เสรีที่เสริมสร้าง

อ่าน พระธรรมโรม 14:20-15:2

“อย่าทำลายสิ่งที่พระเจ้าทรงสร้างเพราะเห็นแก่อาหารเลย

อาหารทุกอย่างปราศจากมลทินก็จริง

แต่การกินอาหารซึ่งทำให้ผู้อื่นสะดุดก็เป็นสิ่งไม่ดี”

(โรม 14:20 ฉบับมาตรฐาน)

จากที่กล่าวมาแล้วว่า  คนในคริสตจักรโรมประกอบด้วยคนที่มีภูมิหลังที่แตกต่างกัน   มีวัฒนธรรมที่หลากหลาย  วิธีคิดหรือกรอบคิดที่ไม่เหมือนกัน   เมื่อกลับใจมาเชื่อในพระเยซูคริสต์  มาเป็นอวัยวะหนึ่งในคริสตจักรจึงยังมีความเห็นในบางเรื่องที่แตกต่างกันออกไป   เช่น  คนที่มาจากภูมิหลังของมังสวิรัติ ก็มองว่าไม่ควรรับประทานเนื้อสัตว์  ในขณะที่คนอีกพวกหนึ่งเห็นว่าเนื้อสัตว์เป็นอาหารที่พระเจ้าทรงประทานให้  และเห็นว่าการรับประทานเนื้อสัตว์ไม่ผิด   เปาโลได้เขียนถึงสมาชิกในคริสตจักรโรมว่า  สำหรับคริสเตียนแล้วอาหารทุกอย่างย่อมกินได้แล้วแต่ความชอบหรือไม่ชอบของแต่ละคน   เพราะเมื่อมาเชื่อในพระเยซูคริสต์แล้วเราต่างได้รับเสรีในชีวิต

แต่ในพระธรรมตอนนี้เปาโลได้ชี้ชัดถึง “เสรีในพระคริสต์” นั้นต่างจากเสรีตามกระแสสังคม

เสรีตามกระแสสังคมเน้นความสำคัญถึง “สิทธิส่วนบุคคล” ที่สามารถกระทำถ้าการกระทำนั้นไม่ขัดหรือทำผิดกฎหมาย  เป็นสิทธิของคนๆ นั้นจะทำเช่นนั้นตามที่เขาปรารถนา

แต่สำหรับ “เสรีในพระคริสต์” นั้นหมายถึงบุคคลนั้นไม่ถูกครอบงำด้วยอำนาจของบาป  เป็นเสรีที่ไม่ต้องกระทำตามกฎบังคับของอำนาจแห่งความบาปเพราะพระคริสต์ทรงปลดปล่อยเราออกจากอำนาจชั่วนั้น   เราจึงมีเสรีจากการครอบงำของอำนาจชั่ว  และมีเสรีในการดำเนินชีวิตของเรา   แต่การดำเนินชีวิตคริสเตียนของเรามิใช่การกระทำใจปรารถนาของเราเอง

สิ่งที่ผมเชิญชวนให้สังเกตคือ  เมื่อเราได้รับการปลดปล่อยจากอำนาจชั่วแล้ว  เราจึงมี “เสรีในพระคริสต์”   เรามิได้มีเสรีตามใจปรารถนาของเรา(ตามวิธีคิดตามกระแสสังคมปัจจุบัน)   แต่เรามีเสรี “ในพระคริสต์” 

แล้วเสรีในพระคริสต์นั้นเป็นอย่างไรกันแน่!  แตกต่างจากเสรีทั่วไปอย่างไร?

ประการแรก  เสรีในพระคริสต์   เป็นเสรีที่เราไม่ทำตามใจปรารถนาของตนเอง   แต่เป็นการยอมที่จะไม่ทำเพื่อไม่ทำให้คนอื่นๆ ต้องสะดุดเพราะการกระทำของเราในฐานะคริสเตียน   เปาโลพูดชัดเจนว่า ท่านพร้อมที่จะไม่รับประทานเนื้อสัตว์ถ้าการรับประทานนั้นทำให้พี่น้องมังสวิรัติต้องสะดุด   แต่ในที่นี้คนที่เป็นมังสวิรัติก็จะไม่ตีตรากล่าวร้ายว่าการรับประทานเนื้อสัตว์เป็นความบาป   ดังนั้น  เสรีในพระคริสต์คือเสรีที่จะไม่ทำให้พี่น้องต้องสะดุด  “อย่าทำลายสิ่งที่พระเจ้าทรงสร้างเพราะเห็นแก่อาหารเลย   อาหารทุกอย่างปราศจากมลทินก็จริง  แต่การกินอาหารซึ่งทำให้คนอื่นสะดุดก็เป็นสิ่งที่ไม่ดี” (ในอมตธรรมแปลว่า เป็นสิ่งที่ผิด)  โรม 14:20

ประการที่สอง  เสรีในพระคริสต์  เป็นเสรีที่จะเสริมสร้างกันและกัน  เสรีในพระคริสต์คือเสรีที่จะกระทำตามพระประสงค์ของพระองค์   คือให้คำนึงและเอื้อการเสริมสร้างชีวิตแก่ผู้ที่อ่อนแอกว่า   อดทนต่อข้อบกพร่องของคนที่อ่อนกำลังในชีวิต   และที่สำคัญคือ เรามีเสรีที่เสริมสร้างความเชื่อของกันและกันให้เข้มแข็งขึ้นอย่างพระคริสต์  

“พวกเราซึ่งมีความเชื่อที่เข้มแข็ง

ควรจะอดทนต่อข้อบกพร่องของผู้ที่มีความเชื่ออ่อนแอ

ไม่ควรทำอะไรตามความพอใจของตนเอง

เราทุกคนจงทำให้เพื่อนบ้านของเราพอใจ

เพื่อประโยชน์ในการเสริมสร้างความเชื่อของเขา” (โรม 15:1-2)

ประการที่สาม  เสรีในพระคริสต์  เป็นเสรีที่เสริมสร้างความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันในคริสตจักรคือพระวรกายของพระคริสต์    เปาโลได้กล่าวชัดเจนว่า “เพราะว่าพระคริสต์ไม่ทรงกระทำสิ่งที่พอพระทัยของพระองค์เอง...” (โรม 15:3)   แต่พระองค์ยอมทนทุกข์ตามน้ำพระทัยของพระบิดาเพื่อก่อตั้งคริสตจักรของพระองค์  และกล่าวต่อไปว่า

“ขอพระเจ้าผู้เป็นแหล่งความทรหดอดทน และ การหนุนใจ

ทรงช่วยท่านให้เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันโดยพระเยซูคริสต์

เพื่อท่านจะได้พร้อมใจกันสรรเสริญพระเจ้า

ผู้ทรงเป็นพระบิดาของพระเยซูคริสต์ องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา”

(โรม 15:5 ฉบับมาตรฐาน)

ประเด็นสำหรับการใคร่ครวญ

1. ท่านเคย “ยอม” ที่จะไม่กระทำตามเสรีตามกระแสสังคม  แต่ “ยอม” ทำตามเสรีในพระคริสต์ หรือไม่?  ท่านทำในเรื่องอะไร?   มีผลเกิดขึ้นอย่างไร?

2. ท่านเคยยอมที่จะไม่ใช้สิทธิ เสรีภาพส่วนตัว   เพราะเห็นแก่พี่น้องคนรอบข้าง  เพื่อเสริมสร้างเขาให้มีความเชื่อที่เข้มแข็งขึ้นหรือไม่?   ท่านยอมในเรื่องอะไร?  ผลเป็นเช่นไร?

3. ในวันนี้  ท่านคิดว่าจะใช้ “เสรีในพระคริสต์” ในที่ทำงานของท่านกับใคร?  อย่างไรบ้าง?

ใคร่ครวญภาวนา

ข้าแต่พระเจ้าผู้เปี่ยมด้วยพระคุณ   ขอบพระคุณพระองค์ที่ทรงประทานเสรีในชีวิตนี้แก่ข้าพระองค์   แต่เป็นการยากยิ่งที่ข้าพระองค์จะระมัดระวังที่จะไม่ใช้เสรีตามใจปรารถนาของตนเอง  ขอโปรดอภัยแก่ข้าพระองค์ในความผิดนี้ด้วย

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า   ข้าพระองค์ขอน้อมรับความจริงว่า   มีเวลาที่ข้าพระองค์ต้องพร้อมที่จะไม่ใช้เสรีที่ได้จากพระองค์ทำตามใจปรารถนาของตนเอง   เพราะเห็นแก่พี่น้องคนรอบข้างจะมิได้สะดุดในความเชื่อ   เพื่อข้าพระองค์จะไม่ทำให้พระวรกายของพระองค์คือคริสตจักรต้องแตกแยกฉีกขาด เพื่อมิให้พี่น้องต้องได้รับบาดแผลในชีวิตเพราะเสรีตามใจปรารถนาของข้าพระองค์

โปรดช่วยให้ข้าพระองค์ได้ใช้เสรีในพระคริสต์ที่จะเสริมสร้างพี่น้องคนรอบข้างด้วยความอดทน เพื่อคริสตจักรของพระองค์จะเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน  และแข็งแรงขึ้น

ขอพระเจ้าผู้เป็นแหล่งแห่งความทรหดอดทนและการหนุนใจ   ทรงช่วยให้ข้าพระองค์ทั้งหลายเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันโดยพระเยซูคริสต์   เพื่อข้าพระองค์ทั้งหลายจะได้พร้อมใจกันสรรเสริญพระเจ้า   ผู้ทรงเป็นพระบิดาของพระเยซูคริสต์ พระผู้เป็นเจ้าของเรา  อาเมน

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

ความแตกต่างที่สร้างความแตกแยก?

อ่าน พระธรรมโรม 14:1-9

ความแตกต่างไม่ได้สร้างความแตกแยกเสมอไป!  

