เราทำตามพระมหาบัญชาแค่ไหน?

แต่​ให้​เรา​ยึด​ถือ​ความ​จริง​ด้วย​ความ​รัก

เพื่อ​จะ​เจริญ​ขึ้น​ใน​ทุก​ด้าน​สู่​พระ​องค์​ผู้​เป็น​ศีรษะ​คือ​พระ​คริสต์

(เอเฟซัส 4:15 มตฐ.)

เป็นพระประสงค์ของพระเจ้าที่ต้องการให้เราคริสตชนแต่ละคนเติบโตขึ้น  “เพื่อ​เรา​จะ​ไม่​เป็น​เด็ก​อีก​ต่อ​ไป...” (เอเฟซัส 4:14ข มตฐ.)  พระเจ้ามีจุดมุ่งหมายให้ชีวิตคริสตชนแต่ละคนเติบโตและมีวุฒิภาวะ หรือ ชีวิตคริสตชนที่แข็งแรงและเกิดผล   หมายความว่า พระเจ้ามีจุดประสงค์ให้คริสตชนแต่ละคนมีชีวิตที่มีชีวิตประจำวันทุกวันเยี่ยงหรือตามแบบพระคริสต์  

พระองค์ไม่มีพระประสงค์ที่จะให้ชีวิตคริสตชนของเรา “ติดแหงก”อยู่แค่ “ทารกในความเชื่อ” ตลอดไป  อย่างที่มีมากมายในคริสตจักรของเราในทุกวันนี้   คริสตชนกลุ่มนี้ยังต้องพึ่งพิง “ผ้าอ้อมและขวดนม”  “แม่และพี่เลี้ยง”

เพราะพวกเขาตัดสินใจเชื่อเท่านั้น   แต่ไม่เคยคิดที่จะเติบโตขึ้นในชีวิตคริสตชน   การเติบโตขึ้นในชีวิตจิตวิญญาณของเรามิใช่สิ่งที่จะเกิดขึ้นโดยอัตโนมัติหลังจากที่รับบัพติสมาแล้ว   แต่การที่จะมีชีวิตที่เติบโตขึ้นและมีชีวิตเยี่ยงพระคริสต์นั้นเป็นเรื่องที่เราจะต้องตัดสินใจ  ตั้งใจที่จะรับการเสริมสร้าง   และเป็นเรื่องที่เราแต่ละคนจะต้องทุ่มเทอุทิศชีวิตของเราที่จะรับการเสริมสร้าง  ฝึกฝน  ปฏิบัติในชีวิตประจำวันของเรา   

ถ้าใครที่ต้องการจะมีชีวิตที่เติบโตขึ้นให้เป็นเหมือนพระคริสต์  คน ๆ นั้นต้องตัดสินใจว่าตนต้องการมีชีวิตที่เติบโตขึ้นในพระคริสต์   แล้วทุ่มเทการดำเนินชีวิตและปฏิบัติในชีวิตประจำวันทุกวันให้เติบโตขึ้น  และ  ต้องมุ่งมั่นที่จะเติบโตอย่างต่อเนื่อง   เพราะการเติบโตเป็นกระบวนการต่อเนื่อง  ต้องใช้เวลาครับ

การเป็นสาวกพระคริสต์มิได้เป็นเพราะ “เอาหัวจุ่มลงในน้ำ หรือ เอาน้ำมาพรมที่หัว” เท่านั้น   แต่ตัวชี้วัดว่าใครคนใดเป็นสาวกหรือไม่อยู่ที่คุณภาพชีวิตของคน ๆ นั้นสำแดงพระลักษณะของพระคริสต์ หรือ การดำเนินชีวิตเยี่ยงพระคริสต์ในชีวิตประจำวันหรือไม่ต่างหาก  การเป็นสาวกคือการที่เรา “ลุกขึ้น” จากจุดเดิมที่ชีวิตของเราเป็นอยู่   แล้ว “ติดตาม” พระคริสต์ตลอดไปในชีวิตประจำวัน (ไม่ใช่ในคริสตจักรวันอาทิตย์เท่านั้น) (ดูมัทธิว 9:9)

เมื่อสาวกคนแรกตัดสินที่จะติดตามพระคริสต์   เขาไม่ได้เข้าใจทุกเรื่องทุกอย่างในการดำเนินชีวิตที่เขาจะต้องมี   แต่เขาตัดสินใจลุกขึ้นติดตามพระคริสต์   อย่างที่หลาย ๆ คนในพวกเราก็เป็นเช่นนั้น   หลังจากนั้นสิ่งสำคัญคือ   ผู้เชื่อแต่ละคนต้องตัดสินใจว่า เราต้องการเติบโตขึ้นเป็นสาวกของพระองค์ คือ ดำเนินชีวิตประจำวันเป็นเหมือนพระองค์มากยิ่งขึ้นทุกวัน   และในส่วนนี้เองที่พระคริสต์ทรงมอบหมายให้เป็นบทบาทความรับผิดชอบของชุมชนคริสตจักร   ที่จะต้องเอาใจใส่และทุ่มเทในการเสริมสร้างผู้เชื่อแต่ละคนให้เติบโตขึ้นมีชีวิตประจำวันที่เป็นสาวกของพระคริสต์   “...และ​สอน​พวก​เขา​ให้​ถือ​รักษา​สิ่ง​สาร​พัด​ที่​เรา​สั่ง​พวก​ท่าน​ไว้...” (มัทธิว 28:20 มตฐ.)

คำถามที่ไม่น่าจะถามคือ...

แล้วคริสตจักรของเราได้ตอบสนองต่อพระมหาบัญชาในเรื่องนี้หรือเปล่า?

ถามใหม่ก็ได้   แล้วคริสตจักรปัจจุบันได้ตอบสนองพระมหาบัญชาอย่างครบถ้วนหรือไม่?   หรือเลือกตอบสนองเป็นบางส่วนที่เราคิดจะตอบสนองเท่านั้น?

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

เราอาจจะจำเป็นต้อง “ขอเวลานอก”?

เมื่อเราต้องเผชิญหน้ากับคนที่กำลังสร้างแต่ความยุ่งยากลำบาก   หรือตกในสถานการณ์ที่ไม่เห็นทางที่จะแก้ไขปัญหาได้   ในเวลาเช่นนั้น เราคงต้องยอมรับความจริงว่า ความสามารถของเรามีความจำกัด    แม้ว่าเราพยายามที่จะให้ทำในสิ่งที่ถูกต้อง   แต่เราก็ต้องพบกับคนบางคนบางกลุ่มที่ยืนกรานที่จะปัดข้อเสนอและความคิดของเราในการที่จะทำในสิ่งที่ถูกต้อง และกระทำในทางที่เสริมสร้างสันติสุขร่วมกัน   ในสถานการณ์เช่นนี้ผมเห็นด้วยกับคำสอนของเปาโลที่ว่า 

“ถ้า​เป็น​ได้ เท่า​ที่​เรื่อง​ขึ้น​อยู่​กับ​ท่าน จง​อยู่​อย่าง​สงบ​สุข​กับ​ทุก​คน” (โรม 12:18 มตฐ.)

กล่าวอีกนัยหนึ่ง  ในสถานการณ์ที่มีแต่จะเอาแพ้เอาชนะ  หรือแก่งแย่งชิงผลประโยชน์ให้เป็นของตนอย่างร้อนแรง   ทำอย่างไรที่เราจะอยู่กับคนเหล่านั้นในสถานการณ์เช่นนี้  ที่ยังรักษาความสัมพันธ์โดยไม่ยอมกระโดดลงไปในโคลนตมที่สร้างความขัดแย้ง   ถึงแม้คนเหล่านั้นจะเป็นคนละขั้วทางความคิดเห็นกับเราก็ตาม

เราคงต้องยอมรับความจริงว่า เราไม่สามารถที่จะไปบังคับกดดันให้คนอื่นทำในสิ่งที่ถูกต้อง    แม้เราจะทุ่มเทพยายามในการแก้ปัญหาความขัดแย้งทั้งทางความคิดและการกระทำ   และสำนึกว่านั่นเป็นความรับผิดชอบต่อพระเจ้าก็ตาม   เราก็ยังไม่สามารถที่จะไปบังคับขู่เข็ญให้คนอื่นทำในสิ่งที่ถูกต้อง

แต่ถ้าเรายอมที่จะสงบในเวลาหัวเลี้ยวหัวต่อเช่นนี้  อีกทั้งยังรักษาสัมพันธภาพเท่าที่เหลือไว้   แล้วรอเวลาและโอกาสที่จะสร้างการคืนดีทางความคิดและการกระทำในอนาคต   เราก็จะมีโอกาสชักชวนเสริมสร้างทำสิ่งที่ถูกต้องในอนาคต   โดยไม่รีบด่วนร้อนใจปิดกั้นทำลายความสัมพันธ์ และ โอกาสที่จะเกิดขึ้นได้ในอนาคตดังกล่าว

ในกรณีเช่นนี้เราต้องไม่คิดว่าวิธีนี้เป็นการเสียเวลา  เป็นการทำที่ไม่ชาญฉลาด   แต่ให้เรามองมุมใหม่ว่า นี่เป็นการ “ใช้เวลา” เพื่อเปิดพื้นที่ของโอกาสใหม่ในอนาคตที่ให้เกิดการทำในสิ่งที่ถูกต้อง   การสร้างสันติและชอบธรรมในสังคมโลกต้องการความสุขุม รอบคอบ อดทน รอคอยเพื่อสร้างพื้นที่ที่จะสร้างสัมพันธ์  ที่จะมีโอกาสสำแดงสิ่งที่ถูกต้องชอบธรรมในเวลาอันควร   แต่เราไม่สามารถสร้างโอกาสและพื้นที่ของการทำสิ่งที่ถูกต้องชอบธรรมด้วย “ความดื้อรั้นหัวชนฝา”  ด้วยความรุนแรง   และด้วยการทำลายความสัมพันธ์

วันนี้เรากำลังอยู่ท่ามกลางสถานการณ์ของความขัดแย้งที่เราต้องทำให้เกิด “สันติอย่างชอบธรรม” หรือไม่?   อย่าให้เราท้อแท้สิ้นหวัง   แต่ให้เราใช้เวลาที่เราไม่รู้และไม่สามารถจะจัดการเช่นไรกับการกระทำที่ไม่ถูกต้อง  กับการกระทำที่ไม่ชอบธรรม   กับการกระทำที่ทำลายองค์กร ทำลายสังคม  และทำลายคนอื่น  

...ให้เราใช้เวลาที่เรามีอยู่ “ขอเวลานอก”  ดีไหมครับ?...

