PrasitEmmaus

"บนเส้นทางไปเอมมาอูส เราได้รับการแบ่งปันความเข้าใจ และในห้องเล็กๆ ที่เอมมาอูสนั้น เราได้เห็นสัจจะความจริง เราได้เห็นพระคริสต์ในชีวิตประจำวันของเรา และนั่นคือพลังที่เราจะดำเนินไปบนเส้นทางแห่งกางเขน"

17 มิถุนายน 2556

พระวิหารที่มีชีวิต

อ่านเอเฟซัส 2:19-22

¹⁹ดังนั้นท่านจึงไม่ใช่คนต่างด้าวแปลกถิ่นอีกต่อไป แต่เป็นพลเมืองเดียวกับประชากรของพระเจ้า และเป็นสมาชิกในครอบครัวของพระเจ้า ²⁰ท่านได้รับการสร้างขึ้นบนรากฐานของเหล่าอัครทูตและผู้เผยพระวจนะ โดยมีพระเยซูคริสต์เองเป็นศิลามุมเอก ²¹ในพระองค์ทุกส่วนของอาคารทั่วทั้งหมดต่อกันสนิทและประกอบกันขึ้นเป็นวิหารอันศักดิ์สิทธิ์ในองค์พระผู้เป็นเจ้า ²²และในพระองค์ท่านก็เช่นกันรับการทรงสร้างขึ้นด้วยกันให้เป็นที่พระเจ้าที่พระเจ้าสถิตอยู่โดยพระวิญญาณบริสุทธิ์ของพระองค์ (อมตธรรม)

ในคริสต์ศตวรรษที่ 1 สังคมโลกในแถบเมดิเตอเรเนียนมีความคิดความเชื่อว่า เทพเจ้าที่มีชีวิตอยู่บนโลกนี้จะสิงสถิตในวิหารที่มนุษย์สร้างขึ้น และวิหารเหล่านั้นถูกแบ่งแยกออกชัดเจนให้เป็นบริเวณและสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ใช้เป็นที่ประกอบศาสนพิธีที่จะเป็นการติดต่อสื่อสารกับเทพเจ้าเหล่านั้น ดังนั้น ถ้าใครก็ตามที่ต้องการได้รับการรักษาจากเทพเจ้า คนๆ นั้นต้องไปที่วิหารของเทพที่ทำการรักษาเยียวยาเช่นเทพเอสคลีปิอูส (Asclepius) ถึงแม้คนยิวทุกคนมีความคิดความเชื่อและเข้าใจว่าพวกเขาจะไม่สามารถสร้างที่ประทับของพระเจ้าได้ แต่ยิวก็มีความเชื่อว่า พวกเขาสร้างพระวิหารเพื่อที่เป็นสถาปนาพระนามของพระเจ้าไว้ที่นั่น (1พงศ์กษัตริย์ 8:12-29; อิสยาห์ 66:1-2) ตราบใดที่ยังมีพระมหาวิหารที่เยรูซาเล็ม พวกยิวจะจาริกไปที่นั่นเพื่อถวายการสรรเสริญและถวายเครื่องบูชาแด่พระเจ้า (เช่น สดุดี 42:4)

ในพระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาใหม่ก็สอนเช่นกันว่า พระเจ้าทรงสถิตในพระวิหาร แต่ความหมายของพระวิหารที่ใช้นั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ใน 1โครินธ์ 6:19 กล่าวถึงพระวิหารที่หมายถึงชีวิตของผู้ที่เชื่อแต่ละคนเป็นที่สถิตอยู่ของพระวิญญาณบริสุทธิ์ ก่อนหน้านี้ในพระธรรมเดียวกันนี้เปาโลกล่าวถึงว่า พระเจ้าทรงสถิตในท่ามกลางชุมชนคริสตจักรหรือชุมนุมชนของผู้เชื่อ (1โครินธ์ 3:16) ถ้าจะมีชาวโรมมาถามเปาโลว่า และวิหารที่สถิตของพระเจ้าของท่านอยู่ที่ไหน? เปาโลก็คงตอบว่า ทุกคนที่ได้รับพระคุณของพระเจ้าโดยทางความเชื่อก็เป็นพระวิหารของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่ และทุกๆ ชุมชนแห่งความเชื่อศรัทธาก็เป็นที่สถิตของพระเจ้าด้วย

พระธรรมเอเฟซัส 2:21 เปาโลได้ใช้ภาพลักษณ์เรื่องพระวิหารที่สถิตของพระเจ้าที่กล่าวข้างต้นมาอธิบายเพิ่มเติมว่า “ในพระองค์(พระคริสต์)ทุกส่วนของอาคารทั่วทั้งหมดต่อกันสนิทและประกอบกันขึ้นเป็นวิหารอันศักดิ์สิทธิ์ในองค์พระผู้เป็นเจ้า” ในที่นี้เปาโลหมายถึง คริสตชนที่มารวมกันเป็นชุมนุมชนของผู้เชื่อศรัทธา มิใช่คริสตชนแต่ละคน และยังหมายถึงชุมชนผู้เชื่อเดียวกันทั้งสากลจักรวาลด้วย

เมื่อเราประยุกต์ความเชื่อความเข้าใจดังกล่าวใช้ในชีวิตประจำวันของเรา เป็นสิ่งที่น่าสนใจสำหรับผมมากว่า ในฐานะที่เราแต่ละคนเป็นคริสตชนที่ดำเนินชีวิตโลกนี้ ที่มีพระคริสต์และพระวิญญาณบริสุทธิ์สถิตในชีวิตของเรา ผู้คนรอบข้างสามารถเห็นพระเยซูคริสต์ในชีวิตประจำวันของเราชัดเจนมากน้อยแค่ไหน? ทั้งในชีวิตส่วนตัวในครอบครัว และชีวิตที่เราสำแดงออกในสังคมชุมชนและในที่ทำงาน และถ้ามีคนที่ต้องการพบพระเจ้าที่สถิตในโลกนี้ เขาจะคิดถึงการดำเนินชีวิตของเราคริสตชนหรือไม่?

ในเวลาเดียวกัน ชีวิตคริสตจักรของท่านที่เป็นการรวมกันเป็นชุมชนของผู้เชื่อ ซึ่งก็เป็นที่สถิตของพระเจ้าและพระวิญญาณบริสุทธิ์ ได้สำแดงพระคริสต์ให้...

ผู้คนทั้งหลายในชุมชนได้เห็นพระเยซูคริสต์จากชีวิตชุมชนคริสตจักรของเราหรือไม่ แค่ไหน? และ
ผู้คนสามารถเห็นพระองค์ผ่านชีวิตด้านใดของชุมชนคริสตจักร?
คนทั่วไปมองเห็นและรู้สึกต่อคริสตจักรของเราเช่นไรในทุกวันนี้?
พวกเขาคิดและเห็นว่าคริสตจักรทั้งหลายในโลกนี้มีพระเจ้าสถิตอยู่จริงหรือไม่ ทำไม?
เขาสามารถเห็นพระเจ้าในชีวิตคริสตจักรของเราได้อย่างไร?

