ติดเบรกแก่คุณธรรมและจริยธรรมที่ “ลื่นไหล”

23 เมษายน 2012

ในปัจจุบันไม่ว่าผู้นำ หรือ ผู้ตาม ต้องการให้ผู้คนมองว่าตนเป็นคนดีมีศีลธรรม มีคุณธรรมและจริยธรรม มิเพียงต้องการให้คนอื่นมองตนในทางดีนี้เท่านั้น ตนเองยังพยายามพูดคุยโน้มน้าวทุกหนทางให้คนอื่นเชื่อคล้อยตาม หรือพูดป้องกันตนเอง หรือ ใช้เหตุผลโน้มน้าวคนอื่นให้เห็นว่าตนเป็นคนเช่นนั้น แต่เมื่อสังเกตดีๆ ละเอียด ลุ่มลึก กลับพบเห็นสิ่งหนึ่งคือ ทั้งผู้นำและผู้ตามหลายต่อหลายคนต่างแสวงหาผลประโยชน์ส่วนตน ความก้าวหน้ามีชื่อเสียงดี มีบารมีและอำนาจ และมักมิได้คำนึงว่าที่จะได้สิ่งเหล่านี้มาด้วยวิธีไหน (ขอให้ได้ก็แล้วกัน!)

ความสัตย์ซื่อ การรับผิดชอบ เปิดเผย โปร่งใสในแต่ละตัวบุคคล เป็นคุณลักษณะ และ คุณธรรมส่วนบุคคลของแต่ละคนที่จะบ่งบอกถึงว่า ผู้นำคนนั้น ผู้ตามคนนี้เป็นคนที่มีศีลธรรม จริยธรรม และคุณธรรมในชีวิตของเขาหรือไม่? ยิ่งกว่านั้นเป็นตัวชี้ชัดชี้ขาดว่า คุณภาพในความเชื่อศรัทธาของผู้นำคนนั้น และ ผู้ตามคนนี้อยู่ในสภาพเช่นไร? ไม่จำเป็นที่จะไปตรวจสอบว่าเขา “ท่องหลักข้อเชื่อของอัครธรรมทูต” ได้หรือไม่? แต่พฤติกรรมในแต่ละวันเป็นความเชื่อศรัทธาที่ปฏิบัติออกมาแจ่มชัดให้คนรอบข้างได้เห็น

มีอาจารย์ท่านหนึ่งกรุณาสอนผมว่า หลุมพรางทางจริยธรรมและคุณธรรมสำหรับผู้นำคริสเตียนที่มีเป็นรูปธรรมคือเรื่อง เงิน(รวมถึงทรัพย์สิน ที่ดิน), เพศ, ชื่อเสียง(ตำแหน่ง ยศ ศักดิ์ศรี). และผมก็มองว่าจริงในปัจจุบัน เมื่อผู้นำคริสเตียนคนไหนที่ตกลงในหลุมพรางดังกล่าวแล้วและเมื่อผู้คนได้รู้เท่าทันแล้ว ผู้นำคนนั้นก็จะไม่ได้รับความนับถือ ไว้วางใจจากผู้คนรอบข้างต่อไป นี่เป็นการเสียที่ไม่คุ้มค่าในชีวิตของผู้นำคริสเตียน ดูนักเทศน์ชื่อเสียงโด่งดังในตะวันตก ได้รับการนับหน้าถือตา ร่ำรวยด้วยเงินถวายของชาวบ้าน แล้วก็ต้องมาตกลงในหลุมพรางดังกล่าว ชื่อเสียงดับวูบ นักเทศน์หรือผู้นำคริสต์ศาสนาที่ดังๆ ในประเทศไทยของเราก็พบกับสถานการณ์เช่นนี้ จนต้องผันตัวไปทำอาชีพอื่น หรือไม่ก็เก็บตัวให้เงียบ

ผมได้มีโอกาสอ่านข้อเขียนของ ดร.จอห์น แมกซ์แวล เรื่อง PERSONAL ACCOUNTABILITY: PUTTING THE BRAKES ON MORAL BREAKDOWN เห็นว่าเป็นความคิดที่น่าสนใจและเป็นประโยชน์ จึงขอซึมซับเอาเนื้อหาความคิดมาแบ่งปันกันคิดครับ

การพัฒนาความรับผิดชอบในแต่ละตัวคน 

คนเราต่างต้องการให้ทุกคนเห็นว่าตนเป็นคนสัตย์ซื่อ ทุ่มเททำงานหนัก ไว้วางใจได้ และมีสมรรถนะในชีวิต ผมยังคิดสงสัยในใจว่าจะมีใครไหมหนอที่เริ่มต้นอาชีพการงานด้วยต้องการโกหกคดโกงตั้งแต่เริ่มต้น อย่างไรก็ตาม ในฐานะผู้นำ เราตั้งใจแล้วว่าต้องการประสบความสำเร็จ แต่ถ้าเราขาดความระมัดระวัง ความทะเยอทะยาน นิมิตหมายที่จะเป็นคนดีมีจริยธรรมน่าเคารพนับถืออาจจะดับวูบลง เราอาจจะต้องหลงจากเส้นทางที่เราจะมุ่งไปสู่จุดหมายที่เราปรารถนาจะสำเร็จ ความรับผิดชอบในแต่ละบุคคลหมายถึงการที่เราสามารถตอบและอธิบายและแสดงถึงความเป็นตัวตนคนดี หรือ ที่เราแสวงหาที่จะเป็นคนที่น่านับถือ หรือการเป็นคนมีชื่อเสียง เกียรติยศ เป็นคนสัตย์ซื่อสุจริต หรือ เป็นคนที่ใจสัตย์ซื่อมือสะอาดที่เราปรารถนาจะเป็น ดร. จอห์น แม็กซ์แวล ได้เสนอการพัฒนาความรับผิดชอบในแต่ละตัวคนมี 3 ขั้นตอนด้วยกันคือ

1. ไม่ไว้วางใจตนเอง 

จากประสบการณ์ในชีวิต ผู้นำที่ล้มเหลวในด้านจริยธรรมของชีวิตมีบุคลิกลักษณะพื้นฐานร่วมกันดังนี้ มีความรู้สึกถึงความมั่นคงในชีวิตที่ผิดๆ เขายึดมั่นถือมั่นว่าตนเองจะไม่ทำให้ชีวิตของตนเองล่มจมฉิบหายด้วยบุคลิกที่มีคนตำหนิตักเตือน สำหรับผู้นำที่ใช้ปัญญา ย่อมไม่ไว้วางใจว่าตนเองจะกระทำในสิ่งที่ถูกต้องตลอดเวลา เขารู้ชัดว่าอำนาจทำให้คนฉ้อฉลได้ และเขาตระหนักเสมอว่า ความผิดพลาดล่มจมย่อมเกิดแก่ชีวิตได้ทุกขณะ

อย่าคิดว่าตนเองดีเกินที่จะกระทำความผิดด้านศีลธรรมจริยธรรม แต่ท่านพึงรู้เท่าทันตนเองเสมอว่าตนเองมีความอ่อนแอย่อมก้าวผิดทำพลาดได้เสมอเหมือนกับคนอื่นๆ การที่เราตัดสินใจกระทำการใดๆ บนฐานสำนึกเช่นนี้ก็จะปกป้องมิให้ “ด้านมืด” ของความมักใหญ่ใฝ่สูงในตัวเราแผลงฤทธิ์ออกมาในชีวิตของตน

จงวางใจในพระยาห์เวห์ด้วยสุดใจของเจ้า 
 และอย่าพึ่งพาความรอบรู้ของตนเอง (สุภาษิต 3:5 ฉบับมาตรฐาน)

2. กำหนดแนวป้องกันพฤติกรรม 

ผู้นำมิเพียงรับผิดชอบต่อการกระทำของตนเท่านั้น แต่รับผิดชอบก่อนการกระทำของตนด้วย แน่นอนว่า ผู้นำควรจะเต็มใจที่จะอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นจากการกระทำของเขา อย่างไรก็ตาม เขาควรจะมีความสุขุมรอบคอบพอที่จะเอาใจใส่ป้องกันพฤติกรรมของตนเองที่อาจจะเป็นสาเหตุให้เกิดความผิดพลาดทางจริยธรรมที่ไม่ปรารถนาได้ ก่อนที่ความผิดพลาดเสียหายจะถูกกระทำให้เกิดขึ้น

3. เปิดโอกาสและเชิญชวนผู้อื่นให้ตรวจสอบตนเอง 

เมื่อใดที่ผู้นำไม่ตรวจสอบตนเองเขาย่อมไม่ได้รับการยอมรับนับถือจากผู้คน แต่อย่างไรก็ตามอำนาจในด้านจริยธรรมต้องการมากกว่าการตรวจสอบตนเองของผู้นำเท่านั้น แต่ผู้นำที่มีความรับผิดชอบย่อมเปิดทางให้ผู้อื่นตรวจสอบพฤติกรรมของตนเอง ผู้นำจำพวกนี้เป็นผู้นำที่โปร่งใส เปิดเผยเชิงรุก (คือไม่รอให้คนอื่นมาตรวจสอบตนเอง แต่เปิดและเชิญชวนให้ผู้คนตรวจสอบพฤติกรรมของผู้นำเอง)

ผู้นำที่มีบารมีอิทธิพลเพิ่มพูนมากขึ้น ย่อมไม่ค่อยจะชอบลูกทีมที่มองต่างมุมกับตน หรือ ไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจของตน หรือลูกทีมที่มีคำถามต่อพฤติกรรมของผู้นำที่แสดงออก คนทั่วไปคาดหวังโดยอัตโนมัติว่า คำตำหนินินทาของลูกน้องน่าจะทำให้ผู้นำ(เจ้านาย)ทำในสิ่งที่ถูกต้อง ด้วยเหตุนี้ ผู้นำที่ประสบความสำเร็จอย่างสูงจะต้องเปิดตนเองด้วยความจริงใจให้ลูกทีมที่อยู่ล้อมรอบตนเองที่จริงใจ ได้ให้การแนะนำอย่างเปิดเผยจริงใจ ให้พูดความจริงที่เกี่ยวโยงกับตัวผู้นำ (แน่นอนครับ แล้วผู้นำจะต้องรับฟังอย่างใส่ใจ จริงใจ และครุ่นคิด ด้วยจิตใจที่ขอบคุณที่ลูกทีมเปิดเผย หรือ ในการเสี่ยงของพวกเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งลูกทีมที่ไม่ขยันเข้ามาเสนอหน้าและความคิด!) ในวงเล็บผมว่าเองครับ

4. ถ่อมใจและน้อมรับการตรวจสอบจากพระวิญญาณบริสุทธิ์ทุกวัน 

ในทุกวันก่อนเริ่มต้นชีวิตของวันใหม่ ให้เรามีเวลาที่สงบต่อพระพักตร์พระเจ้า ขอพระเจ้าได้ตรวจสอบภายในชีวิตของเรา สำแดงแจ้งชี้ให้เราเห็นสิ่งที่เป็นพระประสงค์ของพระองค์ในชีวิตของเรา และสิ่งที่เราซ่อนเร้น คบคิด วางแผนที่ขัดแย้งสวนทางกับพระประสงค์ของพระเจ้า ฟังข้อแนะนำจากพระเจ้า รับกำลังในการแก้ไขพัฒนาชีวิตขึ้นใหม่ตามพระประสงค์ และจงรักภักดี สัตย์ซื่อต่อพระองค์ เชื่อฟังและทำตามเสียงแห่งความเมตตาที่ตรัสกับเรา (ข้อนี้ ดร. จอห์น แม็กซ์แวล ไม่ได้ว่าไว้ครับ)

“ข้าแต่พระยาเวห์ พระองค์ได้ทรงตรวจสอบข้าพระองค์ และรู้จักข้าพระองค์” (สดุดี 139:1 ฉบับมาตรฐาน)

“จงมอบทางของท่านไว้กับพระเจ้า จงวางใจในพระองค์ และพระองค์จะทรงกระทำให้สำเร็จ” (สดุดี 37:5; 1971)

“จงมอบงานของเจ้าไว้กับพระเจ้า และแผนงานของเจ้าจะได้รับการสถาปนาไว้” (สุภาษิต 16:3; 1971)

“จงมอบภาระของท่านไว้กับพระเจ้า และพระองค์จะทรงค้ำจุนท่าน พระองค์จะไม่ทรงยอมให้คนชอบธรรมคลอนแคลนเลย” (สดุดี 55:22; 1971)

สรุป 

ดังสุภาษิตญี่ปุ่นได้ให้สติปัญญาไว้ว่า “เกียรติยศชื่อเสียงและความนับถือที่สร้างสั่งสมมาพันปีอาจจะล้มครืนลงด้วยการกระทำเพียงชั่วโมงเดียว” ให้เราปกป้องการล้มครืนลงของชื่อเสียง เกียรติยศ และความน่านับถือของเรา ด้วยการถามตนเองตามข้อถามต่อไปนี้ 1. พฤติกรรมอะไรบ้างของฉันที่เป็นรั้วกั้นป้องกันการใช้อิทธิพลในความเป็นผู้นำที่อาจจะทำความผิดพลาดในด้านจริยธรรม/ศีลธรรม? 2. ฉันจะเปิดทางให้แก่ใครที่จะมาตรวจสอบการกระทำของฉัน และ ตั้งคำถามในสิ่งที่ฉันได้ตัดสินใจ?

