบาลท่านนี้ได้เล่าถึงตัวอย่างที่เกิดขึ้นในคริสตจักรของท่านเรื่องหนึ่งว่า ครั้งหนึ่ง คริสตจักรได้จัดทำอาหารมื้อเย็นให้กับคนที่ยากจนและคนที่มีรายได้ต่ำที่อยู่ในละแวกรอบคริสตจักร   “มีผู้คนมารับประทานอาหารเต็มห้องประชุมเลย”  ศิษยาภิบาลเล่า  “แต่สมาชิกคริสตจักรของเราสาละวนอยู่กับการทำอาหารในห้องครัว   อาหารในเย็นวันนั้นดีมาก   แต่ผมสังเกตเห็นว่า   ในขณะที่คนจากชุมชนกำลังรับประทานอาหารในห้องประชุม   สมาชิกของเราวุ่นวายกับการจัดทำอาหารในห้องครัว   มันเป็นภาพที่แบ่งแยกให้เห็นชัดเจนว่า   คนยากคนจนกินอาหารในห้องประชุม   สมาชิกคริสตจักรกำลังทำอาหารในห้องครัว”

หลายคริสตจักรจะจัดงบประมาณเลี้ยงอาหารผู้คนในชุมชนในวันสำคัญของคริสตจักรอาจจะปีละครั้งสองครั้ง   แล้วอาจจะมีรายการพิเศษที่เตรียมเสื้อผ้าหน้าหนาวสำหรับคนยากคนจน   หรือส่งไปให้ผู้คนที่อยู่ในพื้นที่สูงที่มีอากาศหนาวจัด   หรือบ้างก็เตรียมน้ำ  เครื่องดื่ม  ขนม และ ฯลฯ   ใส่ถุงเพื่อไปแจก   แล้วติดตราของคริสตจักร   พร้อมที่อยู่  หรืออาจจะมีข้อพระคัมภีร์  หรือมีข้อความว่า “พระเจ้ารักคุณ”

บ่อยครั้งหลายคริสตจักร   ต้องการแสดงให้เห็นว่าตนมาจากคริสตจักรไหน   และห่วงใยคนที่ทุกข์ยาก   แต่ของแจกเหล่านี้ก็เป็นเพียงสิ่งของและยื่นแจกให้เท่านั้น

สิ่งสำคัญที่ขาดหายไปจากการทำพันธกิจแบบนี้คือ    ความสัมพันธ์ครับ

ถ้าพันธกิจของคริสตจักรในชุมชนคือการอาสาช่วยเหลือและรับใช้ผู้คน   เพื่อช่วยให้เขาได้รู้  รัก  และติดตามพระคริสต์   สิ่งเหล่านี้จะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อผู้กระทำพันธกิจมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับผู้คนเหล่านั้น   มิใช่ฉลากที่ติดข้างถุงของขวัญ   ไม่ใช่การโฉบเฉี่ยวผ่านผู้คนแล้วยื่นถุงของขวัญให้กับคนในชุมชนเท่านั้น

ความเชื่อศรัทธาเป็นเรื่องความสัมพันธ์   และเป็นความพยายามของเราที่จะช่วยผู้คนให้ได้มีโอกาสสัมผัสสัมพันธ์กับความรักของพระคริสต์   ดังนั้น  สิ่งสำคัญในการทำพันธกิจชุมชนคือการที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับคนที่เราทำพันธกิจด้วย

การทำพันธกิจชุมชนของคริสตจักรมิใช่การใช้เงินและให้เวลาที่มี  แล้วเข้าไปเกี่ยวข้องสัมพันธ์กับคนในชุมชนอย่างฉาบฉวย   หลายคริสตจักรได้กระตุ้น  เตรียม  และเสริมสร้างให้สมาชิกของตนมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งต่อเนื่องจนเกิดผลกระทบเชิงสร้างสรรค์กับคนที่ตนไปทำพันธกิจด้วย   เช่น   ผมพบกับศิษยาภิบาลหนุ่มท่านหนึ่งทำงานในพื้นที่ชนบทที่มีเด็กนักเรียนชนเผ่าจากพื้นที่สูงลงมาเรียนในโรงเรียนของชุมชน   ท่านได้เตรียมสมาชิก และ อนุชนในคริสตจักรของตนช่วยสอนการพูดภาษาไทยให้ชัดแก่นักเรียนชนเผ่าแบบตัวต่อตัว   และยังช่วยสอนการทำการบ้านในตอนเย็นแก่นักเรียน (เพราะเรียนไม่ทัน และทำการบ้านไม่ได้)   และผู้ใหญ่จากคริสตจักรบางท่านช่วยทำหน้าที่เอาใจใส่การกินการอยู่ของเด็กนักเรียนเหล่านี้ที่ต้องอยู่ห่างไกลจากพ่อแม่   คริสตจักรเตรียมสมาชิกให้การช่วยเหลือการเรียนของเด็ก  แต่ที่สำคัญคือการที่จะมีความสัมพันธ์และเอาใจใส่ชีวิตของเด็กแบบสัมพันธ์ใกล้ชิดและกระทำอย่างต่อเนื่องต่างหากที่สำคัญกว่า

คริสตจักรที่กระทำพันธกิจชุมชนอย่างมีประสิทธิภาพและเกิดผลได้นั้น   คริสตจักรต้องเสริมสร้างความเข้าใจแก่สมาชิกที่จะทำพันธกิจให้รู้ว่า   การทำพันธกิจชุมชนของคริสตจักรคือการยื่นมือยื่นชีวิตออกสร้างความสัมพันธ์กับชีวิตผู้คนที่ตนทำพันธกิจด้วย    เพื่อให้ผู้คนเหล่านั้นได้สัมผัสกับความรักของพระคริสต์ที่ตนยื่นออกไปสัมผัสชีวิตของผู้คนผ่านการอาสารับใช้ในลักษณะต่างๆ   และหนุนเสริมให้ผู้คนเติบโตขึ้นในความรักของพระคริสต์   และให้ความรักของพระคริสต์แผ่ขยายไปทั่วชุมชน

นี่คือการขยายแผ่นดินของพระเจ้าตามพระมหาบัญญัติ และ พระมหาบัญชาของพระเยซูคริสต์

การทำพันธกิจชุมชนของคริสตจักร จึงเป็นสร้างเสริมสัมพันธภาพของสมาชิกคริสตจักรกับผู้คนในชุมชนโดยมีพลังแห่งความรักเมตตาของพระคริสต์เป็นตัวขับเคลื่อนในชีวิตของสมาชิกคริสตจักรเหล่านั้น

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

อาสารับใช้ชุมชนอย่างไร้เงื่อนไข!

