พระเจ้าทรงหล่อหลอมภาวะผู้นำในชีวิตท่านอย่างไร?

¹⁴เมื่อ​โลท​จาก​อับ​ราม​ไป​แล้ว พระ​ยาห์​เวห์​ตรัส​แก่​อับ​ราม​ว่า “จง​เงย​หน้า​ดู​สถาน​ที่​ตั้ง​แต่​เจ้า​อยู่​นี้​ไป​ทาง​ทิศ​เหนือ ทิศ​ใต้ ทิศ​ตะวัน​ออก และ​ทิศ​ตะวัน​ตก ¹⁵เพราะ​ดิน​แดน​ทั้ง​หมด​ที่​เจ้า​แล​เห็น​นี้ เรา​จะ​ยก​ให้​เจ้า​และ​เชื้อ​สาย​ของ​เจ้า​ตลอด​นิรันดร์ (ปฐมกาล 13:14-15 มตฐ.)

พระเจ้าทรงหล่อหลอม เสริมสร้างภาวะผู้นำในตัวของเราแต่ละคนด้วยหลากหลายแนวทาง   บางครั้งพระองค์ทรงเสริมสร้างภาวะผู้นำในชีวิตของเราผ่านพระวจนะและการทรงกระทำงานของพระวิญญาณบริสุทธิ์   บางครั้งทรงเสริมสร้างเราผ่านงานที่ท้าทาย หรือ ผ่านการที่เราร่วมด้วยช่วยกันในการทำงานสิ่งหนึ่งสิ่งใด   บางครั้งทรงหล่อหลอมเราผ่านการทนทุกข์ยากลำบาก  และบางครั้งผ่านความสุขและพระพร  

พระเจ้าทรงหล่อหลอมความคิดของเรา  เสริมแต่งจิตใจของเรา  และหนุนเสริมพฤติกรรมแสดงออกในแต่ละวันของเราให้มีภาวะผู้นำที่เข้มแข็งชัดเจนขึ้นตามพระประสงค์ของพระองค์ในชีวิตแต่ละวันของเรา   ทั้งนี้เพื่อให้เราได้ใช้ภาวะผู้นำของเราในการดำเนินชีวิตแต่ละวันเป็นพระพรแก่คนรอบข้าง  และเป็นที่ถวายพระเกียรติแด่พระองค์

เราได้เรียนรู้ก่อนหน้านี้จากปฐมกาลบทที่ 12 และ 13 แล้วว่า    พระเจ้าทรงปรับเปลี่ยน หล่อหลอม  และเสริมสร้างภาวะผู้นำของอับรามใหม่   จากผู้นำที่เห็นแก่ตัว  คิดแต่ผลประโยชน์และความอยู่รอดปลอดภัยของตนเองเท่านั้น   โดยไม่ห่วงหาอาทรว่าคนอื่นจะได้รับผลกระทบเช่นไร  แม้คนใกล้ชิดที่สุดอย่างซาราย   แต่พระเจ้าทรงสร้างภาวะผู้นำในตัวอับรามขึ้นใหม่   ให้เป็นผู้นำที่เปี่ยมด้วยจิตใจเมตตา และ เชื่อศรัทธาไว้วางใจในพระเจ้า   พระคัมภีร์ไม่ได้บันทึกในรายละเอียดว่าพระองค์ทรงหล่อหลอมเปลี่ยนแปลงภาวะผู้นำของอับรามอย่างไร   แต่เราเห็นว่า   ในช่วงวิกฤติที่ซารายต้องได้รับผลกระทบจากภาวะผู้นำที่เห็นแก่ตัวของตน   เขาได้เห็นถึงพระคุณของพระเจ้าที่ทรงกอบกู้ให้ซารายรอดพ้นจากภัยเนื่องจากความเห็นแก่ตัวของเขา   ด้วยพระคุณที่เขาได้สัมผัสในความรักเมตตานี่เอง   อับรามเรียนรู้ที่จะไว้วางใจพระเจ้ามากยิ่งขึ้น

เพราะความสำนึกในพระคุณเมตตาของพระเจ้าที่ทรงมีต่อเขาและซารายนี่เอง   เสริมสร้างความไว้วางใจในพระเจ้าของอับรามที่มั่นคงและหนักแน่นยิ่งขึ้น   ยิ่งกว่านั้น เขาได้เริ่มเรียนรู้รูปแบบภาวะผู้นำจากแบบอย่างของพระเจ้าที่ทรงเมตตาด้วยจิตใจที่กว้างขวาง   สิ่งนี้ได้แสดงผลออกมาเป็นรูปธรรมในชีวิตประจำวันของอับราม   เมื่อเขาจะต้องตัดสินใจแก้ไขความขัดแย้งรุนแรงระหว่างคนเลี้ยงสัตว์ของตนกับคนเลี้ยงสัตว์ของโลทหลานชาย

ด้วยการมีภาวะผู้นำที่ไว้วางใจในพระเจ้า   ทำให้อับรามสามารถแก้ความขัดแย้งบนฐานความรักเมตตาจากแบบอย่างของพระเจ้าที่ตนได้เรียนรู้   อับราฮามสามารถทำการแก้ไขความขัดแย้งด้วยความเมตตาและจิตใจกว้างขวาง   ให้โลทเลือกผืนแผ่นดิน  ทุ่งหญ้า  และสายน้ำตามที่ตนต้องการ   และโลทก็เลือกเอาภูมิประเทศในส่วนที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดในเวลานั้น   และด้วยความไว้วางใจในพระเจ้า อับรามก็รับเอาส่วนผืนที่ดินที่เหลือสำหรับตน

