ภาวะผู้นำเริ่มที่ “ใจ” (ตอนที่ 2): เมื่อจริยธรรมของผู้นำสะดุดล้ม

อ่าน 2 ซามูเอล บทที่ 11

ดาวิดสั่งอุรียาห์ว่า  “จงลงไปบ้านของเจ้า และล้างเท้าของเจ้าเสีย”  อุรียาห์ก็ออกไปจากพระราชวัง  และมีคนนำของประทานจากพระราชาตามหลังเขาไปด้วย   แต่อุรียาห์นอนที่ประตูพระราชวังพร้อมกับมหาดเล็กทั้งหมดของเจ้านายของเขา  และไม่ได้ไปที่บ้านของเขา... 

ดาวิดทรงเรียกเขามา  เขาก็รับประทานและดื่มเฉพาะพระพักตร์   และพระองค์ทรงทำให้เขามึนเมา   ในตอนเย็นเขาก็ออกไปนอนกับพวกข้าราชการของเจ้านายของเขา  แต่ไม่ได้ลงไปบ้านของเขา...

พอรุ่งเช้าดาวิดทรงเขียนถึงโยอาบ และส่งไปกับมืออุรียาห์   ดาวิดทรงเขียนจดหมายนั้นว่า  “จงตั้งอุรียาห์ให้อยู่กองหน้าของการรบที่ดุเดือดที่สุด  แล้วให้พวกเจ้าถอยไปจากเขา  เพื่อให้เขาถูกฆ่าตาย...

เมื่อภรรยาของอุรียาห์ทราบว่า  อุรียาห์สามีของนางสิ้นชีวิตแล้ว  นางก็คร่ำครวญเรื่องสามีของนาง  เมื่อการไว้ทุกข์ผ่านไปแล้ว  ดาวิดก็ส่งคนให้ไปรับนางมาที่พระราชวัง  และนางก็ได้เป็นมเหสีองค์หนึ่งของพระองค์  ประสูติโอรสองค์หนึ่งให้พระองค์  แต่สิ่งซึ่งดาวิดทำนั้นชั่วร้ายในสายพระเนตรพระยาเวห์  (2ซามูเอล 11:8-9, 13, 15 และ 27)

สิ่งสำคัญประการหนึ่งในภาวะผู้นำคือ การมีจริยธรรมคุณธรรมตามพระประสงค์ของพระเจ้า   และภาวะผู้นำที่ไร้คุณธรรมและจริยธรรมนั้นก็มีรากมาจาก “ใจ” เช่นกัน   พระคัมภีร์ได้เตือนในเรื่องนี้ไว้มากมาย   ในพระธรรมปฐมกาลได้ชี้ให้เห็นเด่นชัดว่า “พระยาเวห์ทรงเห็นความชั่วร้ายของมนุษย์มีมากบนแผ่นดิน  และทรงเห็นว่าเค้าความคิดในใจทั้งหมดของเขาล้วนเป็นเรื่องชั่วร้ายตลอดมา” (ปฐมกาล 6:5 ฉบับมาตรฐาน)  การคิดการตัดสินใจในการกระทำเรื่องต่างๆ ของมนุษย์ล้วนมาจาก “ใจ” ทั้งสิ้น “จงระมัดระวังใจของเจ้ายิ่งกว่าสิ่งอื่นใด  เพราะทุกสิ่งที่เจ้าทำออกมาจากใจ” (สุภาษิต 4:23)  และที่สำคัญคือสิ่งชั่วสิ่งร้ายที่มนุษย์กระทำก็ล้วนมาจากใจภายในทั้งสิ้น  “ความคิดชั่วร้าย  การฆ่าคน  การเป็นชู้  การล่วงประเวณี  การขโมย  การเป็นพยานเท็จ  การใส่ร้ายก็ล้วนออกมาจากใจ” (มัทธิว 15:19 ฉบับมาตรฐาน)  