ท่ามกลางกลุ่มที่อาสารับใช้ภายหลังโศกนาฏกรรมของพายุร้าย   คริสตจักรร่วมในกลุ่มนั้นด้วย

ภายหลังที่ทอร์นาโดโหมกระหน่ำกวาดล้างสิ่งต่างๆ บนแผ่นดินโอคลาโอมา   คนจากคริสตจักรได้ออกมาช่วยเหลือผู้ประสบภัยด้วยความรักของพระคริสต์ที่ไม่เคยเห็นเช่นนี้มาก่อน   และอาจจะไม่พบเช่นนี้อีกก็ได้   คริสตจักรได้ทุ่มเทชีวิตช่วยเหลือผู้ประสบภัยพิบัติครั้งนี้โดยมิได้คาดหวังสิ่งตอบแทน

คริสตจักรเปิดพื้นที่และอาคารของคริสตจักรเพื่อให้ผู้ไร้ที่พักพิงกะทันหันได้อยู่อาศัย   สมาชิกคริสตจักรได้เอารถกระบะออกไปรับบริจาคเสื้อผ้า  อาหาร  เครื่องใช้ที่จำเป็นสำหรับผู้คนที่เข้ามาพักพิง   การกระทำทั้งสิ้นนี้เป็นการกระทำด้วยความรักเมตตา  มิใช่คำพูดในคำเทศนาเท่านั้น   แต่เป็นความรักที่แสดงออกมาด้วยการกระทำ   โดยมิได้คาดหวังว่าหลังจากเหตุการณ์ครั้งนี้แล้วเหยื่อภัยพิบัติจะมาเป็นสมาชิกของคริสตจักรหรือไม่

คริสตจักรต่างๆ ที่ไม่ได้อยู่ในพื้นที่ภัยพิบัติต่างก็เข้ามาอาสารับใช้ช่วยเหลือผู้ที่ถูกล้างผลาญทำลายจากพายุทอร์นาโด   คริสตจักรจากโคลัมบัส  โอไฮโอ  ได้รับบริจาครวบรวมเอาแบตเตอรี่  เต็นท์  เป้  ถุงนอน  และเครื่องใช้สำหรับทารกมาให้ผู้ประสบภัย   คริสตจักรในนิวยอร์กได้ส่งทีมอาสาสมัคร มาทำความสะอาดดินโคลนที่ถล่มทับถม   คริสตจักรที่อินเดียนาได้จัดงานคอนเสิร์ตเพื่อหารายได้เพื่อช่วยผู้ประสบภัยในครั้งนี้

การช่วยเหลือของคริสตจักรมากมายเหล่านี้ต่างมิได้คาดหวังที่จะได้สิ่งตอบแทน  หรือมองการอาสารับใช้ช่วยเหลือครั้งนี้ว่าเป็น “การลงทุน”   เขากระทำเพียงเพราะต้องการเป็นคนรับใช้ด้วยความรักของพระคริสต์เท่านั้น

ภายหลังทอร์นาโดพัดผ่านทิ้งไว้แต่ความเสียหายและความโศกเศร้าเจ็บปวด   หนังสือพิมพ์ของโอคลาโอมาขึ้นข่าวหราหน้าแรกเป็นข่าวงานอาสารับใช้ของคริสตจักร   หนังสือพิมพ์กล่าวว่า “ถ้าคุณรอการช่วยเหลือจากภาครัฐ   ชีวิตของคุณก็จะจมจ่อมอยู่ในกองภัยพิบัติเสียหายตลอดไป   แต่คริสตจักรจะจัดการรับใช้ช่วยเหลือให้เหตุรุนแรงนี้เข้าสู่ปกติในวันพรุ่งนี้

คริสตจักรจะรับใช้โดยไม่ต้องคาดหวังให้คนเหล่านั้นมาเป็นคริสเตียนได้ไหม?

แม้ว่าบางครั้ง  เกิดคำถามในจิตใจว่า  ที่เราไปช่วยผู้คนที่ตกเป็นเหยื่อของภัยพิบัติเช่นนี้เพื่ออะไร?   ในเรื่องนี้สมาชิกและผู้นำคริสตจักรต่างมิได้เห็นด้วยกัน   หรือ เห็นเหมือนกัน ทั้งหมด    แต่จากรายงานข่าวทางโทรทัศน์ทำให้เห็นชัดเจนว่า   สมาชิกของคริสตจักรต่างๆ พยายามและทุ่มเทช่วยประชาชนที่ประสบภัยพิบัติในครั้งนั้น   เพื่อที่จะนำกำลังใจและรอยยิ้มกลับมายังผู้สูงวัย   นำความรักและศักดิ์ศรีความเป็นคนกลับมาให้คนไร้ที่พักอาศัยและแม่ที่ต้องดูแลเด็กน้อย

เมื่อเราเอาคลิปเหล่านี้กลับมาฉายใหม่ในคริสตจักรให้สมาชิกคริสตจักรได้ทบทวนดูอีกครั้งหนึ่ง   มีสมาชิกส่วนหนึ่งจะตั้งคำถามอย่างไม่ค่อยพอใจว่า  “แล้วพระกิตติคุณของพระเยซูคริสต์อยู่ที่ไหน?”   “เราจะมั่นใจได้อย่างไรว่าผู้คนเหล่านั้นจะได้ยินได้ฟังถึงแผนการแห่งการช่วยกู้ให้รอด?”   และสิ่งที่ทำกันไปทั้งหมด  “คุณเรียกมันว่าเป็นพันธกิจของคริสตจักรหรือ?”   “ไม่เห็นมีเสียงสรรเสริญยกย่องคริสตจักรของเรา”   “ไม่เห็นคนมาร่วมนมัสการในวันอาทิตย์เพิ่มขึ้นในคริสตจักรของเรา”

สำหรับหลายต่อหลายคริสตจักรในปัจจุบันนี้  “ความรักเมตตา และ การอาสารับใช้ กับ สิ่งตอบแทนที่เกิดตามมาภายหลัง”  กลายเป็นเงื่อนไขของกันและกัน   หลายคริสตจักรพยายามเสริมสร้างให้คริสตจักรของตนเป็น “คริสตจักรแห่งพันธกิจ”  มีพันธกิจออกไปทำในชุมชน   ออกไปให้ความรักเพียงเพื่อเห็นผลพวงรูปธรรมที่จะเกิดแก่คริสตจักรเป็นการตอบแทนกลับ  หรือเป็นเหมือน “หมูไปไก่มา” อะไรในทำนองนั้น?

แต่พระคริสต์ได้สำแดงให้เราเห็นอย่างชัดเจนว่า   พระมหาบัญญัติประการที่สองที่ไม่สามารถแยกออกจากประการแรกคือ   ให้คนในคริสตจักรรักเมตตาคนรอบข้างของตนเอง   โดยไม่มีเงื่อนไข!

ปัจจุบัน ส่วนมากสิ่งที่คริสตจักรพูด คริสตจักรสอน  และที่คริสตจักรเทศนาและประกาศมันไม่สามารถเห็นเป็นรูปธรรมในชีวิตจริงของผู้คน

Thom Schultz ได้เล่าว่า   ครั้งเมื่อเกิดภัยพิบัติธรรมชาติที่มิสซูรี ในปี 2011   ผู้อำนวยการ C.J Huff แห่งโรงเรียนของรัฐใน Joplin ได้ตั้งข้อสังเกตว่า   ในการประชุมเพื่อระดมความช่วยเหลือจากองค์กร และ ภาคส่วนต่างๆ ในชุมชน   เขาพบว่าคริสตจักร หรือ ศิษยาภิบาลมิได้เข้าร่วมเลยแม้แต่คนเดียว   ดังนั้น   ท่านผู้อำนวยการเรียกประชุมอีกครั้งหนึ่งโดยเฉพาะสำหรับผู้นำศาสนาในเมืองนั้น   ผู้อำนวยการมาเข้าใจภายหลังว่าทำไมคริสตจักร และ ศิษยาภิบาลไม่เข้าร่วมในการระดมความช่วยเหลือดังกล่าว   เพราะคริสตจักรถูกห้ามการสอนศาสนาในโรงเรียนของรัฐ  