ในการแข่งขันกีฬาหลาย ๆ ประเภท   ในบางโอกาสโค้ช “ขอเวลานอก” เพื่อที่จะให้นักกีฬาของตนมีโอกาสพบกัน  และโค้ชบอกถึงสิ่งที่เขาเห็นในเกมที่ผ่านมา   แล้วแนะนำกลยุทธที่จะเล่นต่อไปในอนาคต   นี่เป็นการใช้เวลาน้อยนิดที่เหลืออยู่ให้เป็นประโยชน์มากที่สุด   ท่ามกลางวิกฤติความเข้มข้นในการขับเคี่ยว   เพื่อใช้เวลาสร้างการรู้เท่าทันเกมและวางแผนที่แหลมคมที่จะเล่นในช่วงเวลาเท่าที่เหลืออยู่

ท่ามกลางวิกฤติขัดแย้งในการกระทำที่ไม่ถูกต้องไม่ชอบธรรม   เราใช้เวลาเช่นนี้เป็นเวลานอกของเรา   เพื่อจะรู้เท่าทันว่า   เราจะสร้างพื้นที่และโอกาสที่จะให้เกิดการกระทำที่ถูกต้องชอบธรรมอย่างไรในอนาคต   เราไม่วิ่งหนีออกจากสนาม  หรือ ประท้วงหยุดเล่นกลางคัน   เกมการแข่งขันที่ไม่ถูกต้องชอบธรรมยังดำเนินต่อไปอยู่   แต่เราจะไม่ลดละที่จะใช้เวลาเช่นนี้ที่จะเรียนรู้เท่าทัน  และมองหาพื้นที่และโอกาสที่เราจะหนุนเสริมให้เกิดการกระทำอย่างถูกต้องชอบธรรมต่อไป

เราสามารถใช้วิกฤติวันนี้เป็นโอกาสขอ “เวลานอก” แล้วแสวงหาและเตรียมกระบวนการเสริมสร้าง การกระทำที่ถูกต้องยุติธรรม ตามการทรงนำของพระเจ้า   ด้วยพระปัญญาที่ประทานให้   และด้วยพลังหนุนเสริมจากพระวิญญาณบริสุทธิ์  และ ด้วยการรอคอยเวลาของพระเจ้า  ครับ

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

เราทำพันธกิจไปทำไม?

พระ​เยซู​จึง​ตรัส​กับ​บรร​ดา​สา​วก​ของ​พระ​องค์​ว่า

“ถ้า​ใคร​ต้อง​การ​จะ​ติด​ตาม​เรา

ให้​คน​นั้น​ปฏิ​เสธ​ตน​เอง

รับ​กาง​เขน​ของ​ตน​แบก​

และ​ตาม​เรา​มา”

(มัทธิว 16:24 มตฐ.)

ถ้าใครตัดสินใจที่จะดำเนินชีวิตโดยมีพระประสงค์ของพระเยซูคริสต์เป็นเป้าหมายชีวิตของตน   สิ่งแรกคน ๆ นั้นจะต้องล้มเลิก และ เปลี่ยนแปลงเป้าหมายชีวิตที่ตนปรารถนาอยากได้ใคร่มี กล่าวคือ “ปฏิเสธ” ความคิด  ความต้องการ  ระบบคุณค่าเดิม ๆ ของตน  สิ่งมีค่าที่ตนปรารถนา และพฤติกรรมเดิม ๆ ที่ตนคุ้นชิน  เป็นเหมือนการเทเอาของเดิม ๆ เก่า ๆ ที่อยู่ในขวดแห่งชีวิตของเราออกทิ้งก่อน

สำหรับพระคริสต์แล้ว   การ “ปฏิเสธตนเอง” ดังกล่าวเป็นเพียงจุดเริ่มต้น   แต่ชีวิต จิตใจและวิญญาณต้องมีพื้นที่ที่ว่างที่จะ “รับเอากางเขนของตน”  แล้ว “แบก” ตามพระองค์ไป  การเป็นคริสตชนเป็นชีวิตที่เริ่มต้นด้วยการ “ยอมปฏิเสธ” หรือ “เททิ้ง” ชีวิตเดิมที่มีตนเองเป็นศูนย์กลาง  เลิกชีวิตที่มุ่งมั่นตั้งหน้าที่จะเสริมสร้างให้ชีวิตของตนเองมั่งคั่งมั่นคง  หยุดการทำให้ตนรู้สึกมีคุณค่าตามกระแสนิยมของสังคมโลก   แล้ว “เปิดรับ” เอาระบบคุณค่าใหม่ในชีวิตที่มิใช่สิ่งที่เรามุ่งมั่นปรารถนา   แต่กลับเป็น “พระประสงค์ของพระคริสต์”  เข้ามาในชีวิตของเรา   ไม่เป็นเพียงแค่นั้นแต่ให้รับระบบคุณค่าใหม่ของพระคริสต์เป็นศูนย์กลางในชีวิตของเรา   ให้พระประสงค์ของพระคริสต์เป็นเป้าหมายในชีวิตของเรา

กางเขน เป็นเรื่องของการให้ชีวิตเพื่อคนอื่นจะได้มีชีวิต  

ให้เรากลับไปในบริบทสมัยพระเยซูคริสต์   กางเขนคือเครื่องมือประหารชีวิตของผู้ที่ทำอาชญากรรมร้ายแรง  และที่สำคัญคือผู้ที่ทำตนเป็นปฏิปักษ์ต่ออำนาจของโรมัน  เป็นพวกที่โรมันมองว่าเป็นภัยคุกคามต่ออำนาจความมั่นคงของตน   เป็นพวกที่เป็นภัยต่อความสงบของจักรวรรดิ์โรมัน   ดังนั้น กางเขนเป็นสัญลักษณ์ของความตาย   และการที่ใครตัดสินใจยอมแบกกางเขนในชีวิตของตน ก็เป็นคนที่ตัดสินใจแล้วที่ยอมให้ “ชีวิต”  ด้วยความคาดหวังว่าเพื่อให้มนุษยชาติ หรือ อย่างน้อยประเทศชาติของตนได้มีชีวิตที่มีคุณค่าอีกครั้งหนึ่ง

แต่พระเยซูคริสต์ พระองค์มิได้มาในโลกนี้เพื่อล้มล้างเปลี่ยนแปลงอำนาจเผด็จการทรราชย์ในเวลานั้น   แล้วให้อีกกลุ่มหนึ่งขึ้นเถลิงครองอำนาจเหนือประชาชนในนามของพระเจ้า   พระราชกิจการให้ชีวิตของพระองค์นั้นมิใช่มาเพื่อล้มล้างกลุ่มอำนาจเดิม   เพื่อจะมีกลุ่มอำนาจใหม่   เป้าหมายการเปลี่ยนแปลงของพระองต์มิใช่เป็นระบบโครงสร้างของสังคมโลกเท่านั้น    แต่พระองค์ประสงค์ที่จะให้ชีวิตแก่ประชาชนและทุกคน   และการเปลี่ยนแปลงเริ่มต้นที่ความคิด ความเชื่อ จิตใจและมุมมมองใหม่   คือการเปลี่ยนแปลงจากภายในชีวิตของประชาชนแต่ละคน   แล้วร่วมกันที่จะเดินตามวิถีแห่งกางเขนของพระองค์   มุ่งหน้าไปสู่เป้าหมายที่ยิ่งใหญ่คือ การนำผู้คนเข้าไปมีชีวิตใน “แผ่นดินของพระเจ้า”   คือเป็นชีวิตภายใต้การปกป้องคุ้มครองของพระองค์   และมีชีวิตที่มีคุณภาพตามที่พระองค์ประสงค์   และมีจิตใจที่เอื้ออาทรที่ประสงค์ให้คนอื่น ๆ ได้มีชีวิตที่มีคุณภาพและอยู่ภายใต้การปกป้องคุ้มครองของพระเจ้าด้วยพระคุณเมตตา

การแบกกางเขนของตนและเดินตามพระองค์ไป   คือการที่คริสตชนแต่ละคน แต่ละกลุ่ม  และแต่ละคริสตจักรกระทำสานต่อพระราชกิจแห่งการช่วยกู้และสร้างใหม่ของพระคริสต์ต่อจากพระองค์ในสังคมโลกปัจจุบัน   พันธกิจใด ๆ ที่คริสตจักรกำลังทำ และ ตั้งใจจะทำต่อไป  หรือที่จะทำในอนาคต   คริสตจักรและคริสตชนต้องถามตนเองก่อนทำพันธกิจนั้น ๆ ว่า   พันธกิจที่เราทำเป็นการสานต่อจากพระราชกิจของพระเยซูคริสต์หรือไม่ อย่างไรบ้าง?   และคงต้องพิจารณาแบบเจาะลึกลงไปว่า  

• พันธกิจที่ทำอยู่นั้นแท้จริงเป็นการสร้างความมั่งคั่งมั่นคงของ  “องค์กร/คริสตจักร” หรือสานต่อพระราชกิจแห่งการทรงกอบกู้และสร้างใหม่ของพระคริสต์อย่างไรบ้าง?  
• ถ้างานใดพันธกิจใดที่มิได้สานต่อพระราชกิจของพระคริสต์เราเลิกทำได้ใหม?  ทำไม?   
• ในสถานการณ์ชีวิตของสังคมไทยและสังคมโลกปัจจุบัน   อะไร/ที่ไหนที่คริสตชนและคริสตจักรจะต้องสานต่อพระราชกิจของพระเยซูคริสต์?  
• แล้วใครจะเอื้ออำนวยและหนุนเสริมเพิ่มพลังให้คริสตชนและคริสตจักรได้ “แบกกางเขน” สานต่อพระราชกิจของพระเยซูคริสต์?  และ ด้วยการทำอย่างไร?

คงมิใช่บอกว่า  ให้โรงเรียนคริสเตียน  โรงพยาบาลคริสเตียน มหาวิทยาลัยคริสเตียน   หน่วยงานคริสเตียนมากมาย  และคริสตจักรใหญ่/คริสตจักรเล็ก  คริสตจักรภาค   และคริสตชนแต่ละคน   ให้ “แบกกางเขน” ของตนไป   มิใช่ให้แต่ละคนแต่ละหน่วยงาน  ทำหน้าที่ของตนให้ดีเท่านั้นไม่เพียงพอแล้วครับ   แต่คริสตจักรต้องกล้าถามตนเองว่า   ทั้งหมดทั้งสิ้นที่ โรงพยาบาล  โรงเรียน  มหาวิทยาลัยคริสเตียน   หน่วยงาน  กรมกองงานคริสเตียน  และคริสตจักรน้อยใหญที่ทำอยู่นี้เป็นการสานต่อจากพระราชกิจแห่งการกอบกู้และสร้างใหม่ของพระคริสต์หรือไม่อย่างไรครับ?

อย่าลืมนะครับว่า... ให้เราแบกกางเขนของตนแล้วต้องตามพระเยซูคริสต์ไปนะครับ

อย่าดันทุรังแบกกางเขนของตน   ตามใจปรารถนาของตนเอง  หรือตามองค์กร  พรรคพวก   และที่น่าฉงนคือตามนโยบายที่กำหนดไว้    ถ้าเช่นนั้น  ก็ต้องถามต่อไปว่านโยบายที่กำหนดขึ้นเพื่อใครครับ?   สอดคล้อง หรือ คนละเรื่องกับการสานต่อพระราชกิจแห่งการกอบกู้และสร้างใหม่ของพระคริสต์อย่างไรบ้างครับ?

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

“เรากำลังสร้างเจ้าอยู่...”

อ่านอิสยาห์ 29:16;  เยเรเมีย์ 18:6;  โรม 9:21

เช้านี้ฉันชื่นชอบกับแก้วกาแฟที่ไปซื้อมาใหม่จาก...กรุงเทพฯ

ทั้งรูปทรงและขนาดแก้วดูกะทัดรัด  เหมาะมือ  สีสันสวยงาม

เมื่อเทกาแฟที่หอมกรุ่นและร้อนจัดลงไปในแก้วใบนี้  ดูมันไม่สะทกสะท้าน

ฉันชื่นชมแก้วโปรดใบนี้ในใจว่า  เป็นแก้วกาแฟที่คุณภาพเลิศแน่

พลันมีเสียงสดใสสอดตอบความชื่นชอบในใจของฉันขึ้นว่า...