ผู้นำประเทศอย่างกษัตริย์ดาวิดก็ติดกับดัก “จากใจ” ของตนเองเช่นกัน  ยังผลให้คุณธรรมจริยธรรมของเขาต้องสะดุดล้มลง   สร้างความด่างพร้อยแก่ชีวิตของตนมาตลอดประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ   เรื่องการวางแผนแย่งชิงนางบัทเชบาจากอุรียาห์ทหารที่จงรักภักดี สัตย์ซื่อ และมีวินัยในกองทัพของตน   ทั้งหมดนี้กษัตริย์ดาวิดผู้นำอิสราเอลต้องล้มคว่ำคะมำลงทั้งชีวิต   เพราะเขาเป็นผู้นำที่ล้มเหลวในทางจริยธรรม  จะเรียกว่าเป็นการสร้างความวิบัติหายนะด้านจริยธรรมในประเทศอิสราเอลก็ว่าได้   ที่ว่าสิ่งเหล่านี้มาจาก “ใจ” ของผู้นำอย่างกษัตริย์ดาวิดเพราะเขาคิด ไตร่ตรองเป็นขั้นเป็นตอน   เพียงเพื่อให้ได้นางบัทเชบามาเป็นมเหสีของตน  และเพื่อปิดบังสิ่งที่ตนและนางบัทเชบาได้ผิดประเวณีจนตั้งท้อง

ให้เราศึกษาถึงแผนการร้ายจาก “ใจ” ของกษัตริย์ดาวิดที่วางแผนอย่างแยบยลเป็นขั้นเป็นตอน   และนี่เป็นสิ่งที่ยืนยันว่าดาวิดในฐานะผู้นำของอิสราเอลตั้งใจที่จะทำในสิ่งที่เป็น “วิบัติจริยธรรม” ในเวลานั้น

1. ดาวิดเห็นบางบัทเชบาอาบน้ำอยู่เกิดถูกตาต้องใจ  ใช้ความเป็นผู้นำที่มีอำนาจสืบค้นข้อมูลของหญิงงามคนนั้น   ดาวิดรู้ว่านางมีสามีแล้ว  สามีเป็นทหารรับใช้ในกองทัพของตนที่กำลังรับใช้ประเทศชาติในสนามรบ   แต่เพราะต้องการตอบสนอง “ใจ” ของตนเองที่มันเรียกหานาง   ส่งคนไปรับนางมาแล้วลงเอยด้วยการมีเพศสัมพันธ์ผิดประเวณีกับนาง   พระคัมภีร์ได้บันทึกชัดเจนว่า  นางบัทเชบาไม่ได้ท้องกับสามีของตนมาก่อน   เพราะก่อนหน้านี้เจ็ดวันนางมีประจำเดือน   และหลังจากนั้นนางตั้งครรภ์   และแน่นอนเป็นการตั้งครรภ์กับดาวิด   เป็นลูกที่เกิดจากการผิดประเวณี   และในเหตุการณ์ครั้งนี้มีผู้คนที่รู้เห็นด้วย   อย่างน้อยที่สุดทหารลิ่วล้อของดาวิดที่พานางบัทเชบาเข้าวัง  และผู้ที่เป็นคนกลางสื่อสารระหว่างบัทเชบากับกษัตริย์ดาวิด

2. เมื่อเรื่องแดงขึ้นมา เพื่อกลบเกลื่อนที่ผู้นำประเทศกระทำผิดจริยธรรมทางเพศ   กษัตริย์ดาวิดวางแผนเรียกตัวอุรียาห์สามีของนางบัทเชบากลับจากแนวรบสงคราม  เพราะหวังว่าเมื่อกลับมาเขาจะกลับบ้านไปหลับนอนกับนางบัทเชบาผู้เป็นภรรยา   ก็จะได้ “สวมเขา” ว่า ที่นางบัทเชบาท้องเพราะการกลับมาของอุรียาห์   แต่เนื่องจากอุรียาห์ เป็นทหารที่จงรักภักดี และ สัตย์ซื่อต่อกองทัพ  เขาไม่ยอมกลับไปกินนอนสะดวกสบายที่บ้าน   แต่เขากลับไปนอนที่ประตูพระราชวังกับพวกมหาดเล็ก (2 ซามูเอล 11:6-9) ความทราบถึงกษัตริย์ดาวิดและรู้ว่าแผนการขั้นที่หนึ่งล้มเหลว   ผู้นำอย่างดาวิดใช้แผนขั้นที่สองอย่างไร้จริยธรรม

3. ดาวิดให้ทหารพาอุรียาห์เข้าวังมาเลี้ยงพร้อมกับมอมเหล้า   โดยหวังว่าเมื่อเมาแล้วจะกลับไปหลับนอนกับภรรยา   แต่เหตุการณ์ก็ไม่ได้เป็นไปตามแผนที่วางไว้ หลังจากนั้นอุรียาห์ก็ไปนอนกับพวกข้าราชการของเจ้านายของเขา (ข้อ 13)