ต่อมาศิษยาภิบาลท่านหนึ่งยืนขึ้นกล่าวแก่สมาชิกในคริสตจักรของตนว่า  “แม้เราไม่สามารถเป็นกระบอกเสียงของพระเจ้าในโรงเรียน   แต่เราสามารถเป็นแขนขาของพระเจ้าในโรงเรียนได้”

ในที่สุดสมาชิกคริสตจักรได้เข้ามาอาสารับใช้การพลิกฟื้นชีวิตของโรงเรียนจากมหันตภัยครั้งนั้น   นักเรียนสัมผัสกับความรักเมตตาและการเอาใจใส่จากการรับใช้อย่างเป็นรูปธรรมในครั้งนั้นจากสมาชิกคริสตจักร   จำนวนนักเรียนที่ลาออกลดน้อยลงอย่างทันตาเห็น

ท่านผู้อำนวยการโรงเรียนกล่าวภายหลังว่า  “ผลที่เกิดขึ้นเห็นได้ชัดเจน   จะเป็นการดีสักเท่าใด  ถ้าชุมชนของเราทำอย่างสมาชิกในคริสตจักรได้กระทำ”

เรามิได้เป็นเพียงกระบอกเสียงของพระเจ้าเท่านั้นครับ

แต่เราสามารถเป็นแขนขาของพระเจ้าได้ในสถานการณ์ต่างๆ ครับ!

คริสตจักรไทยพร้อมแล้วหรือยังที่จะเป็นแขนขาของพระคริสต์ท่ามกลางวิกฤติชีวิตของชุมชนและประเทศอย่างไร้เงื่อนไข?

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

ผู้นำในชุมชนแผ่นดินของพระเจ้า (3)

อ่านลูกา 22:24-30

มีการโต้เถียงกันในพวกสาวกว่าใครในพวกเขาที่นับว่าเป็นใหญ่ พระองค์จึงตรัสกับพวกเขาว่า “กษัตริย์ของคนต่างชาติย่อมเป็นเจ้านายเหนือเขาทั้งหลาย และผู้ที่มีอำนาจเหนือเขานั้นเรียกตัวเองว่าเจ้าบุญนายคุณ แต่พวกท่านจะไม่เป็นอย่างนั้น ในพวกท่านคนที่เป็นใหญ่ต้องเป็นเหมือนเด็ก และคนที่เป็นนายต้องเป็นเหมือนผู้ปรนนิบัติ (ลูกา 22:24-26)


จากบทใคร่ครวญเรื่อง “ผู้นำในชุมชนแผ่นดินของพระเจ้า” ตอนที่ 2 ที่ผ่านมา เราลงท้ายด้วยคำพูดของพระเยซูคริสต์ที่ว่า “แต่เราอยู่ท่ามกลางพวกท่านเหมือนคนรับใช้” (22:27) และการรับใช้ของพระองค์เป็นการรับใช้ถึงขนาดสละชีวิตของพระองค์ เพื่อคนอื่นจะได้ชีวิต ซึ่งเป็นคนรับใช้ที่ทนทุกข์ตามที่อิสยาห์ได้กล่าวถึงล่วงหน้าในบทที่ 52 และ 53

ถ้าการสิ้นพระชนม์ของพระเยซูคริสต์เป็นการสำแดงถึงสาระสำคัญของการรับใช้ที่แท้จริงแล้ว เราก็จะเริ่มเข้าใจชัดถึงความคิดของพระองค์เกี่ยวกับผู้นำที่รับใช้ ในที่นี้พระเยซูคริสต์มิได้มีความคิด “ให้เพื่อที่ตนจะได้” พระองค์มิได้บอกให้ผู้นำเลิกที่จะใช้สิทธิอำนาจของการเป็นผู้นำ และมุ่งที่จะทำทุกสิ่งตามที่คนอื่นต้องการให้เขากระทำ ต้องไม่ลืมว่าพระองค์ดำเนินไปสู่กางเขนทั้งๆ ที่สาวกเห็นว่าเป็นการกระทำที่โง่เขลา แต่พระองค์ก็มิได้ยอมอ่อนผ่อนตามสิ่งที่สาวกต้องการให้พระองค์กระทำ พระองค์ได้สอนเราถึงการใช้สิทธิอำนาจที่แตกต่างจากการใช้สิทธิอำนาจแบบโลกนี้ แต่พระองค์ทรงกระทำด้วยสิทธิอำนาจตามความเชื่อมั่นที่ถูกต้องของพระองค์ พระองค์มิได้ถูกครอบงำด้วยผลวิจัยของโพลล์สำนักต่างๆ หรือทำตามความคิดเห็นแบบประชานิยม ตามที่ Howard E. Butt, Jr.,เคยกล่าวไว้ว่า “พระเยซูคริสต์เป็นผู้ที่ทรงถ่อมลงอย่างสมบูรณ์แบบ แต่ในเวลาเดียวกันพระองค์ทรงเป็นผู้นำที่ยืนหยัดมั่นคงเข้มแข็ง พระองค์ทรงสำแดงออกถึงจิตวิญญาณของผู้ตามและในเวลาเดียวกันจิตวิญญาณของผู้นำด้วย”

ในการทรงใช้สิทธิอำนาจของพระเยซู พระองค์ทรงเลือกที่จะใช้เพื่อการรับใช้ประชาชน พระองค์ทรงใช้กระทำในพระราชกิจที่เป็นคุณแก่ประชาชน ด้วยการรักษาคนเจ็บป่วยให้หาย ทรงขับไล่วิญญาณชั่วให้ออกจากการครอบงำบังคับผู้คน ทรงเลี้ยงผู้หิวโหย ที่พระองค์กระทำเช่นนี้เพื่อเป็นการแบ่งปันสิ่งที่เป็นพระคุณแห่งแผ่นดินของพระเจ้าแก่คนทั้งหลาย มิใช่ให้แก่คนชั้นสูง แต่แก่มวลชนคนสามัญทั้งหลายด้วย เป้าหมายปลายทางสูงสุด พระองค์ทรงกระทำในสิ่งที่สาวกที่ติดตามพระองค์ไม่ต้องการให้พระองค์กระทำ คือการที่พระองค์อุทิศเสียสละชีวิตของพระองค์ ด้วยการกระทำนี้ พระคริสต์ได้รับใช้เขาในสิ่งที่เขาคาดคิดไม่ถึง

“ผู้นำแบบคนรับใช้” ได้ใช้สิทธิอำนาจในการเป็นผู้นำของตนเพื่อทำสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับผู้คนที่เขานำ เขามิได้ใช้สิทธิอำนาจเพื่อความยิ่งใหญ่ของตนเอง เขามิได้สร้างตนให้เป็นเจ้าบุญนายคุณในชีวิตของคนที่ติดตามเขา หรือสร้างตนให้เป็น “ผู้มีพระคุณ” ของคนอื่น แต่ผู้นำแบบคนรับใช้กลับใช้สิทธิอำนาจที่จะหนุนเสริมเพิ่มพลังชีวิตแก่คนที่เขานำ และแน่นอนครับ คงต้องมีบางเวลาที่ผู้นำแบบคนใช้กล้าหาญพอที่จะกระทำในสิ่งที่คนติดตามใกล้ชิด สาวก พรรคพวก หรือลิ่วล้อไม่ต้องการให้เขากระทำ เฉกเช่นในกรณีที่พระเยซูคริสต์ใช้สิทธิอำนาจที่จะเลือกยอมเสียสละชีวิตของพระองค์ แต่ทั้งสิ้นนี้ผู้นำแบบผู้รับใช้เลือกที่จะกระทำและใช้สิทธิอำนาจของการเป็นผู้นำให้นำมาซึ่งสิ่งที่ถูกต้อง และเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับคนที่เขานำ

