อ่านพระกิตติคุณลูกา 6:32-36
ในเมืองเชียงใหม่ เดี๋ยวนี้มีคนขายดอกไม้ตามสี่แยกถนนวงแหวนอ้อมเมืองเกือบทุกแห่ง
และส่วนหนึ่งคือการใช้เด็กมาขายดอกไม้ตามที่เหล่านั้น จนมีป้ายเขียนต่อต้านการกระทำเช่นนั้น และเชิญชวนผู้คนที่รักเด็กไม่ให้ซื้อดอกไม้จากเด็กขายพวงมาลัยตามสี่แยก
ตามสะพานลอยมีขอทานอุ้มเด็ก บางครั้งเด็กบางคนพิการดูน่าสงสาร เพื่อขอความเมตตาจากผู้คนเดินผ่านไปมา แต่ก็มีคำเชิญชวนว่าอย่าให้เงินแก่ขอทานอีกเพราะพวกนี้เอาเด็กมาเป็นเครื่องมือในการขอทานหารายได้ ยิ่งกว่านั้นการกระทำเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งในกระบวนการค้าเด็ก
ใช่ครับการกระทำเหล่านี้อาจไม่ถูกต้องไม่สมควรเลยครับ ไม่น่าส่งเสริม ต้องหาทางแก้ไขยับยั้ง!
แต่ในระยะหลังนี้ในกลุ่มเพื่อนฝูงทั้งที่เป็นคริสตชนและไม่ได้เป็น หลายคนบอกว่า เขาจะไม่ให้เงินแก่คนยากจนและขอทานอีกแล้ว
เพราะเป็นการส่งเสริมให้เขายึดการขอทานเป็นอาชีพ ดีขึ้นมาหน่อยเพื่อนบางคนบอกว่า ถ้าจะช่วยขอทานหรือคนยากจนอย่าให้เงิน แต่ให้ซื้ออาหารให้รับประทานดีกว่า
เพื่อนผมคนหนึ่งโพล่งขึ้นมาทันทีว่า “แล้วคุณจะรู้สึก”
เขาเล่าว่า ครั้งหนึ่งเขาทำเช่นนี้คือบอกหญิงขอทานที่อุ้มลูกน้อยมาขอเงินจากเขาเมื่อเขากำลังกินก๋วยเตี๋ยวอยู่ เขาบอกหญิงคนนั้นว่า เขายินดีที่จะให้แต่จะซื้ออาหารให้รับประทาน หญิงคนนั้นบอกเพื่อนผมว่า
ขอเป็นก๋วยเตี๋ยวหมูไม่เอาก๋วยเตี๋ยวเนื้อวัว เพื่อนผมคนนั้นเล่าต่อไปว่า “ฮาเลยบอกว่า
เลือกมากอย่างงั้นไม่ต้องกิน”
ตอนนี้ผมคิดในใจว่า
หญิงคนนั้นอาจจะมีเหตุผลของนางก็ได้
ทำไมเพื่อนผมไม่ถามเขาสักคำ
เพื่อนผมพูดทิ้งท้ายว่า
“เป็นขอทานแล้วยังเรื่องมาก”
ผมคิดค้านว่า แล้วขอทานไม่ใช่คนหรือ?