4. เมื่อกษัตริย์ดาวิดเห็นว่า  แผนขั้นที่สองล้มเหลวคงคิดในใจว่า หมดทางเลือก   จึงส่งอุรียาห์กลับไปยังกองทัพที่กำลังทำสงครามอยู่   แต่มีการสั่งอย่างเป็นการลับให้โยอาบที่เป็นแม่ทัพช่วยจัดการต่อ  โดยสั่งว่า “จงตั้งอุรียาห์ให้อยู่กองหน้าของการรบที่ดุเดือดที่สุด  แล้วให้พวกเจ้าถอยไปจากเขาเพื่อให้เขาถูกฆ่าตาย” (ข้อ 15)   ครั้งนี้ อุรียาห์ตายตามแผนการชั่วร้ายของดาวิดที่คิดจาก “ใจ”   ที่แย่กว่านั้นคือ สำนึกทางด้านจริยธรรมของกษัตริย์ดาวิดเลวร้ายลงอย่างยิ่ง  จนมองว่าการที่ทหารคนหนึ่งถูกฆ่าตายเป็นเรื่องธรรมดาในสงคราม   กษัตริย์ดาวิดส่งข่าวไปยังโยอาบที่กำลังคุมกองทัพอยู่ว่า  “อย่าให้เรื่องนี้ทำให้ท่านทุกข์ใจ   เพราะดาบย่อมสังหารไม่ว่าคนนั้นหรือคนนี้...” (ข้อ 25)  แต่การตายของอุรียาห์ไม่ธรรมดา เพราะเขาตายเพราะ “ใจ” ของดาวิดที่ไร้จริยธรรม   และไม่คำนึงถึงน้ำพระทัยของพระเจ้า

5. เมื่ออุรียาห์ตาย  กษัตริย์ดาวิดก็ทำความดีในสายตาคนทั่วไป แต่เป็นความชั่วร้ายจาก “ใจ” ที่เป็นความวิบัติทางจริยธรรม   ผู้นำอิสราเอลอย่างดาวิดให้นำนางบัทเชบามาอยู่เป็นมเหสีในวัง (ข้อ 26-27)  เป็นเหมือนกษัตริย์ผู้มีใจเมตตาต่อภรรยาของทหารหาญที่เสียชีวิต  จึงชุบเลี้ยงเป็นภรรยา   และพระคัมภีร์บทนี้ปิดท้ายด้วยประโยคที่เจ็บปวดที่สุดคือ “...แต่สิ่งซึ่งดาวิดกระทำนั้นชั่วร้ายในสายพระเนตรของยาเวห์” (ข้อ 27)    

ผู้เผยพระวจนะเยเรมีย์กล่าวไว้ว่า 

“จิต​ใจ​ก็​เป็น​ตัว​ล่อ​ลวง​เหนือ​กว่า​สิ่ง​ใด​ทั้ง​หมด มัน​เสื่อม​ทราม​อย่าง​ร้าย​ที​เดียว ใคร​จะ​รู้​จัก​ใจ​นั้น​เล่า?”  

(17:9 ฉบับมาตรฐาน)

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

prasit.emmaus@gmail.com

081-2894499

ภาวะผู้นำเริ่มที่ “ใจ” (ตอนที่ 3): ภาวะผู้นำในวิกฤติจริยธรรม

อ่าน 2ซามูเอล 12:1-15

นาธันทูลดาวิดว่า  “ฝ่าพระบาทนั่นแหละคือชายคนนั้น   พระยาเวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า   ‘...ทำไมเจ้าดูหมิ่นพระวจนะของพระยาเวห์?   ทำสิ่งชั่วร้ายในสายพระเนตรของพระองค์   เจ้าประหารอุรียาห์คนฮิตไทต์ด้วยดาบ  เอาภรรยาของเขามาเป็นภรรยาของเจ้า...’   ฝ่าพระบาทได้หมิ่นประมาทพระยาเวห์จริงๆ ด้วยการกระทำครั้งนี้   ราชโอรสที่ประสูติมานั้นจะสิ้นพระชนม์แน่นอน” (2ซามูเอล 12:7, 9, และ 14; ฉบับมาตรฐาน)

เมื่อผู้นำคริสตจักร  ผู้นำองค์กรศาสนา  ผู้นำสถาบันคริสเตียน  ผู้นำประเทศชาติลื่นล้มลงในด้านจริยธรรม  เมื่อรากฐานความถูกต้องถูกละเมิดทำลาย  ในยามที่จริยธรรมของผู้นำวิบัติเช่นนี้องค์กรจะทำเช่นไร?