ตัวอย่างที่ตรึงแน่นในความทรงจำของผมคือ เรื่องราวที่พระราชบิดามาทรงงาน ณ โรงพยาบาลแมคคอร์มิคเชียงใหม่ แค่ที่พระองค์เสด็จมาทรงงานที่โรงพยาบาลแมคคอร์ที่อยู่หัวเมืองก็เป็นเรื่องราวที่เหลือเชื่อเกินความคาดคิดของปุถุชนคนธรรมดาในเวลานั้น แต่มีเหตุการณ์ที่เหลือเชื่อกว่านี้เกิดขึ้นครับ

ในช่วงที่พระราชบิดาทรงงานที่โรงพยาบาลแมคคอร์มิคเชียงใหม่ ได้เกิดอุบัติเหตุเด็กนักเรียนโรงเรียนปรินส์รอยแยลฯ เด็กชายบุญยิ่ง ถูกปืนลั่นที่บ้าน ลูกกระสุนเจาะเข้าที่ใต้รักแร้ เนื่องจากอยู่ห่างไกลจากโรงพยาบาลจึงต้องใช้เวลาเดินทางนานทำให้เด็กเสียเลือดอย่างมาก เมื่อมาถึงโรงพยาบาลแมคคอร์มิคผู้ป่วยมีอาการช็อค หมอคอล์ดพยายามหยุดการเสียเลือดด้วยการกดที่เส้นเลือด ดูจะไม่เป็นผล พระราชบิดาท่านทรงเป็นผู้ตรวจเลือดและทรงพบว่า เลือดของเด็กชายบุญยิ่งกรุ๊ปเดียวกับท่าน และเข้ากันได้ พระองค์ได้ทรงให้เลือดสดๆ ของพระองค์เองแก่เด็กชายบุญยิ่ง และนั่งเฝ้าดูอาการของเด็กชายบุญยิ่งในห้องผู้ป่วยกว่าสามชั่วโมง จนถึงวินาทีสุดท้ายในชีวิตของเด็กชายบุญยิ่ง ห้องที่พระราชบิดาทรงนั่งเฝ้าดูอาการของเด็กชายบุญยิ่งคือห้องข้างหลังห้องนมัสการด้านธรรมาสก์ในปัจจุบัน

แพทย์ เจ้านาย แต่ทรงให้เลือดที่เป็นชีวิตของพระองค์เองแก่เด็กบ้านนอกคนหนึ่ง เพื่อหวังที่จะให้เด็กได้รอดชีวิต นี่มิใช่การให้ที่หวังผลประโยชน์แลกเปลี่ยน แต่เป็นการให้เพื่อหวังที่จะให้ผู้รับได้มีชีวิต และนี่คือผู้นำแบบคนใช้ที่ทนทุกข์ครับ

ประเด็นใคร่ครวญ

• ทุกวันนี้ท่านมีโอกาสได้ใช้ภาวะผู้นำในสถานการณ์เช่นไรบ้างในชีวิต?
• ในสถานการณ์ใดที่ท่านมีสิทธิอำนาจเหนือคนอื่น? แล้วท่านจะเลียนแบบภาวะผู้นำที่เป็นคนรับใช้อย่างพระเยซูคริสต์ที่ให้ตนเองแก่คนอื่นรอบข้างในสถานการณ์นั้นๆ ได้อย่างไรบ้าง?

ภาวนา

องค์พระผู้เป็นเจ้า
เป็นการง่ายที่ข้าพระองค์จะรู้สึกขอบพระคุณพระองค์ที่ทรงยอมสละชีวิตจนกระทั่งมรณา
เป็นพระคุณอย่างหาที่เปรียบมิได้ที่ทรงสละ เพื่อข้าพระองค์จะได้มีชีวิต

แต่เมื่อสำนึกได้ว่า
พระองค์ทรงเรียกข้าพระองค์ให้เลียนแบบตามแบบอย่าง “ผู้นำที่รับใช้และทนทุกข์” ของพระคริสต์
ข้าพระองค์ต้องตะลึง เพราะนี่ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับข้าพระองค์ และ
พระองค์ทรงรู้ลึกถึงก้นบึ้งแห่งจิตใจและความรู้สึกของข้าพระองค์อย่างดี
แต่ข้าพระองค์ขอยอมรับว่า
ส่วนหนึ่งเพราะข้าพระองค์มิได้เข้าใจลึกซึ้งในความคิดเรื่องผู้นำแบบคนใช้
ผู้นำแบบคนใช้ของพระองค์เป็นเรื่องยากที่จะเข้าใจและรับได้

อย่างไรก็ตาม ข้าพระองค์ขอน้อมรับการทรงเรียกของพระองค์ และ
ทูลขอการทรงช่วยจากพระองค์ด้วย
โปรดสอนข้าฯ ให้รู้จักวิธีการรับใช้ผู้คนรอบข้างข้าพระองค์ในแต่ละวัน
โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้คนที่ข้าพระองค์จะต้องนำ
โปรดประทานสายตาที่ข้าพระองค์จะมองเห็นถึงความจำเป็นต้องการในชีวิตของคนเหล่านั้น
โปรดช่วยข้าพระองค์ให้เต็มใจที่จะให้ตนเองแก่เขา
พร้อมที่จะรับความไม่สะดวกสบายเพื่อเห็นแก่เขา
โปรดช่วยข้าพระองค์ให้เรียนที่รู้จะเป็นผู้นำแบบพระเยซูคริสต์ องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพระองค์

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง
บ้านแม่แก้ดน้อย สันทราย เชียงใหม่

ผู้นำในชุมชนแผ่นดินของพระเจ้า (2)

อ่านลูกา 22:24-30

มีการโต้เถียงกันในพวกสาวกว่าใครในพวกเขาที่นับว่าเป็นใหญ่ พระองค์จึงตรัสกับพวกเขาว่า “กษัตริย์ของคนต่างชาติย่อมเป็นเจ้านายเหนือเขาทั้งหลาย และผู้ที่มีอำนาจเหนือเขานั้นเรียกตัวเองว่าเจ้าบุญนายคุณ แต่พวกท่านจะไม่เป็นอย่างนั้น ในพวกท่านคนที่เป็นใหญ่ต้องเป็นเหมือนเด็ก และคนที่เป็นนายต้องเป็นเหมือนผู้ปรนนิบัติ (ลูกา 22:24-26)

จากบทใคร่ครวญในตอนก่อนหน้านี้ เราปิดท้ายด้วยคำถามที่ฉงนใจว่า แล้วการเป็นผู้นำเฉกเช่นคนใช้ตามที่พระเยซูคริสต์กล่าวนั้นมันจะเป็นจริงได้หรือ? หรือเป็นการเล่นคำเล่นสำนวนเท่านั้น? ตามที่พระเยซูคริสต์กล่าวว่า “...และคนที่เป็นนายต้องเป็นเหมือนผู้ปรนนิบัติ” (22:26) เป็นคำกล่าวที่ขัดแย้งกันในตัว การเป็นผู้นำคือคนที่จะต้องออกคำสั่ง หรือ อย่างน้อยต้องบอกให้ลูกน้องทำสิ่งต่างๆ มิใช่หรือ? แล้วลูกน้องหรือคนใช้คือผู้ที่รับคำสั่งจากเจ้านายมิใช่หรือ? แล้วคำกล่าวของพระเยซูคริสต์จะถูกต้องได้อย่างไร หรือ พระองค์หมายความว่าอย่างไรกันแน่?