แต่เป็นความแตกต่างในมุมมองทัศนคติของแต่ละคนในเรื่องเดียวกัน   แล้วต่างติดยึดและพยายามทำให้เห็นว่ากรอบคิดหรือมุมมองในเรื่องนั้นของตนต่างหากที่ถูกต้องที่สุด หรือ ต้องเป็นหลักเกณฑ์เดียวที่จะต้องยึดถือต่างหากที่ทำให้ต่างฝ่ายต่างต้องทำทุกวิถีทางที่จะเอาชนะอีกฝ่ายหนึ่งให้ได้   ความแตกต่างเช่นนี้แหละที่ทำให้เกิดความแตกแยก!

จักรวรรดิโรมันในคริสต์ศตวรรษแรกนั้นมีหนทางไปมาหาสู่กันสะดวกที่สุดในยุคนั้น   จึงมีผู้คนที่เดินทางจากทุกภูมิภาคในแถบเมดิเตอร์เรเนียนเคลื่อนย้าย เดินทาง มากมาย   โดยเฉพาะอย่างยิ่งในมหานครโรมจะมีผู้คนที่มีภูมิหลังชาติพันธุ์  วัฒนธรรม  ภาษา  และกรอบคิดมุมมองที่แตกต่างหลากหลายมาพบปะ  สัมพันธ์  ทำธุรกรรมด้านต่างๆกัน

คริสตจักรโรมก็ตั้งในบริบทดังกล่าว

แน่นอนครับในคริสตจักรโรมมีสมาชิก ผู้คนหลากหลายวัฒนธรรม ภูมิหลัง  กรอบคิด ที่แตกต่างมากมาย   บางคนมาจากภูมิหลังที่ไม่กินหมูอย่างยิว   บางคนมาจากภูมิหลังที่เป็นมังสวิรัติ  ในขณะที่บางกลุ่มมาจากภูมิหลังที่เชื่อว่าทุกอย่างรับประทานได้

มีบางคนบางกลุ่มที่เชื่อว่ามีบางวันที่สำคัญกว่าวันอื่นๆ  ศักดิ์สิทธิ์กว่าทุกวัน   ในขณะที่มีอีกกลุ่มหนึ่งกลับเห็นว่ามีวันอื่นที่สำคัญและศักดิ์สิทธิ์กว่า   ในขณะที่บางคนเห็นว่าทุกวันมีความสำคัญและศักดิ์สิทธิ์เท่ากันหมด  

ด้วยความแตกต่างหลากหลายดังที่กล่าวนี้เอง   ที่อาจจะนำมาซึ่งความแตกแยก  แตกก๊ก  แตกพวก   เปาโลจึงเริ่มบทที่ 14 ด้วยข้อความว่า “จงต้อนรับคนที่มีความเชื่อน้อยอยู่(ความเชื่อที่แตกต่าง)   แต่ ไม่ใช่ให้โต้เถียงกัน ในเรื่องที่เป็นความคิดเห็นส่วนตัว” (ข้อ 1 ฉบับมาตรฐาน)   ใช่เลยครับ  ถ้าคนในคริสตจักรนำเอาความคิดเห็นส่วนตัวมาโต้เถียงกัน  หนีไม่พ้นจะต้องตัดสินว่าความคิดเห็นของใครผิด  ความคิดเห็นของใครถูก  แล้วคริสตจักรจะยึดความคิดเห็นของใครเป็นหลัก   ความคิดเห็นของฝ่ายที่ตกไป  ก็จะแยกตัวออกจากคริสตจักรไปตั้งคริสตจักรใหม่  ประเด็นหลังนี้เป็นประสบการณ์ของคริสตจักรไทยปัจจุบันครับ

เปาโลให้หลักเกณฑ์ในการบริหารจัดการความแตกต่างดังนี้...

“จงยอมรับ ผู้ที่อ่อนแอในความเชื่อ  โดยไม่ตัดสินเขาในเรื่องที่มีความเห็นแตกต่างกัน...(ข้อ 1 อมตธรรม)

 คนที่ถือวันก็ถือเพื่อถวายพระเกียรติแด่องค์พระผู้เป็นเจ้า

 คนที่กินทุกอย่างก็กินเพื่อถวายพระเกียรติแด่องค์พระผู้เป็นเจ้า   เพราะเขาขอบพระคุณพระเจ้า

 คนที่ไม่กิน  ก็ไม่กินเพื่อถวายพระเกียรติแด่องค์พระผู้เป็นเจ้า   และยังขอบพระคุณพระเจ้า...”

(ข้อ 5-6 ฉบับมาตรฐาน)

เปาโลให้หลักการประการแรกที่จะไม่ให้กรอบคิด หรือ ความคิดเห็นส่วนตัวที่แตกต่างทำให้เกิดความแตกแยกในคริสตจักรคือ  “การยอมรับ”  และการไม่เปิดโอกาสให้  “โต้เถียงกัน”  ในเรื่องความคิดเห็นส่วนตัว   เพราะนั่นเป็นชนวนที่นำไปสู่ความแตกหัก  เพราะเปิดโอกาสให้เอาแพ้เอาชนะกัน   ซึ่งไม่ใช่วิถีชีวิต และ คุณธรรมคริสเตียน

ประการที่สอง  การมีกรอบคิด ความคิดเห็นส่วนตัว ทุกอย่างของแต่ละคนนั้นมีจุดประสงค์มุ่งไปสู่การนมัสการพระเจ้า   หรือนำไปสู่การถวายเกียรติแด่พระองค์   ในที่นี้รวมไปถึงว่าเมื่อเรายึดมั่นในความคิดส่วนตัวของเรา และ ปฏิบัติออกมาเช่นนั้นได้เป็นเหตุให้คนที่พบเห็นสรรเสริญ และ ถวายพระเกียรติด้วย   ดังนั้น  จึงมิได้ขึ้นอยู่กับว่ากรอบคิดและความคิดเห็นส่วนตัวของใครถูกของใครผิด   แต่เราพิจารณาด้วยใจที่จงรักภักดีต่อพระเจ้าว่า  กรอบคิด และความคิดเห็นส่วนตัวที่เรายึดมั่นนั้นได้ทำให้เป็นเหตุเกิดการถวายเกียรติแด่พระเจ้าหรือไม่ต่างหาก!

ประการที่สาม   ทั้งหมดทั้งสิ้นนี้   ถ้าเราตัดสินใจที่จะเป็นสาวกติดตามพระคริสต์แล้ว   เป้าหมายปลายทางในทุกมิติชีวิตของเราคือ  เรามีชีวิตอยู่เพื่อองค์พระผู้เป็นเจ้า   ดั่งที่เปาโลกล่าวไว้ว่า  เมื่อตัดสินใจมาเป็นสาวกของพระคริสต์แล้ว

“ เราไม่ได้อยู่เพื่อตนเอง  และเราไม่ได้ตายเพื่อตนเอง

ถ้าเรามีชีวิตอยู่ก็เพื่อองค์พระผู้เป็นเจ้า  และถ้าเราตายก็เพื่อองค์พระผู้เป็นเจ้า

เพราะฉะนั้นไม่ว่าเรามีชีวิตอยู่หรือตายไปก็ตาม   เราก็เป็นคนขององค์พระผู้เป็นเจ้า”

(ข้อ 7-8 อมตธรรม)

ก่อนที่เราจะโต้เถียงกันในความคิดเห็นส่วนตัว  หรือจะตัดสินความคิดเห็นใครว่าเป็นเช่นไร   จำเป็นที่เราจะต้องทบทวนตนเองก่อนว่า   ทุกวันนี้อะไรคือเป้าหมายในชีวิตของเรา   และเราเป็นคนของใคร?

ในปัจจุบันนี้   สิ่งที่คริสตจักรไทย “โต้เถียง” กัน  และ “ตีตราตัดสิน” กัน   มีหลายเรื่องที่แตกต่างจากสมัยคริสตจักรเริ่มแรกในกรุงโรม   เพราะสถานการณ์ที่เปลี่ยนไปและบริบท วัฒนธรรม  กรอบคิด  แนวคิดแตกต่างกัน   แต่เรายังสามารถยึดหลักการความเชื่อที่เปาโลแนะนำคริสตจักรในกรุงโรมได้อย่างเกิดผล แม้ว่าในคริสตจักรของเราจะมีความคิดเห็นส่วนตัวที่หลากหลายแตกต่างกัน แต่เราจะไม่ใช้ความแตกต่างเหล่านั้นที่มีเป็นเครื่องมือในการเอาแพ้เอาชนะ  สร้างความเหนือกว่าอีกฝ่ายหนึ่ง หรือเพื่อทำการห้ำหั่นเข่นฆ่าให้ตายไปข้างหนึ่งแล้ว ความแตกต่างดังกล่าวคงจะไม่สามารถสร้างความแตกแยกได้!

ประเด็นสำหรับการใคร่ครวญ

1. อะไรคือความคิดเห็น  มุมมอง  กรอบคิดที่แตกต่างกันในคริสตจักรของท่าน    ในสถาบัน  หน่วยงานคริสเตียน  หรือในที่ทำงานของท่านทุกวันนี้?

2. ที่ผ่านมาท่าน และ องค์กรของท่านมีมีวิธีการจัดการความแตกต่างทางกรอบคิด ความคิดเห็นส่วนตัวที่แตกต่างกันอย่างไรบ้าง?   ผลที่เกิดขึ้นเป็นอย่างไรบ้าง?   ทำไมถึงเกิดผลเช่นนั้น?

3. ท่านเคย “เปิดพื้นที่” สำหรับคนที่มี “ความเชื่อที่อ่อนแอ”  หรือ  มีความคิดที่แตกต่างจากท่าน   เพื่อเขาจะมีที่ยืนที่รู้สึกปลอดภัย   และหนุนเสริมให้เขาได้มีความเชื่อเติบโตขึ้น หรือ มีวุฒิภาวะทางความเชื่อขึ้นในพระคริสต์หรือไม่?   เพราะเหตุใด?

4. ถ้าจะนำหลักการของเปาโลทั้ง 3 ประการไปประยุกต์ใช้ในคริสตจักรของท่านจะมีความเป็นไปได้หรือไม่?   เพราะเหตุใด?   และจะมีจุดเริ่มต้นอย่างไร?