เมื่อก่อนนี้ “แก้ว” ก็ไม่ได้อยู่ในสภาพที่ “สวยสดอดทน” เช่นนี้หรอกค่ะ

แก้วเป็นดินก้อนหนึ่งที่อยู่รวมกับดินอื่น ๆ ที่ทั้งคนและสัตว์เดินเหยียบย่ำไปมา

จนวันหนึ่งมีคนขุดและตัก “แก้ว” ขึ้นไปบนรถกระบะ แล้วนำ “แก้ว” มาเทที่แห่งหนึ่ง

“แก้ว” ได้ยินเสียงคนหนึ่งว่า  จะเอาแก้วและพวกมาทำเป็นแก้วกาแฟส่งกรุงเทพฯ

ตอนนั้น “แก้ว” ตื่นเต้นดีใจมาก จะได้เป็นแก้วกาแฟต้องสวยงามมาก ๆ

แล้วยังจะได้ไปเที่ยวกรุงเทพฯ   ที่ได้ยินมาว่าเจริญรุ่งเรืองอีกด้วย  เราคงสนุกแน่!

คนในโรงงานเริ่มเอาพวกเราไปตากแดด  แล้วทุบแล้วบดเราให้ละเอียดเป็นผง

ตอนนั้น “แก้ว” ร้องเสียงดังว่า  “แก้วเจ็บนะ มาทุบตีแก้วแรง ๆ แบบนี้”

“แก้วเจ็บนะที่มาบดแก้วจนแตกเป็นผงดิน”  “ไม่เอาแล้ว  แก้วขอออกจากที่นี่ ขอเป็นก้อนดินดังเดิม”

เสียงนุ่มนวลตอบแก้วว่า  “ยังไม่เสร็จ...อีกนิดหนึ่ง”

จากนั้น  เขาเอาน้ำเทลงมาที่ตัวแก้วและพวก   “ดูซิ  เปียกโชกไปหมด”

เขาเริ่มคลุกเคล้าพวกเราจนเป็นก้อน   แล้วนวด  ทุบเราให้เป็นก้อนดินที่เหนียวและนุ่ม

“แก้ว” รู้สึกว่าทนไม่ไหวแล้วเลยร้องออกมาว่า

“นี่คุณ  แก้วเจ็บนะที่มาบีบมานวดแล้วยังทุบแก้วแรง ๆ แบบนี้...ไม่เอา  แก้วขอออกจากที่นี่เดี๋ยวนี้”

เสียงนุ่มนวลบอกแก้วว่า  “ยังไม่เสร็จ...อีกนิดหนึ่ง”

แล้วเขาแยกแก้วออกจากดินก้อนใหญ่ที่เขานวดจนดูละเอียด เหนียว และนิ่มนวล

จากนั้น  วางแก้วลงบนแท่นที่หมุนได้  ตอนนั้นแก้วนึกว่า คงน่าสนุกอย่างขึ้นชิงช้าสวรรค์

แต่เขาปั่นแท่นนั้นให้หมุนเร็วขึ้น ๆ  และบีบแก้วเป็นรูปทรงกลม   แก้วเจ็บปวดที่ถูกบีบไม่เท่าไหร่

แต่ตอนนั้นแก้วเวียนหัวอย่างสุดสุดจนอยากจะอ๊วก   ท้องไส้ปั่นป่วนไปหมด

“พอกันที...เลิก...เลิก...หยุดเดี๋ยวนี้นะ   ไม่อยากเป็นแก้วแล้ว  เอาแก้วลงจากแท่นเดี๋ยวนี้”

เสียงนุ่มนวลปลอบแก้วว่า  “ยังไม่เสร็จ...อีกนิดหนึ่ง”

ตอนนี้แก้วไม่ได้เป็นก้อนดินแล้ว  แต่เป็นแก้วรูปทรงสวยงาม   น่าภูมิใจค่ะที่ได้เป็นแก้ว

แต่แล้ว...เขานำแก้วเข้าไปในห้องใหญ่สี่เหลี่ยม...  แต่นี่เป็นเตาอบนี่!

ความร้อนเริ่มเพิ่มอุณหภูมิสูงขึ้น...สูงขึ้น   “เอาแก้วออกจากเตานี่เดี๋ยวนี้นะ...แก้วทนไม่ไหวแล้ว”

เสียงนุ่มนวลจากข้างนอกที่เขามองทะลุประตูกระจกว่า  “ยังไม่เสร็จ...อีกนิดหนึ่ง”

กว่าจะรู้ตัวอีกครั้งหนึ่ง   เขาเอาแก้วมาผึ่งบนชั้น   ได้รับอากาศเย็น  สดชื่น

ตอนนั้นแก้วคิดในใจว่า   “เออเรานี่ก็อดทนนะ...ดูซิ จนได้เป็นแก้วที่มีความแข็งแกร่งมั่นคง”

เขาหยิบแก้วขึ้นมาด้วยสีหน้าที่ชื่นชอบ พอใจ...

แต่แล้วเขาเอาอะไรไม่รู้ที่เหนียวเหนอะหนะทาลงบนตัวแก้ว   กลิ่นก็เหม็น  หายใจก็ไม่ออก

“เห็นใจแก้วเถอะ... แก้วทนไม่ไหวแล้ว...แก้วต้องตายแน่ ๆ ... พอแค่นี้...เป็นแค่นี้ก็พอแล้ว”

เสียงนุ่มนวลให้กำลังใจแก้วว่า  “ยังไม่เสร็จ...อีกนิดหนึ่ง”

เขาทาอะไรไม่รู้ที่เหนียวเหนอะหนะ   แก้วคิดว่ามันก็ไม่ได้ทำให้แก้วสวยงามขึ้นที่ตรงไหน?

แก้วคิดในใจว่า   ไม่เห็นจำเป็นที่ต้องทาอะไรไม่รู้นี้เลย   ไม่เห็นเป็นประโยชน์

เผลอนิดเดียว   เขานำแก้วเข้าไปในเตาอบอีกเตาหนึ่ง   ที่ดูแน่นหนา  บึกบึนกว่าเตาแรก

ความร้อนแรงค่อย ๆ เพิ่มมากขึ้น  มากขึ้น  ร้อนจนสิ่งที่เขาทาบนตัวแก้วถูกหลอมละลาย

แล้วซึมเข้าในตัวแก้ว  เกาะติดตัวแก้วแบบดึงไม่ออก   แต่ที่ร้ายแรงคือแก้วทนไม่ไหวกับความร้อนสุดสุด

“นี่คุณ... คุณไม่มีความรู้สึกหรือ?... คุณลองมาอยู่ในเตาอย่างแก้วบ้างสิ...แล้วจะรู้ว่ามันร้อนระเบิดแค่ไหน”

“เอาแก้วออกจากเตาเดี๋ยวนี้นะ!...   สงสารแก้วเถิด...  แก้วทนไม่ไหวแล้ว...แก้วตายแน่ ๆ ”

เสียงนุ่มนวลแต่ยืนกรานให้แก้วอยู่ในนั้นต่อว่า  “ยังไม่เสร็จ...อีกนิดหนึ่ง”

มารู้ตัวอีกครั้งหนึ่ง   ฉันถูกวางบนชั้นในร้านของเขา  ดูโดดเด่น!

ฉันยังทึ่งกับตนเองว่า   แก้วเปลี่ยนแปลงอะไรมากมายได้ถึงขนาดนี้

คิดถึงตอนเป็นก้อนดินที่คนและสัตว์เหยียบย่ำไปมา   ตอนนี้เป็นแก้วที่มีรูปทรงใหม่  สีสันสวยสด

แล้วยังสามารถเป็นประโยชน์แก่ผู้คนที่ต้องการฉัน

นี่เป็นเพราะเจ้าของเสียงที่บอกฉันอย่างนุ่มนวลมาเสมอว่า “ยังไม่เสร็จ...อีกนิดหนึ่ง”

แล้ว “แก้ว” ก็มาเป็นแก้วกาแฟของคุณเช้านี้นี่แหละ!

ผมใคร่ครวญในใจต่อไปว่า...

อะไรหนอที่ทำให้แก้วอดทนมากมายถึงเพียงนี้...  จนเป็นแก้วที่สวยงามน่าใช้?

ถ้า “แก้ว” หนีออกจากกระบวนการทำแก้วได้   ชีวิตของเธอตอนนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง?

ทำให้คิดถึงชีวิตของ “โยนาห์” และ “บุตรคนเล็ก” (ในคำอุปมาของพระเยซู)

ถ้าท่านเป็นแก้ว... ท่านจะทำเช่นไรดีครับ?

ท่านเคยคิดจะหนีเหตุการณ์ทุกข์ยากลำบากในชีวิตบ้างไหม?

ท่านเคยรู้สึกว่า  “ไม่เอาแล้ว... พอแล้ว... แค่นี้ก็แย่อยู่แล้ว” บ้างหรือไม่?

ในเวลาเช่นนั้น   ท่านเคยทำเช่นไร?  และมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง?

ข้า​แต่​พระ​ยาห์​เวห์ บัดนี้​พระ​องค์​ยัง​เป็น​พระ​บิดา​ของ​พวก​ข้า​พระ​องค์

ข้า​พระ​องค์​ทั้ง​หลาย​เป็น​ดิน​เหนียว และ​พระ​องค์​ทรง​เป็น​ช่าง​ปั้น

ข้า​พระ​องค์​ทุก​คน​เป็น​ผลงาน​ของ​พระ​หัตถ์​พระ​องค์ (อิสยาห์ 6:8 มตฐ.)

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

เรียบเรียงจากข้อเขียนของ จอยซ์ เมเยอร์ และ ประสบการณ์การทำเครื่องปั้นดินเผาเมื่อเป็นนักเรียนมัธยมต้นที่ ร.ร.สืบนทีธรรม

ทำไมเราถึงต้องทำงาน?

คน​ที่​เคย​ขโมย​ก็​อย่า​ขโมย​อีก​ต่อ​ไป แต่​จง​ใช้​มือของ​ตน ​ตรากตรำ​ทำ​งาน​ที่​ดี​ดี​กว่า

เพื่อ​จะ​ได้​มี​อะไร​แจก​จ่าย​ให้​คน​ที่​มี​ความ​จำ​เป็น  (เอเฟซัส 4:28)

สำหรับคริสตชนแล้วเรามองว่า   การทำงานต่างๆ นั้นเป็นการทรงเรียกจากพระเจ้าให้เราทำ   ดังนั้นการทำงานใดๆ จึงเป็นการตอบสนองต่อพระประสงค์ของพระเจ้า   ที่สำคัญคือ การทำงานของเราเพื่อที่จะให้เป็นที่ถวายเกียรติแด่พระเจ้า

เมื่อเราพูดถึงเรื่อง “การทำงาน”   เรามิได้หมายความเพียงการทำงานเพื่อให้ได้เงินค่าจ้างเท่านั้น   การที่คุณแม่เปลี่ยนผ้าอ้อมให้ทารกน้อยก็เป็นการทำงาน   การตัดหญ้าสนามหน้าบ้านก็เป็นการทำงาน   การอ่านและศึกษาพระวจนะของพระเจ้าก็เป็นการทำงาน   การอาสารับใช้ในบ้านเด็กกำพร้า  ในบ้านพักคนชราต่างก็เป็นการทำงาน   แม้แต่การเขียนบทความก็เป็นการทำงาน   และอีกมากมายที่เป็นการทำงาน (แม้จะได้เงิน  หรือไม่ได้ค่าจ้างก็ตาม)