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง 

บ้านแม่แก้ดน้อย สันทราย เชียงใหม่ 

081-2894499

ท่าทีเยี่ยงพระคริสต์

20 เมษายน 2012

อ่านพระธรรมฟีลิปปี 2:5-8

5ท่านควรมีท่าทีแบบเดียวกับพระคริสต์
6ผู้ทรงสภาพพระเจ้า
แต่ไม่ทรงยึดติดในความเท่าเทียมกับพระเจ้า
7พระองค์กลับทรงสละทุกสิ่ง
มารับสภาพทาส
บังเกิดเป็นมนุษย์
8และเมื่อทรงปรากฏเป็นมนุษย์
พระองค์ยอมถ่อมพระองค์ลง และ
ยอมเชื่อฟังแม้ต้องตายบนไม้กางเขน (ฟีลิปปี 2:5-8 อมตธรรม)

ในพระธรรมฟีลิปปีตอนนี้ เปาโลชี้ชัดถึงสภาพจริงๆ ในชีวิตของพระคริสต์ และท่าทีที่พระเยซูแสดงออก ตลอดจนแนวทางการใช้ชีวิตของพระองค์ พระเยซูคริสต์เป็นมนุษย์อย่างครบถ้วนในทุกด้าน และในขณะเดียวกันพระองค์ทรงเป็นพระเจ้าอย่างสมบูรณ์ แต่เมื่อพระองค์ทรงสภาพมนุษย์พระองค์ให้ความสำคัญกับความเป็นมนุษย์อย่างเต็มเปี่ยม ถึงแม้สภาพความเป็นมนุษย์ของพระองค์คือชาวบ้านธรรมดา ไม่มียศถาบรรดาศักดิ์ ปราศจากตำแหน่งผู้นำในศาสนาและการเมือง มิได้เป็นผู้บริหารหรือจัดการองค์กรใดองค์กรหนึ่งที่เป็นที่ยอมรับนับถือของคนในสมัยนั้น

เมื่อพระองค์ทรงสภาพมนุษย์ที่พูนพร้อมความเป็นพระเจ้า พระองค์กลับใช้ชีวิตกับผู้คนในท้องถนน ในชุมชน พระองค์มีชีวิตที่เคียงข้างคนชายขอบสังคม พระองค์ให้ความเมตตาและเอาใจใส่ต่อคนเจ็บป่วย คนไร้ที่พึ่งพิง คนยากคนจน คนที่ชีวิตถูกกระหน่ำด้วยบาดแผลภายในชีวิต คนที่สังคมตีตราว่า “ไม่สะอาด” ถูกกีดกันจากสังคม ถูกตัดรอนคุณค่าและความหมายแห่งชีวิต คนที่ถูกวิญญาณชั่วครอบงำในชีวิตจนไม่สามารถหลุดรอดออกจากกงเล็บของมัน พระองค์เอาใจใส่คนตาบอดรักษาให้กลับสามารถเห็นได้ เพื่อสร้างผลกระทบต่อชีวิตของเจ้าตัว ครอบครัว และชุมชน พระองค์เป็นผู้สรรค์สร้างความหวังแก่ชีวิตที่สิ้นหวังเช่นโจรที่ถูกตรึงพร้อมกับพระองค์ พระองค์ช่วยให้คนค้นพบคุณค่าในชีวิตอย่างเช่นศักเคียส พระองค์เอาใจใส่คนที่สังคมยิวรังเกียจเดียดฉันท์เช่นหญิงสะมาเรียที่ต้องมาตักน้ำที่บ่อในเวลาเที่ยงวันที่ปลอดคน พระองค์ทรงปกป้องคนทำบาปอย่างเช่นหญิงที่ถูกจับฐานล่วงประเวณี

สำหรับมุมมองของพระเยซูแล้ว ไม่ว่าคนนั้นจะเป็นยิวหรือคนต่างชาติ จะเป็นทหารโรมันหรือชาวบ้านคนยิว จะเป็นหญิงโสเภณีหรือปุโรหิตหรือธรรมมาจารย์ จะเป็นคนสะมาเรียหรือมหาปุโรหิต จะเป็นลูกช่างล้างผลาญหรือเป็นลูกที่ว่านอนสอนง่าย จะเป็นคนเก็บภาษีหรือคนฟาริสี และ ฯลฯ พระองค์ทรงเห็นคุณค่าในคนเหล่านี้ที่มีเท่าเทียมกันในสายพระเนตรของพระเจ้า และที่สำคัญคือทุกคนควรค่าที่จะได้รับความเมตตาของพระเจ้า มิใช่คนเหล่านี้สมควรเหมาะสมที่จะได้รับความรักเมตตาของพระองค์ แต่ที่ทุกคนควรค่าที่จะได้รับความรักเมตตาของพระเจ้าเพราะ พระเจ้าทรงรักเมตตาทุกคนอย่างปราศจากเงื่อนไข

ความรักเมตตาที่พระองค์ให้สูงสุดคือ พระองค์ทรงให้ชีวิตแก่ผู้คน คือให้ทุกคนได้รับชีวิตใหม่ โอกาสใหม่ และคุณค่าความหมายใหม่ในชีวิต พระองค์ทรงรักมนุษย์และให้ชีวิตทั้งชีวิตของพระองค์แก่มนุษย์แต่ละคน เพื่อคนเหล่านั้นที่ได้รับชีวิตใหม่จากความรักเมตตาที่เสียสละของพระองค์ จะมีชีวิตที่ได้รับการเปลี่ยนแปลงทั้งมุมมอง ความคิด ทัศนคติ ระบบคุณธรรมและคุณค่า เพื่อคนเหล่านี้จะมีชีวิตที่ได้รับการทรงเปลี่ยนแปลง เพื่อที่จะมีชีวิตที่เรียบง่าย ชีวิตที่ให้และเสียสละด้วยจิตใจที่รักเมตตาเยี่ยงพระคริสต์ และที่จะรักคนอื่นและสังคมโลกอย่างไร้เงื่อนไข

สำหรับพระคริสต์แล้ว ความรักเมตตาที่ยิ่งใหญ่ที่พระองค์ทรงให้กับมนุษย์ และ ประสงค์ที่จะให้สาวกของพระองค์ทุกคนให้แก่คนอื่นรอบข้างคือการให้ชีวิต “ไม่มีผู้ใดที่มีความรักยิ่งใหญ่กว่านี้คือการที่เขายอมสละชีวิตของตนเพื่อมิตรสหายของตน”(ยอห์น 15:13) และภาพที่เราน่าจะใช้ย้ำเตือนเราในทุกเหตุการณ์ได้อย่างดีคือ ภาพของพระคริสต์ที่ถูกตรึงบนกางเขน ภาพนี้มิใช่ภาพเพื่อจะสอนถึงมหาทรมานของพระคริสต์ แต่เป็นภาพแห่งความรักเมตตาของพระองค์ที่มีแก่คนอื่น เป็นภาพที่เราท่านไม่สามารถหยั่งรู้เข้าใจได้ทั้งหมด เพราะเป็นความรักเมตตาที่ต้องการพลังมหาศาลในชีวิต แต่เราสามารถที่จะหยั่งรู้เข้าใจเพิ่มมากขึ้น ซึมซับลงลึกซึ้งขึ้นผ่านการเรียนรู้ในสถานการณ์ชีวิตจริงของเราด้วยประสบการที่เราตอบสนองต่อพระคริสต์ด้วยทั้งสิ้นชีวิต ด้วยสุดจิตสุดใจสุดความคิดและชีวิตของเรา และด้วยพลังชีวิตแห่งความรักเมตตาเช่นนี้เอง ที่เราสามารถกระทำอย่างที่พระคริสต์ทรงสอนได้ เช่น หันแก้มอีกข้างหนึ่งเมื่อถูกตบ ยกโทษอย่างไม่มีเงื่อนไขและไร้ขีดจำกัด รับใช้แม้แต่คนที่เราเกลียดหรือเป็นศัตรูของเรา ยิ่งกว่านั้นรับใช้มากกว่าที่ถูกใช้ให้ทำ

ถ้าเรายืนหยัดบนจุดยืนของพระคริสต์ในการให้ชีวิตเช่นนี้ แม้เราจะต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่เลวร้ายเพียงใด เราจะไม่ต้องตั้งคำถามที่มาจากความขมขื่นใจว่า “ทำไมพระเจ้าทำกับฉันทำกับคนที่ฉันรักเช่นนี้ ทั้งๆ ที่เรารับใช้พระองค์มาตลอดชีวิต?” แต่เรากลับแสวงหาว่า “ในสถานการณ์นี้พระองค์ประสงค์ให้ข้าพระองค์สำแดงความรักเมตตาที่เสียสละเยี่ยงพระองค์อย่างไร?”

“เพื่อท่านจะได้ดำเนินชีวิตอย่างสมกับที่เป็นคนขององค์พระผู้เป็นเจ้า และจะได้เป็นที่พอพระทัยในทุกด้าน คือเกิดผลในการดีทุกอย่าง รู้จักพระเจ้าดียิ่งขึ้น ได้รับการเสริมสร้างให้เข้มแข็งขึ้นด้วยฤทธิ์อำนาจทั้งมวล... เพื่อท่านจะอดทนอย่างยิ่งและมีความชื่นชมยินดี” (โคโลสี 1:10-11 อมตธรรม) พระเจ้ามีพระประสงค์ในทุกสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในชีวิตของเรา ถ้าเช่นนั้นในทุกสถานการณ์ไม่ว่าดีหรือเลวร้ายจะเกิดผลในการดีตามพระประสงค์ของพระเจ้า และเมื่อเราแสวงหาพระประสงค์ที่จะกระทำตามในทุกสถานการณ์เราจะได้รับประสบการณ์สัมผัสจากพระองค์ ทำให้เรา “รู้จักพระเจ้ายิ่งขึ้น” ยิ่งกว่านั้น ถ้าเรากระทำตามพระประสงค์ในทุกสถานการณ์ ประสบการณ์จากการกระทำตามพระประสงค์จะเป็นโอกาสที่เราจะรับการทรงเสริมสร้างให้เข้มแข็งขึ้น และในทุกสถานการณ์เราจะมีความอดทนพร้อมด้วยความชื่นชมยินดี