ใคร่ครวญภาวนา

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า   เมื่อใคร่ครวญถึงคริสตจักรไทยในวันนี้ พบว่าได้เกิดการแตกแยกฉีกขาดที่เพิ่มมากขึ้น   บางครั้งสาเหตุความแตกแยกนั้นเป็นเรื่องที่น่าหนักใจมาก   แต่บ่อยครั้งการแตกแยกเพราะการไม่เห็นด้วยกันในเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง  และหลายครั้งสาวกของพระองค์ตั้งใจทำให้เกิดการแตกแยกเพื่อตนจะมีอำนาจมากขึ้น  ปกครองง่ายขึ้น   และการที่นำเอาระบบ “การเล่นการเมืองน้ำเน่า” เข้ามาใช้ในคริสตจักรบริสุทธิ์ของพระองค์   ข้าแต่พระเจ้าโปรดเมตตาและอภัยโทษข้าพระองค์ด้วยที่ข้าพระองค์ไม่ได้กระทำต่อพี่น้องของข้าพระองค์อย่างที่ควรกระทำ

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า   โปรดช่วยให้คริสตจักรของพระองค์ในประเทศไทยได้เปิดใจยอมรับสิ่งที่มีความแตกต่างจากตน   ถึงแม้ตนจะไม่เห็นด้วยในหลักการบางประการ  แต่ให้ตนยอมรับกันดังที่พระคริสต์ทรงยอมรับคนบาปอย่างข้าพระองค์   โปรดช่วยให้ข้าพระองค์ยอมรับความแตกต่างของกันและกัน   เพื่อนำมาซึ่งการสรรเสริญพระองค์   และเพื่อทั้งสองฝ่ายจะได้เติบโตขึ้น และ มีวุฒิภาวะในชีวิตคริสเตียนมากขึ้น

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า   ท่ามกลางความแตกต่างอันเป็นชนวนนำสู่ความแตกแยก   ข้าพระองค์เลือกที่จะมีชีวิตในทุกสถานการณ์และบริบทที่มีชีวิตอยู่เพื่อพระคริสต์   และไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในชีวิต ขอมีชีวิตเพื่อพระคริสต์ และ เป็นคนของพระองค์ตลอดไป   อาเมน

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

...ใครจะเข้าใจเรา!

อ่านพระธรรม ฮีบรู 4:14-16

ในสภาพสังคมปัจจุบัน  สิ่งหนึ่งที่คนเรามักประสบพบคือ  ความรู้สึกโดดเดี่ยวท่ามกลางฝูงชน  ความรู้สึกว้าเหว่ท่ามกลางความโกลาหล   เพราะมนุษย์และสังคมปัจจุบันถูกครอบงำด้วยอิทธิพลของปัจเจกนิยม และ ประโยชน์ส่วนตน   และเมื่อแต่ละคนต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่ยากลำบากในชีวิต   จึงมักตั้งคำถามในใจลึกๆ ว่า    “แล้วใครจะเข้าใจเรา”

ในการทำงานผมมักพบกับเพื่อนฝูงน้องพี่ที่เป็นคริสตชนต่างก็ต้องพบกับสภาพชีวิตที่กล่าวข้างต้น   ยิ่งกว่านั้นยังได้ยินประโยคเดียวกันว่า “แล้วใครจะเข้าใจเรา” จากปากของเพื่อนฝูงคนสนิท  ผู้บริหารสถาบัน หน่วยงาน   ผู้ปกครองในคริสตจักร  ศิษยาภิบาล  และศาสนาจารย์   ผมได้ยินเสียงนี้บ่อยๆ เมื่อพูดคุยกับศิษาภิบาลมักจะได้ยินว่า “...แล้วสมาชิกคนไหนที่จะเข้าใจถึงหัวอกของศิษยาภิบาล?”

มิใช่ศิษยาภิบาลเท่านั้นครับ   ที่โหยหาคนที่จะเข้าใจตนเอง   ทุกคน ทุกอาชีพ และคนในทุกหน้าที่การงานปัจจุบันครับต่างต้องการให้ผู้คนเข้าใจตนเองบ้าง   เมื่อเวลาที่เขาตกอยู่ในสภาพชีวิตที่เลวร้ายด้วยความทุกข์ยากลำบาก

เสียงส่วนลึกของชีวิต ในจิตวิญญาณของเรา   โหยหาคนที่เข้าใจในสภาพชีวิตของเราที่กำลัง “ตกอับ” สภาพชีวิตที่ตีบตัน สูญเสีย ตกต่ำ   เพราะเราต้องการคนที่ยอมรับเรา(แม้ชีวิตตกในสภาพเช่นนั้น)ด้วยความเข้าอกเข้าใจ   ด้วยน้ำใจที่รักเมตตากรุณา(เราไม่ต้องการคนซ้ำเติมในวิกฤติชีวิตเช่นนี้)   ในสภาพชีวิตเช่นนี้เราต้องการคนที่ไว้วางใจได้  ที่จะแนะนำ ชี้นำ  และหนุนเสริมเพิ่มพลังชีวิต   ให้เรากล้าที่จะลุกขึ้นยืนต้านแรงปะทะของพายุที่กระหน่ำเข้ามาหาเรา   แล้วสามารถพาเราให้ฝ่าฟันหลุดรอดผ่านและออกจาก  “มรสุม” ชีวิตที่เรากำลังประสบอยู่ได้... 

ใช่ครับ หาคนเช่นนี้ในสังคมแบบทุกวันนี้ได้ยากเย็นแสนเข็ญเหลือเกินครับ!

วันนี้  ผมขอกระซิบบอกท่านว่า  คนๆ นั้นอยู่เคียงข้างในชีวิตจิตวิญญาณของเรามาตลอดเวลาครับ   อาจจะเป็นเพราะคนนี้ใกล้ชิดเรามานมนานจนเราลืมเขาไป   อาจจะเป็นเพราะเรามิได้มีเขาอยู่ในกลางใจของเรา  หรือเพราะเวลาที่ผ่านมาเรามัวแต่ที่จะสนใจ และ ให้คุณค่ากับคนอื่นและสิ่งอื่นมากกว่า   แต่เมื่อชีวิตเราต้องลำบากโดดเดี่ยวคนๆ นี้ยังเคียงข้างเราอย่างสัตย์ซื่อมั่นคงและเหนียวแน่น

พระเยซูคริสต์ไงครับ!  แม้เบื้องหลังจะเป็นพระเจ้า   แต่มาเกิดเป็นมนุษย์อย่างเต็มตัว   ชีวิตพระองค์ต้องประสบกับชีวิตที่แสนจะทุกข์ยาก  อยุติธรรม  ถูกกระหน่ำด้วยอิทธิพลการเมือง   ถูกหักหลังจากคนที่เขาเคยช่วยเหลือด้วยความรักเมตตา  

พระเยซูคริสต์เข้าใจถึงความรู้สึกของเราเมื่อชีวิตตกอับยากลำบาก   เพราะพระองค์ได้ผ่านพบประสบด้วยชีวิตของพระองค์เองในสภาพชีวิตเลวร้ายรูปแบบต่างๆ   พระองค์อาจจะไม่ได้ประสบเนื้อหาสถานการณ์เดียวกับเรา   แต่พระองค์มีประสบการณ์ชีวิตและความรู้สึกเหมือนกับเรา   ดังบางตัวอย่างที่ชีวิตพระองค์มีประสบการณ์และความรู้สึกเฉกเช่นเดียวกับเรา

ถูกเข้าใจผิด:  ผู้นำศาสนา คนเล่นการเมือง และประชาชนเข้าใจถึงการที่พระองค์อ้างว่าพระองค์เป็นพระ

           บุตรของพระเจ้าอย่างผิดเพี้ยนมาตลอด

ถูกปฏิเสธ:  ผู้คนที่พระองค์รักเมตตา และ ยอมตายเพื่อเขากลับมิได้ชื่นชอบในพระองค์

ถูกกดดัน:   ฝูงชนรุมล้อมพระองค์   ร้องขอให้พระองค์ช่วยเขา  และเรียกร้องต้องการความสนใจจาก    

           พระองค์

อ่อนเพลีย อ่อนกำลัง:   พระองค์ได้รับประสบการณ์ในรูปแบบต่างๆ ของความอ่อนแอในความเป็นมนุษย์

การโดดเดี่ยวถูกทอดทิ้ง:  ที่สวนเกทเสมนี  ในเวลาที่พระองค์ต้องการเพื่อนร่วมทุกข์มากที่สุด   เพื่อนที่

           สนิทชิดเชื้อที่สุดของพระองค์กลับหลับใหลไม่ได้สติ

ถูกทดลอง:  พระองค์ถูกมารซาตานทดลองอย่างรุนแรง

ถูกเกลียดชังและหยามเหยียบ:   ผู้นำศาสนาในเวลานั้นเกลียดชัง  พูดเหยียบหยามต่อพระองค์  ใส่ร้าย

           ป้ายสีเพื่อสร้างความเกลียดชังต่อพระองค์ในหมู่ประชาชน

ได้รับความอยุติธรรม:   ถึงแม้พระองค์จะดำเนินชีวิตที่ไม่ตกใต้อำนาจบาป   แต่พระองค์ต้องสิ้นชีวิต

           เฉกเช่นเดียวกันกับฆาตรกรบนกางเขน

ได้รับความเจ็บปวด:   พระองค์ต้องได้รับความเจ็บปวดทั้งกาย  ใจ  และจิตวิญญาณ   ทั้งการเยาะเย้ย 

           ถากถาง  ล้อเลียน  กล่าวร้าย  ถ่มน้ำลายรด  ถูกตรึงบนกางเขน   ให้ทรมานจนสิ้นใจ

“เพราะว่าเราไม่ได้มีมหาปุโรหิตที่ไม่สามารถจะเห็นใจในความอ่อนแอของเรา  

แต่(พระองค์)ทรงเคยถูกทดลองใจเหมือนเราทุกอย่าง  

ถึงกระนั้นพระองค์ก็ยังปราศจากบาป  

เพราะฉะนั้น  ให้เราเข้ามาถึงพระที่นั่งแห่งพระคุณด้วยใจกล้า  

เพื่อเราจะได้รับพระเมตตา   และจะพบพระคุณที่ช่วยเราในยามต้องการ”