พระธรรมเอเฟซัส 4:28 ช่วยให้เรามีโอกาสที่จะใคร่ครวญและสะท้อนคิดถึงการทำงานในชีวิตของเรา   แต่สิ่งแรกที่มักเกิดขึ้นกับคริสตชนเมื่ออ่านพระคัมภีร์ข้อนี้มักคิดหรือมองข้ามพระธรรมข้อนี้   เพราะคิดว่าพระธรรมข้อนี้ไม่เกี่ยวกับตนเอง   เพราะพระคัมภีร์ข้อนี้กล่าวถึงเรื่องการขโมยและตนเองไม่ได้ขโมย  “คน​ที่​เคย​ขโมย​ก็​อย่า​ขโมย​อีก​ต่อ​ไป แต่​จง​ใช้​มือของ​ตน ​ตราก​ตรำ​ทำ​งาน​ที่​ดี​ดี​กว่า เพื่อ​จะ​ได้​มี​อะไร​แจก​จ่าย​ให้​คน​ที่​มี​ความ​จำ​เป็น”   ไม่ใช่เรื่องแปลกที่พระคัมภีร์บอกว่าคนที่ขโมยก็ให้เลิกขโมย   เพราะมีข้อห้ามชัดเจนในพระบัญญัติสิบประการที่ข้อที่ 8 (อพยพ 20:15)   เปาโล เรียกร้องและชักชวนให้คนที่ขโมยให้เลิกเสียแต่ให้เริ่มต้นทำงานแทน   แต่เมื่อเปาโลกล่าวในพระธรรมตอนนี้แท้จริงกำลังกล่าวกับเราคริสตชนทุกคนให้ทำงาน   ไม่ว่าเราจะเคยขโมยหรือไม่ก็ตาม

1. การทำงานเป็นพระประสงค์ของพระเจ้า

ถ้าพิจารณาถึงพระประสงค์แห่งการทรงสร้างของพระเจ้า   พระเจ้าทรงสร้างมนุษย์เพื่อให้มนุษย์ทำงานในพื้นที่แห่งการทรงสร้างของพระองค์   พระองค์ให้มนุษย์ทำงานเพื่อสืบสานการทรงสร้างต่อจากพระราชกิจแห่งการทรงสร้างของพระองค์,   พระเจ้ามอบหมายให้มนุษย์เป็นผู้ดูแลเอาใจใส่สรรพสิ่งที่พระองค์ทรงสร้าง,   พระองค์ให้มนุษย์ทำงานในสวนและรับประโยชน์ในการดำรงชีวิตจากผลงานที่ทำนั้น,   และให้มนุษย์ทำงานเพื่อเอื้อให้เกิดการสรรสร้าง และ ให้คุณประโยชน์แก่สรรพสิ่งที่พระองค์ทรงสร้าง  และ  มนุษย์คนอื่นๆ ที่พระองค์ทรงสร้างด้วย (ดูปฐมกาล บทที่ 2)   และพระเยซูตรัสว่า “พระ​บิดา​ของ​เรา​ยัง​ทรง​ทำงาน​อยู่​เรื่อยๆ และ​เรา​ก็​ทำ​ด้วย” (ยอห์น 5:17)

2. แล้วทำไมถึงทำงานหนัก?

ในเอเฟซัส 4:28 ใช้คำว่า “ตรากตรำทำงาน”   หมายความว่า มิใช่การทำงานแบบเรื่อยเฉื่อย  หรือแบบเช้าชามเย็นชาม  ทำงานเพื่อรอรับเงินเดือน   แต่เป็นการทำงานที่ทุ่มเทจริงจังเป็นการทำงานหนัก  เปาโลบอกคริสตชนทุกคนว่าเมื่อทำงานต้องทำงานหนัก “ทำงานตรากตรำ”   ในพระคัมภีร์ฉบับอมตธรรมแปลว่า “จงทำงาน  ใช้มือของตนทำสิ่งที่มีประโยชน์...”   ตามรากศัพท์ของพระคัมภีร์ภาษากรีกมีความหมายว่า “ต้องทำงาน หรือ จงทำงาน” ที่เป็นประโยชน์ด้วยมือของตนเอง”   และยังหมายความว่า มิเพียงแต่เป็นการทำงานที่มีประสิทธิภาพเท่านั้น  แต่ทำงานอย่างหนักอย่างตรากตรำ  ทำงานอย่างทุ่มเท   เพราะในภาษากรีก คำว่า “kopiao” มีความหมายรวมความถึง จนเหนื่อยอ่อน  ทำงานอย่างออกแรงทุ่มเท  ทำงานอย่างหนัก  ทำงานอย่างตรากตรำฟันฝ่า   เปาโลได้ใช้คำ “kopiao” เมื่อท่านกล่าวถึงงานที่ท่านทำ  ท่านกล่าวว่า “...ข้าพ​เจ้า​ตราก​ตรำ​มาก​กว่า​พวก​เขา​ทั้ง​หมด ไม่​ใช่​ตัว​ข้าพ​เจ้า​เอง​เป็น​คน​ทำ แต่​เป็น​พระ​คุณ​ของ​พระ​เจ้า​ซึ่ง​อยู่​กับ​ข้าพ​เจ้า​ที่​ทำ” (1โครินธ์ 15:10)  “จง​ยึด​มั่น​ใน​พระ​วจนะ​แห่ง​ชีวิต เพื่อ​ข้าพ​เจ้า​จะ​มี​ความ​ภูมิใจ​ใน​วัน​ของ​พระ​คริสต์​ว่า​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ได้​วิ่ง​แข่ง​โดย​เปล่า​ประ​โยชน์ หรือ​ตราก​ตรำ​โดย​เปล่า​ประ​โยชน์” (ฟีลิปปี 2:16)   ไม่ว่าจะเป็นการทำงานงานเพื่อมีรายได้  หรือ  การทำงานรับใช้พระเจ้าในคริสตจักร หรือ ในชุมชนแท้จริงแล้วต่างเป็นงานที่หนัก   ต้องใช้ความมานะอุตสาหะ  อดทน  ทุ่มเทจริงจังทั้งสิ้น   เป็นงานที่เราทำจนเหนื่อยอ่อน   ทั้งในด้านร่างกาย  สมอง  จิตใจ  และจิตวิญญาณที่เราทุ่มเทลงไป

การทำงานเป็นพระประสงค์ของพระเจ้า  และเป็นหน้าที่ความรับผิดชอบที่พระเจ้าทรงมอบหมายให้เราสืบสานต่อจากพระราชกิจของพระองค์   และพระองค์คาดหวังว่าเมื่อเราทำงานเราจะทำงานด้วยเต็มอกเต็มใจ   เต็มศักยภาพความสามารถที่พระเจ้าทรงประทานแก่เรา   เพื่อที่การทำงานของเราเกิดผลเป็นประโยชน์ที่มิใช่แก่ตนเองเท่านั้นแต่เป็นประโยชน์แก่คนอื่น สังคมชุมชน  และสรรพสิ่งที่พระองค์ทรงสร้างด้วย

3. การตรากตรำทำงานหนักมิใช่การสาปแช่ง

เป็นความจริงตามที่พระคัมภีร์ได้กล่าวถึงเมื่ออำนาจแห่งความบาปผิดเข้ามาครอบงำในสังคมชุมชนแห่งโลกนี้   ทำให้มนุษย์ต้องทำงานด้วยความทุกข์ยากลำบากและด้วยความเจ็บปวด   แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า   การตรากตรำทำงานหนักเป็นผลของความบาปผิดเสมอไป   มิได้หมายความว่าเราไม่ควรทำงานหนัก หรือปฏิเสธการทำงานหนัก   แต่การทำงานหนักคือการที่เราทุ่มเทเต็มกำลังความคิด จิตใจ และกำลังในงานที่เราทำด้วยความรับผิดชอบที่จะตอบสนองต่อพระประสงค์และสิ่งที่พระเจ้าทรงมอบหมายให้เราในชีวิตนี้   เพื่อให้เกิดผลและเกิดประโยชน์แก่มวลมนุษย์และสรรพสิ่งที่พระเจ้าทรงสร้าง

4. ตรากตรำทำงานหนักเพื่อนมัสการและถวายเกียรติแด่พระเจ้า

ยิ่งกว่านั้น เปาโลกล่าวถึงการ “ตรากตรำทำงานหนัก”  ก็เพื่อที่เราจะได้ “สวมตัวตนใหม่  ซึ่งพระเจ้าทรงสร้างขึ้นให้เป็นเหมือนพระองค์...”(เอเฟซัส 4:24 อมต.)   ที่พระเจ้าทรงสร้างเราในพระเยซูคริสต์ “เพื่อทำการดีที่พระเจ้าทรงจัดเตรียมไว้ล่วงหน้าให้เราทำ” (เอเฟซัส 2:10 อมต.)   และการตรากตรำทำงานหนักของเรานั้นมิใช่เพื่อเราจะประสบความสำเร็จในตัวเราเองเท่านั้น   แต่เป็นการที่เราถวายตัวและการงานที่เราทำแด่พระเจ้า   เป็นที่นมัสการ  ถวายบูชาที่พอพระทัยของพระเจ้า   เพื่อเราจะทำงานชีวิตทั้งสิ้นตามพระประสงค์ และ เป็นที่พอพระทัยของพระเจ้า (โรม 12:1-2)

วันนี้ให้เราตรากตรำทำงานหนักเพื่อเป็นการถวายเกียรติ และ เป็นการนมัสการแด่พระเจ้า   เพื่อเป็นการตอบสนองพระประสงค์ของพระองค์ในชีวิตของเรา   ด้วยชีวิตจิตใจที่รักพระองค์ด้วยสุดจิสุดใจ  และสิ้นสุดความคิด   และรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

ทรงเรียกเราไปทำไม?

อ่าน 2เธสะโลนิกา 2:13-17

¹³ พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย ผู้​เป็น​ที่​รัก​ของ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า เรา​ควร​ขอบ​พระ​คุณ​พระเจ้า​เพราะ​ท่าน​อยู่​เสมอ เพราะ​ว่า​พระ​เจ้า​ได้​ทรง​เลือก​ท่าน​ไว้​ตั้ง​แต่​เดิม​เพื่อ​จะ​ได้​รับ​ความ​รอด โดย​การ​ชำระ​ของ​พระ​วิญญาณ​ให้​บริสุทธิ์ และ​โดย​การ​เชื่อ​ความ​จริง   

¹⁴ พระ​องค์​ทรง​เรียก​พวก​ท่าน​เพื่อ​การ​นี้​โดย​ทาง​ข่าว​ประ​เสริฐ​ของ​เรา เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​ร่วม​ใน​ศักดิ์​ศรี​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ของ​เรา   

¹⁵ เพราะ​ฉะนั้น พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย​จง​มั่น​คง​ไว้ และ​ยึด​ถือ​คำ​สอน​ที่​ท่าน​ได้​เรียน​จาก​เรา ไม่​ว่า​จะ​ด้วย    ​คำ​พูด​หรือ​ด้วย​จด​หมาย 

 ¹⁶ขอ​ให้​​พระ​เยซู​คริสต์​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ของ​เรา และ​พระเจ้า​พระ​บิดา​ของ​เรา ผู้​ทรง​รัก​เรา​ และ   ​ประ​ทาน​ให้​เรา​มี​ความ​ชู​ใจ​นิรันดร์ และ​ความ​หวัง​อัน​ดี​โดย​พระ​คุณ   ¹⁷ ทรง​ชู​ใจ​และ​ทรง​เสริม​ท่าน​ให้​มั่น​คง ใน​การ​กระ​ทำ​และ​ใน​วาจา​อัน​ดี​ทุก​อย่าง (ฉบับมาตรฐาน)

เราท่านต่างเคยได้ยินคำพูดที่ว่า “การทรงเรียกของพระเจ้า” แต่มีความหมายเช่นไรสำหรับเราแต่ละคน?