แท้จริงแล้ว การสถิตอยู่ของพระคริสต์และพระวิญญาณบริสุทธิ์ในชีวิตคริสตชนและชีวิตชุมชนคริสตจักรเป็นการประกาศถึงพระกิตติคุณของพระเยซูคริสต์ที่สำคัญและมีประสิทธิภาพอย่างยิ่ง คริสตชน/คริสตจักรไม่ต้องไปคิดทำ “อิเวนท์” หรือ “กิจกรรม” การประกาศเป็นพิเศษใดๆ เลย เพราะถ้าสมาชิกคริสตจักรแต่ละคน และ ชีวิตชุมชนคริสตจักรสามารถสำแดงพระเยซคริสต์ผ่านการดำเนินชีวิตในแต่ละวัน วันละหลายๆ ชั่วโมง และเป็นการประกาศอย่างกว้างขวางในทุกพื้นที่ชีวิตของสมาชิกแต่ละคน และอย่างต่อเนื่องยั่งยืนทุกวันเช่นนี้แล้ว เราคงไม่ต้องมาประกาศประโคมอีกต่อไปว่า คริสตจักรของเรามีการประกาศพระกิตติคุณเป็นเป้าหมาย เพราะชีวิตของเราคริสตชนแต่ละคนได้สำแดงให้คนอื่นได้เห็น สัมผัส และนำเขาให้ยอมรับพระคริสต์เป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าในชีวิต

นั่นแหละเป็นการประกาศพระกิตติคุณที่สำคัญ ยิ่งใหญ่ และมีประสิทธิภาพกว่าวิธีอื่นใดทั้งสิ้น

แต่น่าเสียดายที่คริสตจักรปัจจุบันกลับบิดเบือนและเบี่ยงเบนไปใช้วิธีการประกาศที่ด้อยประสิทธิภาพกว่าหรือไม่?

หรือเพราะการดำเนินชีวิตประจำวันของคริสตชนส่วนใหญ่ และ คริสตจักรส่วนมากเป็น “อุปสรรค” “หินสะดุด” ที่ผู้คนรอบข้างจะเข้ามาถึงพระเยซูคริสต์ผ่านชีวิตของคริสตชนและคริสตจักรหรือไม่?

ประเด็นสำหรับการใคร่ครวญ

1. ชีวิตของท่านที่มีพระคริสต์และพระวิญญาณของพระองค์สถิตอยู่ได้สร้างความแตกต่างในชีวิตครอบครัว ชุมชน หรือที่ทำงานของท่านอย่างไรบ้าง?

2. ท่านคิดว่า เมื่อเพื่อนร่วมงานมองเห็นพฤติกรรมที่แสดงออกในชีวิตประจำวันของท่าน เขาจะเอ่ยปากพูดไหมว่าพระเจ้าสถิตในชีวิตของท่าน?

3. ชุมชนคริสตจักรของท่านได้สำแดงถึงการสถิตอยู่ของพระคริสต์ต่อสังคมชุมชนรอบข้างหรือไม่ อย่างไร?

ใคร่ครวญภาวนา

พระเจ้าองค์บริสุทธิ์ ข้าพระองค์ได้รับเกียรติและพระเมตตาอย่างยิ่งจากพระองค์ที่ให้ชีวิตของข้าพระองค์เป็นที่สถิตอยู่ของพระองค์โดยทางพระวิญญาณบริสุทธิ์ ขอบพระคุณที่พระองค์สถิตอยู่ในชุมชนคริสตจักรของข้าพระองค์ด้วยเช่นกัน ขอบพระคุณที่ทรงไว้วางใจมอบหมายให้ชุมชนคริสตจักรได้สำแดงถึงการสถิตอยู่ของพระองค์สำหรับประชากรโลก

โอองค์พระผู้เป็นเจ้า เป็นการได้รับเกียรติอย่างยิ่งที่ให้ชีวิตข้าพระองค์เป็นพระวิหารของพระองค์ แต่นั่นเป็นความรับผิดชอบที่สูงส่ง โปรดช่วยข้าพระองค์ที่จะดำเนินชีวิตในแต่ละวันที่สำแดงให้ผู้คนรอบข้างได้เห็นและสัมผัสกับพระองค์ผ่านชีวิตของข้าพระองค์ และโปรดช่วยให้ชุมชนคริสตจักรของพระองค์ในโลกนี้เป็นที่ที่ผู้คนสามารถเข้ามาสัมผัสความรัก และ มีความหวังที่จะได้พบพิงในพระองค์

ในวันนี้ ขออธิษฐานเผื่อสากลคริสตจักรทั่วโลก โปรดให้คำพูดและการกระทำของคริสตจักรที่จะยืนหยัดมั่นคงในการเป็นพยานชีวิตที่สัตย์ซื่อของพระองค์ เพื่อพระองค์จะได้รับการยกย่องสรรเสริญ และเพื่อคนทั้งหลายจะเข้ามาหาพระองค์ผ่านการดำเนินชีวิตของข้าพระองค์และชุมชนคริสตจักร อาเมน

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย สันทราย เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

14 มิถุนายน 2556

เมื่อชีวิตจิตวิญญาณของผู้นำคริสตชนหมดไฟ

เราจะหนุนเสริมเพิ่มพลังผู้นำคริสตชนที่จิตวิญญาณเฉื่อยชาหมดแรงได้อย่างไร?

ช่วงนี้ผมได้พบเพื่อนศิษยาภิบาล และ ผู้นำคริสเตียน เฉื่อยชาหมดแรงในชีวิตรับใช้หลายคน ทำให้ผมคิดไปถึงเวลารถยนต์ของผมสตาร์ทไม่ติดเพราะแบตเตอรี่มีไฟไม่พอ เนื่องจากผมจอดทิ้งไว้ไม่ได้ใช้เพราะเดินทางไปต่างจังหวัดนานถึง 10 วัน

ผมมีทางเลือกคือยกแบตเตอรี่ไปร้านชาร์ตแบตฯ หรือไม่ก็ซื้อแบตฯตัวใหม่มาใส่รถยนต์ แต่ผมไม่อยากเลือกทั้งสองทางเพราะไม่อยากเดินทางไปในเมืองเพื่อไปชาร์ตแบตฯหรือซื้อแบตฯใหม่ เหลือบไปเห็นรถยนต์ข้างบ้าน เลยไปขอความกรุณาเขาช่วยขับรถมาข้างหน้ารถยนต์ผม แล้ว “จั้มพ์” พ่วงสายไฟจากแบตฯของรถยนต์ของเพื่อนบ้านมาที่แบตฯรถของผม เมื่อเครื่องยนต์ของเพื่อนบ้านติดแล้วผมก็สตาร์ทรถของผม รถของผมเครื่องติดอีกครั้งหนึ่งครับ ผมจัดการชาร์ตไฟต่อ และเอารถออกวิ่งไปสักพักหนึ่ง

จากประสบการณ์ดังกล่าว ผมถามตนเองว่า เมื่อเราพบศิษยาภิบาล และ ผู้นำคริสตชนที่แบตเตอรี่ไม่มีไฟแรงพอที่จะสตาร์ทชีวิตจิตวิญญาณของเขาในการรับใช้ได้ต่อไป เราจะช่วย “จั้มพ์” สายจากแบตเตอรี่ชีวิตผู้รับใช้คนหนึ่งไปยังศิษยาภิบาล หรือ ผู้นำคริสตชนคนนั้นได้ไหม?