(ฮีบรู 4:15-16  ฉบับมาตรฐาน)

ในวันนี้ไม่ว่าท่านจะต้องเผชิญกับสถานการณ์ชีวิตที่เลวร้ายในรูปแบบใดก็ตาม   โปรดระลึกเสมอว่า  พระเยซูคริสต์รู้และเข้าใจถึงความรู้สึกของท่าน   พระองค์เข้าอกเข้าใจในวิกฤติชีวิตของท่าน   พระองค์เข้าใจถึงความอ่อนแอและความเจ็บปวดที่ท่านกำลังรับอยู่ในขณะนี้   พระองค์อาจจะไม่ขจัดปัดเป่าสถานการณ์ชีวิตที่เลวร้ายของท่านออกไป   แต่พระองค์ทรงประทาน “พระคุณ” ที่จะหนุนเสริมเพิ่มพลังชีวิตของท่านที่จะต้านทานและฝ่าฟันการทดลองนั้น  และประทานความทรหดอดทนท่ามกลางความทุกข์ยากแสนสาหัส   และเสริมสร้างชีวิตท่านให้เติบโตขึ้นมีชีวิตจิตวิญญาณที่จะมีวุฒิภาวะเช่นพระองค์มากยิ่งๆ ขึ้นทุกวัน

เช่นเดียวกัน  ในวันนี้ให้เราอย่ามองข้ามผู้คนรอบข้างเราที่ต้องการ “คนที่จะเข้าใจเขา  ยอมรับเขา” ในภาวะชีวิตที่โดดเดี่ยว  ทุกข์ยาก  ถูกปฏิเสธ  ถูกตีตรา  ได้รับความอยุติธรรม  ถูกกล่าวร้ายป้ายสี  ถูกกดดันในชีวิต  ถูกทำให้เป็นคนที่สังคมเกลียดชัง  คนที่ตกอยู่ในการทดลอง   คนที่ยอมรับและสำนึกถึงความอ่อนแอในชีวิตที่ผ่านมาและต้องการคนเข้าอกเข้าใจ   ให้เราเคียงข้างกับคนเหล่านั้น  ด้วยการแบ่งปันเวลา  แบ่งปันชีวิต   แบ่งปันความรักเมตตาแบบไร้เงื่อนไขกับคนเหล่านี้ที่พระคริสต์ทรงเข้าอกเข้าใจเขา

วันนี้  พระคริสต์ทรงเรียกเราให้เดินเคียงข้างคนเหล่านี้  

เข้าอกเข้าใจคนเหล่านี้  และยอมรับเขาอย่างที่เขาเป็น

อย่างที่พระองค์ทรงเคียงข้างชีวิตของผู้คนเหล่านี้   ด้วยความเข้าอกเข้าใจและยอมรับเขา

ให้เราพบกับพระคริสต์ด้วยการมีชีวิตที่เคียงข้างผู้คนเหล่านี้เถิด!

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

ร่ายรำกลางพายุร้าย

บางท่านคงเคยได้ยินคำกล่าวที่ว่า  “ชีวิตมิได้มีไว้รอให้พายุร้ายพัดผ่านไป  แต่ชีวิตคือการเรียนรู้ที่จะร่ายรำท่ามกลางวิกฤติเลวร้ายที่ถาโถมเข้ามาในชีวิต”   ที่ว่า “ร่ายรำ” ในที่นี้ผู้กล่าวประโยคนี้หมายถึงอะไรกันแน่ผมไม่รู้ครับ   แต่คงไม่ใช่เราพยายามบอกตนเองให้สุขใจ  หรือ แกล้งทำเป็นสุขใจ  เมื่อวิกฤติโหมกระหน่ำเข้ามาในชีวิต  และตั้งหน้าตั้งตาคอยรุ่งอรุณแห่งขอบฟ้าใหม่หลังพายุร้าย   ผมเองคงยอมรับความคิดแบบนี้ไม่ได้

แต่ถ้าการ “ร่ายรำ” ในที่นี้หมายถึง  เวลาหรือโอกาสที่เราจะได้ติดสนิทกับพระเจ้า  ชีวิตสัมผัสกับพระองค์   ความเข้าใจเช่นนี้ใจผมเห็นด้วยเกินร้อยครับ

บรรทัดสุดท้ายของเพลง ‘Underneath the Door’ ของ Michael Card มีเนื้อความว่า

“ความเจ็บปวดคือปากกาที่จรดเขียนบทเพลงและเชิญชวนให้เราเข้าไปร่ายรำในบทเพลงนั้น”  

Card เรียกพวกเราให้ร่ายรำตามบทเพลงที่ความเจ็บปวดได้เขียนขึ้นเพื่อเรา   เพลงนี้เขียนในทำนองที่เศร้า  หลายตอนไม่มีความ “สวยงาม” เหลืออยู่   แท้จริงแล้วมันเป็นบทเพลงที่ หยาบ ห้าว เกรี้ยวกราด  แต่เมื่อบทเพลงนี้จบสิ้นลงกลับพบผลงานชีวิตที่สำคัญเยี่ยมยอด  เป็นงานชิ้นเอกทีเดียว

เรียนรู้ที่จะคร่ำครวญอย่างใคร่ครวญ

เราจะร่ายรำในบทเพลงชีวิตที่ความเจ็บปวดประพันธ์ขึ้นได้อย่างไร?  ก็ด้วยการมีชีวิตที่เป็นจริงกับพระเจ้า   และการร่ายรำในบทเพลงชีวิตแห่งความทุกข์ยากลำบากนี้เป็นการนมัสการพระองค์   การมีชีวิตที่เป็นจริงกับพระเจ้า   มิใช่เพียงการแสดงออกถึงการ “ขอบพระคุณพระเจ้า”  “ข้าพระองค์รักพระองค์” เท่านั้น   แต่รวมไปถึงความรู้สึกโกรธหรือไม่พอใจพระเจ้า  ความรู้สึกว้าวุ่นในจิตใจ  ความกลัว  ความสับสน  ความสงสัย  และความจริงในชีวิตอื่นๆ อีก   แสดงออกต่อพระองค์อย่างหมดเปลือกด้วยจริงใจ  นั่นคือการมีชีวิตที่เป็นจริงกับพระเจ้า   เราจะไม่ซุกซ่อนส่วนหนึ่งส่วนใดในความจริงของชีวิตของเราจากพระองค์   ถ้าทำเช่นนั้นเท่ากับเราไม่จริงใจต่อพระเจ้า  เรากำลังปั้นแต่งโกหกพระองค์   และเราจะไม่สามารถนมัสการพระองค์ด้วยสิ้นสุดจิตใจของเราอย่างแน่นอน

เส้นทางที่เราจะมีชีวิตที่ใกล้ชิดสนิทแนบกับพระองค์ผ่านการคร่ำครวญอย่างใคร่ครวญนั้น  นี่มากกว่าความรู้สึกโศกเศร้าเท่านั้น   คริสเตียนมักไม่คุ้นชินกับความคิดในชีวิตที่ “คร่ำครวญอย่างใคร่ครวญ”  และมักจะมีความรู้สึกเชิงลบกับเรื่องนี้   แต่ความจริงที่เราพบในพระธรรมสดุดีกว่าเศษหนึ่งส่วนสามที่เป็นการคร่ำครวญอย่างใคร่ครวญ   ยิ่งกว่านั้นยังมีพระธรรมเล่มหนึ่งในพระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาเดิมที่ชื่อว่า “บทเพลงคร่ำครวญ” 

เมื่อพระเยซูคริสต์ถูกตรึงบนกางเขนสร้างความเจ็บปวดแสนสาหัสในชีวิต  พระองค์คร่ำครวญจากบทเพลงสดุดีบทที่ 22 ด้วยการคร่ำครวญจากประโยคแรก ข้อแรกของพระธรรมบทนี้ว่า

“พระเจ้าข้า  พระเจ้าข้า  ไฉนทรงทอดทิ้งข้าพระองค์เสีย?” (ข้อที่ 1 ฉบับมาตรฐาน)

เป็นการคร่ำครวญและถามพระเจ้าอย่างจริงใจว่า  ในวิกฤติความเป็นความตายของชีวิต  พระเยซูรู้สึกว่าพระเจ้าทรงทอดทิ้งพระองค์   และพระเยซูคริสต์ร้องถามพระเจ้าตามความรู้สึกที่เป็นจริงของพระองค์   มิได้แสแสร้งแกล้งทูลเป็นอย่างอื่น   แต่ที่น่าสังเกตคือ  การที่ผู้เขียนสดุดีบทที่ 22 ทูลต่อพระเจ้าเช่นนี้   มิได้หมายความว่าเขาไม่เชื่อไม่ศรัทธาในพระเจ้าแล้ว  อย่างที่คริสเตียนหลายท่านเป็นกันในปัจจุบัน   แต่ด้วยการคร่ำครวญอย่างใคร่ครวญนี้เอง   ในคำคร่ำครวญของเขากลับยืนยันความเชื่อศรัทธาของเขาต่อพระเจ้าอย่างมั่นคง  ตัวอย่างเช่น

“...เขาทั้งหลายวางใจ  และพระองค์ทรงช่วยเขาให้พ้นภัย

 พวกเขาร้องทูล   พระองค์ก็ทรงช่วยเขาให้รอด   เขาวางใจในพระองค์ เขาจึงไม่อับอาย” (ข้อ 4,5)

“...ใจของข้าพระองค์ก็เป็นเหมือนขี้ผึ้ง  ละลายภายในอก

 กำลังของข้าพระองค์เหือดแห้งไปเหมือนเศษหม้อดิน...” (ข้อ 14,15)

และผู้เขียนสดุดีใคร่ครวญถึงความเชื่อ ความศรัทธา และความไว้วางใจในพระเจ้าว่า

“ท่านผู้ยำเกรงพระยาเวห์   จงสรรเสริญพระองค์

 ท่านผู้เป็นพงศ์พันธุ์ของยาโคบเอ๋ย   จงถวายพระเกียรติแด่พระองค์

 ท่านผู้เป็นพงศ์พันธุ์ของอิสราเอลเอ๋ย   จงเกรงกลัวพระองค์

 เพราะพระองค์มิได้ทรงดูถูกหรือสะอิดสะเอียนต่อความทุกข์ยากของผู้ทุกข์ใจ

 และมิได้ซ่อนพระพักตร์จากเขา

 เมื่อเขาทูลขอความช่วยเหลือ  พระองค์ทรงฟัง” (ข้อ 23, 24)