พระเจ้ายังทรงเรียกผู้คนในปัจจุบันด้วยหรือ?   หรือพระเจ้าทรงเรียกแต่คนในยุคพระคัมภีร์เท่านั้น?

พระเจ้าตรัสเรียกบางคนที่พระองค์ประสงค์จะเรียกเท่านั้นใช่ไหม  หรือพระองค์ทรงเรียกเราทุกคน?

พระองค์อาจจะมิได้เรียกด้วยเสียงดัง แต่พระองค์ยังทรงกระทำพระราชกิจแห่งการทรงเรียกให้ผู้คนติดตามพระองค์ในปัจจุบัน

แล้วพระเจ้าทรงเรียกเราไปทำไม?

ตามความเข้าใจและความเชื่อบนรากฐานพระคัมภีร์   การทรงเรียกมี 3 ลักษณะที่สำคัญดังนี้

1.   ทรงเรียกให้มารับความรอด:  

เพราะอำนาจแห่งความบาปชั่วได้ฉุดลากกระชากมนุษย์ให้ออกห่างจากพระเจ้า   ทำให้ความสัมพันธ์ของมนุษย์กับพระเจ้าต้องฉีกขาดลง   ดังนั้น การทรงเรียกประการแรกของพระองค์ก็เพื่อที่จะเสริมสร้างสัมพันธภาพระหว่างพระเจ้ากับมนุษย์ขึ้นใหม่   โดยพระเจ้าช่วยเราให้หลุดรอดออกจากการอยู่ภายใต้อำนาจความบาปชั่วโดยการเชื่อพึ่งศรัทธาในพระเยซูคริสต์   

2.   ทรงเรียกเพื่อรับการเปลี่ยนแปลงและเสริมสร้างชีวิตใหม่ในพระคริสต์:  

เมื่อเราได้รับการกอบกู้และฉุดช่วยให้กลับมามีสัมพันธภาพใหม่กับพระเจ้า   เกิดการคืนดีกับพระองค์ทางพระเยซูคริสต์แล้ว   ชีวิตของเราในช่วงนี้ยังมิใช่ชีวิตที่มีความสมบูรณ์เข้มแข็ง   หรือที่พระคัมภีร์ใช้ภาษาที่ว่า  ชีวิตของเรายังมิได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ 

หมายความว่าชีวิตของเรายังไม่ได้รับการเปลี่ยนแปลงให้มีความคิด มุมมอง  ความเข้าใจ  และการดำเนินชีวิตตามพระประสงค์ของพระเจ้า  

หมายความว่า เป้าหมายปลายทางชีวิตของเรายังไปได้เป็นไปตามน้ำพระทัยและพระประสงค์ของพระองค์   แต่ในกระบวนการทรงเรียกในระดับที่สองนี้  เป็นช่วงเวลาที่ชีวิตของเราเริ่มมีเป้าหมายที่มีแนวโน้มที่จะมุ่งไปสู่ทิศทางแห่งพระประสงค์ของพระเจ้า  และนี่เป็นพระราชกิจของพระเจ้า  โดยผ่านองค์พระวิญญาณบริสุทธิ์  และในส่วนของเราจะต้องเชื่อฟังที่จะมุ่งไปสู่เป้าหมายชีวิตแห่งพระประสงค์   บนจุดนี้ต้องการความตั้งใจ ชีวิตที่อุทิศ  มอบถวายทั้งชีวิตของเราแด่พระเจ้า  

แต่ถ้าเราเลือกที่จะไม่ยอมเข้าร่วมในกระบวนการการเสริมสร้างชีวิตของเราใหม่ให้เป็นสาวกของพระคริสต์   การพัฒนาสู่ชีวิตสาวกของพระคริสต์ในตัวเราก็จะถูก “แช่แข็ง”  การเติบโตของชีวิตในพระคริสต์ของเราก็จะสะดุดหยุดชะงักไป   อย่างนี้พระคัมภีร์เรียกว่า ชีวิตของเรายังไม่ได้รับการชำระให้บริสุทธิ์

3.   ทรงเรียกให้รับใช้:  

พระเจ้าทรงเลือกและเรียกผู้เชื่อแต่ละคนให้เข้าร่วมในพระราชกิจของพระองค์   ตามของประทานด้านต่างๆ  ตามทักษะความสามารถ ตามทรัพยากร และ โอกาสที่พระเจ้าทรงประทานให้  และที่สำคัญคือเราแต่ละคนควรเข้าร่วมในพระราชกิจของพระองค์ตามแผนการของพระองค์ และเพื่อให้บรรลุสำเร็จตามน้ำพระทัยและพระประสงค์ของพระองค์

ถ้าเช่นนั้น  ทุกวันพระเจ้าทรงเรียกเราทุกคนตามพระประสงค์ของพระองค์

เราคงจำเป็นต้องถามว่า  

ทุกวันนี้เราได้ตอบสนองเช่นใดบ้างต่อการทรงเรียกขององค์พระผู้เป็นเจ้า?  

เราต้องตระหนักเสมอว่า  ทุกวันเมื่อเราดำเนินชีวิตอยู่ต่อพระพักตร์ของพระองค์...

เป็นเวลาที่เราจะต้องรายงานผลการตอบสนองการทรงเรียกของวันที่ผ่านมาแล้วต่อพระองค์   

เป็นเวลาที่เราสามารถที่จะทูลปรึกษาพระองค์ถึงสิ่งที่เราไม่มั่นใจ  ที่เราไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร  

เป็นเวลาที่เราจะต้องสารภาพยอมรับในความหละหลวม ล้มเหลว ไร้วินัยในชีวิตของเรา  

เป็นเวลาที่เราจะทูลขอโอกาสในการเริ่มต้นใหม่ในการตอบสนองการทรงเรียกของพระองค์  

เป็นเวลาที่เราจะทูลขอพระปัญญาและการทรงนำ    และ

เป็นเวลาที่เราจะทูลขอกำลังจากพระองค์

วันนี้ท่านได้ยินการทรงเรียกของพระเจ้าเช่นไรบ้าง?

วันนี้ท่านตอบสนองการทรงเรียกของพระองค์อย่างไร?

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

พระเจ้าเป็นใหญ่แค่ไหนในชีวิตเรา?

“ระหว่างที่พระองค์ประทับที่หมู่บ้านเบธานี  ในบ้านของซีโมนคนที่เคยเป็นโรคเรื้อน   ขณะเมื่อประทับและเสวยอาหารอยู่นั้นมีหญิงคนหนึ่งถือผอบน้ำมันหอมนารดาที่มีราคาแพงมากมาหาพระองค์   แล้วเปิดผอบเทน้ำมันนั้นชโลมลงบนพระเศียรของพระองค์”  (มาระโก 14:3 ฉบับมาตรฐาน)

ในพระธรรมมาระโกได้บอกเราชัดเจนว่า   บ้านที่พระเยซูไปประทับในครั้งนี้อยู่ในหมู่บ้านเบธานี   หมู่บ้านเดียวกับบ้านของมารีย์และมาธา   ยิ่งกว่านั้นมาระโกยังบอกอีกว่า   บ้านที่พระเยซูประทับรับประทานอาหารในครั้งนี้เป็นบ้านของคนที่ชื่อว่าซีโมนที่เคยเป็นโรคเรื้อนมาก่อน   ซึ่งน่าจะเป็นการเลี้ยงขอบพระคุณพระเยซูที่ทรงรักษาเจ้าของบ้านให้หายจากโรคเรื้อน   เพราะในพระธรรมยอห์นเขียนไว้ว่า  “ที่นั่นมีงานเลี้ยงเป็นเกียรติแด่พระเยซู” (ยอห์น 12:2 อมตธรรม)

ยอห์นได้ให้รายละเอียดมากกว่านั้นว่า   ลาซารัส ที่พระเยซูทรงให้ฟื้นจากความตายก็ร่วมโต๊ะในงานเลี้ยงครั้งนี้ด้วย   และมารีย์ซึ่งเป็นพี่น้องกับลาซารัสได้นำน้ำหอมบริสุทธิ์ราคาแพงมาชโลมพระเยซูด้วย   ยอห์นเขียนไว้ว่า

“...พระเยซูเสด็จมาถึงหมู่บ้านเบธานีถิ่นที่อยู่ของลาซารัส  ผู้ซึ่งพระเยซูทรงให้ฟื้นขึ้นจากตาย   ที่นั่นมีงานเลี้ยงเป็นเกียรติแด่พระเยซู  มารธาคอยปรนนิบัติอยู่   ขณะนั้นลาซารัสเป็นคนหนึ่งที่ร่วมโต๊ะกับพระองค์...”  (ยอห์น 12:1-2)

เป็นไปได้อย่างสูงว่า   ที่หมู่บ้านเบธานีได้จัดให้มีการเลี้ยงเป็นเกียรติและขอบพระคุณพระเยซู  และเป็นการขอบพระคุณพระเจ้า   ที่พระองค์ทรงมีพระคุณต่อลาซารัสที่ทรงให้เป็นขึ้นจากความตาย  และซีโมนได้หายจากการเป็นโรคเรื้อน   ทำให้เขาสามารถกลับมามีชีวิตร่วมในชุมชนและครอบครัวอย่างปกติ   ชีวิตกลับมีค่าอีกครั้งหนึ่ง   และงานเลี้ยงครั้งนี้จัดขึ้นในบ้านของซีโมน   โดยมีครอบครัวของมารีย์และมารธามาร่วมปรนนิบัติในงานเลี้ยงนี้ด้วย   ส่วนลาซารัสก็มาร่วมโต๊ะเสวยกับพระเยซูด้วย

ในการขอบพระคุณพระเจ้า และ การเลี้ยงเพื่อเป็นเกียรติแด่พระเยซูครั้งนี้   เหตุการณ์สำคัญมิใช่การเลี้ยงเฉลิมฉลองเท่านั้น   แต่มารีย์ต้องการยกย่อง เทิดทูนพระเยซูคริสต์ว่าเป็นผู้ที่มีสำคัญที่สุดในชีวิตของนาง   นางแสดงการเทิดทูนสูงสุดนี้ด้วยการนำสิ่งที่เธออดออมสะสมสิ่งที่มีค่าที่สุดของเธอคือผอบน้ำมันหอมนารดาราคาแพงมาชโลมแด่พระเยซู   มาระโกบันทึกว่าเธอชโลมที่พระเศียรของพระเยซู   แต่ยอห์นบันทึกว่า  เธอชโลมน้ำมันหอมที่พระบาทของพระเยซูและเช็ดด้วยผมของเธอ   ยอห์นบันทึกไว้ว่า

“มารีย์นำน้ำมันหอมบริสุทธิ์ราคาแพงประมาณครึ่งลิตร (ในภาษากรีกว่า 1 ลิตรา)   มารินรดพระบาทของพระเยซูและใช้ผมของนางเช็ด   กลิ่นน้ำมันหอมตลบอบอวลทั่วทั้งบ้าน” (ข้อ 3 อมตธรรม)

แต่ในสายตาของนักการเงินการคลังอย่างยูดาสอิสคาริโอทมองว่าการกระทำเช่นนี้ของมารีย์เป็นการกระทำที่สิ้นเปลืองอย่างไร้ค่า   เป็นการกระทำที่ “ตำน้ำพริกละลายแม่น้ำ”  เพราะยอห์นได้บันทึกและให้รายละเอียดในตอนนี้  ด้วยคำท้วงติงของยูดาสว่า