เพื่อที่เราจะเข้าใจว่าพระองค์หมายความว่าเช่นไร ให้เราค้นคว้าพิจารณาพระคัมภีร์ในตอนต่อไปว่า การเป็นผู้นำ หรือ เจ้านายอย่างคนใช้หรือผู้ปรนนิบัติ พระองค์หมายความว่าอย่างไรแน่ ในลูกา 22:27 พระเยซูคริสต์กล่าวว่า “ใครเป็นใหญ่กว่ากัน ผู้ที่นั่งรับประทานหรือผู้ปรนนิบัติ? ผู้ที่นั่งรับประทานมิใช่หรือ แต่ว่าเราอยู่ท่ามกลางพวกท่านเหมือนกับผู้ปรนนิบัติ”

ในที่นี้เราพบกับความต่างของวัฒนธรรมของยิวในสมัยพระเยซู กับการแปลพระคัมภีร์มาเป็นภาษาต่างๆโดยเฉพาะภาษาไทยของเราที่เดินตามรอยวัฒนธรรมของทางยุโรป/อเมริกา(ลืมตัวก็ได้) อย่างเช่นว่าในที่นี้เราแปลว่า “...ใครเป็นใหญ่กว่า ผู้ที่ นั่ง รับประทานหรือผู้ปรนนิบัติ?” ในพระคัมภีร์ภาษากรีกไม่ได้ใช้คำว่า นั่ง แต่ใช้คำว่า เอกเขนก ซึ่งเป็นท่ากึ่งนอนกึ่งนั่งในขณะรับประทานอาหาร และนี่คือท่าทางในการรับประทานอาหารเลี้ยงของคนยิวในสมัยนั้น (คริสต์ศตวรรษที่หนึ่ง) นั่นหมายความว่า ผู้รับประทานในวงอาหารนี้จะไม่ถนัดที่จะลุกขึ้นหยิบสิ่งต่างๆ ที่ต้องการ ดังนั้น เขาจะสั่งให้ “คนใช้” หรือผู้ปรนนิบัตินำมาให้ตน หรืออย่างน้อยคนใช้จะต้องให้บริการเสิร์ฟอาหารให้กับผู้รับประทานในวงนั้น เจ้านายนอนเอกเขนกรับประทานอาหารอย่างสบายและพูดคุยกันในวงอาหารอย่างสนุกสนาน ในขณะที่คนใช้จะต้องใส่ใจให้บริการแก่เจ้านายให้ได้รับความสะดวกสบายและมีความสุขมากที่สุด หรือคอยรับคำสั่งและทำการตามคำสั่งของเจ้านายอย่างเคร่งครัด

พระเยซูคริสต์ชี้ชัดต่อมาว่า “แต่เราอยู่ท่ามกลางพวกท่านเหมือนกับผู้ปรนนิบัติ” (22:27)

พระเยซูคริสต์กำลังบอกกับเราว่า พระองค์เป็นองค์พระผู้เป็นเจ้า เป็นเจ้านายที่ให้บริการ มิใช่เจ้านายที่รับบริการ และการให้บริการหรือการปรนนิบัติของพระองค์มิใช่การเดินโต๊ะเสิร์ฟอาหารอย่างคนใช้เท่านั้น แต่พระองค์องค์ “ให้” ชีวิตแก่มนุษย์เพื่อนมนุษย์จะได้มีชีวิตต่อไป การเป็น “เจ้านาย” หรือ “ผู้นำ” แบบพระเยซูคริสต์คือเป็นผู้ให้ชีวิตเพื่อช่วยให้ผู้คนรอบข้างจะมีชีวิตที่มีคุณค่าและความหมายเฉกเช่นการมีชีวิตในแผ่นดินของพระเจ้า ผู้นำแบบนี้เป็นผู้นำในแผ่นดินของพระเจ้า

“ผู้นำแบบคนใช้” ที่พระคริสต์กล่าวถึงนี้ มิได้มีความหมายเพียงผู้นำแบบผู้รับใช้ที่พูดกันเกร่อในหนังสือผู้นำองค์กรโดยทั่วไป ผู้นำแบบคนใช้ ที่พระคริสต์กล่าวถึงนี้ ต้องเชื่อมโยงกับความหมายที่พระเยซูคริสต์ได้กล่าวและกระทำก่อนหน้านี้คือ เมื่อพระองค์รับประทานปัสการ่วมกับสาวก (22:14-23) และในปัสกานั้นทรงหยิบขนมปังและยกแก้วเหล้าองุ่นขึ้นและประกาศถึงการที่พระองค์ยอมให้ชีวิตเพื่อช่วยให้มนุษย์หลุดรอดออกจากอำนาจแห่งความบาป เพื่อจะมีชีวิตในแผ่นดินของพระเจ้า การให้หรือการปรนนิบัติที่พระคริสต์กล่าวถึงนี้คือการให้ชีวิตเพื่อคนอื่นจะได้ชีวิต

ดังนั้น ผู้นำแบบผู้รับใช้ ที่พระคริสต์กล่าวถึงนี้จะต้องไปเชื่อมโยงกับ “ผู้รับใช้ที่ทนทุกข์” ในอิสยาห์ บทที่ 52 และ 53 ด้วย และพระคริสต์ได้สำแดงการเป็นผู้รับใช้หรือผู้ปรนนิบัติที่ทนทุกข์ผ่านการมีชีวิต การตายที่กางเขน และการเป็นขึ้นจากความตายในชีวิตของพระองค์ ผู้นำในแผ่นดินของพระเจ้าจึงเป็นผู้นำที่ยอมสละชีวิตของตนเองเพื่อให้ชีวิตแก่ผู้อื่น และนี่จึงเป็นผู้นำแบบ “ผู้นำผู้รับใช้ที่ทนทุกข์และให้ชีวิต” มิใช่ผู้นำที่หยิบยื่นเศษเดนชีวิตแก่คนอื่น ส่วนตนเองกลับเสวยสุขบนกองผลประโยชน์เฉกเช่นเศรษฐีในเรื่องลาซารัส

ในวันนี้ไม่ว่าเราจะเป็นผู้นำในระดับใดก็ตาม ไม่ว่าจะเป็นผู้นำในที่ทำงาน ในครอบครัว ในชุมชนสังคมโลก หรือในคริสตจักรก็ตาม แท้จริงแล้วในทุกที่ ทุกสถานการณ์พระเจ้าทรงเรียกให้เราแต่ละคนเป็น “ผู้นำผู้รับใช้(ผู้นำแบบคนใช้)” ที่จะรับใช้คนรอบข้างตามแบบอย่าง “ผู้นำผู้รับใช้ที่ทนทุกข์และให้ชีวิต” เฉกเช่นที่พระองค์ได้สละชีวิตของพระองค์เพื่อเราจะได้มีชีวิต

ประเด็นใคร่ครวญในวันนี้

• ผู้นำแบบผู้รับใช้ที่ให้ชีวิต มีความหมายที่เป็นรูปธรรมสำหรับท่านหรือไม่? อย่างไร?
• ท่านจะเลียนแบบการเป็นผู้นำแบบพระเยซูคริสต์ในที่ทำงานของท่านได้อย่างไรบ้าง?
• ท่านจะเป็นผู้นำแบบพระเยซูคริสต์ในครอบครัว และ ในชุมชนสังคมได้อย่างไรบ้าง?
• ท่านจะเป็นผู้นำแบบพระเยซูคริสต์ในชุมชนคริสตจักรของท่านได้อย่างไรบ้าง?