ครั้งเมื่อพระเยซูคริสต์อธิษฐานในสวนเกทเสมนี ก่อนที่จะถูกจับและนำไปตรึงที่กางเขน   พระองค์คร่ำครวญอย่างใคร่ครวญต่อพระเจ้าว่า

“ข้าแต่พระบิดา   ถ้าพระองค์พอพระทัยขอให้ถ้วยนี้เลื่อนพ้นไปจากข้าพระองค์

 แต่อย่างไรก็ดี  อย่าให้เป็นไปตามใจข้าพระองค์

 แต่ให้เป็นไปตามพระทัยของพระองค์”   และพระคัมภีร์บันทึกต่อไปว่า 

“เมื่อพระองค์ทรงเป็นทุกข์  พระองค์ก็ยิ่งทรงอธิษฐานอย่างจริงจัง

 เหงื่อของพระองค์เป็นเหมือนโลหิตเม็ดใหญ่ไหลหยดลงถึงดิน” (ลูกา 22:39-44 อมตธรรม)

การคร่ำครวญอย่างใคร่ครวญหลายครั้งที่สะเทือนอารมณ์ อย่างเช่น คำคร่ำครวญของดาวิดถึงโยนาธานเพื่อนรักที่สนิทมาก (2ซามูลเอล 1:19-27)   แต่บางครั้งที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว (สดุดี 55:5)  บางครั้งที่เป็นการคร่ำครวญอย่างสับสน (สดุดี บทที่ 13)  บางครั้งก็ด้วยความรังเกียจ ชิงชัง (สดุดี 109)

เปาโลเขียนใน ฟีลิปปี 3:10 ว่า “ข้าพระองค์ต้องการรู้จักพระองค์  คือรู้จักฤทธิ์เดชแห่งการคืนพระชนม์ของพระองค์  และรู้จักการมีส่วนร่วมในความทุกข์ของพระองค์  และเป็นเหมือนกับพระองค์ในความตายนั้น”   การคร่ำครวญอย่างใคร่ครวญเป็นหนทางหนึ่งที่เราจะรู้จักพระคริสต์ด้วยการมีส่วนร่วมในความทุกข์ยากของพระองค์

ดังนั้น  ถ้าเราจะมีชีวิตที่มีความสัมพันธ์สนิทแนบกับพระคริสต์และเติบโตขึ้นในความสัมพันธ์กับพระองค์   เราจะต้องเปลี่ยนมุมมอง   เราต้องเปลี่ยนทัศนคติใหม่ต่อการมอง “ความทุกข์ยากลำบากในชีวิต”  เราจะไม่มองความทุกข์ยากที่เกิดขึ้นกับชีวิตของเราในแง่ลบ  ไม่มองว่าเป็นส่วนที่ทำให้เราไม่สะดวกสบายในชีวิต  ไม่มองว่าเป็นสิ่งที่เราจะต้องหลีกลี้หนีให้ไกล   หรือไม่มองว่าเราจะต้องเอาชนะความทุกข์ยากลำบาก   แต่เราต้องเปลี่ยนมุมมองต่อความทุกข์ในชีวิตที่เกิดขึ้นตามมุมมองหรือทัศนะแบบ ฟีลิปปี 3:10   คือการที่แสวงการเข้าไปมีส่วนร่วมในความทุกข์ยากของพระคริสต์   เมื่อใดก็ตามที่เรายอมที่จะให้ชีวิตเข้าส่วนและรับรู้ถึงความฉีกขาดในชีวิต และ ความโดดเดี่ยวที่ถูกทอดทิ้งของพระคริสต์   เมื่อนั้นเราจะเริ่มรับรู้และเข้าใจถึงการที่พระคริสต์ยอมเสียสละชีวิตเพื่อเราบนกางเขนนั้น   ความทุกข์ยากโศกเศร้านำเราเข้าไปใกล้พระเจ้าที่ไม่มีหนทางอื่นใดที่จะทำเช่นนั้นได้

ประการหนึ่งที่คริสเตียนปัจจุบันอาจจะมีความเข้าใจที่ผสมปนเประหว่าง การบ่นต่อว่าพระเจ้า กับ การคร่ำครวญอย่างใคร่ครวญ  เราสามารถทำความเข้าใจถึงความแตกต่างของสองประการดังกล่าวได้จากเรื่องราวของอิสราเอลครั้งเมื่อต้องพเนจรในทะเลทรายเพื่อเดินทางสู่แผ่นดินแห่งพระสัญญา

พระเจ้าทรงสถิตและนำอิสราเอลด้วยเสาเมฆในเวลากลางวัน และ เสาไฟในเวลากลางคืน   แต่พวกอิสราเอลก็ยังบ่นว่าต่อพระเจ้าผ่านโมเสสไม่หยุดถึงเรื่องการกินการดื่มของพวกเขา   แล้วยังพูดว่าพวกเขาน่าจะกลับไปเป็นทาสในอียิปต์จะดีกว่า   พวกอิสราเอลมิได้เรียนรู้เลยว่า  การที่พระเจ้าสถิตอยู่กับเขาทั้งกลางวันกลางคืนนั้นพวกเขามีทุกสิ่งที่เพียงพอ   แต่เพราะพวกเขามิได้ไว้วางใจในพระเจ้า  แต่กลับมุ่งมองไปที่ความต้องการด้านร่างกาย อาหารการกิน  และความสะดวกสบายของตนเอง   จึงทำให้พวกอิสราเอล “บ่นว่า” ต่อพระเจ้า   ซึ่งแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากการคร่ำครวญอย่างใคร่ครวญ   เพราะคร่ำครวญอย่างใคร่ครวญนั้น   เป็นการที่เสนอถึงความทุกข์ยากที่ตนต้องเผชิญที่นำให้เราเข้าใกล้ชิดกับพระเจ้า  ด้วยความไว้วางใจ และ เชื่อศรัทธาในพระองค์   เพื่อเราจะเรียนรู้จักพระคริสต์และพระประสงค์ของพระเจ้าในชีวิตของเรามากและชัดเจนยิ่งขึ้น

เมื่อเราบ่นต่อพระเจ้า   เรามุ่งมองสนใจที่ตัวเราเองและมองแต่ความจำเป็นต้องการของฝ่ายร่างกาย   เราไม่สนใจการสถิตอยู่ด้วยของพระเจ้า   การคร่ำครวญอย่างใคร่ครวญในชีวิตตามความเป็นจริงกับพระเจ้า   เราเปิดเผยต่อพระองค์ตามความเป็นจริงในชีวิตทุกมิติ  ไม่ว่าจะเป็นอารมณ์ ความสุข  ความเศร้า    ความโกรธ  ทั้งสิ้นในชีวิตของเรา   สิ่งที่เราปรารถนาในยามนี้คือ การสถิตอยู่ของพระเจ้า และการที่เราได้ใกล้ชิดสนิทแนบกับพระองค์

ในวันนี้เรามีสิทธิที่จะเลือกครับ   เราจะเลือกบ่นว่าต่อพระเจ้า   เราสามารถเลือกที่จะแกล้งทำเป็นมีความสุข  หรือสวมหน้ากากเข้าหาพระเจ้า   หรือมีสิทธิที่จะเลือกการมีชีวิตที่ใกล้ชิดพระเจ้าตามความเป็นจริงในชีวิตของเรา  แล้วมีชีวิตที่ร่ายรำไปในบทเพลงที่ความเจ็บปวดเขียนขึ้นสำหรับชีวิตของเรา

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

เปิดแล้วอ่าน!

อ่านพระธรรมโรม 13:13-14

ท่านจงคลุมชีวิตของท่านด้วยพระเยซูคริสต์ องค์พระผู้เป็นเจ้า

และอย่าคิดไปตามใจปรารถนาชั่วของท่านเอง (โรม 3:14 ผู้เขียน)

แต่ท่านทั้งหลายจงประดับกายด้วยพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้า

และอย่าเตรียมอะไรไว้เพื่อสนองตัณหาของเนื้อหนัง  (โรม 13:14 ฉบับมาตรฐาน)

ออกัสติน (ค.ศ. 345-430) เกิดที่เมืองทากาสท์    เกิดในครอบครัวขุนนางโรมันในแอฟริกาเหนือ  ใช้ชีวิตวัยหนุ่มอย่างโชกโชนและเหลวแหลก  เขาปล่อยชีวิตหลงระเริงไปตามใจปรารถนาในเรื่องเพศ  เขามีภรรยาเก็บถึงสองคน(ก่อนที่จะมาเชื่อพระเจ้า)   ออกัสตินเป็นทั้งนักปราชญ์ นักวิชาการ   เป็นผู้ที่ชอบภาษาลาติน  วรรณคดี  และวาทศิลป์   เป็นนักปราชญ์ที่มีชื่อเสียงโด่งดังและยิ่งใหญ่หนึ่งในสี่ของพระศาสนจักรลาติน (อีก 3 ท่านคือ  นักบุญอัมโบรซีโอ,  นักบุญเยโรม,  และนักบุญเกรกอรี่ ผู้ยิ่งใหญ่)