โดยปกติแล้ว เราท่านในปัจจุบันมักติดกระแสคิดแบบสังคมโลกปัจจุบันว่า การที่เราจะมีชีวิตที่สำเร็จเกิดผลนั้นเพราะเรามุ่งมั่นตั้งใจทุ่มเทชีวิตของเราในการทำงานในการรับใช้ ด้วยเหตุนี้ชีวิตของศิษยาภิบาล และ ผู้นำคริสตชนจึงเป็นชีวิตที่มีแต่คำว่า “ยุ่ง ยุ่ง ยุ่ง...ไม่ว่าง ไม่ว่าง ไม่ว่าง” และบ่อยครั้งผู้นำคริสตชนเหล่านี้กลับสำคัญไปว่า ชีวิตที่ยุ่งๆ ไม่ว่างเช่นนี้แสดงถึงประสิทธิภาพและรู้สึกมีคุณค่าในการขับเคลื่อนชีวิตการงานเสียอีก

แต่สิ่งที่ต้องตระหนักชัดคือ ถ้าแบตเตอรี่ชีวิตของใครก็ตามที่ติดเครื่อง ใช้ไฟไปเท่านั้น แต่ไม่ชาร์ตไฟไปพร้อมกัน มีหวังไฟอ่อนจนหมดไฟชีวิตจิตวิญญาณก็ได้

พระเยซูคริสต์ได้สอนด้วยคำเปรียบเทียบว่า ในฐานะคริสตชน ชีวิตของเราต้องชาร์ตไฟแบตเตอรี่ชีวิตจิตวิญญาณของเราเสมอ และจะต้องมีมุมมองคุณค่าชีวิตหรือมองชีวิตที่เกิดผลว่า มันมิได้เกิดขึ้นหรือสำเร็จด้วยตนเอง แต่การที่เราคริสตชนจะมีชีวิตที่สำเร็จเกิดผลนั้น เพราะเราได้รับพลังด้านต่างๆ ในชีวิตจากแหล่งกำเนิดแห่งพลังชีวิตจิตวิญญาณใหญ่

พระเยซูคริสต์ตรัสสอนว่า

¹“เราเป็นเถาองุ่นแท้ และพระบิดาของเราทรงเป็นผู้ดูแลรักษา ²แขนงทุกแขนงในเราที่ไม่ออกผล พระองค์ก็ทรงตัดทิ้งเสีย และแขนงทุกแขนงที่ออกผล พระองค์ก็ทรงลิดเพื่อให้ออกผลมากขึ้น... ³พวกท่านได้รับการชำระให้สะอาดแล้วด้วยถ้อยคำที่เรากล่าวกับท่าน ⁴จงติดสนิทอยู่กับเราและเราติดสนิทอยู่กับพวกท่าน แขนงจะออกผลเองไม่ได้นอกจากจะติดสนิทอยู่กับเถา พวกท่านก็เช่นเดียวกันจะเกิดผลไม่ได้นอกจากจะติดสนิทอยู่กับเรา ⁵เราเป็นเถาองุ่น พวกท่านเป็นแขนง คนที่ติดสนิทอยู่กับเราและเราติดสนิทอยู่กับเขา คนนั้นจะเกิดผลมาก เพราะว่าถ้าแยกจากเราแล้วพวกท่านจะทำสิ่งใดไม่ได้เลย...” (ยอห์น 15:1-5 มตฐ.)

เวลาใดก็ตามเราใช้แต่ไฟแบตเตอรี่ชีวิตของเราเอง โอกาสที่ไฟอ่อนไฟหมดเกิดขึ้นได้เสมอครับ แต่ถ้าชีวิตของเราติดสนิทกับพระเจ้า เหมือนกิ่งติดสนิทกับต้นเช่นไร โอกาสที่แบตเตอรี่ชีวิตจะได้รับการชาร์ตไฟเสมอจากพระเจ้าย่อมทำให้เรามีไฟชีวิตจิตวิญญาณที่จะทำให้เครื่องรถติดและขับเคลื่อนได้

ศิษยาภิบาล และ ผู้นำคริสตชนที่มีแบตเตอรี่ชีวิตจิตวิญญาณที่ติดสนิทกับพระเจ้าก็จะได้รับการชาร์ตไฟเสมอจากพระองค์ และเมื่อพบศิษยาภิบาลและผู้นำคริสตชนที่แบตเตอรี่ไฟอ่อนหรือหมดไฟ เราสามารถหนุนเสริมเพิ่มพลังด้วยการ “จัมพ์” สายจากแบตเตอรี่ชีวิตจิตวิญญาณของเราไปยังแบตเตอรี่ของเขา เพื่อช่วยให้เขาสตาร์ทเครื่องชีวิตจิตวิญญาณของการเป็นผู้นำและศิษยาภิบาลได้อีกครั้งหนึ่ง

เราสามารถที่จะอยู่เคียงข้างศิษยาภิบาลและผู้นำคริสตชนคนนั้น และร่วมกับเขาในการที่จะเข้าติดสนิทกับองค์พระผู้เป็นเจ้าด้วยกันจนกระทั่งชีวิตจิตวิญญาณของเขาสามารถขับเคลื่อนการรับใช้ตามพระประสงค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า และด้วยพลังจากองค์พระผู้เป็นเจ้าที่ส่งเข้าในชีวิตของเขาเมื่อเขาติดสนิทกับพระองค์

วันนี้เมื่อท่านขับเคลื่อนชีวิตจิตวิญญาณ ท่านใช้แต่ไฟที่เหลืออยู่ หรือท่านได้รับการชาร์ตเติมเต็มไฟชีวิตจิตวิญญาณจากเบื้องบน? และอย่าลืมนำสาย “จั้มพ์” แบตเตอรี่ติดชีวิตของท่านไปด้วย เพื่อว่าเมื่อท่านพบเพื่อนบ้านที่แบตเตอรี่หมดไฟ ท่านจะได้ช่วย “จั้มพ์” ไฟจากรถของท่านเพื่อสตาร์ทการขับเคลื่อนรับใช้ของเพื่อนบ้านต่อไป

นี่เป็นงานแห่งการทรงเรียกจากเบื้องบนสำหรับท่านด้วยเช่นกันในวันนี้ครับ

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย สันทราย เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

12 มิถุนายน 2556

คริสตชนทำอย่างไร...เมื่อถูกกล่าวหาใส่ความ?