ดังนั้น ผลดีที่เกิดขึ้นมิใช่ผลดีที่เกิดจากการที่เรากระทำตามพระประสงค์ของพระเจ้าเท่านั้น แต่เกิดผลดีต่อชีวิตการเป็นสาวกของพระเยซูคริสต์ด้วย ที่เป็นเช่นนี้เพราะ ขณะเมื่อเรายอมจำนนที่จะทำตามพระประสงค์ของพระเจ้าในทุกสถานการณ์ชีวิต เราจึงมิได้กระทำเพราะเราเป็นคนดี คิดดี เพื่อทำดี และเป็นคนเก่ง เพราะในหลายๆสถานการณ์นั้นเราไม่สามารถที่จะทำให้เกิดผลดีด้วยตัวเราเอง ด้วยความสามารถของเราเองได้เลย แต่พระวิญญาณบริสุทธิ์ตามพระสัญญาของพระคริสต์ทรงกระทำงานต่างๆ ในสถานการณ์นั้นผ่านชีวิตที่ยอมจำนนของเราต่างหาก สิ่งดีๆ จึงเกิดขึ้น เราจึงเติบโตขึ้น มีชีวิตเหมือนพระคริสต์มากขึ้น เราจึงเข้มแข็งขึ้นในพระคริสต์

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย สันทราย เชียงใหม่

081-2894499

เดินทีละก้าว

18 เมษายน 2012

ในพระธรรมปฐมกาลบทที่ 28 กล่าวถึงเรื่องความฝันของยาโคบที่เบธเอล ครั้งเมื่อต้องออกจากบ้าน จากแม่ และหนีการไล่ล่าจากพี่ชายไปยังบ้านของลุง ในระหว่างทางของการหนีตายครั้งนั้นในจิตใจของยาโคบคงเต็มไปด้วยความกลัว กังวล สับสน ไม่แน่ใจในอนาคต ในคืนหนึ่งเขาฝันเห็นบันไดพาดจากสวรรค์ลงมายังพื้นแผ่นดินโลก และบนบันไดนั้นมีทูตสวรรค์ขึ้นลง และพระเจ้าทรงประทับเหนือหัวบันไดนั้น ในนิมิตฝันครั้งนี้ยาโคบได้รับพระสัญญาจากพระเจ้าว่า ไม่ว่าชีวิตของเขาจะต้องเผชิญหน้ากับสถานการณ์ดีเด่นหรือเลวร้ายปานใดก็ตาม แม้ว่าชีวิตของเขาจะต้องประสบกับการขึ้นๆ ลงๆ อย่างไม่คาดฝันเช่นใดก็ตาม พระเจ้าจะอยู่ในทุกเหตุการณ์เหล่านั้นกับยาโคบเพื่อจะทรงชี้นำทางไปข้างหน้าในชีวิตของเขา

พระเจ้าให้พระสัญญาเดียวกันนี้กับเราแต่ละคนในวันนี้ ในพระธรรมสดุดี 37:23 ได้ย้ำความมั่นใจแก่เราว่า

“23 ถ้าองค์พระผู้เป็นเจ้าพอพระทัยทางของคนใด
ก็ทรงให้ย่างก้าวของคนนั้นมั่นคง” (อมตธรรม)

คนที่พระเจ้าพอพระทัยในทางของเขาคือ คนที่ติดตาม วางใจ และพยายามทำตามพระประสงค์ของพระเจ้า พระเจ้าทรงปกป้องคุ้มครองและทรงกระทำให้ทุกย่างก้าวของเขามั่นคง

พระเจ้าปรารถนาที่จะให้เรายึดมั่นในพระองค์และให้เราดำเนินบนเส้นทางชีวิตนี้อย่างสัตย์ซื่อเที่ยงตรงต่อพระองค์ เราอาจจะไม่สามารถเข้าใจได้อย่างชัดแจ้งว่า ทำไมพระเจ้าถึงยอมให้เกิดความทุกข์ยากลำบากในชีวิตวันนี้ของเรา จนกว่าเมื่อเราทะลุผ่านเหตุการณ์ลำบากเลวร้ายเหล่านั้น

แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในชีวิตของเราในวันนี้ เรายังสามารถที่จะไว้วางใจในการทรงนำของพระองค์ ให้เราก้าวย่างชีวิตไปทีละก้าวในวันนี้ ด้วยความสัตย์ซื่อต่อพระองค์

23 ถ้าองค์พระผู้เป็นเจ้าพอพระทัยทางของคนใด
ก็ทรงให้ย่างก้าวของคนนั้นมั่นคง

24 แม้เขาสะดุด เขาจะไม่ล้ม
เพราะพระหัตถ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าค้ำชูเขาไว้ (สดุดี 37:23-24 อมตธรรม)

ประเด็นสำหรับการใคร่ครวญ

1. ที่ผ่านมา ท่านเคยมีประสบการณ์ชีวิตที่ได้รับค้ำชูจากพระเจ้าในสถานการณ์วิกฤติชีวิตหรือไม่? ถ้าเคย ประสบการณ์ครั้งนั้นเป็นสถานการณ์อะไร? และพระเจ้าทรงค้ำชูท่านอย่างไร?

2. ในวันนี้ ท่านจะช่วยคนที่กำลังเผชิญหน้าวิกฤติในชีวิต ให้เกิดความวางใจในพระเจ้า เชื่อมั่นในการทรงปกป้อง และ ทรงนำอย่างไร?

3. ในวันนี้ ถ้าเกิดวิกฤติในชีวิตของท่าน ท่านจะไว้วางใจพระเจ้าอย่างไร?

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย สันทราย เชียงใหม่

081-2894499

บารนาบัส...ลูกแห่งการให้กำลังใจ

16 เมษายน 2012

การที่คนหนึ่งคนใดที่ชีวิตผิดพลาดไปแล้ว และเมื่อรู้สึกสำนึกต้องการกลับเนื้อกลับตัวเป็นคนใหม่มิใช่เรื่องง่ายที่ผู้คนที่รู้อดีตของเขาจะยอมและเชื่อวางใจการกลับเนื้อกลับตัวของคนๆ นั้นทันที บางครั้งคนประเภทนี้ถ้าในทางการเมืองอาจจะถูกเรียกว่า “แปรพรรค” หรือ “แปรพักตร์” นั่นหมายความว่าเป็นคนที่ไม่น่าไว้วางใจ ที่ไม่น่าไว้วางใจเพราะกลัวว่าจะถูกคนๆ นั้นโกหกหลอกลวงหรือหักหลังในที่สุดอย่างที่เคยเป็นมาแล้ว

เซาโลเป็นผู้ได้รับการหล่อหลอมความเชื่อศรัทธามาอย่างมั่นคง ยืนหยัดในความเชื่อของยิว ร่ำเรียนทางด้านศาสนศาสตร์กับอาจารย์ที่มีชื่อเสียงในยุคนั้น ยิ่งกว่านั้นเป็นคนที่แสดงออกถึงจุดยืนความเชื่อและอุดมการณ์ในการปกป้องศาสนายิวที่ตนเชื่อถืออย่างแข็งขันและ “แข็งกร้าว”

แต่เมื่อความเชื่อในลัทธิใหม่ ที่เชื่อว่าเยซูชาวนาซาเร็ธเป็นพระเมสสิยาห์แพร่ขยายอย่างกับโรคร้ายระบาดรวดเร็วในชุมชนคนยิว ย่อมเป็นภัยคุกคามความมั่นคงต่อพวกยิวอย่างยิ่ง ดีที่มีชายคนหนึ่งชื่อเซาโลที่อาสาออกกวาดล้างทำลายพวกที่ฝังหัวในลัทธิใหม่เยซูชาวนาซาเร็ธอย่างคลั่งไคล้ เขาได้รับอำนาจจากมหาปุโรหิตในการกระทำการนี้ และมุ่งหน้าสูจุดยุทธศาสตร์สำคัญคือเมืองดามัสกัส เพื่อสกัดกั้นและทำลายล้างขบวนการนี้มิให้แพร่หลายเติบโต เพราะดามัสกัสคือศูนย์กลางการค้าพาณิชย์ เป็นจุดเชื่อมคาราวานการค้าที่ไปยังซีเรียตอนเหนือ เมโสโปเตเมีย อานาโตเลีย เปอร์เซีย และอาระเบีย ถ้าลัทธิใหม่เยซูแห่งนาซาเร็ธสามารถตั้งตัวได้ที่ดามัสกัส ศาสนา “ทางนั้น” ก็จะแผ่ขยายอย่างรวดเร็วไปยังเมืองสำคัญเหล่านี้

แต่จู่ๆ วันหนึ่งกลับมีข่าวแพร่สะพัดว่า เซาโลคนนี้แปรพักตร์กลับไปเป็นพวกลัทธิเยซูแห่งนาซาเร็ธ ยิ่งกว่านั้นกลับยืนยันกับผู้คนทั้งหลายว่า เยซูคนนี้ยังมีชีวิตอยู่ พูดกับเขาบนเส้นทางไปเมืองดามัสกัส และใช้ความรู้ที่ได้ร่ำเรียนมาอธิบายเชื่อมโยงคำสอนในศาสนายิวว่า เยซูชาวนาซาเร็ธคนนี้คือผู้ที่ผู้เผยพระวจนะได้ทำนายไว้ว่า เป็นพระเมสสิยาห์ พระผู้ช่วยให้รอดของยิว ด้วยเหตุนี้มีเพียงวิธีการเดียวเท่านั้นที่ต้องทำคือกำจัดคนนี้อย่างที่เคยจัดการกับเยซูชาวนาซาเร็ธมาแล้ว ดังนั้น พวกยิวและฟาริสีและสมาชิกสภาซันเฮดรินจึงให้ผู้นำยิวที่ดามัสกัสทำทุกหนทางที่จะหยุดชีวิตของเซาโลตัวอันตรายคนนี้ให้ได้ ด้วยการปิดล้อมและตั้งจุดตรวจสกัดทุกประตูเมืองดามัสกัส

พวกสานุศิษย์ที่เชื่อในพระเยซูคริสต์ในดามัสกัสได้หาทางช่วยให้เซาโลหนีออกจากดามัสกัส โดยให้เซาโลนั่งในเข่งแล้วผูกเชือกหย่อนลงไปข้างกำแพงเมืองเพื่อให้เซาโลหนีออกจากเมืองดามัสกัส หนีสำเร็จ เซาโลเดินทางต่อไปกรุงเยรูซาเล็ม หวังว่าจะได้เข้าไปร่วมในชุมชนสาวกพระเยซูคริสต์ แต่เหตุการณ์กลับไม่ได้เป็นไปตามคาด พวกสาวกกลับไม่กล้าต้อนรับเซาโลผู้กล้าหาญคนนี้ เพราะกลัวว่า นี่เป็นแผนลวงของเซาโลเพื่อทำให้ตายใจแล้วสามารถเข้าไปในที่ซ่อนตัวของพวกสาวก หลังจากนั้นก็จะทำลายกลุ่มสาวกพระคริสต์ที่เป็นแกนนำเหล่านี้ให้สิ้นซาก ถ้าเราเป็นเซาโลที่ต้องเผชิญกับเหตุการณ์เช่นนี้เราจะทำอย่างไร เมื่อเราต้อง “หนีเสือปะจระเข้” พระเจ้าจะสนใจไหม?

หมอลูกาได้บันทึกเหตุการณ์ตอนนี้ไว้ในพระธรรมกิจการ 9:23-28 ไว้ว่า...