เป็นความจริงเช่นกันครับ ผมได้พบหลายคนที่มีใจอยากจะช่วยคนยากคนจน
คนขอทาน
แต่พอทำไปสักระยะเวลาหนึ่งกลับประสบกับความอ่อนใจ ท้อใจ
และหมดใจที่จะช่วยในที่สุด
ที่เกิดอาการเช่นนี้เพราะพวกเขาเริ่มต้นให้ด้วยใจกว้างขวางทั้งเงินทอง
สิ่งของ และเวลา ด้วยการคาดหวังการตอบสนองจากคนที่เขาช่วยในบางสิ่ง
เช่น คนยากคนจนคนเล็กน้อยเหล่านี้ที่เขาให้ความช่วยเหลือจะรู้สึกในบุญคุณที่เขาได้รับและตอบสนองด้วยการสำนึก ชื่นชมในสิ่งที่เขาให้ ด้วยความสุภาพ คนมั่งมีบางคนคาดหวังในใจว่า
การช่วยเหลือครั้งสำคัญของเขาครั้งนี้ไม่ว่าจะเป็นการให้ที่พักใหม่ เสื้อผ้าสวยๆ แพงๆ อาจจะเรียกน้ำตาแห่งการขอบคุณไหลออกมา ด้วยการให้ที่คาดหวังของตน แต่ความคาดหวังไม่เกิดขึ้นจริงจึงผิดคาด จึงไม่ชื่นชมยินดีในการให้ จึงหมดอกหมดใจ เพราะคนที่รับความช่วยเหลือไม่ได้ตอบสนองอย่างที่ตนเองคาดคิด
หรือ คาดหวัง
ในเวลาเดียวกันเราต้องรับความจริงว่ามีคนยากคนจนและขอทานจำนวนมาก
ที่เป็นคนที่สุภาพ มีมารยาท
แน่นอนครับบางครั้งเราก็พบกับคนยากจน
คนไร้บ้านบางคนที่เราไม่ชอบพฤติกรรมของเขา
และบางคนเราก็รู้เบื้องหลังว่า
เขาทำให้ตนเองต้องอยู่ในสภาพเช่นนี้
ยิ่งกว่านั้น
เราก็พบว่าคนยากคนจนคนไร้บ้านบางคนที่ใช้จ่ายเงินอย่างไม่เหมาะสม
และถ้าเราให้เงินหรือช่วยคนพวกนี้เขาก็จะนำไปใช้จ่ายในสิ่งที่ไม่สมควร มีบางคนเล่าให้ฟังว่า เวลาเขาให้เงินคนกลุ่มนี้หลายคนไม่เคยกล่าวคำว่าขอบคุณเลย
หรือมีบางคนที่บ่นอย่างไม่ค่อยพอใจในสิ่งที่เราช่วยเหลือ
ถ้าเช่นนั้น
บนจุดยืนของคริสตชนจะทำอย่างไรกับประเด็นชีวิตนี้?
พระธรรมเฉลยธรรมบัญญัติ 15:7-8 กล่าวไว้ว่า
“หากมีคนยากจนท่ามกลางพี่น้องในเมืองใด...
อย่านิ่งดูดายหรือไม่ยอมเห็นใจช่วยเหลือเขา
จงใจกว้างเอื้อเฟื้อ...” (อมตธรรม)
พระคัมภีร์ได้วางรากฐานในเรื่องนี้ว่า เราควรช่วยคนยากคนจนเหล่านี้แม้บางคนที่มีพฤติกรรมไม่เหมาะสม ที่เราไม่พึงประสงค์เช่นนั้นหรือ? คำตอบคงก็คือ “ถูกต้องครับ!” การช่วยผู้เล็กน้อย ต่ำต้อย
ยากจนไร้โอกาส คริสตชนช่วยชีวิตเหล่านี้อย่างไร้เงื่อนไขครับ
พระเยซูคริสต์ทรงเรียกเราให้รับใช้พระองค์ผ่านการช่วยเหลือคนเหล่านี้แม้เขาไม่มีความชอบธรรมพอที่เราจะช่วยเหลือ
พระองค์ประสงค์ให้เราช่วยเหลือคนเหล่านี้อย่างไร้เงื่อนไขครับ
ในพระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาเดิมมีหลายเรื่องเกี่ยวกับรากฐานการดำเนินชีวิตในเรื่องการเอาใจใส่และการให้ความช่วยเหลือแก่คนยากคนจนคนขัดสน
ในที่นี้จะชวนพิจารณาถึงกรณีของเมืองโสโดม
โดยปกติแล้วเรามักตอบได้ทันที่ว่าเมืองโสโดมถูกพระเจ้าลงโทษทำลายไปเพราะเหตุเรื่องพฤติกรรมผิดประเวณี การกระทำผิดทางเพศ แต่ถ้าเราพิจารณาจากพระธรรมเอเสเคียล 16:49-50 เราพบว่า สาเหตุหนึ่งที่เมืองนี้ถูกลงโทษทำลายคือ “...โสโดม...มีบาปคือ นางกับลูกๆ ที่หยิ่งยโสได้รับการบำรุงบำเรอเกินขนาด และไม่มีเรื่องทุกข์ร้อนใดๆ พวกเขาไม่ช่วยเหลือคนยากจนขัดสน เขาจองหองและทำสิ่งที่น่าชิงชังต่อหน้าเรา ฉะนั้นเราจึงกำจัดพวกเขาไปตามที่เจ้าได้เห็นแล้ว”
(อมตธรรม) เมื่ออ่านถึงพระธรรมตอนนี้ ความหยิ่งยโส
ความจองหอง การมีอาหาร
ทรัพย์สินมากมาย (เกินพอดี)
แต่กลับเมินเฉยละเลยความทุกข์ยากลำบากของคนอื่น ไม่สนใจ
ไม่ให้ความช่วยเหลือ
เป็นสาเหตุที่ถูกพิพากษาถึงกับถูกทำลาย
อ่านถึงตอนนี้ท่านคิดอย่างไรบ้างครับ? ส่วนตัวผมต้องกลับมาพิจารณาตนเองใหม่ครับ!