อ่าน พระกิตติคุณลูกา 12:11-12

¹¹เมื่อเขาทั้งหลายพาพวกท่านเข้าไปอยู่ต่อหน้า(นาย)ธรรมศาลา หรือต่อหน้าเจ้าเมืองและผู้ที่มีอำนาจ อย่ากระวนกระวายว่าจะตอบอย่างไร หรือจะกล่าวอะไร

¹²เพราะว่าพระวิญญาณบริสุทธิ์จะทรงสอนท่านในเวลานั้นเองว่าควรจะพูดอะไรบ้าง” (มตฐ)

เมื่อเกิดความขัดแย้งเกิดขึ้นในชีวิตประจำวันของเรา โดยทั่วไปแล้วเราจะตอบโต้ด้วยการปกป้องตนเอง หรือ โบ้ยความผิดไปยังคนอื่น แต่เราในฐานะคริสตชนมีแนวทางการตอบสนองหรือการตอบโต้ต่อสถานการณ์เช่นนี้ที่แตกต่างไปจากกระแสสังคมโลก หลายครั้งในชีวิตเมื่อผมต้องพบกับการกล่าวหากล่าวร้ายทั้งจากการกระทำที่เปิดเผย หรือ การกระทำที่ลับหลังซ่อนเร้นจากบางคน ประสบการณ์สอนผมว่าในเวลาเช่นนั้น พระเจ้าทรงเมตตาช่วยผมให้สามารถที่จะรู้เท่าทันและสงบใจ สงบปากสงบคำ มากกว่าโกรธตอบโต้ไปอย่างรุนแรง ในสถานการณ์เช่นนั้นการอธิษฐานเป็นสิ่งแรกที่ดีที่สุดในการตอบสนองต่อวิกฤติร้ายเช่นนั้น

เมื่อเราเลือกที่จะใกล้ชิดองค์พระผู้เป็นเจ้าแทนที่จะตอบสนองเหตุการณ์นั้นด้วยความรู้สึกที่คันปากคันมือ พระองค์ทรงประทานความสงบในชีวิต ประทานพลังชีวิตในการควบคุมการตอบโต้ของเรา ดังนี้

มีจิตวิญญาณที่สุขุม มองการณ์ไกล: องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงรู้ว่ารากเหง้าของปัญหาที่เกิดขึ้นคืออะไร พระองค์สามารถที่จะประทานสติปัญญาที่กว้างไกล รอบคอบ กว่ามุมมองที่จำกัดคับแคบของเรา ซึ่งปัญหาที่เกิดขึ้นนี้อาจจะมาจากปัญหาในการสื่อสาร หรืออาจจะเกิดจากการที่ใครบางคนอิจฉาตาร้อนคนอื่นก็ได้ พระวิญญาณบริสุทธิ์จะสำแดงให้เรารู้ว่าเราจะตอบสนองต่อการกล่าวหากล่าวร้ายนั้นอย่างไร และที่สำคัญคือพระวิญญาณบริสุทธิ์จะทรงช่วยให้เรามองสถานการณ์ที่เหนือคำพูดหรือการกระทำของใครบางคนที่ทำให้เราต้องเจ็บปวดในชีวิต
มีจิตวิญญาณที่สงบ: ตามความเป็นมนุษย์แล้วเราต้องการตอบโต้ทันควันทันที หรือ ตอบโต้อย่างสาสมเพื่อปกป้องหรือแสดงให้คนทั้งหลายเห็นว่าเราไม่ผิดอย่างที่ถูกกล่าวหา ด้วยเหตุนี้นี่เองที่เราต้องกระทำสิ่งแรกคือ ดึงตัวเราให้หลุดรอดออกจากกับดักของสถานการณ์ร้าย ให้มุ่งมองหรือให้ความสนใจของเราไปที่องค์พระผู้เป็นเจ้า เพื่อรับการทรงเสริมสร้างให้เกิดสันติสงบภายในชีวิตของเราก่อน พระองค์เท่านั้นที่จะทรงกระทำสิ่งนี้แก่เราได้ “²⁷เรามอบสันติสุขไว้กับพวกท่าน สันติสุขของเราที่ให้กับท่านนั้น เราไม่ได้ให้อย่างที่โลกให้ อย่าให้ใจของท่านเป็นทุกข์ อย่ากลัวเลย” (ยอห์น 14:27 มตฐ)
มีปัญญา: จากพระธรรมในวันนี้ พระเยซูคริสต์ตรัสบอกกับสาวกของพระองค์ว่า ในสถานการณ์เช่นนั้นพระวิญญาณบริสุทธิ์จะทรงช่วยเรา ว่าเราควรพูดอะไรบ้าง องค์พระวิญญาณบริสุทธิ์จะทรงกระทำเช่นนั้นแก่ท่านด้วย เมื่อท่านเลือกที่จะใกล้ชิดติดสนิทกับพระองค์ในยามชีวิตถูกกล่าวหาใส่ความอย่างเลวร้าย พระองค์จะทรงประทานพลังในการควบคุมความคิด จิตใจ อารมณ์ ที่จะพูดออกมา “³ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงตั้งยามเฝ้าปากของข้าพระองค์ ขอทรงเฝ้าระวังประตูริมฝีปากของข้าพระองค์ (สดุดี 141:3 มตฐ)

ในวันนี้และวันต่อๆ ไป เมื่อเราต้องเผชิญกับการกล่าวหาว่าร้ายจากใครก็ตาม อย่าตอบสนองสถานการณ์วิกฤติเช่นนั้นด้วยการปกป้องตนเอง หรือ สวนกลับอย่างรุนแรงสาสม และพิสูจน์ว่าตนไม่ได้ผิดอย่างที่กล่าวหา แต่ให้เราในฐานะคริสตชนหันเข้าหาพระเจ้าและพึ่งพิงในพรองค์ ขอพระองค์ทรงนำ และ ประทานพระปัญญาแก่เราที่จะรู้เท่าทันสถานการณ์นั้นอย่างลึกซึ้ง สุขุมรอบคอบ และพร้อมที่จะตอบสนองต่อสถานการณ์นั้นตามการทรงนำ และเพื่อที่จะเป็นการถวายพระเกียรติแด่พระองค์

ด้วยชีวิตแบบนี้แหละที่คนรอบข้างจะถามว่า คริสตชนได้พลังการตอบโต้ที่สร้างสรรค์เช่นนี้มาจากไหน?

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย สันทราย เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

10 มิถุนายน 2556

ความเชื่อศรัทธาที่กลวงใน

¹⁴พี่น้องของข้าพเจ้า แม้ใครจะกล่าวว่าตนมีความเชื่อ
แต่ไม่ได้ประพฤติตามจะมีประโยชน์อะไร?

ความเชื่อนั้นจะช่วยให้เขารอดได้หรือ (ยากอบ 2:14 มตฐ)

หลายคนที่เรียกตนเองว่าคริสเตียน แต่การประพฤติปฏิบัติของเขามิได้ยืนยันและสำแดงถึงสิ่งที่เขาเชื่อ ใครก็ตามที่เรียกตนเองว่าคริสเตียนควรจะยอมรับว่า ถ้าในชีวิตประจำวันของเขายังกระทำตามกระแสสังคมโลกนั่นเป็นเครื่องหมายคำถามใหญ่บนหน้าผากของคนนั้น แม้เขาจะไปคริสตจักรในวันอาทิตย์ก็ไม่ได้ทำให้เขาเป็นคริสเตียนมากกว่าการที่เขาอยู่ซ่อมรถที่บ้าน

ชีวิตคริสเตียนเป็นชีวิตที่ถวาย อุทิศ ยืนหยัดในความเชื่อ และมีวินัยชีวิตคริสเตียน ความเชื่อของคริสเตียนที่แท้จริงต้องสำแดงออกตลอดทั้งวัน ในทุกวัน ถ้าผู้คนล้อมรอบเราไม่รู้ว่าเราเป็นคริสเตียน จนกว่าเราต้องบอกเขาว่าเราเป็นคริสเตียน น่าสงสัยว่าชีวิตที่เราสำแดงออกนั้นเป็นแบบชีวิตคริสเตียนหรือไม่