แม่ของออกัสตินเป็นคริสเตียน พยายามปลูกฝังและแสวงหาทุกหนทางที่จะให้ออกกัสตินเป็นคริสเตียน   แม่ได้ทุ่มเท สัตย์ซื่อ และ อดทนในการอธิษฐานเผื่อออกัสตินอย่างต่อเนื่องยาวนาน   จนกระทั่งช่วงอายุ 30 ปี ผลการอธิษฐานของแม่ปรากฏ  พระเจ้าทรงกระทำพระราชกิจในจิตใจของออกัสติน   เขาสำนึกว่าชีวิตของเขาหลงทาง  ไม่มีพระเจ้า  แต่ชีวิตของเขากลับตกอยู่ในกับดักความปรารถนาตัณหาในตนเอง   ในเวลาที่ชีวิตของเขาจนตรอกหาทางออกไม่ได้   เขาได้ไปในสวนแห่งหนึ่งเพื่อปลีกวิเวกอธิษฐานขอพระเจ้าได้โปรดเมตตายกโทษแก่เขา  และช่วยปลดปล่อยให้ชีวิตของเขาหลุดรอดออกจากกับดักชีวิตที่เขาเป็นอยู่   ทันใดนั้น   เขาได้ยินเสียงเด็กที่อยู่ใกล้แถวนั้นร้องเพลงว่า  “เปิดแล้วอ่าน  เปิดแล้วอ่าน” (take and read  ในภาษาลาติน เขียนว่า tolle, lege) 

ออกัสตินเชื่อว่า นี่คือข่าวสารจากพระเจ้า  เขากลับไปเอาพระคัมภีร์มาเล่มหนึ่งแล้วสุ่มเปิด   ประโยคแรกที่เขาได้อ่านคือ  “...ให้เราเลิกบรรดากิจการแห่งความมืด  และสวมเครื่องอาวุธแห่งความสว่าง   ให้เราประพฤติตัวเรียบร้อยสมกับเวลากลางวัน  ไม่ใช่เลี้ยงเสพสุราเมามาย  ไม่ใช่หยาบโลนลามก  ไม่ใช่วิวาทริษยากัน   แต่ท่านทั้งหลายจงประดับกายด้วยพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้า   และอย่าจัดเตรียมอะไรไว้เพื่อสนองตัณหาของเนื้อหนัง” (โรม 13:13-14 ฉบับมาตรฐาน)   ในเวลานั้นเอง   ออกัสตินเปิดใจยอมรับพระคุณของพระเจ้าและได้มอบกายถวายชีวิตแด่องค์พระผู้เป็นเจ้า   ออกัสตินได้เขียนไว้ว่า  “เมื่ออ่านจบพระธรรมดังกล่าวได้เกิดเหมือนดวงสว่างขึ้นในจิตใจของข้าพเจ้าทำให้เกิดมั่นใจ ความมืดมนสิ้นหวังและความสงสัยได้สิ้นหายไป  (Augustine, Confessions. 8.12.29)

ไม่มีใครคาดคิดว่า  ออกัสตินได้กลับกลายเป็นนักคริสตศาสนศาสตร์ผู้ทรงอิทธิพลในคริสตจักร   และเป็นผู้ที่มีความสามารถอย่างสูงคนหนึ่งในการตีความพระคัมภีร์   น่าสังเกตว่า  แม้ชีวิตก่อนหน้านี้จะเหลวแหลกและตกอยู่ภายใต้กับดักของตัณหา  และ  อิทธิพลกระแสสังคมในเวลานั้น   แต่เมื่อแสวงหาพระเจ้าแม้จะด้วยการสุ่มเปิดข้อพระคัมภีร์   และด้วยการอ่านจากข้อพระคัมภีร์สุ่มเปิดครั้งแรกนั้นเองที่เสียงแห่งพระวจนะนั้นเปลี่ยนแปลงชีวิตของออกัสตินอย่างสิ้นเชิง   พระวจนะของพระเจ้าก็มีสมรรถนะในชีวิตของเราครั้งแล้วครั้งเล่าเช่นกัน

ส่วนตัวแล้ว ผมไม่เคยใช้วิธีสุ่มเปิดข้อพระคัมภีร์เพื่อหาคำตอบในชีวิต  และวันนี้ผมคงไม่แนะนำคนอื่นให้ทำเช่นนี้ด้วย   แต่ในที่นี้ผมอยากจะให้เราสังเกตถึงพลังอำนาจของพระวจนะพระเจ้าที่ทรงให้ความสว่างแก่จิตวิญญาณของมนุษย์   เมื่อเราเปิดอ่านพระวจนะของพระเจ้าจะด้วยการสุ่มเปิด   หรืออ่านเป็นตอนๆ ต่อเนื่องกัน   สิ่งสำคัญมิใช่วิธีการเปิดพระคัมภีร์    แต่อยู่ที่ท่าทีชีวิตของเราที่อ่านพระวจนะด้วยการเปิดจิตใจที่กระหายใคร่รู้   พระวจนะของพระเจ้าจะตรัสกับเรา  สอนเรา  ปรับปรุงแก้ไขและเปลี่ยนแปลงชีวิตของเรา  เยียวยารักษาบาดแผลภายในชีวิตของเรา  ทรงนำเรา   และทรงเสริมสร้างชีวิตของเราขึ้นใหม่

ประเด็นสำหรับการใคร่ครวญ

1. ท่านเคยมีประสบการณ์อย่างออกัสตินหรือไม่ เมื่อท่านแสวงหาพระเจ้าด้วยการเปิดพระคัมภีร์แล้วอ่าน?  

2. อะไรที่กระตุ้นหนุนเสริมท่านให้เปิดอ่านพระคัมภีร์?  

3. แล้วท่านได้รับประสบการณ์ชีวิตอย่างไรบ้างเมื่อเปิดอ่านพระคัมภีร์ด้วยความเชื่อศรัทธาและเปิดใจ?

ใคร่ครวญภาวนา

ข้าแต่พระเจ้าผู้เปี่ยมด้วยพระคุณ   ขอบพระคุณพระองค์สำหรับพระคุณของพระองค์ที่มีต่อออกัสติน  ในเวลาที่เขาสิ้นหวังในชีวิต   พระองค์ตรัสกับเขาด้วยพระวจนะของพระองค์   พระองค์ทรงเปลี่ยนแปลงชีวิตและจิตใจของเขา   ขอบพระคุณพระองค์ที่ทรงพบกับเขาตามสภาพชีวิตที่เขาเป็นอยู่ในเวลานั้น  แล้วทรงยื่นพระหัตถ์ของพระองค์เข้าไปในชีวิตของเขาด้วยพระทัยเมตตาอย่างน่าอัศจรรย์ใจ

พระบิดา ถึงแม้ ข้าพระองค์ไม่คิดว่าพระองค์จะให้ข้าพระองค์สุ่มเปิดพระวจนะของพระองค์ในการอ่าน  แต่ที่รู้แน่แก่ใจว่า ข้าพระองค์ต้องเปิดพระคัมภีร์แล้วอ่านพระวจนะของพระองค์   โปรดช่วยให้ข้าพระองค์ที่จะสัตย์ซื่อในการอ่านพระวจนะของพระองค์  ทั้งในการใคร่ครวญประจำวัน  ในการศึกษา  และสัตย์ซื่อที่จะกระทำตามที่พระองค์ทรงเรียกให้กระทำในอาชีพการงานประจำวัน   เมื่อข้าพระองค์อ่านพระคัมภีร์  โปรดช่วยข้าพระองค์ได้เข้าใจพระวจนะของพระองค์  สะท้อนคิดถึงพระประสงค์จากพระวจนะนั้น   และเชื่อฟังที่จะทำตามพระประสงค์ที่ได้รับการทรงเปิดเผยผ่านพระวจนะ   และโปรดให้ข้าพระองค์เติบโตขึ้นในการติดสนิทกับพระองค์

ขอสรรเสริญและสำนึกในพระคุณของพระองค์   ที่ทรงเปิดเผยพระองค์ให้ข้าพระองค์ได้รู้จักพระองค์มากยิ่งขึ้นผ่านพระวจนะของพระองค์  อาเมน

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

...ข้าพระองค์หรือเป็นผู้ดูแลน้อง?

ใคร่ครวญถึงความรับผิดชอบในการเอาใจใส่ รับใช้และบริการ

คงไม่มีใครเลือกเอาคาอินเป็นพระเอกในดวงใจของตน   แต่หลายคนได้ตีตราว่าคาอินคือฆาตกรคนแรกของมนุษยชาติ  แต่ก็มีคำถามด้วยเช่นกันว่า  อะไรที่เป็นสาเหตุที่ทำให้พี่ต้องฆ่าน้อง

บางคนบอกว่าเพราะความอิจฉาที่พระเจ้าโปรดปรานน้องมากกว่าตน

บ้างก็บอกว่าที่คาอินทำเช่นนี้เป็นการประชดพระเจ้า  ถ้าไม่มีอาเบลแล้วพระองค์จะรักใคร?

บ้างก็บอกว่าเพราะคาอินต้องการ เด่น ดัง ดี แต่ผู้เดียว  ด้วยการทำลายคู่แข่งขันในชีวิตของตน

ที่คาอินทำลงไปนั้น  มิเคยไตร่ตรองถามตนเองว่า แล้วอาเบลน้องชายจะเป็นเช่นไร

แย่ยิ่งกว่าแย่ไม่เคยคิดสักนิดเลยว่าพระเจ้าผู้สร้างเขาจะคิดและรู้สึกเช่นไร

แต่ในปัจจุบันนี้พฤติกรรมแบบ “คาอิน” ยังมีให้เราเห็นเกร่อมากมายในสังคม ในคริสตจักรไทยของเรา

การทำร้ายทำลายคนที่ขัดผลประโยชน์  ขัดอำนาจ  บดบังบารมี  คนละพรรคคนละพวก

ด้วยวิธีการหลากหลายรูปแบบ   ตั้งแต่เบาที่สุดคือโฆษณาตนเอง  สาดโคลนอีกพวกหนึ่ง

จนกระทั่งทำให้คนอีกฝ่ายหนึ่งต้องล่มแล้วจมหายไปจากเวทีอำนาจ

เพื่อตนจะมีโอกาสขึ้นเถลิงอำนาจอย่างใจปรารถนา

ไม่เคยคิดสักนิดเลยว่า แล้วพี่น้องคริสเตียนที่ตนไล่บดบี้ขยี้นั้นจะเป็นเช่นไร

แล้วก็ไม่นึกถึงว่าแล้วพระเจ้าจะรู้สึกอย่างไร

แต่พระเจ้ายังเมตตาคาอิน พระองค์ถามคำถามคาอินเพื่อให้คาอินได้คิดและไตร่ตรองว่า

“อาเบล น้องชายของเจ้าอยู่ที่ไหน?”