“ทำไมไม่ขายน้ำมันหอมนี้และนำเงินไปแจกจ่ายแก่คนยากจน   น้ำมันหอมนี้มีมูลค่าเท่ากับค่าแรงงานหนึ่งปี (ในภาษากรีกว่า 300 เดนาริอัน)ทีเดียว” (ข้อ 5 อมตธรรม)

ถ้าเป็นปัจจุบัน   ยูดาสคงท้วงติงว่า  พระเยซูรู้ไหมว่า  น้ำมันหอมครึ่งลิตรที่ชโลมพระองค์เพียงไม่กี่นาทีมันมีค่าถึง 90,000-100,000 บาทเลยทีเดียว   ฟังดูยูดาสก็มีเหตุผลนะ   การกระทำของมารีย์ทำให้เสียของ  และพระเยซูทำไมไม่ห้าม!  มาระโกใช้คำว่า  “...เขาตำหนินางอย่างรุนแรง”  (มาระโก 14:4 อมตธรรม)

ยูดาสคาดหวังว่าพระเยซูจะเป็นผู้นำประชาชนปฏิวัติปลดแอกจากการปกครองของพวกโรมัน   การที่จะปลดแอกได้ต้องมีกองกำลัง   และกองกำลังจะมีได้ประชาชนต้องเข้ามาร่วม   การทำการอัศจรรย์และการรักษาโรคของพระเยซูก็เป็นหนทางหนึ่งที่ได้ประชาชนเข้ามาร่วมเป็นกองกำลังถ้าพระเยซูต้องการจะทำเช่นนั้น   และอีกหนทางหนึ่งคือการที่มีเงินและหว่านเงินให้กับคนยากคนจนซึ่งมีจำนวนมากในเวลานั้นก็จะได้กองกำลังมากมายทีเดียว   และถ้าขายน้ำมันหอมนี้แล้วเอาเงินมาหว่านซื้อคนยากคนจนสร้าง “ประชานิยม” พระองค์ก็จะมีกองกำลังช่วยปลดแอกจากโรมันได้

แต่ยอห์นได้บันทึกข้อมูลสำคัญของยูดาสว่า  ที่ยูดาสพูดเช่นนี้มิใช่เพราะ “ห่วงใยคนจน แต่เพราะเขาเป็นขโมย   ในฐานะผู้ถือกระเป๋าเงินเขาเคยยักยอกเงินที่ใส่ไว้ในนั้นไป” (ข้อ 6 อมตธรรม)   จึงสันนิษฐานได้ว่า  ที่ยูดาสเสียดายน้ำมันหอมเพราะเขาไม่ได้ประโยชน์จากการกระทำของมารีย์ต่างหาก   และไม่มีเงินไปหว่านซื้อเสียง “ประชานิยม” เพื่อสร้างฐานอำนาจของตนมากกว่า

ครอบครัวของซีโมนจัดงานเลี้ยงขอบพระคุณและเป็นเกียรติแด่พระเยซู   ครอบครัวของลาซารัสและมารธา มารีย์ชโลมพระเยซูด้วยน้ำมันหอมราคาแพงก็เพราะทั้งสองครอบครัวนี้สำนึกในพระคุณของพระเจ้า   และได้เทิดทูนพระองค์ให้เป็นผู้ยิ่งใหญ่ สูงสุดในชีวิตของเขา   และนี่คือ “การนมัสการพระเจ้า” จากชีวิตจิตวิญญาณและด้วยความจริงใจและสุดจิตสุดใจของเขา   การนมัสการเช่นนี้ไม่ “เสียของ” ไม่ “เสียเวลา”   ซึ่งแตกต่างและตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิงกับมุมมองของนักการเงินการคลัง  นักการเมือง   นักฉกฉวยและขู่กรรโชกผลประโยชน์จากพระราชกิจของพระเจ้าอย่างยูดาส 

พระเยซูตอบสนองการกล่าวตำหนิอย่างรุนแรงของยูดาสอิสคาริโอทว่า  “อย่ายุ่งกับนาง   ไปกวนใจนางทำไม  หญิงคนนี้ได้ทำสิ่งดีงามให้เรา  ท่านจะมีคนยากจนอยู่กับท่านเสมอ  ท่านสามารถช่วยพวกเขาได้ทุกเวลาตามที่ท่านต้องการ   แต่เราจะไม่ได้อยู่กับท่านเสมอไป” (มาระโก 14:6-7 อมตธรรม)   จากเหตุการณ์ครั้งนี้   ยูดาสอิสคาริโอทมั่นใจแล้วว่า  พระเยซูจะไม่ทำอย่างที่ตนต้องการทางการเมือง   ทั้งมาระโก และ ยอห์น ต่างบันทึกเหมือนกันว่า   ยูดาสกลายเป็น “นกสองหัว”  เขาไปเข้ากับฝ่ายตรงกันข้ามของพระเยซู   แล้วสัญญาจะช่วยศัตรูขจัดพระเยซู   และปุโรหิตก็สัญญาว่าจะให้เงินแก่ยูดาส (ดูมาระโก 14:10)   และยูดาสก็ทำตัวยอมเป็นทาสรับใช้ของฝ่ายที่ให้เงินและผลประโยชน์แก่ตน

ทั้งมาระโก และ ยอห์นได้บันทึกเหตุการณ์ตอนนี้เพื่อชี้และสะท้อนให้เห็นถึงความแตกต่างอย่างสิ้นเชิงของผู้ที่มีจิตใจที่ “นมัสการพระเจ้า”   คือผู้มีพระเจ้าเป็นเอกเป็นใหญ่เป็นผู้ที่สำคัญที่สุดในชีวิต   ที่นำสิ่งที่มีค่าสูงสุดในชีวิตของตนถวายอุทิศแด่พระเจ้า    กับผู้ที่มีจิตใจผูกติดกับทรัพย์สิน ผลประโยชน์  เงินทอง  และอำนาจแห่งตน  จะ “ฮุบ” เอาสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับพระเจ้ามาเป็นของตน   และพร้อมที่จะแปรพรรคทรยศต่อพระเจ้าเพื่อผลประโยชน์และความมั่งคั่ง และการมีอำนาจของตนเอง

สิ่งเหล่านี้ไม่น่าเกิดขึ้นกับเราที่เรียกตนเองว่าคริสตชน หรือ เป็นสาวกของพระคริสต์

แต่พึงระวังว่า  ยูดาสอิสคาริโอทก็เป็นสาวกแถวหน้าคนหนึ่งของพระเยซูคริสต์เช่นกัน

การมีตำแหน่งทางศาสนา  การเป็นผู้นำในคริสตจักร   มิใช่เครื่องค้ำประกันได้ว่าคนๆ นั้นจะสัตย์ซื่อสูงสุดในชีวิตต่อพระเจ้า  หรือ คนๆ นั้นจะยอมตนอุทิศรับใช้พระประสงค์ของพระองค์   เพราะหลายคนในกลุ่มนี้ที่ทรยศต่อพระเจ้าและทำทุกอย่างเพื่อรับใช้ตนเองก็มากมายครับ

การที่เราทุ่มเททุกสิ่งทั้งสิ้นที่เรามีในชีวิต และ กระทำทุกวิถีทางเพื่อให้พระนามของพระเจ้าได้รับการนมัสการ การสรรเสริญ  และการยกย่องเทิดทูน   นั่นมิใช่การสิ้นเปลืองเสียของ   แต่นั่นเป็นการที่เราสำนึกในพระคุณของพระเจ้า  และมีพระองค์ทรงเป็นเอกเป็นต้นและเป็นผู้ที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเราต่างหาก

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

...ใครจะเข้าใจเรา!

อ่านพระธรรม ฮีบรู 4:14-16

ในสภาพสังคมปัจจุบัน  สิ่งหนึ่งที่คนเรามักประสบพบคือ  ความรู้สึกโดดเดี่ยวท่ามกลางฝูงชน  ความรู้สึกว้าเหว่ท่ามกลางความโกลาหล   เพราะมนุษย์และสังคมปัจจุบันถูกครอบงำด้วยอิทธิพลของปัจเจกนิยม และ ประโยชน์ส่วนตน   และเมื่อแต่ละคนต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่ยากลำบากในชีวิต   จึงมักตั้งคำถามในใจลึกๆ ว่า    “แล้วใครจะเข้าใจเรา”

ในการทำงานผมมักพบกับเพื่อนฝูงน้องพี่ที่เป็นคริสตชนต่างก็ต้องพบกับสภาพชีวิตที่กล่าวข้างต้น   ยิ่งกว่านั้นยังได้ยินประโยคเดียวกันว่า “แล้วใครจะเข้าใจเรา” จากปากของเพื่อนฝูงคนสนิท  ผู้บริหารสถาบัน หน่วยงาน   ผู้ปกครองในคริสตจักร  ศิษยาภิบาล  และศาสนาจารย์   ผมได้ยินเสียงนี้บ่อยๆ เมื่อพูดคุยกับศิษาภิบาลมักจะได้ยินว่า “...แล้วสมาชิกคนไหนที่จะเข้าใจถึงหัวอกของศิษยาภิบาล?”

มิใช่ศิษยาภิบาลเท่านั้นครับ   ที่โหยหาคนที่จะเข้าใจตนเอง   ทุกคน ทุกอาชีพ และคนในทุกหน้าที่การงานปัจจุบันครับต่างต้องการให้ผู้คนเข้าใจตนเองบ้าง   เมื่อเวลาที่เขาตกอยู่ในสภาพชีวิตที่เลวร้ายด้วยความทุกข์ยากลำบาก

เสียงส่วนลึกของชีวิต ในจิตวิญญาณของเรา   โหยหาคนที่เข้าใจในสภาพชีวิตของเราที่กำลัง “ตกอับ” สภาพชีวิตที่ตีบตัน สูญเสีย ตกต่ำ   เพราะเราต้องการคนที่ยอมรับเรา(แม้ชีวิตตกในสภาพเช่นนั้น)ด้วยความเข้าอกเข้าใจ   ด้วยน้ำใจที่รักเมตตากรุณา(เราไม่ต้องการคนซ้ำเติมในวิกฤติชีวิตเช่นนี้)   ในสภาพชีวิตเช่นนี้เราต้องการคนที่ไว้วางใจได้  ที่จะแนะนำ ชี้นำ  และหนุนเสริมเพิ่มพลังชีวิต   ให้เรากล้าที่จะลุกขึ้นยืนต้านแรงปะทะของพายุที่กระหน่ำเข้ามาหาเรา   แล้วสามารถพาเราให้ฝ่าฟันหลุดรอดผ่านและออกจาก  “มรสุม” ชีวิตที่เรากำลังประสบอยู่ได้... 

ใช่ครับ หาคนเช่นนี้ในสังคมแบบทุกวันนี้ได้ยากเย็นแสนเข็ญเหลือเกินครับ!