เราจะกล่าวอ้างว่าเราเป็นคริสเตียนแล้วไม่มีชีวิตอย่างที่พูด และมิได้คิดอย่างที่เรากล่าวอ้างได้อย่างไร? เราจะกล่าวอ้างว่าร่างกายของเราเป็นพระวิหารของพระเจ้า แต่เรากลับเอาสารเสพติด แอลกอฮอล์ หรือ สูบเอานิโคตินเข้าไปทำร้ายร่างกายของเราได้อย่างไร? ชีวิตที่บริสุทธิ์ของคริสเตียนมิใช่การไปประกอบศาสนพิธีที่คริสตจักร แต่เมื่อมีโอกาสกลับย่องไปทำผิดด้านประเวณีในรูปแบบต่างๆ ได้อย่างไร? เราต้องพิจารณาเพื่อรู้เท่าทันว่าแท้จริงแล้วเรามีความเชื่อศรัทธาหรือไม่ อย่าเป็นเหมือนฆ้องหรือฉาบที่ส่งเสียง (1โครินธ์ 13:5) ว่าตนเป็นคริสเตียนเท่านั้น ขอให้เราแต่ละคนตรวจสอบตนเองเพื่อจะรู้ชัดว่าตนเองมีชีวิตที่เชื่อศรัทธาในพระคริสต์หรือไม่ ในวันนี้ ลองจดรายการความคิดและการประพฤติของตนดูเพื่อจะพบตัวจริงของตนเอง

อะไรที่จะพิสูจน์ว่าเราเป็นคริสเตียน? คนรอบข้างเรารู้ว่าเราเป็นคริสเตียนเพราะการประพฤติปฏิบัติในชีวิตของเราสำแดงว่าเราเป็นคริสเตียน หรือรู้ว่าเราเป็นคริสเตียนเพราะเราบอกเขาให้รู้? ตัวเราแต่ละคนรู้ความจริงในเรื่องนี้ดี ถ้าเราเดินเหมือนเป็ดร้องอย่างเป็ด เราต้องเป็นลาเช่นนั้นหรือ? ไม่ใช่แน่เราต้องเป็นเป็ด เช่นกัน ถ้าชีวิตของเรา คำพูดของเราเป็นไปตามกระแสโลก เราเป็นคริสเตียนใช่ไหม? ไม่ใช่แน่ แต่เรามีชีวิตที่สวนกระแสพระประสงค์ของพระเจ้าต่างหาก (ยากอบ 4:4)

ถ้าชีวิตของเราประพฤติอย่างกระแสสังคมโลก เราคงต้องหยุดเรียกตนเองว่าคริสเตียนได้แล้วกระมัง? แต่ถ้าใครคนใดที่เรียกตนเองว่าคริสเตียนจะต้องสำแดงชีวิตคริสเตียนออกมาในชีวิตประจำวัน การเป็นคนเจ้าเล่ห์หลอกลวงเช่นนี้จะทำให้ผู้ที่ไม่ได้เชื่อพระเจ้าและไม่เป็นคริสเตียนสามารถโจมตีคริสเตียนว่า เป็นคนที่โกหก หลอกลวงโลก หรือไม่ก็เป็นชีวิตที่ไม่มีคุณค่าอะไรเลย พระเจ้าไม่มีพระประสงค์ให้คนใดคนหนึ่งถึงซึ่งความพินาศในชีวิต (2เปโตร 3:9) เราต้องดำเนินชีวิตที่สำนึกในพระคุณของพระเยซูคริสต์ที่พระองค์ทรงกอบกู้ให้เราหลุดรอดออกจากอำนาจแห่งความบาปชั่วด้วยชีวิตของพระองค์ (กิจการ 6:37) เราจะต้องยอมรับความจริงว่าเราเป็นคนที่ตกลงในความบาปมาก่อน (ลูกา 13:3) แต่ได้รับการเปลี่ยนแปลงชีวิตใหม่ให้มีพระเยซูคริสต์ทรงเป็นผู้ยิ่งใหญ่ครอบครองในชีวิตของเรา พระองค์เป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา (มัทธิว 10:32) และให้เราสำนึกถึงหมายสำคัญว่าครั้งหนึ่งที่เราได้รับการทรงชำระผ่านหมายสำคัญคือการรับบัพติสมา (กิจการ 2:38; 22:16) ชีวิต คริสเตียนของเราจะต้องติดสนิทกับพระเจ้าทุกวัน ด้วยการอ่าน ศึกษา ใคร่ครวญพระวจนะของพระเจ้า และอธิษฐาน เพื่อแสวงหาพระประสงค์ของพระองค์ในชีวิตของเรา แล้วจาริกไปบนเส้นทางของพระองค์ในการดำเนินชีวิตแต่ละวัน ด้วยการหนุนเสริมกำลังจากพระวิญญาณบริสุทธิ์ พร้อมที่จะดำเนินชีวิตที่สัตย์ซื่อต่อพระวจนะ ทั้งในความสุขและความทุกข์ที่จาริกไปในแต่ละวัน เพื่อเราจะเติบโต แข็งแรงขึ้นในชีวิตคริสเตียนของเรา

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย สันทราย เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

07 มิถุนายน 2556

เมื่อเพื่อนคริสตชนสะดุดล้ม

อ่าน กาลาเทีย 6:1-5

¹พี่น้องทั้งหลาย แม้จับใครที่ละเมิดประการใดได้ พวกท่านซึ่งอยู่ฝ่ายพระวิญญาณ จงช่วยคนนั้นด้วยใจสุภาพอ่อนโยนให้เขากลับตั้งตัวใหม่ โดยคิดถึงตัวเอง เกรงว่าท่านจะถูกทดลองด้วย

²จงช่วยรับภาระของกันและกัน และด้วยการกระทำเช่นนี้ท่านทั้งหลายก็ได้ปฏิบัติตามธรรมบัญญัติของพระคริสต์

³เพราะว่าถ้าใครถือตัวว่าเป็นคนสำคัญ ทั้งๆ ที่เขาไม่สำคัญอะไรเลย เขาก็หลอกตัวเอง

⁴แต่ละคนจงสำรวจการกระทำของตนเอง แล้วจึงจะมีอะไรอวดได้ในตัวเองโดยไม่ต้องเปรียบกับผู้อื่น

⁵เพราะว่าแต่ละคนต้องรับภาระของตัวเอง (มตฐ)

องค์พระผู้เป็นเจ้าไม่มีพระประสงค์ให้สมาชิก หรือ อวัยวะใดอวัยวะหนึ่งในพระวรกายของพระคริสต์คือคริสตจักรอยู่แยกต่างหากตัวคนเดียว พระองค์ประสงค์ให้แต่ละอวัยวะ หรือ สมาชิกแต่ละคนทำหน้าที่ประสานกันและกันเพื่อทั้งร่างกายทำหน้าที่อย่างสอดรับกัน คริสตจักรจึงเป็นเหมือนครอบครัวของพระเจ้าที่แต่ละคนในครอบครัวนี้จะต้องเอาใจใส่กันและกัน