เมื่อกษัตริย์ดาวิดในฐานะผู้นำของชุมชนอิสราเอลกลายเป็นผู้ทำลายรากฐานความถูกต้องของชุมชน  ในเวลาที่ภาวะผู้นำด้านจริยธรรมของกษัตริย์ดาวิดดิ่งต่ำลงสุดๆ   นาธันผู้เผยพระวจนะได้ใช้ภาวะผู้นำในการ “กระตุก” ต่อมสำนึกจริยธรรมของดาวิด   เพื่อเรียกสำนึกในความเป็นผู้รับใช้ของพระเจ้าคืนมา

การกระทำของผู้เผยพระวจนะนาธันเป็นการกระทำภาวะผู้นำที่สุ่มเสี่ยงอันตรายอย่างยิ่ง   ถึงแม้ว่าที่ผ่านมาผู้เผยพระวจนะนาธันกับกษัตริย์ดาวิดจะมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน  ไว้วางใจและเคารพกันและกัน   แต่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้โอกาสที่ความสัมพันธ์ที่ดีอาจแตกหักฉีกขาดอย่างรุนแรงได้   เพราะกษัตริย์ดาวิดมีอำนาจมากมาย   กำลังเป็นฮีโร่ของประชาชน   สร้างชาติให้มั่นคงและมั่งคั่ง   ถ้าเกิดความขัดแย้งขึ้นระหว่างผู้เผยพระวจนะนาธันกับกษัตริย์ดาวิด   แน่นอนครับประชาชนและเหล่าบรรดาข้าราชการ และ กองทัพต่างยืนเคียงข้างกษัตริย์ดาวิดอย่างแน่นอน

อีกประการหนึ่ง   เรื่องราวความวิบัติทางจริยธรรมของกษัตริย์ดาวิดมิได้เป็นเรื่องเปิดเผยในที่สาธารณะ มีผู้รู้ผู้ร่วมในการนี้ในวงจำกัด   และคนกลุ่มนี้ย่อมมีความสนิทชิดเชื้อกับกษัตริย์ดาวิดอย่างไม่ปกติ   จนถึงขั้นการเอื้อผลประโยชน์แก่กันไม่ว่าการกระทำนั้นจะถูกต้องหรือไม่  เช่นพวกทหารลิ่วล้อที่นำนางบัทเชบามาตอบสนองตัณหาของกษัตริย์ดาวิด   การที่แม่ทัพโยอาบยอมที่จะทำตามแผนลับที่ทำให้อุรียาห์ถูกศัตรูฆ่าตาย   ดังนั้น  การที่จะพิสูจน์ให้กษัตริย์ดาวิดเห็นว่าตนกระทำผิดพระบัญญัตินั้นย่อมถูกกลบเกลื่อนบิดเบือนด้วยเหตุผล และหลักฐานที่สร้างขึ้นภายหลังได้   กล่าวคือยากที่จะเอาผิดกษัตริย์ดาวิดด้วยหลักนิตินัย หรือ เหตุผลและหลักฐานพิสูจน์   เพราะสามารถบิดเบือนและหาแพะมารับบาปนี้ได้  เช่น  กษัตริย์ดาวิดอาจจะชี้แจงกับประชาชนว่า อุรียาห์มิได้ตายด้วยดาบของตน  แต่เขาตายในสงครามด้วยดาบของคนอัมโมนซึ่งถือเป็นเรื่องธรรมดาว่าเมื่อทหารออกศึกย่อมมีโอกาสพลาดถึงแก่ชีวิตได้   อย่างที่ดาวิดพูดปลอบใจโยอาบที่ยอมร่วมกระทำผิดตามแผนลับว่า “...อย่าให้เรื่องนี้ทำให้ท่านทุกข์ใจ  เพราะดาบย่อมสังหารไม่ว่าคนนั้นหรือคนนี้...” (2ซามูเอล 11:25)   ดังนั้น   ภาระความรับผิดชอบและภาวะผู้นำในวิกฤติจริยธรรมนี้ของนาธันจึงมิใช่การหาหลักฐานพิสูจน์ว่าทำผิดอะไร   แต่ภารกิจที่หนักคือการกระตุกต่อมจริยธรรมของผู้นำที่ล้มเหลวด้านจริยธรรม