ภาวนา

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์ได้วางมาตรฐานการเป็นผู้นำสำหรับข้าพระองค์ไว้สูงยิ่ง พระองค์ทรงเรียกร้องให้ข้าพระองค์ลงจากตำแหน่ง ฐานะในสังคม ลงจากความอยากได้ใคร่เป็นของข้าพระองค์ ลงมาเป็นผู้รับใช้ที่ยอมสละชีวิตของตน และภาพที่ชัดอยู่ข้างหน้าคือภาพที่พระองค์ยอมทนทุกข์ ถูกตรึงบนกางเขนนั้น และนี่พระองค์ยังหมายถึงการรับใช้พระองค์มิใช่การรับใช้เพื่อตัวของข้าพระองค์เอง

พระองค์เจ้าข้า... นี่เป็นมาตรฐานสูงจริงๆ สูงเกินกว่าที่ข้าพระองค์จะไขว่คว้าเอาไว้ได้

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า โปรดช่วยข้าพระองค์เห็นโอกาสและแนวทางที่จะรับใช้พระองค์ได้ร่วมรับใช้ในพระราชกิจของพระองค์ ด้วยการติดสนิทและมีกำลังจากพระองค์ที่จะรับใช้อย่างที่พระองค์มีพระประสงค์ เพื่อข้าพระองค์จะสามารถที่จะรับใช้คนรอบข้างด้วยการทุ่มเทให้ทั้งชีวิต

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในวันนี้ขอพระองค์โปรดช่วยให้ข้าพระองค์สามารถที่จะมองเห็นโอกาส และ มีกำลังจากพระองค์ที่จะเป็นผู้นำแบบผู้รับใช้ที่ให้ชีวิตในที่ที่ข้าพระองค์ทำงาน ในที่ที่ข้าพระองค์จะต้องติดต่อสัมพันธ์กับคนอื่นๆ เพื่อโดยพระคุณของพระองค์ข้าพระองค์จะได้พัฒนาขึ้นเป็นผู้นำแบบผู้รับใช้ที่ให้ชีวิตตามพระประสงค์มากยิ่งๆ ขึ้นทุกวัน

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง
บ้านแม่แก้ดน้อย สันทราย เชียงใหม่

ผู้นำในชุมชนแผ่นดินของพระเจ้า (1)

อ่านลูกา 22:24-30

มีการโต้เถียงกันในพวกสาวกว่าใครในพวกเขาที่นับว่าเป็นใหญ่ พระองค์จึงตรัสกับพวกเขาว่า “กษัตริย์ของคนต่างชาติย่อมเป็นเจ้านายเหนือเขาทั้งหลาย และผู้ที่มีอำนาจเหนือเขานั้นเรียกตัวเองว่าเจ้าบุญนายคุณ แต่พวกท่านจะไม่เป็นอย่างนั้น ในพวกท่านคนที่เป็นใหญ่ต้องเป็นเหมือนเด็ก และคนที่เป็นนายต้องเป็นเหมือนผู้ปรนนิบัติ (ลูกา 22:24-26)

เรามีโอกาสใคร่ครวญขุดลึกลงในคุณค่าและความหมายของพระกิตติคุณลูกา 22:24-27 มาสามตอนด้วยกัน โดยพิจารณาถึงลักษณะผู้นำที่ไม่ใช้กันในแผ่นดินของพระเจ้า พระเยซูคริสต์ได้ชี้ชัดว่า ลักษณะเช่นไรบ้างที่มิใช่ท่าทีภาวะผู้นำในชุมชนแห่งการครอบครองดูแลของพระเจ้า ในตอนนี้เราจะพิจารณาในสัจจะความจริงอีกด้านหนึ่งคือ แล้วผู้นำ ท่าที่หรือภาวะผู้นำแบบไหนที่สอดคล้องเหมาะสมในชุมชนแผ่นดินของพระเจ้า

พระเยซูคริสต์ได้กล่าวไว้อย่างชัดเจนว่า “ในพวกท่านคนที่เป็นใหญ่ต้องเป็นเหมือนเด็ก" (22:26) ในพระคัมภีร์ฉบับอมตธรรม คำว่า “เป็นเหมือนเด็ก” ได้แปลว่า “เป็นเหมือนผู้เยาว์” ซึ่งการแปลในภาษาไทยได้แปลตรงความหมายของรากศัพท์เดิมในภาษากรีก ในขณะที่ภาษาอังกฤษบางฉบับแปลว่า “เป็นเหมือนผู้เล็กน้อย” หรือ “เป็นเหมือนคนที่อยู่ในระดับต่ำสุด” ความหมายของวลีนี้มีความเกี่ยวข้องกับด้านวัฒนธรรมครับ ในยุคที่เราให้คุณค่า สิทธิ ศักดิ์ศรี แก่เด็กๆ และสังคมปัจจุบันเน้นให้ความสำคัญและสิทธิของเด็กอาจจะทำให้การแปลความในวลีนี้ต้องเปลี่ยนไปใช้คำที่มีความหมายใกล้เคียง

แต่ถ้าเราเข้าไปสู่วัฒนธรรมในสมัยของพระเยซูคริสต์ เด็กหรือ คนที่ยังมีอายุน้อยย่อมมีคุณค่า ศักดิ์ศรีและความสำคัญน้อยกว่าคนที่มีอายุแก่กว่า หรือ ผู้ใหญ่ ดังนั้น เด็กจะไม่ได้รับเกียรติ ความเคารพนับถือ การยกย่อง และการให้สิทธิ ศักดิ์ศรี คุณค่า และ ความสำคัญในชีวิตเท่าเทียมกับผู้ใหญ่ในสมัยนั้น หรือพูดกันชัดๆ ก็คือสถานภาพ หรือ ฐานะของเด็กในสังคมสมัยนั้นอยู่ในระดับล่างหรือต่ำ หรือเป็นคนเล็กน้อยด้อยค่านั่นเอง และในวัฒนธรรมสังคมในสมัยนั้น คนที่เล็กน้อยจะต้องเป็นคนที่อยู่ใต้อำนาจของคนอื่น ถูกคนอื่นใช้ (เฉกเช่นคนยิวในสมัยพระเยซูจะถูกเกณฑ์ถูกใช้จากทหารโรมันให้แบกหีบแบกของไป โดยมิได้ค่าจ้างรางวัลอะไร เพราะเกิดมาเป็นยิว ประชาชนชั้นสองชั้นสามที่เป็นเมืองขึ้นของโรม) ต้องบริการคนอื่น ต้องนอบน้อมถ่อมตนเจียมเนื้อเจียมตัว