แต่ถ้ามีคนหนึ่งคนใดในครอบครัวนี้เกิดสะดุดล้มในการประพฤติหรือในการดำเนินชีวิตคริสตชน สมาชิกคนอื่นๆ ในครอบครัวจะมีบทบาทและรับผิดชอบในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นอย่างไร? ท่านเปาโลได้เขียนในเรื่องนี้ไว้ว่า “ท่านซึ่งอยู่ฝ่ายพระวิญญาณ” จะต้องช่วยประคับประคองและเสริมหนุนให้สมาชิกคนนั้นในครอบครัวของพระเจ้า “ตั้งตัวใหม่” อีกครั้งหนึ่ง ให้เขาสามารถกลับมามีสัมพันธภาพสนิทกับพระเจ้า และ ร่วมสามัคคีธรรมกับสมาชิกคนอื่นๆ ในครอบครัวของพระเจ้า หรือ ชุมชนคริสตจักรอีกครั้งหนึ่ง “คนที่อยู่ฝ่ายพระวิญญาณ” ในที่นี้มิได้หมายถึงกลุ่มคนในคริสตจักรที่อยู่เหนือ พิเศษ หรือ ดีกว่าคนอื่นในชุมชนคริสตจักร หรือก็มิได้หมายถึงกลุ่มที่เป็นผู้นำคริสตจักร หรือคนที่เคร่งครัดในพระศาสนาเท่านั้น แต่ในที่นี้หมายถึงคริสตชนทุกคนในชุมชนคริสตจักรที่ดำเนินชีวิตภายใต้การครอบครองขององค์พระวิญญาณบริสุทธิ์

ประเด็นหลักที่สำคัญในเรื่องนี้อยู่ที่ “มุมมอง” หรือ “ทัศนคติ” ของคริสตชนที่ต้องมี “มุมมอง” แบบพระเยซูคริสต์คือแสวงหาทางที่จะช่วยให้คนที่ชีวิตล้มลงได้มีโอกาสได้ตั้งตัวตั้งต้นชีวิตใหม่อีกครั้งหนึ่งในชุมชนครอบครัวของพระเจ้า มากกว่า “มุมมอง” ของการตัดสิน ตีตรา และพิพากษา และการที่คริสตชนคนหนึ่งคนใดที่จะมีมุมมองแบบพระคริสต์มีประเด็นที่สำคัญต้องพิจารณาดังนี้

มีพระวิญญาณแห่งใจที่สุภาพอ่อนโยน

ในเวลาที่ทุกข์ยากลำบากเพราะความล้มเหลวในชีวิตเช่นนี้ ตามกระแสสังคมมนุษย์โลกคนๆ นั้นจะตกลงในสภาพชีวิตจิตใจทุกข์ยาก โกรธตนเอง หรือ บางครั้งโกรธจากคนรอบข้าง ถูกตีตรา ตัดสิน พิพากษา เป้าหมายของเราในฐานะคริสตชนที่เป็นอวัยวะหนึ่งในพระวารกายของพระคริสต์มิใช่ทับถมเพิ่มความทุกข์แก่คนนั้น หรือทำให้พี่น้องคนนั้นจมลงในความเจ็บปวดมากยิ่งขึ้นเพราะความผิดที่กระทำ แต่เป็นเวลาที่เราจะต้องเอาใจใส่ เป็นเวลาที่จะสำแดงความรักเมตตาของพระคริสต์ และ การอภัยแบบพระองค์แก่คนๆ นั้น (2โครินธ์ 2:5-8)

⁷ฉะนั้นท่านทั้งหลายควรจะยกโทษและปลอบใจคนนั้นมากกว่า

เพื่อว่าเขาจะไม่จมลงในความทุกข์มากมาย (มตฐ)

มีพระวิญญาณแห่งใจที่ถ่อม

คริสตชนที่มองว่าตนนั้นอยู่เหนือ หรือ ดีกว่าคริสตชนที่สะดุดล้มในชีวิต จะมองคริสตชนคนนั้นแล้วคิดในใจว่า ฉันจะไม่มีทางที่จะกระทำผิดอย่างเขา แต่คนที่มีพระวิญญาณที่ถ่อมในจิตใจของตนเองจะมองเหตุการณ์เดียวกันนี้ว่า ตนก็มีความจำกัดและอ่อนแอในชีวิตเช่นกัน แทนที่จะกล่าวโทษ ว่าร้าย หรือตัดสินคนๆ นั้น แต่เขากลับมองเข้าไปในชีวิตของตน และตรวจสอบชีวิตของตนเองเพื่อที่ตนจะรู้เท่าทันตนเองจะได้จัดการแก้ไขชีวิตในส่วนที่อ่อนแอของตน

ในวันนี้ให้เราใส่ใจชีวิตของผู้คนรอบข้าง ทั้งญาติพี่น้องในครอบครัว เพื่อนร่วมงาน เพื่อนสนิท ผู้คนในชุมชนสังคมที่เราสัมผัสสัมพันธ์ เมื่อพบผู้ที่ชีวิตต้องประสบกับสะดุดล้มลง นั่นเป็นเสียงทรงเรียกจากองค์พระผู้เป็นเจ้าที่ให้เราหนุนเสริมค้ำชูคนนั้นให้มีโอกาส “ตั้งตัวใหม่” และพร้อมที่จะช่วยแบกภาระของเพื่อนบ้านคนนั้นด้วยใจถ่อมและใจสุภาพ

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย สันทราย เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

05 มิถุนายน 2556

ทำไมพระคริสต์ต้องทำลายกำแพงนั้นลง?(2)

อ่าน เอเฟซัส 2:14-18

¹⁴เพราะพระองค์เองทรงเป็นสันติสุข(สันติภาพ)ของเรา ผู้ทรงทำให้สองพวกกลายเป็นหนึ่งเดียวกัน และทรงทำลายสิ่งกีดขวางคือกำแพงแห่งความเกลียดชังที่กีดกั้นลง

¹⁵โดยทรงล้มเลิกบทบัญญัติทั้งหมดของชาวยิว ซึ่งประกอบด้วยข้อบังคับและกฎระเบียบต่างๆด้วยพระกายของพระองค์ จุดประสงค์ของพระองค์คือเพื่อยุบสองฝ่ายและสร้างขึ้นใหม่เป็นหนึ่งเดียวในพระองค์ เช่นนั้นแหละจึงทรงทำให้มีสันติสุข

¹⁶และในกายเดียวกันนี้ทั้งสองพวกจึงกลับคืนดีกับพระเจ้าโดยทางกางเขน ซึ่งพระองค์ใช้ทำลายความเป็นศัตรูกันให้หมดสิ้นไป (ข้อ 14-16 อมตธรรม ในวงเล็บ มตฐ)

จากบทใคร่ครวญที่ผ่านมา เราได้พิจารณาประเด็นที่ว่า “ทำไมพระคริสต์ถึงทลายกำแพงที่แบ่งแยกกีดกันระหว่างยิวกับคนต่างชาติ?” เอเฟซัส 2:15 ได้กล่าวถึงพระประสงค์ของพระคริสต์ ประการที่หนึ่ง ว่า “...จุดประสงค์ของพระองค์คือเพื่อยุบสองฝ่ายและสร้างขึ้นใหม่เป็นหนึ่งเดียวในพระองค์ เช่นนั้นแหละจึงทรงทำให้มีสันติสุข” และประการที่สองคือ “...และในกายเดียวกันนี้ทั้งสองพวกจึงคืนดีกับพระเจ้าโดย(ทาง)ไม้กางเขน(ของพระคริสต์)...” (ข้อ 16 อมตธรรม ในวงเล็บผู้เขียนเพิ่มเติม) ในบทใคร่ครวญนี้จะพิจารณาจุดประสงค์ของพระคริสต์ในประการที่สอง