23หลังจากนั้นอีกหลายวัน พวกยิวก็ปรึกษากันว่าจะฆ่าเซาโล

24แต่แผนการของพวกเขารู้ไปถึงหูของเซาโล พวกเขาคอยเฝ้าที่ประตูเมืองทั้งกลางวันและกลางคืนเพื่อดักฆ่าเซาโล (ดู 2โครินธ์ 11:32)

25แต่พวกสาวกเอาเซาโลนั่งลงในกระบุงใบใหญ่ตอนกลางคืนแล้วหย่อนท่านลงจากกำแพงเมือง (ดู โยชูวา 2:15; 1ซามูเอล 19:12)

26เมื่อเซาโลไปถึงกรุงเยรูซาเล็มแล้ว ท่านพยายามจะเข้าร่วมกับพวกสาวก แต่เขาทั้งหลายกลัว เพราะไม่เชื่อว่าเซาโลเป็นสาวก (ดู กิจการ 22:17) (ฉบับมาตรฐาน)

ในภาวะวิกฤติชีวิตของเปาโลผู้กลับใจใหม่ และตั้งใจยืนหยัดเพื่อพระคริสต์ กลับมาพบกับการไม่ยอมรับและการไว้วางใจจากกลุ่มสาวกของพระเยซูองค์ ในเวลานั้นเอง พระเจ้าทรงเตรียมคนกลางประสานให้เกิดความไว้วางใจและการยอมรับกันและกันในชุมชนของผู้เชื่อของพระเยซูคริสต์ ชายคนที่ชื่อโยเซฟ เป็นคนที่เติบโตในเผ่าเลวี ที่มาจากเกาะไซปรัส ซึ่งสาวกเรียกเขาในชื่อ “บารนาบัส” คนๆ นี้เป็นผู้ยืนเคียงข้างคนที่เล็กน้อยและถูกกระทำจากคนอื่นและสังคม เช่น

บารนาบัสเป็นคนแรกๆ ที่พระธรรมกิจการเอ่ยถึงว่าเป็นคนที่ขายที่ดินของตนเพื่อนำเงินมาใช้สำหรับคนที่มีความต้องการในชุมชนผู้เชื่อในพระเยซูคริสต์ “โยเซฟคนเลวีจากเกาะไซปรัส ซึ่งอัครทูตเรียกว่า บารนาบัส (แปลว่าลูกแห่งการให้กำลังใจ) ได้ขายที่ดินของเขาและนำเงินมาวางแทบเท้าของอัครทูต” (กิจการ 4:36-37 อมตธรรม)

และเมื่อเซาโลกลับใจใหม่ มาที่กรุงเยรูซาเล็มเพื่อที่จะมาอยู่ร่วมในชุมชนสาวกพระเยซูคริสต์ แต่กลับถูกปฏิเสธเพราะความไม่เชื่อใจของบรรดาสาวกของพระเยซูคริสต์ในกรุงเยรูซาเล็ม บารนาบัส ได้กลายเป็นคนกลางรับประก้นว่าเซาโลกลับใจจริงๆ เขาเผชิญหน้ากับพระเยซูคริสต์บนเส้นทางไปดามัสกัส ยิ่งกว่านั้น เซาโลยังได้เป็นพยานถึงพระเยซูคริสต์จนพวกยิวที่ดามัสกัสแสวงหาทางฆ่าเซาโล ด้วยการที่บารนาบัสยืนยันเคียงข้างเซาโลเช่นนี้เอง ทำให้ชุมชนสาวกของพระเยซูคริสต์เกิดความแน่ใจและไว้วางใจเซาโล จนเขาสามารถเข้านอกออกในในชุมชนสาวกของพะเยซูคริสต์ในกรุงเยรูซาเล็มได้

27แต่บารนาบัสพาท่านไปหาพวกอัครทูต และเล่าให้พวกเขาฟังว่าเซาโลเห็นองค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ที่ตรัสกับท่านระหว่างทางอย่างไร และท่านประกาศออกพระนามพระเยซูด้วยใจกล้าหาญในเมืองดามัสกัสอย่างไร (ดู กิจการ 11:25)

28แล้วเซาโลจึงได้เข้านอกออกในอยู่กับพวกอัครทูตในกรุงเยรูซาเล็ม (ฉบับมาตรฐาน)

คริสตจักรไทยในปัจจุบันนี้ต้องการคนอย่างบารนาบัส เป็นคนที่มีน้ำใจ ยิ่งกว่านั้นเป็นคนที่เสริมสร้างกำลังใจแก่ผู้คนที่ตกอยู่ในวิกฤติ การให้กำลังใจของบารนาบัสมิใช่พูดให้เกิดกำลังใจเท่านั้น แต่กำลังใจที่บารนาบัสเสริมเพิ่มพลังแก่ผู้คนนั้นมาจากจิตใจที่เมตตาและถ่อมสุภาพ จิตใจเช่นนี้เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นโดยที่เจ้าตัวมิได้ทำอย่างตั้งอกตั้งใจ หรือ รู้ตัว เพราะการถ่อมใจเมตตานั้นเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจากจิตใต้สำนึกของคนๆ นั้น และเป็นทัศนคติในชีวิตและเป็นมุมมองชีวิตที่ตนมีต่อคนรอบข้าง “คนอื่นมาก่อนตนเอง”

นอกจากนั้น คริสตจักรไทยยังต้องการคนอย่างบารนาบัสในฐานะเป็นคนกลางที่เสริมสร้างความเข้าใจที่ดีต่อกัน และที่สำคัญคือการเสริมสร้างความเข้าใจและไว้วางใจกันและกันในการทำงานรับใช้พระเจ้า ให้เกิดการทำงานรับใช้พระเจ้าที่หนุนเสริมซึ่งกันและกัน ครั้งเมื่อเปาโลปฏิเสธที่จะทำงานร่วมกับมาระโกเพราะเปาโลเห็นว่ามาระโกเป็นคนที่ขาดความรับผิดชอบในการรับใช้พระเจ้า บารนาบัสยอมที่จะต้องแยกทีมทำงานกับเปาโลเพื่อที่จะมีโอกาสทำงานเคียงข้างร่วมกับมาระโกเพื่อเสริมสร้างชีวิตมาระโกในการรับใช้พระเจ้า ในที่สุดชีวิตการรับใช้ของมาระโกได้พัฒนาเปลี่ยนแปลง จนเปาโลยอมกลับมาร่วมงานกับมาระโกอีกครั้งหนึ่ง

บารนาบัส ลูกแห่งการเสริมสร้างกำลังใจ เป็นคุณลักษณะคริสเตียน ที่ไม่โดดเด่นแต่เปี่ยมด้วยพลังในการเสริมหนุนกำลังใจกำลังชีวิตของผู้คน เป็นคุณลักษณะชีวิตคริสเตียนที่ได้รับอิทธิพลจากภายในชีวิตและทัศนคติในชีวิตของคนๆ นั้น เป็นคนที่ไม่ต้องการมีชื่อเสียงเด่นดังแต่จิตใจเปี่ยมด้วยเมตตากรุณาในการค้ำจุน หนุนช่วย ยืนหยัดเคียงข้างผู้คนที่กำลังประสบวิกฤติในชีวิตเพื่อมีส่วนในการประคับประคองชีวิตให้สามารถทะลุผ่านพ้นวิกฤติชีวิตดังกล่าว แล้วยังเต็มใจเสริมสร้างให้คนๆ นั้นมีชีวิตที่มีคุณค่ามากยิ่งขึ้นจนสามารถใช้ชีวิตในสังคมชุมชนอย่างสร้างสรรค์

ประเด็นสำหรับใคร่ครวญและอภิปรายในกลุ่ม

1. ในชีวิตที่ผ่านมาท่านเคยมีประสบการณ์ชีวิตกับคนที่มีลักษณะเช่น “บารนาบัส” หรือไม่? คนๆ นั้นเป็นใคร สร้างผลกระทบต่อชีวิตของท่านหรือไม่อย่างไร?

2. ท่านเคยมีโอกาสเป็น “บารนาบัส” ในชีวิตแก่ใครบ้าง? มีผลเช่นไรในชีวิตของท่าน?

3. วันนี้โปรดไวต่อการทรงเรียกของพระเจ้า ที่จะให้ท่านเป็นเหมือนบารนาบัสแก่ใครบางคนที่พระองค์ทรงชักนำมาหาท่าน

ใคร่ครวญภาวนา

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอบพระคุณพระองค์ที่ทรงดูแลเอาใจใส่ในทุกช่วงตอนชีวิตข้าพระองค์ ทั้งในเวลาที่ข้าพระองค์วิงวอนทูลขอต่อพระองค์ ในเวลาที่ข้าพระองค์มิได้คิดถึงพระองค์ ในเวลาที่ชีวิตหนีเสือปะจระเข้ และในเวลาที่ชีวิตเป็นปรปักษ์กับพระประสงค์ของพระองค์ ขอบพระคุณพระองค์ที่ยังทรงห่วงใยติดตามใกล้ชิดเอาใจใส่ อยู่เคียงข้างชีวิตข้าพระองค์เสมอ และทรงพร้อมเสมอที่จะสร้างข้าพระองค์ขึ้นใหม่ตามพระประสงค์ของพระองค์

ขอบพระคุณพระองค์สำหรับพระคุณเมตตาของพระองค์ที่มีอย่างพูนล้นในชีวิตของข้าพระองค์ ด้วยพระหัตถ์อันชูช่วย ด้วยผู้คนที่พระองค์ทรงใช้ให้เอาใจใส่หนุนเสริมชีวิตในยามทุกข์ยากลำบาก เมื่อชีวิตจนมุมพระองค์ทรงเปิดทางชีวิตใหม่แก่ข้าพระองค์ ในพระองค์ข้าพระองค์พบแล้วว่า ไม่สิ้นคิด หรือ หมดทางเลือกในชีวิต แต่ประทานโอกาสใหม่ในชีวิตเสมอ ข้าพระองค์จึงไว้วางใจในพระองค์อย่างไม่มีข้อแม้

ในวันนี้ โปรดเปิดตาของข้าพระองค์ให้มองเห็นถึงพระประสงค์ของพระองค์ในชีวิตข้าพระองค์ โปรดเปิดใจของข้าพระองค์ที่จะน้อมรับพระประสงค์ของพระองค์ โปรดประทานกำลังแก่มือของข้าพระองค์ที่จะกระทำตามที่พระองค์ต้องประสงค์ และในวันนี้โปรดประทานเส้นทางชีวิตที่เท้าของข้าพระองค์จะเดินไปตามที่พระองค์ทรงนำไม่ว่าจะต้องเผชิญกับสถานการณ์ใดๆ ก็ตาม ขอเพียงทราบว่า นี่คือการทรงเรียกนี่คือพระประสงค์ ข้าพระองค์จะขอเดินไปตามทางนั้นของพระองค์ อาเมน

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง
บ้านแม่แก้ดน้อย สันทราย เชียงใหม่
081-2894499

พระคริสต์เป็นขึ้นจากความตายในชีวิตของท่านแล้วหรือยัง?

9 เมษายน 2012

การเป็นขึ้นจากความตายเป็นเรื่องที่มิใช่เพียงเข้าใจยาก เชื่อยากเท่านั้น แต่เป็นเรื่องที่ “จินตนาการ” ยากด้วยเช่นกัน มิใช่เพียงในพวกเราเท่านั้น แต่สิ่งนี้ได้เกิดขึ้นกับสาวกที่ติดตามพระเยซูคริสต์ด้วยตนเองเช่นกัน! ทั้งๆที่พระองค์ได้บอกพวกเขาล่วงหน้าแล้วว่า พระองค์จะถูกฆ่าจนเสียชีวิต แต่พระองค์จะเป็นขึ้นจากความตายในวันที่สาม (ที่ซีซาเรยาฟีลิปปี มัทธิว 16:21, มาระโก 8:31, ลูกา 9:22; ที่แคว้นกาลิลี มัทธิว 17:22-23, มาระโก 9:31, ลูกา 9:44; ขณะเดินทางไปกรุงเยรูซาเล็ม มัทธิว 20:18-19, มาระโก 10:33-34, ลูกา 18:31-33) และผู้บันทึกพระกิตติคุณได้บอกชัดว่า สาวกไม่เข้าใจในสิ่งที่พระเยซูแจ้งแก่พวกเขาล่วงหน้า

ถึงแม้ว่า ในพระราชกิจที่พระเยซูคริสต์ทรงกระทำ ที่ได้เรียกคนตายให้เป็นขึ้น ทั้งในคนต่างชาติ และเพื่อนสนิทชาวยิวอย่างลาซารัส รวมไปถึงบุตรสาวของไยรัส แต่ประสบการณ์เหล่านี้ก็ยังไม่ช่วยให้สาวกเข้าใจซึมซับจนเชื่อในเรื่องการเป็นขึ้นจากความตายได้ ยิ่งเรื่องที่ว่า พระเยซูคริสต์จะต้องตายแล้วจะเป็นขึ้นจากความตายยิ่งยากแก่การจินตนาการของเหล่าสาวก