วันนี้  ผมขอกระซิบบอกท่านว่า  คนๆ นั้นอยู่เคียงข้างในชีวิตจิตวิญญาณของเรามาตลอดเวลาครับ   อาจจะเป็นเพราะคนนี้ใกล้ชิดเรามานมนานจนเราลืมเขาไป   อาจจะเป็นเพราะเรามิได้มีเขาอยู่ในกลางใจของเรา  หรือเพราะเวลาที่ผ่านมาเรามัวแต่ที่จะสนใจ และ ให้คุณค่ากับคนอื่นและสิ่งอื่นมากกว่า   แต่เมื่อชีวิตเราต้องลำบากโดดเดี่ยวคนๆ นี้ยังเคียงข้างเราอย่างสัตย์ซื่อมั่นคงและเหนียวแน่น

พระเยซูคริสต์ไงครับ!  แม้เบื้องหลังจะเป็นพระเจ้า   แต่มาเกิดเป็นมนุษย์อย่างเต็มตัว   ชีวิตพระองค์ต้องประสบกับชีวิตที่แสนจะทุกข์ยาก  อยุติธรรม  ถูกกระหน่ำด้วยอิทธิพลการเมือง   ถูกหักหลังจากคนที่เขาเคยช่วยเหลือด้วยความรักเมตตา  

พระเยซูคริสต์เข้าใจถึงความรู้สึกของเราเมื่อชีวิตตกอับยากลำบาก   เพราะพระองค์ได้ผ่านพบประสบด้วยชีวิตของพระองค์เองในสภาพชีวิตเลวร้ายรูปแบบต่างๆ   พระองค์อาจจะไม่ได้ประสบเนื้อหาสถานการณ์เดียวกับเรา   แต่พระองค์มีประสบการณ์ชีวิตและความรู้สึกเหมือนกับเรา   ดังบางตัวอย่างที่ชีวิตพระองค์มีประสบการณ์และความรู้สึกเฉกเช่นเดียวกับเรา

ถูกเข้าใจผิด:  ผู้นำศาสนา คนเล่นการเมือง และประชาชนเข้าใจถึงการที่พระองค์อ้างว่าพระองค์เป็นพระ

           บุตรของพระเจ้าอย่างผิดเพี้ยนมาตลอด

ถูกปฏิเสธ:  ผู้คนที่พระองค์รักเมตตา และ ยอมตายเพื่อเขากลับมิได้ชื่นชอบในพระองค์

ถูกกดดัน:   ฝูงชนรุมล้อมพระองค์   ร้องขอให้พระองค์ช่วยเขา  และเรียกร้องต้องการความสนใจจาก    

           พระองค์

อ่อนเพลีย อ่อนกำลัง:   พระองค์ได้รับประสบการณ์ในรูปแบบต่างๆ ของความอ่อนแอในความเป็นมนุษย์

การโดดเดี่ยวถูกทอดทิ้ง:  ที่สวนเกทเสมนี  ในเวลาที่พระองค์ต้องการเพื่อนร่วมทุกข์มากที่สุด   เพื่อนที่

           สนิทชิดเชื้อที่สุดของพระองค์กลับหลับใหลไม่ได้สติ

ถูกทดลอง:  พระองค์ถูกมารซาตานทดลองอย่างรุนแรง

ถูกเกลียดชังและหยามเหยียบ:   ผู้นำศาสนาในเวลานั้นเกลียดชัง  พูดเหยียบหยามต่อพระองค์  ใส่ร้าย

           ป้ายสีเพื่อสร้างความเกลียดชังต่อพระองค์ในหมู่ประชาชน

ได้รับความอยุติธรรม:   ถึงแม้พระองค์จะดำเนินชีวิตที่ไม่ตกใต้อำนาจบาป   แต่พระองค์ต้องสิ้นชีวิต

           เฉกเช่นเดียวกันกับฆาตรกรบนกางเขน

ได้รับความเจ็บปวด:   พระองค์ต้องได้รับความเจ็บปวดทั้งกาย  ใจ  และจิตวิญญาณ   ทั้งการเยาะเย้ย 

           ถากถาง  ล้อเลียน  กล่าวร้าย  ถ่มน้ำลายรด  ถูกตรึงบนกางเขน   ให้ทรมานจนสิ้นใจ

“เพราะว่าเราไม่ได้มีมหาปุโรหิตที่ไม่สามารถจะเห็นใจในความอ่อนแอของเรา  

แต่(พระองค์)ทรงเคยถูกทดลองใจเหมือนเราทุกอย่าง  

ถึงกระนั้นพระองค์ก็ยังปราศจากบาป  

เพราะฉะนั้น  ให้เราเข้ามาถึงพระที่นั่งแห่งพระคุณด้วยใจกล้า  

เพื่อเราจะได้รับพระเมตตา   และจะพบพระคุณที่ช่วยเราในยามต้องการ”

(ฮีบรู 4:15-16  ฉบับมาตรฐาน)

ในวันนี้ไม่ว่าท่านจะต้องเผชิญกับสถานการณ์ชีวิตที่เลวร้ายในรูปแบบใดก็ตาม   โปรดระลึกเสมอว่า  พระเยซูคริสต์รู้และเข้าใจถึงความรู้สึกของท่าน   พระองค์เข้าอกเข้าใจในวิกฤติชีวิตของท่าน   พระองค์เข้าใจถึงความอ่อนแอและความเจ็บปวดที่ท่านกำลังรับอยู่ในขณะนี้   พระองค์อาจจะไม่ขจัดปัดเป่าสถานการณ์ชีวิตที่เลวร้ายของท่านออกไป   แต่พระองค์ทรงประทาน “พระคุณ” ที่จะหนุนเสริมเพิ่มพลังชีวิตของท่านที่จะต้านทานและฝ่าฟันการทดลองนั้น  และประทานความทรหดอดทนท่ามกลางความทุกข์ยากแสนสาหัส   และเสริมสร้างชีวิตท่านให้เติบโตขึ้นมีชีวิตจิตวิญญาณที่จะมีวุฒิภาวะเช่นพระองค์มากยิ่งๆ ขึ้นทุกวัน

เช่นเดียวกัน  ในวันนี้ให้เราอย่ามองข้ามผู้คนรอบข้างเราที่ต้องการ “คนที่จะเข้าใจเขา  ยอมรับเขา” ในภาวะชีวิตที่โดดเดี่ยว  ทุกข์ยาก  ถูกปฏิเสธ  ถูกตีตรา  ได้รับความอยุติธรรม  ถูกกล่าวร้ายป้ายสี  ถูกกดดันในชีวิต  ถูกทำให้เป็นคนที่สังคมเกลียดชัง  คนที่ตกอยู่ในการทดลอง   คนที่ยอมรับและสำนึกถึงความอ่อนแอในชีวิตที่ผ่านมาและต้องการคนเข้าอกเข้าใจ   ให้เราเคียงข้างกับคนเหล่านั้น  ด้วยการแบ่งปันเวลา  แบ่งปันชีวิต   แบ่งปันความรักเมตตาแบบไร้เงื่อนไขกับคนเหล่านี้ที่พระคริสต์ทรงเข้าอกเข้าใจเขา

วันนี้  พระคริสต์ทรงเรียกเราให้เดินเคียงข้างคนเหล่านี้  

เข้าอกเข้าใจคนเหล่านี้  และยอมรับเขาอย่างที่เขาเป็น

อย่างที่พระองค์ทรงเคียงข้างชีวิตของผู้คนเหล่านี้   ด้วยความเข้าอกเข้าใจและยอมรับเขา

ให้เราพบกับพระคริสต์ด้วยการมีชีวิตที่เคียงข้างผู้คนเหล่านี้เถิด!

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

เราอยู่ต่อหน้าพระเจ้า...แต่พระองค์อยู่เคียงข้างเรา

วันนี้ผมมีโอกาสพบปะและพูดคุยกันกับ ผู้ปกครอง และ มัคนายก กลุ่มเล็กๆ เพียง 3 ท่าน   เมื่อพบและพูดคุยกัน   ผมถามขึ้นว่า  “เวลาใดบ้างที่เราอยู่ต่อหน้าพระเจ้า?”  สมาชิกกลุ่มคงสงสัยและถามในใจว่า วันนี้มาไม้ไหนกันแน่!  แต่ทุกคนก็ช่วยกันตอบ  “เวลาที่เราอธิษฐาน,   เวลาที่เราเข้านมัสการพระเจ้า,   เวลาที่เราเฝ้าเดี่ยวศึกษาพระวจนะของพระเจ้า...”

ผมตั้งข้อสังเกตว่า  “เวลาที่เราอยู่ต่อหน้าพระเจ้าส่วนมากเป็นอะไรที่เป็น “พิธีรีตอง”  เป็นเวลาที่แยกเฉพาะ   แล้วเวลาที่เราทำงาน  เวลาที่เราพูดคุยกับเพื่อนฝูงอย่างวันนี้   เวลาที่เราอยู่บ้าน   เวลาที่เราทำธุระส่วนตัว  เวลาที่เราพูดเรานำทั้งในที่ทำงาน  ในคริสตจักรและที่อื่นๆ   เวลาที่เราเข้าอินเตอร์เน็ท  เวลาที่เราดูหนังฟังเพลง  เวลาที่เราเล่นกีฬาล่ะ   เราอยู่ต่อหน้าพระเจ้าหรือไม่?”

สองท่านหัวเราะ  ผู้ปกครองท่านหนึ่งพูดขึ้นว่า  “ถ้าว่ากันอย่างอาจารย์  เวลาไหนๆ ก็อยู่ต่อหน้าพระเจ้าทั้งนั้นแหละ!”   พวกเราต่างเห็นพ้องกันว่า   จริงๆ แล้วในทุกเวลาของชีวิตเรามีชีวิตอยู่ต่อหน้าพระเจ้า   และก็มิใช่การอยู่ต่อหน้าแบบพระเจ้าอยู่ในสวรรค์ที่สูงมองลงมาที่การดำเนินชีวิตของเราเท่านั้น   แต่เรามีชีวิตที่อยู่ต่อหน้าพระเจ้าแบบใกล้ชิดที่เรียกว่า พระเจ้าทรงอยู่เคียงข้างเราในชีวิตประจำวันเลยทีเดียว   ยิ่งกว่านั้นพระเจ้ายังอยู่เคียงข้างเราในทุกสถานการณ์ชีวิตอีกด้วย

จากนั้นผมชวนคุยต่อไปว่า   “ถ้าทุกขณะในการดำเนินชีวิตประจำวันเป็นการอยู่ต่อหน้าพระเจ้าแล้ว  การอยู่ต่อหน้าพระเจ้าในแต่ละเหตุการณ์ สถานการณ์ เราจะต้องมีการเตรียมตัวหรือไม่อย่างไร?”