พระเยซูกล่าวต่อไปอีกว่า “...และคนที่เป็นนายต้องเป็นเหมือนผู้ปรนนิบัติ” (22:26) หรืออาจจะแปลได้ว่า ดังนั้น คนที่คิดจะเป็นใหญ่เป็นนายของคนอื่นต้องทำตัวทำหน้าที่เหมือนผู้ด้อยค่าแล้วกล้าที่จะปรนนิบัติรับใช้ หรือ ถูกใช้จากคนอื่น ในพระคัมภีร์ฉบับมาตรฐานใช้คำว่า “เป็นนาย” ส่วนในอมตธรรมใช้คำว่า “ผู้ที่ปกครอง” ซึ่งในภาษากรีกใช้เป็นคำกริยาที่แปลงเป็นคุณศัพท์ว่า hegeomai ซึ่งมีความหมายถึง การนำ การชี้นำ การให้คำแนะนำ หมายถึงผู้นำนั้นมีสิทธิอำนาจอย่างเต็มที่ ส่วนคำว่า “ผู้ปรนนิบัติรับใช้” มาจากศัพท์ภาษากรีกคำกริยาว่า ไดอาโคนิโอ (diakoneo) ซึ่งมาจากรากศัพท์เดียวกันของคำว่า ไดอาโคโนส (diakonos) และนี่คือที่มาของคำว่า มัคนายก ในภาษาไทย แต่คำว่า “ผู้ปรนนิบัติ” ที่พระเยซูคริสต์ใช้ในพระธรรมตอนนี้มิใช่การรับใช้ในคริสตจักร หรือการรับใช้ตามความหมายของผู้มีตำแหน่งในคริสตจักร เช่น ศาสนาจารย์ ศิษยาภิบาล ผู้ปกครอง มัคนายก และ ฯลฯ อย่างที่เราเข้าใจกันในปัจจุบัน แต่พระองค์ชี้ชัดที่เป็นความหมายแท้จริงของคำนี้คือ “เด็กเสิร์ฟ” ในวัฒนธรรมไทย หรือ “เสี่ยวเอ้อ” ในวัฒนธรรมจีน ถ้าเราอ่านต่อไปอีกสองสามข้อ พระองค์ให้ภาพความหมายของการปรนนิบัติรับใช้ที่ชัดเจนว่า ผู้ปรนนิบัติรับใช้ในที่นี้หมายถึงคนเดินโต๊ะ คนรับใช้ข้างโต๊ะอาหาร คนที่ต้องบริการแก่คนนั่งโต๊ะ คนที่จะต้องฟังความต้องการ หรือ คำสั่งจากคนรับประทานอาหารรอบโต๊ะนั้น ผู้ปรนนิบัติในที่นี้พระเยซูจึงหมายถึง “คนใช้” ครับ

หลายปีที่ผ่านมา หลายครั้งผมจะได้ยินคำบ่นจากศาสนาจารย์ ศิษยาภิบาล หรือผู้ปกครอง และมัคนายกว่า “...เขาทำกับเรา อย่างกับเราคนใช้ของเขา(หมายถึงสมาชิกคริสตจักร บางครั้งก็รวมถึงผู้ปกครอง และ...ด้วย)... ผมต้องรับผิดชอบตั้งแต่คนทำความสะอาดโบสถ์ยันคนเทศนา...” ถ้าผู้บ่นเข้าใจคำว่า “ผู้ปรนนิบัติ” ในความหมายที่พระเยซูคริสต์ใช้คือเด็กเสิร์ฟอาหาร ก็คงจะไม่บ่นเช่นนั้น แต่จะเกิดความภาคภูมิใจในการที่ได้เป็นผู้ปรนนิบัติรับใช้ เป็นคนใช้อย่าง “เสี่ยวเอ้อ” คนเสิร์ฟอาหารในชุมชนแผ่นดินของพระเจ้า ผู้นำเช่นนี้ครับที่ต้องการในแผ่นดินของพระเจ้า

ในที่นี้มิได้หมายความว่า พระเยซูไม่เห็นด้วยที่จะให้มี “ผู้นำ” พระองค์มิได้แสดงความคิดเห็นเช่นนั้น แต่พระองค์กล่าวไว้ว่า “แต่พวกท่านจะไม่เป็นอย่างนั้น...” (22:26) (คือไม่เป็นผู้นำที่สนใจสร้างความสำคัญยิ่งใหญ่ อำนาจ บารมี และความมั่งคั่งมั่นคงแก่ตนเอง) พระเยซูคริสต์ทรงคาดหวังว่าจะมีบางคนที่จะต้องทำหน้าที่ความรับผิดชอบในการเป็น “ผู้นำ” แต่มิใช่ผู้นำที่ใช้สิทธิอำนาจอย่างที่เป็นอยู่ในกระแสสังคมโลกปัจจุบัน แต่พระองค์คาดหวังผู้นำที่ใช้สิทธิอำนาจความเป็นผู้นำที่จะรับใช้คนอื่น ความคิดเรื่องผู้นำที่รับใช้นี้คงสร้างความกังวลสับสนแก่ผู้นำในคริสตจักรมิใช่น้อย ถ้าเอาอย่างที่พระเยซูคริสต์ว่า ผู้นำเป็นเหมือนคนใช้ คนเสิร์ฟอาหาร เสี่ยวเอ้อ นั่นหมายความว่าผู้นำจะต้องรับคำสั่งจากคนนั่งโต๊ะอาหารนั้น และให้บริการตามความต้องการนั้น เกิดคำถามรบกวนในจิตใจผมครับ แล้วผู้นำจะเป็นผู้รับใช้ได้อย่างไร? คงต้องบอกว่าเป็นไปได้ครับ แล้วเราจะมาใคร่ครวญในตอนต่อไปก็แล้วกัน

ประเด็นใคร่ครวญวันนี้

เราท่านคงใช้เวลาช่วงต่อไปนี้ในการคิดใคร่ครวญว่า การที่พระเยซูคริสต์กล่าวถึง “ผู้นำแบบผู้รับใช้” นั้น ผู้นำแบบนี้มีบทบาท หน้าที่ ความรับผิดชอบอะไร? ใครจะรู้ได้ครับ วันนี้ท่านอาจจะมีโอกาสในการเป็นผู้นำที่รับใช้ก็ได้ครับ!

• จะต้องทำอย่างไรในฐานะผู้นำที่จะเป็นผู้รับใช้?
• ท่านคิดว่าความคิดเห็นเรื่อง “ผู้นำที่รับใช้” ของพระเยซูคริสต์ มีความเป็นไปได้ไหมในปัจจุบัน?
• ท่านพอจะคิดออกไหมว่า ในวันนี้ในสถานการณ์ใดที่ท่านจะเป็นผู้นำที่รับใช้ได้?