แต่เมื่อเหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้นจริงสาวกเกือบตั้งตัวไม่ติด ตั้งแต่ครั้งเมื่อพระเยซูคริสต์อธิษฐานที่เกทเสมนีสาวกกลับหลับใหลไม่ได้สติ เมื่อพระเยซูถูกพวกทหารและผู้นำศาสนายิวจับไปสาวกก็ต้องหลบหนีและหลบซ่อนเอาตัวรอด ถึงแม้เปโตรต้องการที่จะรู้ถึงความเป็นไปของพระเยซูคริสต์ (ในเวลานั้นเปโตรคิดหรือวางแผนอะไรในใจเราไม่ทราบ) แต่เมื่อต้องเผชิญกับความจริงเขากลับตัดสินใจปฏิเสธการเป็นสาวกของพระเยซูคริสต์ถึงสามครั้งก่อนไก่ขัน น่าสังเกตว่าสาวกและเพื่อนสนิทของพระเยซูคริสต์ที่อยู่ในวิกฤติเวลานั้นที่พระคริสต์ถูกตรึงบนกางเขนกลับเหลือแต่พวกสตรี และ สาวกชายเพียงน้อยนิดเท่านั้น

ภายหลังที่พระเยซูคริสต์สิ้นพระชนม์บนกางเขน แล้วพระศพถูกนำไปฝังที่อุโมงค์ของโยเซฟ สมาชิกสภาผู้นำศาสนายิว เป็นชาวอาริมาเธีย เขาไม่เห็นด้วยกับมติของสภาครั้งนี้ และยังเป็นคนที่คอยท่าแผ่นดินของพระเจ้า (ลูกา 23:50-56) ลูกาได้บันทึกเหตุการณ์เช้าวันอาทิตย์ไว้ดังนี้

“ตั้งแต่เช้ามืดของวันอาทิตย์ พวกผู้หญิงก็นำเครื่องหอมที่จัดเตรียมไว้มาถึงอุโมงค์ พวกนางพบว่าก้อนหินกลิ้งออกจากปากอุโมงค์แล้ว และเมื่อเข้าไปหาก็ไม่พบพระศพของพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้า ขณะกำลังฉงนสนเท่ห์เพราะเหตุการณ์นั้น นี่แน่ะ มีชายสองคนยืนอยู่ใกล้พวกนาง เครื่องนุ่งห่มแพรวพราวจนพร่าตา ผู้หญิงเหล่านั้นก็หวาดกลัวและซบหน้าลงถึงดิน ชายสองคนนั้นจึงพูดกับนางว่า “พวกท่านแสวงหาคนเป็นในพวกคนตายทำไม? พระองค์ไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่ทรงเป็นขึ้นมาแล้ว จงระลึกถึงคำที่พระองค์ตรัสกับพวกท่านขณะที่พระองค์ยังอยู่ในแคว้นกาลิลีว่า บุตรมนุษย์จะต้องถูกมอบไว้ในมือของคนบาป และจะต้องถูกตรึงที่กางเขน และวันที่สามจะเป็นขึ้นมาใหม่ พวกนางจึงระลึกถึงพระดำรัสของพระองค์

เมื่อกลับจากอุโมงค์แล้ว พวกนาง1ก็เล่าเหตุการณ์นี้ทั้งหมดแก่สาวกสิบเอ็ดคนและคนอื่นๆ ด้วย...แต่พวกอัครทูตไม่เชื่อ เห็นว่าเป็นคำเหลวไหล แต่เปโตรลุกขึ้นวิ่งไปที่อุโมงค์ เมื่อก้มลงมองดูก็เห็นแต่ผ้าป่านเท่านั้น จึงกลับไปด้วยความประหลาดใจในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้น” (ลูกา 24:1-12 ฉบับมาตรฐาน)

พระเยซูคริสต์ในการรับรู้ ในความคิด ในความรู้สึกของเหล่าสาวกและคนที่ติดตามพระเยซูคริสต์คือ “พระเยซูคริสต์ตายแล้ว” และถูกฝังไว้ในอุโมงค์ สาวกส่วนหนึ่งซ่อนตัวด้วยกันที่ห้องชั้นบน (อาจจะเป็นบ้านบิดาของมาระโก) มีแต่กลุ่มสตรีอีกเช่นเคยที่วางแผนที่จะแสดงความเคารพรักต่อพระเยซูคริสต์ครั้งสุดท้าย ด้วยการนัดหมายที่จะไปชโลมพระศพของพระองค์ที่อุโมงค์รุ่งเช้าวันต้นสัปดาห์ (วันอาทิตย์)

พระเยซูคริสต์ในชีวิต ความคิด และสำนึกของสตรีกลุ่มนี้คือ “พระศพ” ในอุโมงค์ มีแต่พระเยซูคริสต์ที่ตายแล้วในชีวิตของพวกเธอ ดูเหมือนความฝันความหวังทุกอย่างกำลังจบสิ้นลง และพวกเธอก็ตั้งใจปิดฉากความหวังดังกล่าวด้วยการนำเครื่องหอมและน้ำมันหอมไปชโลมพระศพด้วยความผูกพันและเคารพ ระหว่างทางที่มุ่งไปสู่อุโมงค์ฝังพระศพพระเยซูจิตใจของพวกเธอมีแต่ความว้าวุ่นกังวลกับอุปสรรคที่อยู่ข้างหน้าว่า แล้วใครจะกลิ้งเอาหินใหญ่ที่ปิดปากอุโมงค์ออก(มาระโก 16:3) เพื่อพวกเธอจะสามารถเข้าถึงพระศพเพื่อนำเครื่องหอมและน้ำมันหอมไปชโลมได้อย่างไร

แต่เมื่อไปถึงอุโมงค์กลับสร้างความฉงนสนเท่ห์แก่พวกเธออย่างยิ่ง ก้อนหินที่ปิดปากอุโมงค์ถูกกลิ้งออกแล้ว พวกเธอคงมิสนใจถามหาว่าใครเป็นคนกลิ้งออกไป แต่เข้าไปที่อุโมงค์ยิ่งต้องประหลาดใจอย่างยิ่งที่ไม่พบพระศพของพระคริสต์ตามที่คาดหมายตั้งใจ น่าสังเกตว่าพวกเธอไม่ได้ดีใจในเหตุการณ์นี้ แต่เสียใจอย่างมากที่ไม่สามารถทำในสิ่งที่ตั้งใจ พวกเธอเข้าใจว่าต้องมีคนขโมยพระศพไป หรือ อย่างน้อยย้ายพระศพไปที่อื่น! ใครเป็นคนเอาพระศพไป แล้วเขาเอาไปไว้ที่ไหน กลายเป็นประเด็นร้อนในจิตใจของพวกเธอ

พวกเธอต้องถึงกับตะลึงตกใจกลัวอย่างสุดๆ ที่พบทูตสวรรค์ยืนขนาบที่วางพระศพพระเยซู ยิ่งกว่านั้นทูตสวรรค์ถามพวกเธอด้วยคำถามที่กระตุกความรู้สึกนึกคิดของพวกเธอให้ “ระลึกถึง” คำตรัสของพระเยซูคริสต์ที่บอกเขาล่วงหน้าถึงการตายและการเป็นขึ้นจากความตายของพระองค์ ทูตสวรรค์บอกพวกเธอว่า “พวกท่านแสวงหาคนเป็นในหมู่คนตายทำไม? พระองค์ไม่ได้อยู่ที่นี่แต่ทรงเป็นขึ้นมาแล้ว!...จงระลึกถึงคำที่พระองค์ตรัสกับพวกท่าน...ว่า บุตรมนุษย์จะต้องถูกมอบไว้ในมือของพวกคนบาป และจะต้องถูกตรึงที่กางเขน และวันที่สามจะเป็นขึ้นมาใหม่” (ลูกา 24:5-7 ฉบับมาตรฐาน) พวกเธอจึงระลึกได้ถึงสิ่งที่พระเยซูคริสต์เคยตรัสกับพวกสาวกก่อนหน้านี้แล้ว (ข้อ 8)

พระเยซูคริสต์ในความรู้สึกนึกคิดและในชีวิตของพวกเธอมิใช่ “พระศพ” อีกต่อไป แต่เป็นพระคริสต์ที่เป็นขึ้นจากความตายแล้ว เกิดความชื่นชมยินดี เป็นพลังกระตุ้นให้พวกเธอรีบกลับไปบอกสาวกคนอื่นๆว่า พระคริสต์เป็นขึ้นจากความตายแล้ว แต่พวกเธอกลับผิดคาดเพราะ “...พวกอัครทูตไม่เชื่อ เห็นว่าเป็นคำเหลวไหล” (ข้อ 11)

ข่าวดี หรือ พระกิตติคุณของพระเยซูคริสต์ทรงเป็นขึ้นจากความตาย การทรงมีชัยเหนือความตาย ที่ใครประสบพบเจอด้วยตนเอง มีประสบการณ์ตรงกับพระคริสต์ ได้รับการสัมผัสสัมพันธ์กับพระองค์โดยตรงย่อมก่อเกิดความเข้าใจใหม่ เกิดความชื่นชมยินดี ชีวิตเต็มไปด้วยความตื่นเต้น เป็นพลังนำข่าวดีนี้ไปบอกไปแจ้งแก่คนอื่นๆ ทั้งนี้เพราะพระคริสต์ในชีวิตของคนเหล่านี้เป็นพระคริสต์ที่เป็นขึ้นจากความตาย และพลังแห่งชัยชนะเหนือความตายเป็นพลังในชีวิตของคนเหล่านี้

แต่ถ้าใครที่ได้รับเพียงการบอกเล่า หรือ ข้อมูลเรื่องพระคริสต์เท่านั้นโดยไม่มีประสบการณ์ตรงและสัมผัสกับพระองค์ที่เป็นขึ้นจากความตาย พระคริสต์ในชีวิตของผู้นั้นก็ยังไม่มีชีวิต เป็นเพียงมีความรู้ มีข้อมูล เกี่ยวกับพระเยซูคริสต์ แต่มิใช่พระคริสต์ที่มีชีวิตในคนนั้น

แปลกแต่จริง ทั้งๆ ที่พระเยซูคริสต์เป็นขึ้นจากความตาย ที่อุโมงค์ฝังพระศพของพระองค์ก็ไม่มีพระศพที่นั่นแล้ว แต่คริสเตียนทุกวันนี้ส่วนหนึ่งยังแสวงหาที่จะแสดงความรักและเคารพพระเยซูคริสต์ด้วยความคิดที่ต้องการ “ชโลมพระศพพระคริสต์” ด้วยเครื่องหอมและน้ำมันหอม อย่างเช่นกลุ่มสตรีสมัยพระเยซูคาดคิดตั้งใจในครั้งแรกก่อนพบความจริง คริสเตียน ผู้นำคริสตจักร และนักศาสนศาสตร์กลุ่มนี้กลับมาถกเถียงกันว่า การประกอบพิธีบัพติสมาแบบไหนถึงจะถูกต้อง ถึงจะเป็นที่พอพระทัยพระเจ้า จะร้องเพลงสรรเสริญด้วยเพลงสั้น หรือ เพลงไทยนมัสการ เพลงชีวิตคริสเตียน จะอธิษฐานในใจหรืออธิษฐานเสียงดังพระเจ้าถึงจะฟัง ถึงจะแสดงว่าคนนั้นร้อนรน จะต้องพูดภาษาแปลกๆ ถึงแสดงว่าเป็นคริสเตียนแท้จริง คาดหวังให้มีคนกลับใจรับบัพติสมาเพิ่มจำนวนสมาชิกคริสตจักรมากขึ้นว่านั่นเป็นเครื่องชี้วัดถึงความเจริญเติบโตเข้มแข็งของชีวิตคริสตจักร หรือจำเป็นจะต้องสนใจถึงการเปลี่ยนแปลงของสังคมโลกด้วยหรือไม่?

อะไรคือเครื่องชี้วัดว่า พระคริสต์ในชีวิตของคนๆ นั้น คริสตจักรนั้นๆ สังคมชุมชนนั้นๆ เป็นพระคริสต์ที่เป็นขึ้นจากความตายแล้ว? และ

อะไรคือสิ่งที่ส่อให้เห็นว่าพระคริสต์ในคนๆ นั้น คริสตจักรนั้นๆ และชุมชนนั้นๆ ยังเป็นพระศพที่พวกเขาพยายามปกป้องเก็บรักษาไว้ เพื่อชโลมพระศพนั้น เป็นการแสดงถึงความเคารพรักต่อพระคริสต์?