คาอินสวนกลับพระเจ้าอย่างกวนประสาทและท้าทายว่า

“ข้าพระองค์ไม่ทราบ  ข้าพระองค์หรือเป็นผู้ดูแลน้อง?”

สาเหตุหนึ่ง ที่ทำให้เกิดการทำร้ายทำลายกันเช่นนี้ทั้งในบ้าน ในคริสตจักร และในที่งาน   เพราะคนอย่างคาอินมุ่งมองเน้นความสำคัญของตนเอง   มองทุกอย่าง  ทำทุกอย่างเพราะสนใจแต่ตนเอง   ขอให้ชีวิตของตนเองมุ่งไปข้างหน้าก่อน   ขอให้ครอบครัวของฉันปลอดภัยก่อน  เรื่องของคนอื่นค่อยว่ากันทีหลัง   ข้าพระองค์หรือเป็นผู้ดูแลน้อง   ข้าพระองค์หรือต้องรับผิดชอบ  ต้องเอาใจใส่คนพวกนั้น!

ท่านครับ   ท่านคิดว่าทุกวันนี้พระเจ้าจะตอบคนโอหังพวกนี้ว่าอย่างไร?

คงหนีไม่พ้นว่า พระองค์ทรงตอบว่า “ใช่ซิ  เจ้าจะต้องต้องเอาใจใส่และดูแลน้องของเจ้าคนนั้น”

ในพระคัมภีร์มีคำตอบเรื่องนี้ที่ชัดเจนตลอดพระคัมภีร์ทั้งเล่ม

“ใช่  และมากกว่านั้น  เจ้าจะต้องดูแล เอาใจใส่  และเจ้าอย่าข่มเหงคนต่างด้าว...”

(อพยพ 23:9 TBS1971)

“คนต่างด้าวที่อาศัยอยู่กับเจ้านั้นก็เหมือนกับชาวเมืองของเจ้า   เจ้าจงรักเขาเหมือนกับรักตัวเอง...”

(เลวีนิติ 19:34 TBS1971)

นอกจากนั้น  เสียงของผู้เผยพระวจนะก็ยังดังแสบแก้วหูอยู่ว่า

“...เจ้าอดอาหารเพียงเพื่อวิวาทและต่อสู้ และเพื่อต่อยด้วยหมัดอธรรม

การอดอาหารอย่างเจ้าในวันนี้ จะไม่ทำให้เสียงของเจ้าได้ยินไปถึงที่สูง

เราเลือกการอดอาหารอย่างนี้มิใช่หรือ?

คือการแก้พันธนะอธรรม  การแก้สายรัดของแอก

การปลดปล่อยผู้ถูกบีบบังคับให้เป็นอิสระ  และการหักแอกทั้งหมดเสีย

คือการแบ่งอาหารของเจ้ากับคนหิว  การนำคนยากจนไร้บ้านเข้ามาในบ้านมิใช่หรือ?

และเมื่อเห็นคนเปลือยกายก็คลุมกายเขาไว้  ทั้งไม่ซ่อนตัวเจ้าจากญาติของเจ้ามิใช่หรือ?

และถ้าเจ้าทุ่มเทชีวิตของเจ้าแก่ผู้หิวโหย  และทำให้ผู้ถูกข่มใจได้อิ่มเอิบ

แล้วความสว่างจะโผล่ขึ้นแก่เจ้าในความมืด  และความมืดคลุ้มของเจ้าจะเป็นเหมือนเที่ยงวัน

...”    (อิสยาห์ บทที่ 58 ฉบับมาตรฐาน)

“โอเจ้าทั้งหลายผู้บิดเบือนความยุติธรรม และเหยียบย่ำความชอบธรรม

เพราะว่าพวกเจ้าเหยียบย่ำคนยากจน  และรีดเอาส่วนแบ่งข้าวสาลีไปจากเขา

เจ้าจึงสร้างบ้านด้วยศิลาสกัด  แต่เจ้าจะไม่ได้อยู่ในตึกนั้น

เจ้าทำสวนองุ่นที่ร่มรื่น  แต่เจ้าจะไม่ได้ดื่มเหล้าองุ่นจากสวนนั้น

จงเกลียดความชั่วและจงรักความดี  และจงตั้งความยุติธรรมไว้ในศาล...” (อาโมสบทที่ 5 ฉบับมาตรฐาน)

มนุษย์เอ๋ยพระองค์ทรงสำแดงแก่เจ้าแล้วว่าอะไรดี?   และพระยาเวห์ประสงค์อะไรจากเจ้า?

นอกจากให้ทำความยุติธรรมและให้รักความเมตตา 

และให้ดำเนินชีวิตของเจ้าไปกับพระเจ้าด้วยความถ่อมใจ   (มีคาห์ 6:8)

พระเยซูท้าทายผู้ที่ติดตามพระองค์ว่ามิเพียงแต่รักเพื่อนบ้านเท่านั้น   แต่ให้รักศัตรูคู่อาฆาตด้วย

“จงรักศัตรูของท่าน และจงอธิษฐานเพื่อบรรดาคนที่ข่มเหงท่าน

เพราะพระองค์ทรงให้ดวงอาทิตย์ของพระองค์ขึ้นส่องสว่างแก่คนดีและคนชั่วเสมอกัน  (มัทธิว 5:43-44)

จงรักองค์พระผู้เป็นเจ้าของเจ้าด้วยสุดจิตสุดใจของท่าน  ด้วยสุดกำลังของท่าน ด้วยสุดความคิดของท่าน 

และจงรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง  (ลูกา 10:25-37)

และเปาโลกล่าวไว้ว่า  “จงรักกันฉันท์พี่น้อง  จงให้ขวนขวายในการให้เกียรติกันและกัน (โรม 12:10-13)

พระเจ้ามิได้บัญชาให้เรารักพี่น้อง  เพื่อนบ้านเท่านั้น  แต่พระองค์ประสงค์ให้เรารักแม้แต่คนที่เป็นศัตรูของเราด้วย   พระเจ้าทรงเชิญชวนให้เรารักเมตตา  นมัสการพระองค์ด้วยความถ่อมใจด้วยการดูแล เอาใจใส่ รับใช้คนอื่นรอบข้างในชีวิตของเรา   พระวจนะของพระเจ้าท้าทายให้เรากลับใจใหม่  และรับการปลดปล่อยออกจากวงจรอุบาทว์แห่งการแข่งขันและเข่นฆ่าทำลายกัน  แล้วหันหน้าเข้าสู่การดำเนินชีวิตภายใต้การครอบครองของพระเจ้าในแผ่นดินของพระองค์

พระเจ้าทรงมีพระประสงค์ต่อแต่ละคน แต่ละบริบท ในการกระทำที่แตกต่างกัน   แต่ให้เราตระหนักชัดเสมอว่า  พระองค์ประสงค์ให้เรารับผิดชอบ  ดูแล  เอาใจใส่ ด้วยความรักเมตตา  อุทิศตนแด่พระเจ้า  เพื่อที่จะขยายอาณาเขตแห่งความรักเมตตา  อภิบาลเอาใจใส่ชีวิตคนรอบข้างในชีวิตของเรา   ด้วยการสานต่อพระราชกิจของพระคริสต์ในโลกนี้   และร่วมกระทำพระราชกิจในทุกวันที่เรามีชีวิตอยู่

วันนี้พระคริสต์ตรัสถามเราว่า...

น้องชายของท่านอยู่ที่ไหน?

เพื่อนบ้านของท่านอยู่ที่ไหน?

ศัตรูของท่านอยู่ที่ไหน?

ท่านจะรับผิดชอบ  ดูแล  เอาใจใส่ และรับใช้เขาเหล่านี้หรือไม่ในวันนี้?

แล้วท่านจะตอบพระองค์ว่าอย่างไร?

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

ผู้จุดประกายความสัมพันธ์

เมื่อหญิงชาวสะมาเรียคนหนึ่งมาตักน้ำ พระเยซูตรัสกับนางว่า “ขอน้ำให้เราดื่มหน่อยได้ไหม?”...

(ยอห์น 4:7 อมตธรรม)

เมื่อเราอ่านเรื่องราวตลอดพระกิตติคุณทั้งสี่เล่ม  ภาพหนึ่งที่น่าสังเกตมากคือ  พระเยซูคริสต์ทรงเป็นผู้ริเริ่มจุดประกายความสัมพันธ์กับผู้คนที่พระองค์พบเห็น

จากพระธรรมตอนนี้ที่เราอ่าน หญิงสะมาเรียมาเพื่อที่จะตักน้ำที่บ่อน้ำ พระเยซูคริสต์ทรงเป็นผู้จุดประกายเริ่มต้นการสนทนา ทั้งๆ ที่ธรรมเนียมปฏิบัติถ้าไม่จำเป็นแล้วคนยิวจะไม่สนทนากับคนสะมาเรีย แต่ในกรณีนี้ไม่ธรรมดา นอกจากที่เป็นคนสะมาเรียแล้วยังเป็นสตรีอีกด้วย แล้วก็ไม่ใช่การทักทายสนทนาธรรมดาทั่วไป แต่พระเยซูริเริ่มความสัมพันธ์ด้วยการขอดื่มน้ำจากหญิงสะมาเรีย แม้แต่หญิงสะมาเรียเองก็แปลกประหลาดใจในการริเริ่มสนทนาและสร้างสัมพันธภาพของพระเยซูคริสต์ จนกล่าวออกมาว่า “ท่านเป็นยิวส่วนดิฉันเป็นหญิงสะมาเรีย  ท่านมาขอน้ำจากดิฉันได้อย่างไร” (ข้อ 9) เหตุการณ์นี้มิใช่เหตุการณ์พิเศษเพียงครั้งเดียว แต่ตลอดชีวิตและการทำพันธกิจของพระเยซูคริสต์เราพบว่าพระเยซูคริสต์ทรงเป็นผู้จุดประกายความสัมพันธ์ เช่น