ในวิกฤติจริยธรรมของกษัตริย์ดาวิดที่สร้างความวิบัติในสังคมชุมชนอิสราเอล   ผู้เผยพระวจนะนาธันได้ใช้ภาวะผู้นำด้านความกล้าหาญ   ลุ่มลึกชาญฉลาด  และสำนึกในการเป็นคนรับใช้ของพระเจ้า   ซึ่งมีกระบวนการที่น่าสนใจดังนี้

1. เป็นภารกิจที่พระเจ้าทรงใช้:  ในข้อแรกของพระธรรม 2ซามูเอล บทที่ 12 กล่าวว่า “พระยาเวห์ใช้นาธันไปหาดาวิด   นาธันก็ไปเข้าเฝ้าและทูลพระองค์ว่า...” (ข้อที่ 1)   ที่ผู้เผยพระวจนะนาธันกระทำในฐานะผู้นำที่ตนเป็นผู้เผยพระวจนะเพราะ “พระเจ้าทรงใช้ให้ไป” ภาวะผู้นำที่ต้องทำหน้าที่ในวิกฤติจริยธรรมคือ กล้ากระทำเพราะพระเจ้าทรงใช้   กระทำด้วยสำนึกว่ากำลังกระทำตามที่พระเจ้าใช้ไป   มิได้กระทำเพราะตนเห็นว่าต้องกระทำ  หรือเพราะเห็นว่าเป็นเรื่องคอขาดบาดตายที่ต้องแก้ไข  หรือเพราะเป็นผู้เผยพระวจนะ(ตำแหน่งหน้าที่)เท่านั้น   แต่ฝืนและขัดขืนไม่ได้เพราะพระเจ้าใช้ไป   ดังนั้นเมื่อไปเผชิญหน้ากับกษัตริย์ดาวิดสิ่งที่ผู้เผยพระวจนะนาธันต้องกระทำคือ  กระทำตามที่พระเจ้าใช้ให้ไปทำมิใช่ไปกระทำตามสิ่งที่ตนเห็นว่าต้องกระทำ หรือ ควรกระทำ   ผมเชื่อแน่ว่า ผู้เผยพระวจนะนาธันต้องใช้เวลาในการแสวงหาพระประสงค์ของพระเจ้าในสถานการณ์ที่กำลังเลวร้ายลงนี้

2. เรียกความสำนึกคืนมา:  การมาครั้งนี้ของผู้เผยพระวจนะนาธันมิได้มาเพื่อชี้ชัดความผิดของกษัตริย์ดาวิด   แต่พระเจ้าเปิดเผยให้นาธันเห็นว่า  กษัตริย์ดาวิดกำลังสูญเสียสำนึกในความเชื่อศรัทธาของเขาที่เคยมีต่อพระเจ้า   ดังนั้น  ผู้เผยพระวจนะนาธันจึงมิได้มาเพื่อจู่โจมว่ากษัตริย์ดาวิดทำผิด   แต่มาในฐานะที่มาเล่าเรื่องที่ไม่ชอบมาพากล  เรื่องความอยุติธรรมในชุมชน   นาธันมาเพื่อปรึกษาขอการตัดสินในเรื่องที่เกิดขึ้น   แต่มิใช่การมุ่งชี้ผิดของดาวิด  และเรียกสำนึกบนรากฐานความเชื่อศรัทธาคืนมา

เมื่อผู้เผยพระวจนะนาธันเล่าเรื่องคนมั่งมีที่ไปแย่งแกะของคนจนมาเลี้ยงแขก   ทันทีต่อมจริยธรรมของกษัตริย์ดาวิดกลับมาทำงานทันที  ผมเห็นภาพของกษัตริย์ดาวิดพรวดลุกขึ้นทันทีและประกาศกับผู้เผยพระวจนะนาธันว่า  “พระยาเวห์ทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด  คนที่ทำเช่นนั้นสมควรตาย  และจะต้องคืนลูกแกะตัวเมียให้สี่เท่าเพราะเขาได้ทำสิ่งนี้(อ้างตามพระบัญญัติจาก อพยพ 22:1)  และเพราะเขาไม่มีความเมตตา” (ข้อ 5-6)   แน่นอนครับ ต่อมสำนึกตามความเชื่อศรัทธาของกษัตริย์ดาวิดกำลังกลับมาทำงานและบอกตนเองว่า  ต้องไม่มีความอยุติธรรมและความชั่วช้าเช่นนี้ในแผ่นดินอิสราเอล   ถ้ามีต้องขจัดออกไปให้หมด