พระคริสต์ในชีวิตของพวกเราแต่ละคนเป็นขึ้นจากความตายแล้วหรือยัง? หรือยังเป็น “พระศพ” ที่เราหวงไว้บูชา?

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง
บ้านแม่แก้ดน้อย สันทราย เชียงใหม่
081-2894499

พระกิตติคุณบนกางเขน(2) “...ท่านจะอยู่กับเราในเมืองบรมสุขเกษม”

6 เมษายน 2012

อ่านพระกิตติคุณลูกา 23:32-43

ผู้ร้ายคนหนึ่งที่ถูกตรึงไว้จึงพูดหมิ่นประมาทพระองค์ว่า
“เจ้าเป็นพระคริสต์มิใช่หรือ? จงช่วยตัวเองกับเราทั้งสองให้รอดเถิด”
แต่อีกคนหนึ่งห้ามปรามเขาว่า
“เจ้าไม่เกรงกลัวพระเจ้าหรือ? เพราะเจ้าก็ถูกลงโทษเหมือนกัน เพราะเราทั้งสองก็สมควรกับโทษนั้นจริง เพราะเราได้รับผลสมกับการกระทำ แต่ท่านผู้นี้มิได้ทำผิดอะไรเลย”
แล้วคนนั้นจึงทูลว่า
“พระเยซู ขอพระองค์ทรงระลึกถึงข้าพระองค์เมื่อพระองค์เสด็จเข้าไปในแผ่นดินของพระองค์”
พระเยซูทรงตอบเขาว่า
“วันนี้ท่านจะอยู่กับเราในเมืองบรมสุขเกษม” (ลูกา 23:39-43 ฉบับมาตรฐาน)

พระเยซูคริสต์ถูกตรึงกางเขนที่กะโหลกศีรษะซึ่งเป็นจุดที่มีคนผ่านไปผ่านมาจำนวนมาก พระองค์ถูกตรึงพร้อมกับอาชญากรอีกสองคน ซึ่งปกติแล้วในช่วงเทศกาลปัสกา(ช่วงเวลาที่พวกยิวระลึกถึงการที่พวกเขาได้ปลดแอกจากการกดขี่ของพวกอียิปต์ในสมัยโมเสส)จะมีการประหารชีวิตอาชญากรทางการเมืองที่มักก่อการกบฏต่ออำนาจการปกครองของโรมัน ซึ่งพระเยซูก็ถูกตราเข้าข่ายเป็นอาชญากรทางการเมือง(อย่างน้อยก็ถูกยัดเยียดข้อกล่าวหานี้จากพวกผู้นำศาสนา) ดูได้จากป้ายประจานบนกางเขนว่า “กษัตริย์ของคนยิว” ทั้งนี้เพื่อเป็นการ “เชือดไก่ให้ลิงดู” เป็นการปรามคนที่คิดจะโค่นล้มอำนาจของโรมันในเวลานั้น

พวกผู้นำศาสนายิวในเวลานั้นส่วนหนึ่งมีสายสัมพันธ์เชื่อมต่อกับอำนาจทางโรมัน แม้แต่คายาฟาสก็เป็นคนที่โรมมันเป็นคนเลือกให้เป็นผู้นำด้วย ดังนั้น การกำจัดพวกที่มักก่อความไม่สงบจึงเป็นการป้องกันโรมันยกกองทัพเข้ามาทำลายกรุงเยรูซาเล็ม ตามที่คายาฟาสแนะนำพวกผู้นำยิวว่า ควรให้พระเยซูตายแทนที่ประชาชนจะต้องตายเพราะกองกำลังโรมันยกมาบุกทำลายเยรูซาเล็ม(ยอห์น 18:14)

ที่ภูเขากะโหลกศีรษะ พวกผู้นำศาสนากล่าวเยาะเย้ยถากถางพระเยซู อาชญากรคนหนึ่งที่ถูกตรึงพร้อมพระองค์ก็พูดถากถางพระองค์เช่นกัน แต่อาชญากรอีกคนหนึ่งห้ามปราม และสำนึกว่าการที่เขาทั้งสองถูกลงโทษก็สมควรแล้วกับสิ่งที่เขาได้ทำลงไป ซึ่งพอคาดคะเนได้ว่า เขาอาจจะเป็นอาชญากรที่ก่อการกบฏทางการเมืองด้วย แต่กลับเห็นว่า พระเยซูคริสต์ไม่ได้กระทำความผิดจนถึงขั้นควรแก่โทษประหาร

หลังจากที่กระตุ้นต่อมสำนึกของเพื่อนโจรที่พูดเยาะเย้ยพระเยซูแล้ว เขาหันมาทูลพระเยซูว่า “พระเยซู ขอพระองค์ทรงระลึกถึงข้าพระองค์เมื่อพระองค์เสด็จไปในแผ่นดินของพระองค์”(ข้อ 42) พระเยซูคริสต์ตรัสตอบโจรคนนี้ว่า “วันนี้ท่านจะอยู่กับเราในเมืองบรมสุขเกษม” มีความหมายอีกนัยหนึ่งว่า พระเยซูอยู่ที่ไหน ชายที่ถูกตรึงคนนี้ก็จะอยู่กับพระองค์ที่นั่นด้วย และนี่คือพระสัญญาที่พระเยซูคริสต์ให้กับชายคนนี้

น่าสังเกตว่า เป็นคำสัญญาที่พระเยซูคริสต์ทรงให้ไว้กับสาวกของพระองค์ด้วยเช่นกัน ยอห์น 14:3 ฉบับมาตรฐานกล่าวว่า “เมื่อเราไปจัดเตรียมที่ไว้สำหรับท่านแล้ว เราจะกลับมาอีกและรับท่านไปอยู่กับเรา เพื่อว่าเราอยู่ที่ไหนพวกท่านจะได้อยู่ที่นั่นด้วย”

“ถ้าใครจะปรนนิบัติเรา คนนั้นต้องตามเรามา และเราอยู่ที่ไหน ผู้ปรนนิบัติของเราจะอยู่ที่นั่น ด้วย” (ยอห์น 12:26 ฉบับมาตรฐาน) ในคำอธิษฐานของพระเยซูต่อพระบิดา ยอห์น 17:24 “...ข้าพระองค์ปรารถนาให้คนเหล่านั้นที่พระองค์ประทานแก่ข้าพระองค์ อยู่กับข้าพระองค์ ในที่ที่ข้าพระองค์อยู่นั้น...”

พระคัมภีร์ไทยทั้ง 3 ฉบับใช้คำว่า “เมืองบรมสุขเกษม” เหมือนกัน รากศัพท์ภาษากรีกมาจากคำว่า paradeisos มีความหมายว่า “สวน” ซึ่งพระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาเดิมที่ใช้ภาษากรีก (LXX) ก็ใช้คำเดียวกันนี้ที่หมายถึง “สวนเอเดน” ศาสนายิวในสมัยพระเยซูคริสต์คำๆ นี้มีความหมายเกี่ยวกับเรื่องสวรรค์ และยังมีความหมายเชื่อมโยงกับอนาคตเมื่อพระเจ้าจะทรงสร้างทุกสิ่งขึ้นใหม่ให้กลับสมบูรณ์พูนครบอย่างเดิมดั่งในสวนเอเดน คำๆ นี้ยังมีความคิดว่า เป็นที่ที่คนชอบธรรมจะอยู่ภายหลังที่ตายจากโลกนี้ไปแล้ว และดูเหมือนว่าคำ paradeisos ที่พระเยซูใช้ในพระคัมภีร์ข้อนี้ก็มีความหมายในทำนองนี้ด้วยเช่นกัน

ประเด็นสำคัญในพระธรรมตอนนี้มิได้อยู่ที่ว่า “เมืองบรมสุขเกษม” นั้นคือเมืองไหน อยู่ที่ใด แต่ที่สำคัญยิ่งคือพระสัญญาของพระเยซูคริสต์ที่ให้กับโจรที่ถูกตรึงคนที่สองนั้นว่า “เขาจะได้อยู่กับพระเยซูคริสต์ในที่ที่พระองค์ทรงอยู่นั่น” สิ่งที่โจรคนที่สองทูลขอต่อพระเยซูคริสต์คือ ขอพระองค์ระลึกถึง(อย่าลืม)เขาเมื่อพระเยซูเข้าในแผ่นดินของพระองค์ ขอตั้งข้อสังเกตว่า เราไม่สามารถหาหลักฐานหรือเรื่องเชื่อมโยงว่า โจรคนนี้เคยฟังคำสอนของพระเยซู หรือเคยติดตามพระคริสต์ในฝูงชน แต่เขาน่าจะรู้ถึงพระเมสิยาห์ที่จะมาปลดปล่อยอิสราเอลออกจากการตกเป็นเมืองขึ้น เราพบว่าเขากล่าวถึงว่า ในแผ่นดิน หรือ ในอาณาจักร หรือ ในการครอบครองของพระเยซูคริสต์

บนกางเขนนั้น เราไม่พบว่าเขาได้สารภาพความผิดบาป ยิ่งกว่านั้นไม่ได้มีการให้บัพติสมาไม่ว่ารูปแบบใด สิ่งที่ปรากฏที่กางเขนนั้น เขาได้ต่อว่าเพื่อนอาชญากรที่ถูกตรึงพร้อมด้วยกันที่เยาะเย้ยพระเยซู และยืนยันว่าเขาทั้งสองต้องโทษประหารก็สมควรแก่การกระทำของเขา แล้วยืนยันว่า การที่พระเยซูคริสต์ถูกตรึงนั้นเป็นเหตุที่ไม่ถูกต้อง ไม่สมควรอย่างยิ่ง เราเห็นและรับรู้ข้อมูลเพียงเท่านี้ และพระธรรมตอนนี้เป็นพระธรรมที่น่างงงวยและอัศจรรย์อย่างยิ่งเท่าที่เคยพบในพระคัมภีร์ ที่พระเยซูคริสต์ให้คำสัญญากับอาชญากรโทษขั้นประหารของโรมันว่าจะได้อยู่กับพระองค์ในที่ที่พระองค์ประทับอยู่

การที่ได้รับชีวิตใหม่ ยิ่งกว่านั้นเป็นชีวิตที่อยู่ในแผ่นดินของพระคริสต์ และชัดเจนถึงขั้นที่ว่าอยู่กับพระคริสต์ในที่ที่พระองค์อยู่นั้นเป็นพระคุณของพระเจ้าที่ประทานแก่ผู้ที่ไว้วางใจในพระองค์ด้วยทั้งชีวิตจิตใจ ที่แสดงออกมาเป็นเพียงคำทูลขอธรรมดาง่ายๆ ว่า “ขอโปรดระลึกถึงข้าพระองค์...” และที่ทูลขอพระคริสต์โปรดระลึกถึงตนนั้น มิใช่เพราะความดี มิใช่เพราะมีความเชื่อที่เป็นแบบอย่าง แต่เพราะรู้ว่าตนไม่มีที่พึ่งอื่นใดอีกแล้ว รู้ว่าตนช่วยตนเองไม่ได้แล้ว ที่จะได้อยู่ในแผ่นดินของพระคริสต์นั้นอยู่ที่พระเมตตากรุณาของพระคริสต์เจ้าเท่านั้น ขอเพียงพระองค์ระลึกถึงก็พอใจแล้ว