ประเด็นต่อมาที่เราต้องพิจารณาในกรณีของเมืองโสโดมว่า เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการที่เราต้องเอาใจใส่ช่วยเหลือ
ผู้คนยากจนขัดสนแม้มิใช่คนชอบธรรมเช่นไร?
ประการพื้นฐานเราต้องตระหนักว่าที่เมืองโสโดมถูกพิพากษาลงโทษ เพราะไม่สามารถพบคนชอบธรรมแม้แต่ 10 คน
นั่นหมายความว่าไม่ว่าคนมั่งมี ยากจนในโสโดมต่างเป็นคนไม่ชอบธรรม เพราะถ้าทั้งเมืองมีคนชอบธรรมแค่ 10 พระเจ้าก็จะไม่ทำลาย
นี่คือพระทัยที่เมตตาและเป็นพระคุณของพระเจ้า
การที่คริสตชนในปัจจุบันจะเอาใจใส่คนทุกข์ ยากจน
ขัดสน ไร้โอกาส แม้ชีวิตของเขาจะมิใช่คนที่ชอบธรรม หรือ
คนที่เราคาดหวังให้เขาเป็น
เป็นการเตือนตนเองว่าชีวิตที่เราอยู่รอดจนถึงทุกวันนี้เพราะพระคุณของพระเจ้า ที่เราอยู่รอดปลอดภัยมิใช่เพราะเราเป็นคนดีมีความความชอบธรรม
แต่เป็นเพราะความรักเมตตาและพระคุณของพระเจ้าต่างหาก เราต้องชัดเจนว่าที่ชีวิตเราอยู่รอดได้เพราะพระคุณของพระเจ้า มิใช่บุญญาบารมีความดีที่เรากระทำสั่งสมไว้ เพราะตามมาตรฐานของพระเจ้าพระบิดาคือ “...เพราะว่าพระองค์(พระบิดา)ทรงให้ดวงอาทิตย์ของพระองค์ขึ้นส่องสว่างแก่คนดีและคนชั่วเสมอกัน และให้ฝนตกแก่คนชอบธรรมและอธรรม” (มัทธิว 5:45 มตฐ.)
ในฐานะคริสตชนเรามีจุดยืนชัดเจนตามพระกิตติคุณของพระเยซูคริสต์ว่า “ถ้าพวกท่านรักเฉพาะคนที่รักท่าน
ควรนับว่าเป็นคุณความดีของท่านด้วยหรือ?
เพราะแม้แต่พวกคนบาปก็ยังรักเฉพาะคนที่รักเขาเหมือนกัน...เพราะว่าพระองค์ทรงพระกรุณาทั้งต่อคนอกตัญญูและความชั่ว
พวกท่านจงมีใจเมตตากรุณาเหมือนอย่างพระบิดาของท่านมีพระทัยเมตตา” (ลูกา 6:32, 35-36 มตฐ.)
การที่เรารับใช้พระเจ้าผ่านการให้ความเอาใจใส่ช่วยเหลือคนทุกข์ยากต่ำต้อยนั้น เรามิได้กระทำเพราะคนเหล่านี้เหมาะสมที่จะได้รับความช่วยเหลือหรือไม่
แต่ที่เรากระทำเช่นนั้นเพราะเรามีและต้องการสำแดงความรักเมตตาของพระเยซูคริสต์แก่ทุกคนต่างหาก
ขอองค์พระผู้เป็นเจ้าโปรดเปิดตาของเราในวันนี้
ที่จะมองเห็นพระคริสต์ในชีวิตองผู้คนที่ทุกข์ยาก ขัดสน ยากจน
และชีวิตที่กำลังจนตรอก
และทรงประทานพลังชีวิตและจิตใจเมตตากรุณาอย่างพระบิดา
เพื่อเราจะได้พบและสัมผัสพระคริสต์ผ่านการสัมผัสคนชีวิตคนเหล่านั้นที่ทรงเปิดตาให้เราเห็น
ประสิทธิ์
แซ่ตั้ง
บ้านแม่แก้ดน้อย สันทราย
เชียงใหม่
E-mail:
prasit.barnabus@gmail.com
081-2894499