3. สำนึกบนความเชื่อศรัทธา: เมื่ออ่านพระธรรมตอนนี้เรามักให้ความสนใจและคามสำคัญกับการจู่โจมของผู้เผยพระวจนะนาธันที่กล่าวจู่โจมกษัตริย์ดาวิดว่า “ฝ่าพระบาทนั่นแหละคือชายคนนั้น...”(ข้อ 7)  แต่สิ่งที่ผู้เผยพระวจนะนาธันต้องการทำให้กษัตริย์ดาวิดเข้าใจอย่างถูกต้องชัดเจนว่า  นี่มิใช่เพียงเพราะกษัตริย์ดาวิดทำผิดพระบัญญัติ เพราะถ้าเป็นการทำผิดพระบัญญัติก็จะต้องมีการ “ตีความ” ดาวิดจะใช้เหตุผล และ เรียกร้องหลักฐานมาพิสูจน์  

แต่นาธันชี้ชัดลงไปว่ากษัตริย์ดาวิดกำลังกระทำผิดต่อพระเจ้า  ซึ่งเป็นการจี้ลงไปที่สำนึกบนความเชื่อศรัทธาของกษัตริย์ดาวิด(ที่กลับมาทำงานอีกครั้งหนึ่ง)  ผู้เผยพระวจนะนาธันกล่าวว่า พระเจ้าตรัสถามดาวิดว่า “ทำไมเจ้าดูหมิ่นพระวจนะของพระยาเวห์?  (ทำไม)เจ้าทำสิ่งชั่วในสายพระเนตรของพระองค์?  (ทำไม)เจ้าประหารอุรียาห์คนฮิตไทต์ด้วยดาบของคนอัมโมน?  (ทำไม)เจ้าเอาภรรยาของอุรียาห์คนฮิตไทต์มาเป็นภรรยาของเจ้า?... เพราะเจ้ากระทำการนั้นอย่างลับๆ  แต่เราจะกระทำการนี้ต่อหน้าอิสราเอลทั้งสิ้นอย่างเปิดเผย” (ข้อ 9-10 และ 13)

ผู้เผยพระวจนะนาธัน มิเพียงแต่กระตุกต่อมสำนึกที่กระทำผิดพระบัญญัติ ทำผิดกฎระเบียบสังคมชุมชนอิสราเอลเท่านั้น   แต่สิ่งที่ผู้เผยพระวจนะนาธันกระทำคือ  การกระตุกที่ต่อมสำนึกบนรากฐานความเชื่อศรัทธาที่กษัตริย์พึงมีต่อพระยาเวห์   เพื่อเมื่อสำนึกผิดจะเป็นการสำนึกว่าตนกระทำผิดต่อพระยาเวห์   มิใช่การทำผิดพระบัญญัติเท่านั้น   แต่ถ้าสำนึกตนว่าได้กระทำผิดต่อพระยาเวห์  ดาวิดต้องสารภาพต่อพระยาเวห์   ต้องหันกลับมาหาพระเจ้า  และรื้อฟื้นความสัมพันธ์ใหม่กับพระองค์  และแน่นอนว่ากษัตริย์ดาวิดจะกลับมากระทำตามพระวจนะ และ พระประสงค์ของพระเจ้าอีกครั้งหนึ่ง

ผู้เผยพระวจนะรู้แน่แก่ใจว่า  พระเจ้ามิได้เรียกตนมาหากษัตริย์ดาวิดเพื่อชี้ว่าเขากระทำผิดกฎระเบียบหรือพระบัญญัติเท่านั้น   แต่ผู้เผยพระวจนะนาธันรู้ว่า พระเจ้าทรงเรียกตนมาหากษัตริย์     ดาวิดเพื่อให้ดาวิดสำนึกที่ตนกระทำผิดต่อพระเจ้า   และกลับใจหันกลับมาเชื่อฟังพระองค์อีกครั้งหนึ่ง