ชีวิตใหม่ในพระเยซูคริสต์มิใช่ได้รับเพราะการกระทำดี กระทำถูกต้อง มิใช่เพราะประกอบศาสนพิธีถูกต้อง หรือ ครบถ้วน มิใช่เพราะได้ทำสิ่งนี้หรือกระทำสิ่งนั้น แต่ชีวิตใหม่ในพระคริสต์เกิดขึ้นเป็นจริงได้เพราะพระคุณเมตตาของพระเจ้าเท่านั้น อย่างที่เปาโลกล่าวไว้ในหลายครั้งหลายที่ ที่ท่านมีชีวิตรอดได้มิใช่เพราะความเก่งกาจสามารถ หรือ การกระทำดีในชีวิต แต่เป็นเพราะพระมหากรุณาธิคุณและพระเมตตากรุณาของพระคริสต์ต่างหากที่ทำให้ชีวิตของท่านหลุดรอดออกจากอำนาจของมารร้าย ดังนั้น ในชีวิตของท่านจึงไม่มีสิ่งใดอวดได้เลย ทั้งๆ ที่ท่านทุ่มเทและสุ่มเสี่ยงชีวิตของท่านเพื่อพระกิตติคุณของพระเยซูคริสต์ แต่ท่านบอกว่า นี่เป็นเพียงเพราะการสำนึกในพระคุณและพระเมตตาของพระเยซูคริสต์เจ้าเท่านั้น

ความรอด หรือ ชีวิตใหม่ในพระเยซูคริสต์ ไม่ใช่เรื่องคริสต์ศาสนศาสตร์ซับซ้อนซ่อนเงื่อน ที่นักคริสต์ศาสนศาสตร์มักทำให้เรื่องเข้าใจง่ายๆ ธรรมดาให้ซับซ้อนซ่อนเงื่อนยากแก่ความเข้าใจของผู้คนทั่วไป จนดูเหมือนนักศาสนศาสตร์เท่านั้นที่จะเข้าใจได้ และโต้เถียงกันในกลุ่มนักศาสนศาสตร์ไม่รู้จักจบสิ้น แต่ความรอดและชีวิตใหม่ในพระคริสต์เป็นเรื่องชีวิตของผู้คนทุกคนที่ได้รับพระคุณและความเมตตากรุณาจากพระคริสต์เจ้า แล้วสำนึกในพระคุณเมตตาของพระองค์จนสำแดงความสำนึกนั้นออกมาในรูปแบบหลากหลายในชีวิตประจำวันของตน ที่มีความสัมพันธ์กับพระเจ้าด้วยสุดจิตสุดใจ และพร้อมที่จะทำตามพระประสงค์ของพระองค์ด้วยความเชื่อฟัง

ประเด็นสำหรับใคร่ครวญและอภิปรายกลุ่ม

1. ท่านคิดว่าพระสัญญาของพระเจ้ามีความสำคัญต่อชีวิตของท่านหรือไม่? อย่างไร?
2. พระสัญญาใดที่ทำให้ท่านมั่นใจว่า ท่านได้รับชีวิตใหม่ในพระเยซูคริสต์?
3. พระสัญญาและชีวิตใหม่มีความสำคัญในชีวิตทุกวันนี้ของท่านอย่างไร?
4. โจรคนที่สองที่ถูกตรึงพร้อมกับพระคริสต์ได้ทูลขอต่อพระองค์ ขอให้พระองค์ระลึกถึงเขาเมื่อเสด็จเข้าในแผ่นดินของพระองค์ ถ้าท่านถูกตรึงพร้อมกับพระคริสต์ในวันนี้ ท่านจะทูลพระเยซูคริสต์อะไรบ้าง? ทำไมท่านถึงทูลเช่นนั้น?

ใคร่ครวญภาวนา

พระเยซูคริสต์เจ้า องค์พระผู้เป็นเจ้าที่รักของข้าพระองค์ ข้าพระองค์ซาบซึ้งในพระคุณอันยิ่งใหญ่ของพระองค์ เมื่อข้าพระองค์ร้องทูล พระองค์ฟังข้าพระองค์ด้วยใส่พระทัย เมื่อข้าพระองค์ทูลขอพระองค์โปรดระลึกถึงข้าพระองค์เมื่อพระองค์เข้าในแผ่นดินของพระองค์ พระองค์ทรงสัญญาว่าข้าพระองค์จะได้อยู่กับพระองค์ในเมืองบรมสุขเกษม พระเมตตาคุณของพระองค์นั้นยิ่งใหญ่กว่าสิ่งใดๆ เกินกว่าที่ข้าพระองค์จะนึกคิดได้ พระมหากรุณาธิคุณของพระองค์นั้นโอบกอดชีวิตของข้าพระองค์ไว้ ทรงเสริมหนุนให้กำลังแก่ชีวิตของข้าพระองค์ และทรงเยียวยารักษาบาดแผลในชีวิตของข้าพระองค์

โอ องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพระองค์ แม้ว่าสถานการณ์ชีวิตในทุกวันนี้ของข้าพระองค์จะแตกต่างจากสถานการณ์ในฐานะอาชญากรทางการเมือง แต่ข้าพระองค์ก็มีชีวิตที่ตกอยู่ในอำนาจครอบงำทั้งด้านความคิด อิทธิพลของกระแสสังคมที่ช่วงชิงเอาเปรียบอย่างเห็นแก่ตัว ยากที่จะไว้วางใจกันได้ ในภาวะที่เสี่ยงและยากที่จะเชื่อพึ่งสิ่งใดหรือคนใด ข้าพระองค์ขอวางใจพระองค์เท่านั้นด้วยสุดจิตสุดใจ ชีวิตที่ข้าพระองค์มีอยู่ในทุกวันขอให้เป็นชีวิตที่อยู่ในพระหัตถ์แห่งพระคุณเมตตาของพระองค์ไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นในวันนี้หรือในอนาคต

ข้าพระองค์ขอทูลอธิษฐานต่อพระองค์ว่า ข้าแต่พระเยซูคริสต์เจ้า ขอพระองค์ทรงระลึกถึงข้าพระองค์ เมื่อพระองค์เสด็จเข้าในแผ่นดินของพระองค์ อาเมน

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง
บ้านแม่แก้ดน้อย สันทราย เชียงใหม่
081-2894499

พระกิตติคุณบนกางเขน(1) การยกโทษ

4 เมษายน 2012

อ่านพระกิตติคุณลูกา 23:32-38

มีคนสองคนที่เป็นผู้ร้าย ซึ่งเขาพาไปประหารพร้อมกับพระองค์(พระเยซูคริสต์) เมื่อไปถึงสถานที่แห่งหนึ่งที่เรียกว่ากะโหลกศีรษะ เขาก็ตรึงพระองค์ไว้ที่นั่นบนกางเขนพร้อมกับผู้ร้ายสองคนนั้น ข้างขวาคนหนึ่งข้างซ้ายคนหนึ่ง

พระเยซูตรัสว่า “พระบิดาเจ้าข้า ขอทรงยกโทษพวกเขา เพราะเขาไม่รู้ว่ากำลังทำอะไร”

แล้วพวกเขาก็เอาฉลองพระองค์มาจับฉลากแบ่งกัน ประชาชนก็ยืนมองดูอยู่

พวกผู้นำก็เยาะเย้ยพระองค์ด้วยว่า
“เขาช่วยคนอื่นให้รอดได้ ถ้าหากเขาเป็นพระคริสต์ของพระเจ้าที่ทรงเลือกไว้ ก็ให้เขาช่วยตัวเองด้วยซิ”

พวกทหารก็เยาะเย้ยพระองค์ด้วย และเข้ามาเอาเหล้าองุ่นเปรี้ยวส่งให้พระองค์ แล้วกล่าวว่า
“ถ้าเจ้าเป็นกษัตริย์ของยิวก็จงช่วยตัวเองให้รอดเถิด”

เหนือพระองค์มีคำจารึกไว้ด้วยว่า “คนนี้เป็นกษัตริย์ของพวกยิว” (ฉบับมาตรฐาน)

คำกล่าวแรกของพระเยซูคริสต์บนกางเขนคือ “...ขอทรงยกโทษพวกเขา...” ซึ่งสอดคล้องกับความหมายของการสิ้นพระชนม์บนกางเขนของพระเยซูคริสต์ ที่เป็นการทรงช่วยกู้และปลดปล่อยมนุษย์ให้หลุดรอดออกจากอำนาจแห่งความชั่วร้ายที่ครอบงำจำจองชีวิตของมนุษย์ไว้ ทั้งการทรงยกโทษ และ การยอมตายเพื่อช่วยมนุษย์ให้รอดนั้น มาจากหัวใจแห่งพระเมตตากรุณาของพระคริสต์ เป็นพระคุณอันยิ่งใหญ่ของพระเจ้าที่ทรงมีต่อมนุษย์และโลกนี้ เป็นทั้งคำตรัสจากพระทัยเมตตา และการกระทำด้วยชีวิตของพระองค์

“การยกโทษ” จากพระคริสต์เป็นหัวใจสำคัญยิ่งของพระกิตติคุณ เพราะเป็นพระมหากรุณาธิคุณของพระองค์ที่มีต่อชีวิตมนุษย์และสังคมโลกนี้ ที่ว่าเป็นพระคุณของพระเจ้า เพราะการที่พระเยซูคริสต์ทรงยกโทษนั้น มิใช่ขึ้นอยู่กับมนุษย์พวกนั้นกระทำผิดด้วยไม่รู้ตัว หรือกระทำผิดด้วยความตั้งใจ มิได้ขึ้นกับการที่คนพวกนั้นสำนึกผิด หรือเป็นผู้ที่น่าสงสาร แต่หัวใจของพระกิตติคุณคือ พระคริสต์ทรงเป็นผู้เริ่มต้นการยกโทษจากจิตใจที่เมตตากรุณาต่อมนุษย์ เป็นพระคุณที่น่าอัศจรรย์ที่เปี่ยมด้วยพระเมตตาที่มีมาใหม่ในทุกเช้าแห่งชีวิตของเรา

“การยกโทษ” เป็นหัวใจของพระกิตติคุณมิเพียงเพราะเป็นคำตรัสบนกางเขนเท่านั้น แต่พระเยซูคริสต์ทั้งสอน และกระทำการยกโทษตลอดเวลาที่พระองค์กระทำพระราชกิจของพระเจ้าในโลกนี้

• ในคำอธิษฐานที่พระเยซูคริสต์ทรงสอน การยกโทษเป็นหัวใจเรื่องหนึ่งในคำอธิษฐานนั้น และเป็นเรื่องที่เราต้องเชื่อฟังและทำตามด้วย “ขอทรงยกบาปผิดของพวกข้าพระองค์ เหมือนพวกข้าพระองค์ยกโทษบรรดาคนที่กระทำผิดต่อข้าพระองค์” (มัทธิว 6:12 ฉบับมาตรฐาน) “เพราะว่าถ้าพวกท่านให้อภัยการล่วงละเมิดของเพื่อนมนุษย์ พระบิดาของท่านผู้สถิตในสวรรค์จะให้อภัยการล่วงละเมิดของพวกท่านด้วย แต่ถ้าพวกท่านไม่ให้อภัยการล่วงละเมิดของเพื่อนมนุษย์ พระบิดาของท่านจะไม่ทรงให้อภัยการล่วงละเมิดของพวกท่านเหมือนกัน” (ข้อ 14-15)
  