ภาวนา
ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า
ขอบพระคุณพระองค์สำหรับคำสอนเรื่องผู้นำที่รับใช้ของพระองค์
ขอบพระคุณพระองค์ที่ทรงกระตุ้นให้ข้าพระองค์ต้องกลับมาสนใจจริงจังในเรื่องนี้
แม้ว่าจะสร้างความยุ่งยากสับสนในความนึกคิด ความเข้าใจก็ตาม
ข้าพระองค์ขอสารภาพว่า ข้าพระองค์ต้องการความเข้าใจความหมายที่แท้จริงในเรื่องนี้
ข้าพระองค์ทูลขอพระวิญญาณบริสุทธิ์ของพระองค์โปรดช่วยข้าพระองค์ด้วย
เพื่อข้าพระองค์จะได้รับความเข้าใจตามความหมายของพระองค์
ขอพระวิญญาณบริสุทธิ์โปรดช่วยข้าพระองค์ในเรื่องนี้ด้วย
เพื่อข้าพระองค์จะเข้าใจถึงผลกระทบจากเรื่องนี้ต่อชีวิตของข้าพระองค์เช่นไร

ในวันนี้โปรดประทานสายตาที่ข้าพระองค์จะมองเห็นถึงโอกาสที่จะเป็นผู้นำแบบผู้รับใช้
โปรดช่วยข้าพระองค์ที่จะนำคำสอนของพระองค์ไปปฏิบัติจริงได้
ในที่ทำงานใน
ในครอบครัว
และในความสัมพันธ์กับเพื่อนฝูงและคนรอบข้างในวันนี้

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง
บ้านแม่แก้ดน้อย สันทราย เชียงใหม่

คริสตจักร: ชุมชนแห่งการเยียวยารักษา

คริสตจักรของพระเยซูคริสต์ควรจะเป็นชุมชนแห่งการเยียวยารักษาบาดแผลแห่งชีวิต สามัคคีธรรมที่เรามีต่อกันควรจะเป็นกระบวนการเลี้ยงดู ฟูมฟัก เป็นการเติมเต็มชีวิตแก่กันและกัน มิใช่ชุมชนมีกลิ่นคละคลุ้งด้วยใจพยาบาทคิดร้าย เป็นชุมชนที่คอยจับจ้องที่จะทำการล้างแค้น เคยมีผู้กล่าวว่า คริสตจักรเป็นสถาบันชนิดเดียวที่ยิ่งเหยียบซ้ำย่ำบาดแผลเดิม... น่าเศร้าอย่างยิ่งครับ ที่ต้องสารภาพว่า บ่อยครั้งที่คริสตจักรทำตัวเช่นนั้นจริงๆ ทั้งๆ ที่ไม่ควรเป็นเช่นนี้เลย

ให้เราถอดบทเรียนจากธรรมชาติ ลองพินิจพิจารณาต้นไม้ขนาดใหญ่ที่ชื่อว่า “ซิไคว” (Sequoia tree) “ซิไคว เป็นต้นไม้ใหญ่ที่มีอายุมานมนานแต่โบราณ และที่สำคัญคือเป็นต้นไม้ที่แข็งแรง มันเป็นต้นไม้ที่สูงตระหง่านพุ่งตรงเสียดแทงฟ้าเพราะมันมีรากหยั่งลึกประสานเกาะเกี่ยวกันอย่างหนาแน่น เปลือกไม้ของมันมีกลิ่นฉุน รสเปรี้ยว มีความเป็นกรดที่ขับไล่แมลงที่จะมากัดกินมัน มันยืนหยัดตระหง่านอย่างมั่นคงต้านลมพายุกระโชก และ ฝนที่ตกลงมาอย่างรุนแรง ที่มันยืนยงอยู่เช่นนี้ได้เพราะต้น “ซิไคว” เป็นต้นใหญ่ที่เจริญเติบโตขึ้นท่ามกลางหมู่ไม้นานาพันธุ์ และรากของมันนอกจากหยั่งลึกลงดินแล้วมันยังงอกประสานสอดแทรกเข้ากับรากของต้นไม้อื่นๆ ที่อยู่ล้อมรอบมันอย่างแข็งแรง ถ้าพายุจะโหมกระหน่ำให้ต้นซิไควล้มครืนได้ นั่นหมายความว่าต้นไม้ทั้งภูที่ยึดเกาะสานรากเข้าด้วยกันต้องล้มระเนระนาดพร้อมกันไปทั้งภูเขาแน่

ถ้าคริสตจักรเติบโตแข็งแรงจากส่วนลึกของชีวิต คือจากรากที่หยั่งลึกลงในพระวจนะและพระประสงค์ของพระเจ้าด้วยสามัคคีธรรมที่มีในชุมชนคริสตจักร คริสตจักรควรเป็นชุมชนที่เปิดกว้างสำหรับผู้คนที่ได้รับบาดแผลเจ็บปวดในชีวิต ผู้คนที่เกิดความสับสนยุ่งเหยิ่งในชีวิตแต่ละวัน อ้าแขนเปิดรับคนที่ถูกกีดกันให้ตกไปอยู่ที่ชายขอบสังคม ถูกปล้นศักดิ์ศรีความเป็นคนที่พระเจ้าประทานให้ คริสตจักรเปิดประตูชีวิตออกรับคนที่หลงหาย คนที่ล้ม คนที่ถูกขับออกนอกสังคม คริสตจักรจะต้องนำคนเหล่านี้เข้ามาในครอบครัวของพระเจ้า คนที่ต้องทนทุกข์จะต้องได้รับการเอาใจใส่

ทำไมหรือ? เพราะพระวิญญาณบริสุทธิ์สถิตอยู่ในชีวิตของเราทั้งหลาย หนุนเสริมให้เราซึ่งเป็นคริสตจักรรู้จักที่จะรักกรุณาอย่างที่พระคริสต์ทรงรักและมอบชีวิตให้ผู้คน ด้วยการประสานเกาะเกี่ยวรากแห่งชีวิตของเรากับรากของผู้คนในสภาพหลากหลายเข้าเป็นแผงรากเดียวกันจากพระวิญญาณบริสุทธิ์ ที่ได้ปกป้องให้คริสตจักรและผู้ยากไร้สามารถทนทุกข์ยืนหยัดตระหง่านในสังคมโลกนี้ได้ด้วยการมีรากฐานที่มีชีวิตที่สานเกาะเกี่ยวเข้าด้วยกันจากพระวิญญาณบริสุทธิ์ รากแห่งชีวิตดังกล่าวที่หยั่งลงเพื่อดูดซับอาหารไปเลี้ยงต้นไม้แห่งคริสตจักรทั้งต้น และต้นไม้อื่นๆ ในสังคม และทำให้คริสตจักรและผู้ยากไร้ต่างได้สัมผัสกับรากฐานแห่งพระประสงค์ของพระเจ้า แล้วเกาะประสานรากแห่งชีวิตเข้าด้วยกัน

อย่างที่เปาโลเคยเปรียบเทียบชีวิตของคริสตจักรว่าเป็นเหมือนร่างกายไว้ว่า “14เพราะว่าร่างกายมิได้ประกอบด้วยอวัยวะเดียว แต่ด้วยหลายอวัยวะ” (1โครินธ์ 12:14) และ คริสตจักรจะสานต่อพันธกิจจากพระเยซูคริสต์ และเหล่าอัครทูตในคริสตจักรสมัยเริ่มแรกแล้ว แน่นอนว่า จำเป็นที่คริสตจักรจะต้องเอาใจใส่ผู้เล็กน้อย คนด้อยโอกาส คนที่ถูกกีดกันและเหยียดหยามจากสังคมในสมัยนี้

อย่างเช่นในกิจการบทที่ 3 เปโตรและยอห์นเมื่อเข้าไปในพระวิหาร พบผู้คนมากมายหลายชนชั้น แต่ทั้งสองมุ่งหน้าเข้าไปหาชายง่อยที่ขอทานที่ประตูงาม และสานต่อพระราชกิจของพระเยซูคริสต์ในนามคริสตจักรของพระองค์ เพื่อชายง่อยขอทานคนนี้จะได้รับการเยียวยาบาดแผลในชีวิต และมีชีวิตร่วมในความรอด พบกับคุณค่าและความหมายของชีวิตที่ได้รับการเยียวยาจากชุมชนคริสตจักรในสมัยเริ่มแรก และได้รับเข้าเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของคริสตจักรด้วย