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

prasit.emmaus@gmail.com

081-2894499

ภาวะผู้นำเริ่มที่ “ใจ” (ตอนที่ 1): รากฐานที่ความมั่นคงในภาวะผู้นำ

เราท่านต่างยอมรับในความเป็นผู้นำของกษัตริย์ดาวิด   แม้ท่านจะได้รับการหล่อหลอมชีวิตด้วยการเลี้ยงดูฝูงแกะของบิดา   และมีอารมณ์ศิลปินทางด้านดนตรี และ การประพันธ์  แต่ชีวิตของท่านโดดเด่นจนมีชื่อเสียงเป็นบุคคลระดับชาติเมื่อท่านตัดสินใจอาสาออกศึกสู้รบทหารยักษ์ในสมัยของท่าน   ทั้งๆ ที่ทหารหาญทั้งหลายของอิสราเอลภายใต้การนำของกษัตริย์ซาอูลมุดหัวอยู่แต่ในค่าย ยอมทนฟังเสียงด่าทอพระเจ้ายาเวห์จากศัตรู  และทนฟังคำเย้ยหยันของฝ่ายตรงกันข้าม ศัตรูออกมาท้าทายเย้ยหยันเช่นนี้ทุกเช้าเย็นเป็นเวลา 40 วัน (1 ซามูลเอล 17:16) “เมื่อซาอูลและคนอิสราเอลทั้งสิ้นได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ของคนฟีลิสเตีย พวกเขาก็ตกใจหวาดกลัวยิ่งนัก”(ข้อ 11 ฉบับมาตรฐาน)  แม้กษัตริย์ซาอูลจะตกรางวัลขนาดยกลูกสาวแสนสวย และ สมบัติมากมายให้คนที่ฆ่าศัตรูขนาดยักษ์ตนนั้นได้แต่ก็หามีใครกล้าอาสาไม่(ข้อ 25)   เพราะแต่ละคนก็คิดในใจว่า  ออกไปก็ตายเปล่าๆ  “อาสาก็อาสัญ!”

ดาวิดกล้าอาสาออกสู้ศึกครั้งนี้มิใช่เพราะรางวัลก้อนโตล่ออยู่ข้างหน้า   มิใช่ความมั่นใจเก่งกล้าสามารถในการศึก   เพราะแค่ใส่ชุดเกราะของทหารก็เรียกว่า เดินเกือบไม่ได้   จนต้องขอไม่ใส่ชุดเกราะป้องกัน   แต่ขอออกศึกครั้งนี้ด้วยชุดสามัญชนคนเลี้ยงแกะ (เพราะท่านไปพร้อมกับไม้เท้าเลี้ยงแกะของท่าน  ที่ศัตรูตัวยักษ์ขนานนามว่า “ไม้ไล่หมา” ข้อ 43)

อะไรที่ทำให้ดาวิดเต็มใจอาสาสู้ศึกด้วยความมั่นใจ (หรือในสายตาของคนทั่วไปมองว่า “อาสาไปตาย” หรือดีหน่อยก็ “อาสาเสี่ยงตาย”)

1. ดาวิดบอกกับทั้งทหารและกษัตริย์ซาอูลที่อยู่ข้างสนามรบว่า “อย่าให้จิตใจของใครฝ่อไปเพราะชายคนนั้นเลย...” (ข้อ 32)  ถ้าเริ่มด้วย “ใจฝ่อ” ทุกอย่างก็จะฝ่อไปด้วยกันทั้งหมด

2. ดาวิดออกรบครั้งนี้ด้วยจิตใจที่เชื่อมั่นคงในพระยาเวห์ว่า  การสงครามครั้งนี้มิใช่การต่อสู้ระหว่างเขากับโกลิอัท   แต่โกลิอัทกำลังท้าทายพระเจ้า และ ต้องต่อสู้กับพระองค์ (ซึ่งเป็นมวยคนละชั้นอยู่แล้ว)  เพียงพระเจ้าทรงสู้โกลิอัทผ่านการต่อสู้ของดาวิดเท่านั้น “พระยาเวห์ผู้ทรงช่วยกู้ข้าพระบาทจากอุ้งเท้าของสิงโต และจากอุ้งเท้าของหมี   จะทรงช่วยกู้ข้าพระบาทจากมือของฟีลิสเตียคนนี้” (ข้อ 37) ดาวิดประกาศลั่นในสนามรบต่อหน้าโกลิอัทว่า “...ข้ามาหาท่านในพระนามของพระยาเวห์ จอมทัพ  พระเจ้าแห่งกองทัพอิสราเอลที่ท่านท้าทาย” (ข้อ 45)  ดาวิดประกาศต่อหน้าโกลิอัทอย่างมั่นใจว่า “ในวันนี้พระยาเวห์จะทรงมอบท่านไว้ในมือของพวกเรา...” (ข้อ 46)