มัคนายกท่านหนึ่งแสดงความคิดเห็นว่า  “ผมว่าจำเป็นมากนะครับที่เราจะต้องมีการเตรียมตัวให้พร้อมที่จะอยู่ต่อหน้าพระเจ้า  เช่น  ในการที่จะอธิษฐานเราก็ควรมีการเตรียมตัว   โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการที่เราจะเป็นผู้นำการอธิษฐานในที่สาธารณะ   ผมไม่ชอบเลยที่ถูกเชิญให้อธิษฐานอย่างกะทันหัน   เพราะผมจะต้องว่าไปตามความเคยชิน  ว่าไปตามที่จะคิดได้ในเวลานั้น...  บอกตรงๆ ผมไม่ชอบเลย”

ผู้ปกครองท่านหนึ่งถามขึ้นมาว่า   “แต่ถ้าเราบอกว่าทุกเหตุการณ์ในชีวิตเราอยู่ต่อหน้าพระเจ้า   แล้วเราจะเตรียมตัวอย่างไร  แล้วยิ่งอย่างที่พูดว่า เราอยู่ต่อหน้าพระเจ้า แล้วบอกว่าพระเจ้าอยู่เคียงข้างเราด้วยแล้ว  เราจะเตรียมตัวอย่างไร?”   คำถามของผู้ปกครองทำให้เราต่างต้องคิดหนัก

มัคนายกท่านเดิมแสดงความคิดเห็นว่า  “แท้จริงแล้ว  ในทุกเหตุการณ์ชีวิตเราควรจะมีการเตรียมตัวอย่างดี  เพราะเราใช้ชีวิตอยู่ต่อหน้าพระเจ้า   แต่เท่าที่ผ่านมาเราไม่ค่อยคำนึงถึงเรื่องนี้ หรือ ให้ความสำคัญในเรื่องนี้   เราไม่ได้เตรียมตัวของเราที่อยู่ต่อหน้าพระเจ้า   หรืออาจจะเพราะเราไม่ได้คิด หรือ ลืมไปว่าในเหตุการณ์นั้นๆ เราอยู่ต่อหน้าพระเจ้า   เราจึงปล่อยให้การคิด การตัดสินใจ และการกระทำของเราเป็นไปตามกระแสเหตุการณ์  เป็นไปตามความคิดประสบการณ์ที่เราเคยชิน  และบ่อยครั้งก็ปล่อยไปตาม “ยถากรรม”

ผู้ปกครองท่านที่ตั้งคำถามนี้ถามสวนขึ้นมาว่า  “แล้วเราจะเตรียมตัวอย่างไร เตรียมแบบไหนในเหตุการณ์นั้น  ถ้าเป็นการเตรียมตัวก่อนการอธิษฐาน  เราอาจจะหาเวลาที่จะสงบใจ  เราอาจจะเตรียมตัวด้วยการอ่านพระคัมภีร์  หรือการร้องเพลง หรือ ฮัมเพลงนมัสการ หรือฟังเพลงนมัสการ  แต่ถ้าเป็นการที่เราจะต้องพบปะกับผู้คน  เจ้านาย  ลูกน้อง  เพื่อนร่วมงาน  เวลาที่เราจะต้องตัดสินใจ  ที่เราเชื่อว่าเป็นการกระทำต่อหน้าพระเจ้า  ในเหตุการณ์เช่นนี้เราจะเตรียมตัวอย่างไร?”

ผู้ปกครองอีกท่านหนึ่งซึ่งเป็นสตรี  ท่านขอแสดงความคิดเห็นด้วยคน  น้ำเสียงที่นุ่มนวลได้บอกกับคนในกลุ่มว่า “ดิฉันเห็นว่า เป็นความคิดเห็นที่ถูกต้องที่เราจะต้องมีการเตรียมตัวในการอยู่ต่อหน้าพระเจ้าในแต่ละเหตุการณ์   เพียงแต่เราไม่ค่อยคิดถึงเลยไม่ค่อยได้ทำ แล้วเราจึงไม่เคยชินต่างหาก   แต่ถ้าเราเอาใจใส่เรื่องนี้มากขึ้น  เราจะมีประสบการณ์  และเห็นความสำคัญ  เราจะทำบ่อยจนเป็นประจำ   จากประสบการณ์ส่วนตัว  เมื่อดิฉันต้องไปนำประชุมคณะครูในโรงเรียน   นอกจากที่ดิฉันจะเตรียมตัวอย่างดีในด้านเนื้อหาของประเด็นต่างๆ ที่จะนำในการประชุมครั้งนี้แล้ว   ดิฉันใคร่ครวญถึงความรู้สึก ถึงคุณค่าในชีวิตคุณครูแต่ละท่าน   ดิฉันจะถามตัวเองว่า ถ้าในการประชุมครั้งนี้พระเยซูจะยืนขึ้นพูดกับคณะครู   พระองค์จะพูดกับเขาถึงเรื่องอะไร ด้วยท่าทีแบบไหน   พระเจ้าต้องการให้อะไรเกิดขึ้นในการประชุมครูครั้งนี้   และดิฉันมักจะถามเป็นคำถามสุดท้ายว่า  ในการประชุมครั้งนี้พระเจ้ามีพระประสงค์อะไรในตัวดิฉันที่เป็นคนหนึ่งในที่ประชุมนี้... สำหรับประสบการณ์ส่วนตัว  ดิฉันเตรียมตัวก่อนอยู่ต่อหน้าพระเจ้าในการประชุมครูเช่นนี้ค่ะ”

เราต่างฟังด้วยความสนใจและผงกหัวเห็นด้วย   และนี่คือการเตรียมตัวที่จะอยู่ต่อหน้าพระเจ้าในเหตุการณ์ต่างๆ ในชีวิตประจำวันของเรา   การเตรียมนี้เป็นการเตรียมในชีวิต ความคิด จิตใจ และจิตวิญญาณของเรา   การเตรียมชีวิตภายในเช่นนี้ก็เป็นตัวควบคุมสิ่งที่เราจะพูดจะทำในเหตุการณ์เฉพาะที่เราจะเข้าร่วมอยู่ด้วย   ซึ่งเป็นการอยู่ต่อหน้าพระเจ้า

กลุ่มของเราได้มีโอกาสอ่านและศึกษาจากพระปัญญาในพระคัมภีร์  พระธรรมปัญญาจารย์ 5:1-7 ที่ว่า...

      จงระมัดระวังแต่ละย่างก้าว  เมื่อท่านไปยังพระนิเวศ(การอยู่ต่อหน้า)ของพระเจ้า

      เข้าไปฟังใกล้ๆ ก็ดีกว่าถวายเครื่องบูชาแบบคนโง่  ซึ่งไม่รู้ว่าตัวเองทำผิด

      อย่าปากไว  อย่าใจร้อนผลีผลาม  พลั้งปากพล่อยๆ ต่อหน้าพระเจ้า

      พระเจ้าประทับในฟ้าสวรรค์  ส่วนท่านอยู่บนโลก  ฉะนั้นจงพูดแต่น้อยคำ

      ห่วงกังวลมากก็ฝันมาก  ยิ่งพูดมากก็ยิ่งพูดโง่ๆ

      เมื่อถวายปฏิญาณต่อพระเจ้าแล้ว  จงรีบทำให้ครบถ้วน

      พระเจ้าไม่พอพระทัยคนโง่  จงทำตามที่ปฏิญาณไว้

      ไม่ปฏิญาณยังดีกว่าปฏิญาณแล้วไม่ทำให้ครบถ้วน

      อย่าให้ปากพาตัวหลงทำบาป

      และอย่าแก้ตัวกับผู้สื่อสารของพระเจ้าว่า “ข้าพเจ้าเผลอปฏิญาณไป”

      จะให้พระเจ้าทรงพระพิโรธวาจาของท่านและทำลายกิจการจากน้ำมือของท่านทำไมเล่า?

      ฝันมากและพูดมากก็อนิจจัง  ดังนั้นจงยำเกรงพระเจ้าเถิด  (อมตธรรม,  ข้อความในวงเล็บเป็นของผู้เขียน)

เราได้เรียนรู้ว่า การเตรียมตัวอยู่ต่อหน้าพระเจ้าคือการใคร่ครวญเพื่อที่เราจะ “ระมัดระวัง” ในการคิด ท่าทีชีวิตที่เราแสดงออก  การพูด และการกระทำของเราแต่ละอย่าง  พื้นฐานของการเตรียมตัวอยู่ต่อหน้าพระเจ้าคือ การที่เราจะต้องมีความยำเกรงพระเจ้า   มิใช่พูดจาเพ้อเจ้อ ท่าทีโอหัง เชื่อมั่นในตนเอง  จนกระทำหมิ่นหยามผู้อื่น   การกระทำเช่นนี้มิได้ยำเกรงพระเจ้า และ มิได้ถวายเกียรติแด่พระองค์

ทำให้ระลึกถึงคำตรัสของพระเยซูคริสต์ที่ว่า...

“สิ่งที่ออกมาจากปากนั้นออกมาจากใจ   และสิ่งเหล่านี้ทำให้มนุษย์เป็นมลทิน

เพราะความคิดชั่ว การเข่นฆ่า การล่วงประเวณี การผิดศีลธรรมทางเพศ การลักขโมย การเป็นพยานเท็จ การนินทาว่าร้าย  ล้วนออกมาจากจิตใจ

สิ่งเหล่านี้ทำให้มนุษย์เป็นมลทิน...”   (มัทธิว 15:18-20 อมตธรรม)

ดังนั้น  การเตรียมตัวอยู่ต่อหน้าพระเจ้าในแต่ละเหตุการณ์   คือการเตรียมตัวด้วยการสำรวจ “ความคิดจิตใจของเรา”  เพราะสิ่งที่เราพูดออกมาย่อมแสดงถึงสภาพชีวิตจิตใจตัวจริงของเรา

การเตรียมที่สำคัญอีกประการหนึ่งคือ  การฟังพระเจ้า การเตรียมที่จะอยู่ต่อหน้าพระเจ้าในเหตุการณ์ต่างๆ ในชีวิตของเรา  คือการฟังให้ได้ยินถึงพระประสงค์ของพระเจ้าในเหตุการณ์นั้นๆ   สิ่งที่เราจะพูด จะอธิษฐาน ท่าทีที่จะแสดงออก  และการตัดสินใจตลอดจนการกระทำของเราในเหตุการณ์นั้นได้สำแดงถึงสัจจะความจริงของพระเจ้าหรือไม่?   ทำไมเราถึงพูด ถึงอธิษฐาน  แสดงท่าที และการกระทำเช่นนั้น?   เราฟังมากกว่าพูดหรือพูดมากกว่าฟัง?  สิ่งที่เราพูดเป็นการพูดเร็วอย่างมิได้คิดใคร่ครวญหรือไม่?  เป็นการพูดในสิ่งที่เป็นพระประสงค์ของพระเจ้า หรือพูดในสิ่งที่เราต้องการพูด?

ฟังเถิดท่านที่พูดว่า “ไม่วันนี้ก็พรุ่งนี้เราจะไปเมืองนั้นเมืองนี้  จะไปอยู่ที่นั่นหนึ่งปี  ทำมาค้าขายได้กำไร”  ท่านไม่รู้เลยว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น  ชีวิตของท่านเป็นอย่างไร  ท่านเป็นเหมือนหมอกซึ่งปรากฏอย่างเพียงชั่วครู่แล้วก็เลือนหายไป   แทนที่จะกล่าวเช่นนั้นท่านควรพูดว่า “ถ้าเป็นพระประสงค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าเราจะมีชีวิตอยู่ทำสิ่งนั้นทำสิ่งนี้ (ยากอบ 4:13-15 อมตธรรม)

ในการเตรียมตัวการอยู่ต่อหน้าพระเจ้าในเหตุการณ์ต่างๆ   เรามักเตรียมตัวด้วยการอธิษฐานต่อพระเจ้า ในคำอธิษฐานเตรียมตัวนั้น เรากำลังบอกพระเจ้าให้ทำในสิ่งที่เราอยากให้พระเจ้าทำอยากให้เกิดหรือไม่?   บ่อยครั้งนักที่เราอธิษฐานเตรียมตัวสำหรับแต่ละเหตุการณ์   เราขอ(บางคนสั่ง)ให้พระเจ้าทำตามสิ่งที่เราเห็นดี   แทนที่จะเป็นเวลาของการแสวงหาพระประสงค์ของพระเจ้า   ทั้งนี้เพราะ เรามักเตรียมตัวที่จะกำกับและควบคุมในเหตุการณ์นั้นๆ  จนลืมตัวไปควบคุมสิ่งที่พระเจ้าจะกระทำด้วยหรือไม่?

                                                                                              

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499