ที่บ่อน้ำเบเธสดา หรือ ที่เราคุ้นหูที่เรียกว่า เบธไซดา ซึ่งอยู่ใกล้กับประตูแกะในกรุงเยรูซาเล็ม สระน้ำแห่งนี้ล้อมรอบด้วยศาลาห้าหลัง ซึ่งเป็นที่อยู่พักของคนเจ็บคนป่วยนานาชนิด ที่หวังจะหายโรคด้วยการเป็นคนแรกที่ลงไปในสระน้ำเมื่อเกิดการกระเพื่อม เมื่อพระเยซูคริสต์มาถึงเบเธสดา พระองค์ตรงเข้าไปหาชายคนหนึ่งที่นอนป่วยมา 38 ปี ด้วยหวังที่จะหายโรค พระเยซูคริสต์ทรงริเริ่มจุดประกายความสัมพันธ์กับคนป่วยคนนี้ด้วยถามว่า “ท่านต้องการจะหายโรคหรือไม่?” (ยอห์น 5:6 อมตธรรม)

ขณะเดินทางไปกับสาวก พระเยซูคริสต์พบฟีลิป พระองค์ทรงริเริ่มจุดประกายความสัมพันธ์ด้วยการทรงเรียกเขา “จงตามเรามา” (1:40)

เมื่อพระองค์เดินทางไปกับสาวก กำลังจะเดินทางผ่านด่านเก็บภาษี พระองค์ทรงเห็นมัทธิวนั่งเก็บภาษีอยู่ที่ด่านนั้น พระองค์ทรงริเริ่มจุดประกายความสัมพันธ์ว่า “จงตามเรามา” มัทธิวก็ลุกขึ้นติดตามพระองค์ไป (มัทธิว 9:9 อมตธรรม)

ขณะที่พระองค์กำลังเดินทางเข้าเมืองเยรีโค มีคนที่เดินติดตามพระองค์ไปอย่างเนืองแน่น ศักเคียส ซึ่งเป็นหัวหน้าคนเก็บภาษีผู้ร่ำรวย เป็นคนเตี้ยและต้องการเพียงที่มองให้เห็นว่าพระเยซูเป็นใคร จึงปีนขึ้นบนต้นไม้ แต่พระเยซูกลับเป็นผู้ริเริ่มจุดประกายความสัมพันธ์กับศักเคียส ด้วยการเสนอตัวที่จะไปบ้านของเขา พระเยซูแหงนพระพักตร์แล้วตรัสกับศักเคียสที่อยู่บนต้นไม้ว่า “ศักเคียสเอ๋ย รีบลงมาเถิด วันนี้เราต้องพักที่บ้านของท่าน” (ลูกา 19:5 อมตธรรม)

จากตัวอย่างเรื่องราวชีวิตและพันธกิจของพระเยซูคริสต์ที่ยกมาข้างต้นเป็นเพียงบางเหตุการณ์ที่เราเห็นชัดเจนว่า พระเยซูคริสต์ทรงเป็นผู้ริเริ่มจุดประกายความสัมพันธ์ ซึ่งถ้าพิจารณาอย่างละเอียดเราก็จะพบว่า กรณีที่ยกมาเป็นตัวอย่างทั้งหมดนี้ถ้าพระเยซูคริสต์ไม่ริเริ่มเป็นผู้จุดประกายความสัมพันธ์ ทุกอย่างก็จะถูกปล่อยให้เลยตามเลย ไม่มีสิ่งดีๆ ที่เกิดขึ้นกับคนๆ นั้นและคนรอบข้าง

ถ้าพระเยซูคริสต์ทำตัวเป็นยิวผู้ทะนงในชาติเกิดที่บริสุทธิ์กว่า ไม่ทักทายริเริ่มสัมพันธ์กับหญิงสะมาเรียที่ข้างบ่อน้ำ หญิงนั้นก็จะไม่พบสัจจะความจริง และ รู้เท่าทันตนเอง จนกลับใจ แล้วยังนำข่าวดีไปยังคนทั้งเมืองทำให้คนทั้งหลายได้พบและเชื่อในพระเยซูคริสต์ว่าเป็นพระเมสสิยาห์

ถ้าพระเยซูคริสต์ไม่ริเริ่มจุดประกายความสัมพันธ์ที่เบเธสดา หรือ บ่อน้ำที่เบธไซดา แล้ว ชายคนนั้นก็คงต้องนอนป่วยต่อไป ไม่รู้ว่าจะหายโรคได้ไหมเพราะไม่มีใครมาช่วยยกเขาให้ลงไปที่บ่อน้ำเป็นคนแรกเมื่อน้ำกระเพื่อม การริเริ่มจุดประกายความสัมพันธ์จากพระเยซูคริสต์ ทำให้เกิดการเปลี่ยนมุมมองใหม่  แล้วเขาทำตาม จึงพบว่าความหวังใหม่นั้นเป็นจริงในชีวิตเขา ชีวิตใหม่ของเขาเริ่มต้น ชีวิตเปลี่ยนแปลง 

ถ้าพระเยซูคริสต์ไม่ริเริ่มจุดประกายความสัมพันธ์ทรงเรียกมัทธิวให้ติดตามเป็นสาวกของพระองค์ก่อน   มัทธิว หรือ อีกชื่อว่าเลวี ก็คงเป็นคนเก็บภาษี แล้วนั่งเก็บภาษีที่ด่านนั้นอีกต่อไป แต่เพราะพระเยซูคริสต์ทรงริเริ่มจุดประกายความสัมพันธ์ ชีวิตของมัทธิวจึงเปลี่ยนจากเก็บภาษีจากผู้คน เป็นชีวิตที่เรียนรู้การให้ชีวิตแก่ผู้คนจากพระเยซูคริสต์ และด้วยพื้นฐานศักยภาพในการเขียนในการบันทึก ท่านจึงได้บันทึกเรื่องราวชีวิตและการทำพันธกิจของพระเยซูคริสต์ให้ผู้คนได้อ่าน ได้เข้าใจ และได้สัมผัสกับพระกิตติคุณของพระเยซูคริสต์

ถ้าพระเยซูคริสต์ไม่ริเริ่มจุดประกายความสัมพันธ์กับศักเคียส และเสนอตัวไปพักที่บ้านของเขา ศักเคียสและครอบครัวก็จะไม่ได้พบชีวิตใหม่ เพราะศักเคียสสุภาพพอที่จะไม่เชิญพระเยซูไปพักที่บ้านของเขาแน่   การเชิญเช่นนั้นในสายตาและความเข้าใจในเวลานั้นเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ เพราะรับบีอย่างพระเยซูคริสต์จะถูกแปดเปื้อนความบาปสกปรกที่มาใช้ชีวิต มาพักในบ้าน และร่วมรับประทานอาหารกับ “หัวหน้าคนเก็บภาษี” แต่เพราะพระเยซูคริสต์เสนอตนเองที่จะไปพักที่บ้านของศักเคียส  ความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น  สิ่งใหม่ปรากฏ

แต่เราท่านหลายคนคงบอกตนเองในใจว่า เราเป็นคนประเภท “เก็บตัว” (introvert) สิ่งข้างต้นไม่สอดคล้องเหมาะสมกับบุคลิกลักษณะชีวิตของเรากระมัง   ผมก็เป็นคนหนึ่งที่คิดเช่นนั้น

แต่ถ้าพิจารณาบุคลิกลักษณะของพระเยซูคริสต์ ความสำคัญไม่ได้ขึ้นกับว่าพระองค์มีบุคลิกลักษณะแบบไหนในชีวิต แต่พระเยซูคริสต์เริ่มต้นที่พระองค์มีมุมมอง หรือ สายตาที่มองเห็นถึงคุณค่าของความเป็นมนุษย์ในผู้คนแต่ละคน และด้วยพระทัยเมตตากรุณา พระองค์ต้องการให้ผู้คนที่พระองค์พบเห็นได้สัมผัสและสัมพันธ์และได้รับการเปลี่ยนแปลงในชีวิตของตนและคนรอบข้าง ให้พวกเขาได้รับคุณรับประโยชน์ในชีวิตเพื่อแบ่งปันพระคุณและคุณค่าชีวิตใหม่แก่ผู้อื่นต่อไป

ถ้าคนที่เรียกตนเองว่า “คริสเตียน” หรือประกาศตนเป็นคนที่ติดตามพระเยซูคริสต์ แต่กลับเฉยเมยต่อผู้คนรอบข้างที่พบเห็น  ไม่เห็นคุณค่าในความเป็นคนในตัวของคนเหล่านั้น ไม่สนใจที่จะริเริ่มจุดประกายความสัมพันธ์กับคนเหล่านั้นที่ตนพบเห็น นั่นเป็นเครื่องบ่งชี้ถึงความผิดปกติในความเป็น “คริสเตียน” ของคนๆ นั้น

เมื่อมีคนมาถามพระเยซูคริสต์ว่า ธรรมบัญญัติข้อใดใหญ่ที่สุด   พระเยซูตอบเขาว่า  จงรักพระเจ้าด้วยสุดจิตสุดใจ และ สิ้นสุดความคิด   ทันทีพระองค์ตอบต่อไปว่า และรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง (มัทธิว 22:37-39)  พระเยซูคริสต์ทำในสิ่งที่พระองค์สอนให้ผู้คนเห็นเป็นรูปธรรม   มิใช่เป็นเพียงบัญญัติคำสอนประจำใจเท่านั้น  มิใช่เชื่อเท่านั้น

วันนี้ ให้เราใส่ใจต่อเสียงการทรงเรียกภายในชีวิตของเรา เพื่อเราจะรู้ว่า วันนี้พระองค์เปิดโอกาสให้เราริเริ่มจุดประกายความสัมพันธ์กับใครบ้างที่เราจะพบเห็น กับคนที่เราพบในที่ทำงาน เพื่อเป็นการจุดไฟแห่งความ หวังใหม่ในชีวิตของคนเหล่านั้น เพราะการได้สัมผัสกับความรักเมตตาของพระคริสต์  และข่าวดีของพระองค์จะทรงเปลี่ยนแปลงมุมมองใหม่ของเขา นำสู่การสร้างเสริมชีวิตใหม่ และ คุณค่าใหม่ในชีวิต

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499