3. ดาวิดมั่นใจในอาวุธและความสามารถที่พระเจ้าประทานแก่เขา และ พระเจ้าทรงใช้เวลาในการฝึกฝนบ่มเพาะเขาในทุ่งหญ้าเลี้ยงแกะ   เมื่อพระเจ้าทรงใช้ผู้ใดในพระราชกิจของพระองค์   คนๆ นั้นย่อมได้รับการเตรียมพร้อมล่วงหน้าจากพระองค์อยู่แล้ว   ในเหตุการณ์นี้พระเจ้าทรงเตรียมดาวิดด้วยการฝึกหัดและสู้กับสัตว์ร้ายที่มาเพื่อจะทำร้ายกัดกินแกะของเขาด้วยการใช้สลิง และ การมีกำลังวังชาที่แข็งแรงจากพระเจ้า   แม้ในสายตาของคนอื่น เช่นกษัตริย์ซาอูลมองดาวิดว่า “...เจ้าเป็นแต่เด็กหนุ่ม  และชายคนนี้ชำนาญศึกตั้งแต่หนุ่มๆ แล้ว” (ข้อ 33)   และในสายตาของโกลิอัทมองว่าดาวิดเป็นเพียง  “...คนหนุ่ม ผิวแดงๆ รูปร่างงามน่าดู” (ข้อ 42)   ในพระราชกิจของพระเจ้าย่อมสามารถทำสำเร็จด้วยปัญญา ความสามารถ และทักษะที่พระเจ้าทรงเตรียมและประทานให้

4. ในพระราชกิจอันยิ่งใหญ่ของพระเจ้า   ปรากฏว่าพระเจ้าทรงใช้คนที่ “โนเนม” ดาวิดไม่ใช่คนเด่นดังในอิสราเอล   ไม่มีใครรู้จักว่าเขาเป็นลูกเต้าเหล่ากอของใคร(ยกเว้นพวกพี่ชาย)  เมื่อชนะศึกครั้งนี้  กษัตริย์ซาอูลเรียกแม่ทัพอับเนอร์เข้ามาถามว่า  ดาวิดเป็นใคร  มาจากไหน  ลูกของใคร  อับเนอร์ทูลซาอูลว่า “ข้าแต่พระราชา  ฝ่าพระบาททรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด  ข้าพระบาทไม่ทราบ”  ซาอูลถึงกับสั่งว่า “ไปสืบถามดูว่าเจ้าหนุ่มคนนี้เป็นลูกของใคร” (ข้อ 55-56)

ภาวะผู้นำเริ่มต้นที่ “ใจ”  ถ้าใจไม่สู้แล้วทุกอย่างก็จบสิ้น  ถ้าเริ่มต้นที่ใจฝ่อทุกอย่างก็ฝ่อตามไปด้วย   ถ้าเริ่มต้นด้วยคิดในใจว่า   จะเอาชนะด้วยปัญญา ความสามารถ  ทักษะ และเครื่องมือของตนเอง  ความพ่ายแพ้หายนะก็รออยู่ข้างหน้า   แต่ถ้าสามารถมองเห็นพระหัตถ์ของพระเจ้าในเหตุการณ์นั้น และพระองค์ทรงใช้และทำงานผ่านของประทานของพระเจ้าที่ทรงเตรียมไว้ในตัวเรา  เราก็จะได้ร่วมในชัยชนะของพระองค์   ในกรณีนี้ไม่ขึ้นอยู่กับ  ชื่อเสียง เกียรติยศ  ศักดิ์ศรี  ความเก่งกาจสามารถของเราเลย   แม้เราจะ “โนเนม” ขนาดไหนมันไม่ใช่ประเด็นสำหรับภาวะผู้นำครับ   ภาวะผู้นำเริ่มที่ “ใจ” ครับ   จิตใจที่มั่นคง เข้มแข็ง เพราะรู้แน่แก่ใจว่า พระเจ้าทรงเป็นผู้กระทำพระราชกิจของพระองค์ในครั้งนี้   และเราได้รับเกียรติเข้าร่วมในงานสำคัญครั้งนี้ต่างหาก  ภาวะผู้นำเริ่มต้นที่ใจครับ  ใจที่ไว้วางใจในพระเจ้า และ ใจที่ชื่นชมยินดีในชัยชนะของพระองค์

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

081-2894499