เมื่อเราคิดถึงเรื่องการคืนดีที่เริ่มต้นก่อตัวขึ้นจากการประทานชีวิตด้วยการยอมสิ้นพระชนม์บนกางเขนของพระคริสต์ เรามักให้ความสนใจเกี่ยวกับการคืนดีส่วนตัวของเรากับพระเจ้า แต่พระคริสต์มิได้เพียงประสงค์ให้เรามีความสัมพันธ์ที่ดีถูกต้องกับพระเจ้าเท่านั้น เพราะการที่เราส่วนตัวมีความสัมพันธ์ที่ดีกับพระเจ้าแล้วก็จบแค่นั้นจะมีผลทำให้พลังอำนาจแห่งไม้กางเขนถูกจำกัดลงและจะมอดดับไปในที่สุด แต่พระคริสต์ประสงค์ให้ส่วนตัวแต่ละคนที่คืนดีกับพระเจ้านำไปสู่การคืนดีกันและกันด้วยความรักเมตตาของพระองค์ ดังนั้น จึงมิใช่เราเองที่สร้างการคืนดี แต่เป็นพลังแห่งความรักเมตตาของพระคริสต์ต่างหากที่ทำให้เราคืนดีกัน และเป็นการคืนดีที่ยั่งยืน เพราะเป็นการคืนดีบนพันธสัญญาแห่งพระโลหิตหรือความรักที่เสียสละพระชนม์ชีพของพระคริสต์ที่นำให้เราที่กลับคืนดีกันนั้นมีสัมพันธภาพกับพระเจ้า นี่มิใช่เป็นเพียงข่าวดีของพระคริสต์เท่านั้น แต่เป็นข่าวที่ยิ่งใหญ่ของพระคริสต์ต่างหาก

แต่ยังมีการคืนดีอีกมิติหนึ่งที่คริสตชนมักมองข้ามหรือไม่สนใจ การคืนดีที่ว่านี้ก็เป็นผลจากการสละพระชนม์ชีพของพระคริสต์บนกางเขนเช่นกัน คือการคืนดีระหว่างคนกับคน กลุ่มคนกับกลุ่มคน ชนชาติกับชนชาติ ตามที่เอเฟซัส บทที่ 2 ที่ได้อธิบายภาพนี้อย่างน่าประหลาดใจ คือการสร้างการคืนดีระหว่างพวกยิวกับคนต่างชาติให้เป็นคนกลุ่มเดียวกันในพระคริสต์

ในเอเฟซัส 2:16 ได้ทำให้ผมระลึกถึงข้อความในคำเทศนาบนภูเขาของพระเยซูคริสต์ ที่พระองค์ตรัสสอนว่า “ดังนั้น ถ้าท่านกำลังถวายเครื่องบูชาที่แท่นบูชา และนึกขึ้นได้ว่า พี่น้องมีเหตุขุ่นเคืองใดๆ กับท่าน จงละเครื่องบูชาไว้ที่หน้าแท่นแล้วไปคืนดีกับพี่น้องก่อน จึงค่อยกลับมาถวายเครื่องบูชา” (มัทธิว 5:23-24 อมตธรรม) น่าสนใจมากครับ พระเยซูคริสต์ได้วางระดับขั้นตอนของการคืนดีไว้ดังนี้ครับ ก่อนอื่นกลับไปคืนดีกับพี่น้องก่อน แม้ว่าทุกอย่างพร้อมที่จะถวายบูชาแด่พระเจ้าแล้วก็ตาม เมื่อคืนดีกับพี่น้องแล้ว ค่อยกลับมาถวายเครื่องบูชาแด่พระเจ้า ซึ่งการถวายเครื่องบูชาเป็นหมายสำคัญถึงการคืนดีกับพระเจ้า

ทั้งจากพระธรรมเอเฟซัสและพระกิตติคุณมัทธิวต่างเน้นย้ำถึงคุณค่าของการคืนดีกับเพื่อนมนุษย์ในสายพระเนตรของพระเจ้า ถ้าเราต้องการดำเนินชีวิตตามพระประสงค์ของพระเจ้าที่มีต่อเรา เราก็จำเป็นที่จะต้องอุทิศทุ่มเทตนกระทำตามพระประสงค์ที่จะให้เกิดการคืนดีในสัมพันธภาพระหว่างเรากับเพื่อนมนุษย์ในชีวิตประจำวันของเรา ทั้งในมิติครอบครัว ชุมชนสังคม ชุมชนคริสตจักร และสังคมโลก

ประเด็นสำหรับการใคร่ครวญ

1. ท่านจะดำเนินชีวิตอย่างไรที่จะเป็นตัวแทนของพระเจ้าในการสร้างการคืนดีในชีวิตของท่านในวันนี้?

2. ท่านจะทำอย่างไรได้บ้างที่จะสร้างเสริมให้เกิดการคืนดีเป็นหนึ่งเดียวกันใน “พระวรกาย” คือคริสตจักรของพระพระคริสต์?

ภาวนาใคร่ครวญ

พระเยซูคริสต์ องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพระองค์ทั้งหลาย

ขอบพระคุณพระองค์ที่ทรงนำเอาคนทั้งหลายที่แปลกแยก ฉีกขาด และแตกแยกจากกันให้กลับมาเป็นพระวรกายเดียวกันในพระองค์ และขอบพระคุณพระองค์ที่ทรงกระทำให้สังคมโลกในวันนี้ได้เกิดพลังกลุ่มคนที่สร้างสรรค์ในการคืนดีกัน ด้วยการเริ่มต้นจากผู้ที่เชื่อศรัทธาในพระองค์ยอมดำเนินชีวิตตามคุณธรรมแห่งการสร้างเสริมการคืนดีของพระองค์ในชีวิตประจำวันของเขาแต่ละคนและในชีวิตร่วมกันในครอบครัว ในกลุ่มเพื่อนฝูง ในที่ทำงานและในคริสตจักร

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าโปรดช่วยข้าพระองค์ในการเสริมสร้างการคืนดีในความสัมพันธ์ต่อผู้คนรอบข้างที่สัมพันธ์เกี่ยวข้องในทุกที่ที่พระองค์ทรงนำให้ข้าพระองค์ไปในวันนี้ อาเมน

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย สันทราย เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

03 มิถุนายน 2556

ทำไมพระคริสต์ต้องทำลายกำแพงนั้นลง? (1)

อ่าน เอเฟซัส 2:14-18

จากบทใคร่ครวญที่ผ่านมา เราได้เห็นพระคริสต์ทรงทำลาย “กำแพงแห่งการแบ่งแยก” ระหว่างยิวและคนต่างชาติลงด้วยการที่พระคริสต์ยอมสิ้นพระชนม์ที่กางเขน การที่พระองค์ยอมสละพระชนม์ชีพของพระองค์บนกางเขนมิเพียงแต่เพื่อความรอดของแต่ละคนเท่านั้น แต่ทรงเปิดเส้นทางชีวิตใหม่เพื่อนำไปถึงการสิ้นสุดลงของความเกลียดชังต่อกันในชุมชนของมนุษยชาติ โดยสามัญสำนึกของเรา เรารู้สึกว่าการทำให้ความเกลียดชังที่มีต่อกันสิ้นสุดลงเป็นสิ่งที่ดี แต่เราอาจจะเกิดคำถามหรือแปลกใจว่า อะไรที่กระตุ้นให้พระคริสต์กระทำเช่นนี้? นอกจากสามัญสำนึกว่าเป็นการกระทำที่ดีแล้ว อะไรคือพระประสงค์เฉพาะของพระคริสต์ว่า ทำไมพระองค์ถึงทรงทำลายกำแพงที่แบ่งแยกยิวและคนต่างชาติลง?