  
• คำสอนของพระเยซูคริสต์ให้น้ำหนักความสำคัญกับการยกโทษที่แตกต่างจากมุมมองของศาสนายิว พระองค์บอกเปโตรว่า ให้ยกโทษแก่คนที่ทำผิดต่อเราอย่างไม่มีขอบเขตจำกัด พระองค์สอนว่า ให้ยกโทษแก่ผู้ที่ทำผิดต่อเรา เจ็ดสิบครั้งคูณเจ็ด (มัทธิว 18:22) จากนั้น พระองค์ทรงเล่าคำอุปมาเรื่องทาสที่ไม่ยอมให้อภัย (มัทธิว 18:23-35) เจ้าองค์หนึ่งต้องการคิดบัญชีกับบรรดาทาสของตน คนหนึ่งเป็นหนี้มากจนไม่สามารถหาเงินมาใช้หนี้ทัน ขอผัดผ่อนจากเจ้านาย “เจ้าองค์นั้นสงสาร จึงทรงปล่อยตัวเขาและทรงยกหนี้” (ข้อ 27 ฉบับมาตรฐาน) แต่ทาสคนนี้กลับไปกดขี่ข่มขู่บีบคอเพื่อทาสที่เป็นหนี้เขา เพื่อนทาสนำเรื่องร้ายไปเรียนเจ้านาย เจ้าองค์นั้นจึงเรียกทาสคนนั้นมาตรัสว่า “ไอ้ข้าชั่วช้า เรายกหนี้ให้เอ็งทั้งหมด ก็เพราะเอ็งอ้อนวอนข้า เอ็งควรจะเมตตาเพื่อนทาสด้วยกัน เหมือนเราเมตตาเอ็งไม่ใช่หรือ?” ...”พระบิดาของเราผู้สถิตในสวรรค์ก็จะทรงทำต่อพวกท่านอย่างนั้น ถ้าพวกท่านแต่ละคนไม่ยอมยกโทษให้พี่น้องจากใจของพวกท่าน” (ข้อ 32-33, 35) การยกโทษเป็นเรื่องที่มาจากจิตใจที่เปี่ยมด้วยเมตตากรุณา เป็นพระคุณที่เปี่ยมล้นจากพระทัยที่เมตตากรุณาของพระเจ้า แต่ในปัจจุบันคริสตจักร สถาบันคริสเตียน และสังคมโลกกำลังตกในภาวะวิกฤติการยกโทษ
  
  
• การยกโทษเป็นการให้โอกาสใหม่ที่สำคัญยิ่งแก่คนที่กระทำผิดต่อพระบัญญัติและน้ำพระทัยของพระเจ้า เพราะเป็นโอกาสที่เขาได้รับพระคุณของพระเจ้าให้เริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยจิตใจที่สัตย์ซื่อและจงรักภักดีต่อพระองค์ อย่างเช่น หญิงที่ถูกจับได้ในการล่วงประเวณี (ยอห์น 8:1-11) ที่เธอควรถูกหินขว้างให้ตายตามกฎบัญญัติ แต่เพราะเป็นพระเมตตาและพระคุณของพระเยซูคริสต์ที่ปกป้องพวกเขาจากจิตสำนึกแห่งการลงโทษตามพระบัญญัติของพวกผู้นำศาสนายิว เธอจึงไม่ถูกหินขว้างให้ตาย แต่กลับได้รับโอกาสเริ่มต้นชีวิตใหม่ ด้วยมุมมองชีวิตใหม่ที่พระคริสต์เมตตาเธอว่า พระองค์ยกโทษในการกระทำชั่วของเธอ ทรงเปิดโอกาสใหม่แก่เธอ แต่ทรงเตือนว่า อย่ากลับไปมีชีวิตใต้อำนาจชั่วเช่นนั้นอีก(ข้อ 11)
  
  
• ในพระกิตติคุณลูกา 15:11-31 อุปมาเรื่องบุตรผู้ล้างผลาญ(บุตรน้อย) ท่าทีของผู้เป็นพ่อที่อภัยความผิดแก่บุตรของตนนั้น มิใช่เพราะเขากลับมาหาพ่อแล้วคิดหาคำสารภาพความผิดที่ไพเราะ และแสดงถึงความเสียใจและกลับใจอย่างแท้จริง แต่ที่พ่อยกโทษแก่บุตรคนเล็กเพราะ เป็นพระทัยเมตตาของพระองค์ที่เปิดโอกาสให้บุตรคนเล็กได้มีชีวิตใหม่อีกครั้งหนึ่ง บุตรคนเล็กตายไปแล้วแต่กลับมีชีวิตใหม่ เป็นชีวิตที่สูญหายไปแล้วแต่กลับให้พบใหม่ (ข้อ 20, 24, และ 32)
  
  
• ในการทรงรักษาคนเจ็บป่วยและคนที่ถูกวิญญาณชั่วครอบงำควบคุมและทำร้าย ส่วนหนึ่งในการเยียวยารักษาของพระเยซูคริสต์คือ บาปโทษของคนๆ นั้นได้รับการยกแล้ว(มาระโก 2:5) ในการเยียวยารักษาของพระคริสต์มี 3 มิติด้วยกันคือ การรักษาทางร่างกาย การรักษาทางจิตใจและจิตวิญญาณ และ การรักษาความสัมพันธ์ทางสังคม หรือมองอีกมุมหนึ่ง การเจ็บป่วยทางร่างกายมีผลกระทบต่อ ความแข็งแรงทางจิตวิญญาณ หรือ สภาพสัมพันธภาพระหว่างคนๆ นั้นกับพระเจ้า และความสัมพันธ์ของคนๆ นั้นกับสังคมรอบข้าง เช่น คนโรคเรื้อนที่ถูกกีดกันออกจากสังคม หญิงที่โลหิตตกกลายเป็นคนไม่สะอาด และถ้าคนอื่นสัมผัสหญิงคนนั้นก็จะไม่สะอาดด้วย การยกโทษในการทรงรักษาของพระเยซูคริสต์ยังผลให้เกิดการคืนดีระหว่างคนๆ นั้นกับพระเจ้า คนๆ นั้นกับครอบครัว คนๆ นั้นได้โอกาสใหม่กลับเข้าเป็นคนหนึ่งในสังคมชุมชนของตน และคนๆ นั้นได้รับคุณค่าและความหมายใหม่ในชีวิตของเขา
  
  
• เปโตร โกหกผู้คนที่อยู่นอกบ้านของคายาฟาสว่า เขาไม่รู้จักคนที่ชื่อเยซูที่ถูกจับและกำลังถูกไต่สวนโดยสภาผู้นำศาสนายิวในบ้านของมหาปุโรหิต แต่ในใจลึกๆ ของเปโตรเองก็เจ็บปวดเพราะเขากำลังปฏิเสธพระเยซูคริสต์ ว่าเขาเป็นสาวกคนหนึ่งที่ร่วมในกระบวนการพระราชกิจของพระองค์ แน่นอนเปโตรเสียใจ(ลูกา 22:54-62) เมื่อเปโตรได้รับพระเมตตายกโทษจากพระคริสต์ เขาได้รับโอกาสใหม่และชีวิตใหม่ เปโตร กลับกลายเป็นผู้ประกาศพระกิตติคุณของพระคริสต์โดยไม่เกรงกลัวความตายแต่กลับได้รับประสบการณ์การปกป้องจากพระเจ้า เมื่อเขาได้รับพระเมตตายกโทษจากพระคริสต์ พระองค์มอบหลายภาระงานใหญ่แห่งแผ่นดินของพระเจ้าคือ "เลี้ยงดูเอาใจใส่ลูกแกะของพระองค์" (ยอห์น 21:15-19)

หัวใจความสำคัญของการยกโทษของพระเยซูคริสต์ได้สำแดงออกจากพระคุณอันเปี่ยมด้วยพระเมตตาของพระเจ้าที่ทำให้ชีวิต คำสอน และการกระทำพระราชกิจของพระคริสต์ ตลอดจนการสิ้นพระชนม์บนกางเขนเป็นสะพานที่เปิดทางใหม่ โอกาสใหม่แก่มนุษย์ที่จะมีสัมพันธภาพใหม่กันอีกครั้งหนึ่ง ความสำคัญมิใช่ที่คำสอน หรือ กางเขน แต่ที่สำคัญที่สุดคือพระทัยที่เปี่ยมไปด้วยพระเมตตาคุณของพระองค์ต่างหาก ที่ทำให้ทุกสิ่งข้างต้นมีคุณค่าและความหมายสำหรับชีวิตใหม่ของมนุษย์ (ดังนั้น เราจึงมิควรที่จะเน้นและให้ความสำคัญแก่ "กางเขน" มากกว่าพระคุณเมตตาของพระเจ้าที่มีต่อเราผู้เป็นมนุษย์)

เมื่อเราอ่านในพระธรรมตอนนี้ที่ว่า “พระบิดา ขอทรงยกโทษพวกเขา” นั่นหมายความว่าในแต่ละวันเราได้รับพระทัยเมตตาของพระคริสต์ที่ทูลขอพระบิดาให้ยกโทษแก่เราแต่ละคนด้วย ทำให้เราได้รับโอกาสที่มีความสัมพันธ์ที่คืนดีกับพระเจ้า และนำสู่การคืนดีซึ่งกันและกันในโลกนี้ด้วย พระองค์ทรงปลดปล่อยเราให้หลุดรอดออกจากการควบคุมของอำนาจแห่งความบาปชั่วรูปแบบต่างๆ ทำให้เราเป็นไทในพระคริสต์ มีโอกาสที่รับใช้พระเจ้าด้วยการเชื่อฟังและทำตามพระประสงค์ของพระองค์

ประเด็นสำหรับการใคร่ครวญและอภิปรายกลุ่ม

1. ท่านเชื่ออย่างจริงใจหรือไม่ว่า วันนี้พระเจ้าได้ “ยกโทษ” แก่ท่านแล้ว?
2. ในชีวิตปัจจุบันนี้มีอะไรที่เป็นสิ่งที่บ่งชี้ถึงการที่ท่านได้รับการ “ยกโทษ” จากพระเจ้าแล้ว?
3. จากประสบการณ์ชีวิตของท่าน การได้รับการ “ยกโทษ” จากพระเจ้ามีผลกระทบต่อการดำเนินชีวิตของท่านอย่างไรบ้าง? และท่านคิดเห็นเช่นไรในเรื่องนี้?
4. สำหรับท่านที่ต้องการมีประสบการณ์ หรือ ต้องการรับการ “ยกโทษ” จากพระเจ้า ทำไมท่านถึงต้องการ “การยกโทษ” จากพระเจ้า? และ ทำอย่างไรท่านจะได้รับ “การยกโทษ” จากพระองค์?

ไตร่ตรองภาวนา

ข้าแต่พระเจ้า เป็นการง่ายที่จะพูดถึงการทรงยกโทษของพระองค์ หรือทูลขอ และขอบพระคุณในการทรงยกโทษของพระองค์ แต่ในส่วนลึกของจิตใจที่บ่อยครั้งเกิดคำถามภายในว่า ข้าพระองค์เชื่อในการยกโทษจากพระเจ้าจริงๆ หรือไม่? เกิดความไม่มั่นใจว่าข้าพระองค์ได้รับการทรงชำระ หรือ ปลดปล่อยออกจากอำนาจแห่งความบาปชั่วแล้วหรือยัง? หรือเชื่อว่าได้รับการทรงชำระ หรือ การยกโทษในบางส่วนเท่านั้น? แล้วทุกวันนี้ที่ข้าพระองค์ดำเนินชีวิตประจำวัน ทำไมบ่อยครั้งที่อำนาจแห่งความบาปชั่วยังมีอำนาจเหนือชีวิตของข้าพระองค์อยู่? และบ่อยครั้งที่ข้าพระองค์พยายามที่จะทำให้พระองค์พอใจในตัวข้าพระองค์เพื่อจะได้รับการยกโทษจากพระองค์?

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ถึงแม้ว่าความเชื่อของข้าพระองค์ยังไม่ถูกต้องสมบูรณ์ ข้าพระองค์ก็ยังไว้วางใจและมั่นใจว่าพระองค์จะทรงเมตตาเสริมสร้างชีวิตจิตวิญญาณของข้าพระองค์ขึ้นใหม่ โปรดช่วยให้ข้าพระองค์ได้มีประสบการณ์และได้รับการทรงสัมผัสกับความรักเมตตาของพระองค์ เพื่อจะมั่นใจในการทรงเมตตาอภัยบาปโทษทั้งสิ้นของข้าพระองค์

ในวันนี้ ขอให้ข้าพระองค์ได้ดำเนินชีวิตด้วยพลังแห่งพระคุณเมตตาของพระองค์ ข้าพระองค์ขอเปิดชีวิตจิตใจแด่พระองค์ เพื่อรับพลังจากพระองค์ในการที่จะเลือกเดินบนเส้นทางชีวิตที่หลุดรอดจากการครอบงำของอำนาจแห่งความผิดบาป แต่ดำเนินไปภายใต้การปกป้องคุ้มครองและการทรงนำโดยพระคุณเมตตาของพระองค์ อาเมน

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง
บ้านแม่แก้ดน้อย สันทราย เชียงใหม่
081-2894499