เอเฟซัส 2:15-16 ได้ให้คำตอบต่อคำถามข้างต้นเป็นสองตอนด้วยกัน ประการแรก “จุดประสงค์ของพระองค์ก็เพื่อยุบสองฝ่ายและสร้างขึ้นใหม่เป็นหนึ่งเดียวกันในพระองค์ เช่นนี้แหละจึงทรงทำให้มีสันติสุข” (ข้อ 15 อมตธรรม) ประการที่สอง “...และในกายเดียวกันนี้ทั้งสองพวกจึงคืนดีกับพระเจ้าโดย(ทาง)ไม้กางเขน(ของพระคริสต์)...” (ข้อ 16 อมตธรรม ในวงเล็บผู้เขียนเพิ่มเติม) ข้อความที่ว่า “สร้างขึ้นใหม่ให้เป็นหนึ่งเดียวกันในพระองค์” ในภาษากรีกดั้งเดิมของพระธรรมตอนนี้มีความหมายว่า เป็นพระประสงค์ของพระคริสต์ในการทรงสร้าง “มนุษยชาติใหม่”

ขอตั้งข้อสังเกตว่า พระราชกิจแห่งการทรงสร้างใหม่นั้นครอบคลุมไปถึง “การสร้างสันติภาพและสันติสุข” ด้วย เปาโลได้เน้นย้ำสัจจะความจริงว่า สันติภาพและสันติสุขมิใช่การจบสิ้นหรือการขจัดความเกลียดชังและความเป็นศัตรูต่อกันระหว่างพวก ระหว่างคนออกไปเท่านั้น มากกว่านั้นเป็นการก่อร่างสร้างชุมชนสังคมด้วยรากฐานและพลังแห่งการแผ่ขยายออกของความเป็นหนึ่งเดียวกัน

สถานการณ์ปัจจุบันมีความแตกต่างจากสถานการณ์ในคริสตชนสมัยเริ่มแรก เราปัจจุบันกลับตกอยู่ในสภาพของการค้นหาตนเองที่เวียนว่ายในความสัมพันธ์ที่แปลกแยก ขัดแย้ง และฉีกขาด อาการเช่นนี้เกิดขึ้นในความสัมพันธ์ส่วนตัวท่ามกลางชีวิตาในความสัมพันธ์ของ กลุ่มคน พรรคพวก ชุมชน สังคม บางครั้งสงครามความขัดแย้งที่ก่อเกิดความขัดแย้งฉีกขาดดังกล่าวก็เกิดขึ้นจากการที่แบ่งข้างแบ่งขั้วและฝักใฝ่ในคนใดคนหนึ่ง หรือ พวกใดพวกหนึ่งในที่ทำงาน บางครั้งเกิดขึ้นในครอบครัว บางครั้งกลับเกิดขึ้นอย่างรุนแรงในคริสตจักร พระประสงค์ของพระเจ้ามิใช่ให้เรายุติจบสิ้นของการเกลียดชังและความเป็นศัตรูต่อที่มาจากการแบ่งแยกเราออกจากกันเท่านั้น แต่พระองค์ทรงทำการก่อร่างสร้างเราให้เป็นชุมชนสังคมใหม่ เพื่อเป็นการสะท้อนถึงความเป็นหนึ่งเดียวกัน หรือ เอกภาพของพระเจ้า

ประเด็นสำหรับการใคร่ครวญ

1. เมื่อท่านพิจารณาถึงชีวิตและความสัมพันธ์ของท่าน ท่านเป็นผู้สร้างสันติภาพนำมาซึ่งสันติสุขหรือไม่?

2. ท่านมีส่วนในการหนุนช่วยชุมชนสังคมให้ได้สัมผัสกับความสัมพันธ์ในการเป็น “ชุมชนมนุษยชาติใหม่” ของพระคริสต์ในเรื่องอะไรบ้าง? และอย่างไร?

ภาวนาใคร่ครวญ

พระเจ้าผู้เปี่ยมด้วยรัก เมตตา และกรุณา

ขอบพระคุณพระองค์ที่ทรงเมตตาให้ความสำคัญถึงศักยภาพที่พระองค์มีพระประสงค์จะพัฒนาข้าพระองค์เพื่อใช้ข้าพระองค์ตามพระประสงค์ ขอบพระคุณสำหรับพระราชกิจที่ทรงหยุดยั้งและขจัดความเกลียดชัง แบ่งแยก และความเป็นศัตรูกันออกไปจากสัมพันธภาพของมนุษย์ แล้วทรงบ่มเพาะ และ หลอมรวมสัมพันธภาพใหม่ที่สร้างสรรค์ และ หนุนเสริมกันและกัน เพื่อรวมมนุษย์ทั้งหลายเข้าเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างสันติ และ มีสันติสุขร่วมกัน

องค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์ทรงทราบถึงตัวข้าพระองค์อย่างดี ข้าพระองค์มักพลิกเปลี่ยนสันติให้เป็นการต่อสู้ชิงชังกัน ทั้งความสัมพันธ์ใกล้ชิดในครอบครัว และความสัมพันธ์ในที่ทำงานของข้าพระองค์ด้วย บางครั้งก็เกิดขึ้นในความสัมพันธ์กับเพื่อนบ้าน บ้านใกล้เรือนเคียง เกิดขึ้นในสังคมชุมชน และเกิดขึ้นในชุมชนคริสตจักรด้วยเช่นกัน

องค์พระผู้เป็นเจ้า ในโลกกว้างปัจจุบันนี้ เป็นโลกที่แตกเป็นเสี่ยงๆ และถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ ด้วยความรุนแรง เกลียดชัง และด้วยความอยุติธรรม โปรดให้สันติภาพและสันติสุขของพระคริสต์ได้เปลี่ยนชีวิตของข้าพระองค์ทั้งหลาย และโลกปัจจุบันที่มีสภาพแปลกแยก แตกต่างอย่างชัดเจน ข้าพระองค์ทั้งหลายรอคอย “ชาโลม คือสันติสุข” ของพระองค์ที่จะทรงครอบครองและปกคลุมข้าพระองค์ทั้งหลายและทุกสิ่งอย่างสมบูรณ์ ที่จะเกิดขึ้นในที่สุด อาเมน

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย สันทราย เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499