หลังเหตุการณ์ครั้งนี้   พระเจ้าทรงหล่อหลอมเสริมสร้างภาวะผู้นำของอับรามให้มั่นคงเข้มแข็งยิ่งขึ้น   พระเจ้าทรงยืนหยัดย้ำเตือนความมั่นใจของอับรามว่า   การแสดงออกถึงภาวะผู้นำของอับรามต่อโลทนั้นเป็นสิ่งที่ถูกต้อง  และที่สำคัญคือทรงสำแดงให้เห็นชัดว่า การกระทำเช่นนี้สอดคล้องตามพระประสงค์ของพระเจ้า   พระเจ้าทรงย้ำเตือนเรื่องนี้ด้วยการทรงอวยพระพรเพิ่มพูนมากขึ้นกว่าพระพรที่ทรงให้ในปฐมกาลบทที่ 12 ว่า “จง​เงย​หน้า​ดู​สถาน​ที่​ตั้ง​แต่​เจ้า​อยู่​นี้​ไป​ทาง​ทิศ​เหนือ ทิศ​ใต้ ทิศ​ตะวัน​ออก และ​ทิศ​ตะวัน​ตก ¹⁵ เพราะ​ดิน​แดน​ทั้ง​หมด​ที่​เจ้า​แล​เห็น​นี้ เรา​จะ​ยก​ให้​เจ้า​และ​เชื้อ​สาย​ของ​เจ้า​ตลอด​นิรันดร์” (13:14-15)

ภาวะผู้นำที่มีใจเมตตากว้างขวางและเสียสละ  ก็คือภาวะผู้นำที่เป็นผู้รับใช้อย่างพระคริสต์   แต่ใครก็ตามที่จะมีภาวะผู้นำเช่นนี้ได้   รากฐานสำคัญที่จะต้องมีและหยั่งรากลงลึกในชีวิตของคนนั้นก่อนคือ   การไว้วางใจในพระเจ้าด้วยสุดจิตสุดใจและสิ้นสุดชีวิตของตน   เพราะการที่เราจะมีความไว้วางใจในพระเจ้าเช่นนี้ได้นั้น   เราจะต้องสัมผัสกับพระคุณความรักเมตตาของพระคริสต์ที่ไร้เงื่อนไขขอบเขตที่มีในชีวิตของเราก่อน   เราถึงจะสามารถสำนึกในพระคุณซ้อนพระคุณของพระองค์   ด้วยความสำนึกในพระคุณซ้อนพระคุณของพระองค์เช่นนี้ต่างหากที่เสริมสร้างเราให้มีภาวะผู้นำที่ถ่อมตนยอมรับใช้คนอื่น   ยอมรักเมตตาและเสียสละเพื่อคนอื่น   

จากเรื่องที่พระเจ้าทรงเปลี่ยนแปลง และ เสริมสร้างภาวะผู้นำของอับรามขึ้นใหม่นี้   เราได้เรียนรู้อะไรบ้างว่า พระเจ้าทรงปรับ เปลี่ยน เติม แต่ง และสร้างภาวะผู้นำของเราขึ้นใหม่อย่างไร?   พระเจ้าทรงสำแดงถึงความรักเมตตาต่อชีวิตของเรา   ทั้ง ๆ ที่เราไม่สมควรที่จะได้รับความรักเมตตานั้น   อย่างเช่นที่พระองค์ทรงเมตตาต่ออับรามที่เป็นคนเห็นแก่ตัวสิ้นดี   แต่ด้วยการสำแดงความรักเมตตาที่เป็น “พระคุณ” ของพระเจ้าต่อชีวิตของอับรามนี้เอง   ที่สร้างผลกระทบต่อชีวิตของอับราม   ทำให้อับรามเกิดความสำนึกในพระคุณซ้อนพระคุณของพระเจ้า   นอกจากทรงช่วยกอบกู้ซารายภรรยาของตนแล้ว   เขายังได้รับทรัพย์สมบัติมากมายจากฟาโรห์   ซึ่งเป็นพระคุณของพระเจ้าที่อับรามไม่สมควรจะได้รับเลย   ด้วยเหตุนี้จึงเสริมสร้างให้อับรามไว้วางใจในพระเจ้าอย่างสุดชีวิตของเขา   ในที่นี้ขอเน้นว่า  ความไว้วางใจที่คนเรามีต่อพระเจ้าจึงเป็นของประทานจากพระองค์   เพราะพระเจ้าทรงมีพระคุณในชีวิตของเรา   จึงทำให้เรากล้าที่จะไว้วางใจในพระองค์    ดังนั้น การไว้วางใจในพระเจ้าจึงมิใช่เป็นความดีของเราเอง  ไม่ใช่เพราะเรายอมสละไว้วางใจพระเจ้าเลย  

ด้วยความรักเมตตาของพระเจ้าที่เป็นพระคุณของพระองค์ที่มีต่อชีวิตของเราแต่ละคน   เราจึงไว้วางใจพระเจ้า   และเพราะเราไว้วางใจในพระเจ้า   เราจึงกล้าที่จะรักเมตตาเพื่อนมนุษย์คนอื่น ๆ ด้วยใจกว้างขวาง   เพราะเราสำนึกในพระคุณซ้อนพระคุณของพระเจ้า

ถามจริง ๆ เถอะ   พระเจ้าทรงมีพระคุณเมตตาต่อชีวิตของท่านถึงขนาดที่ท่านสำนึกใน “พระคุณซ้อนพระคุณของพระองค์” หรือไม่?   และเพราะพระคุณซ้อนพระคุณดังกล่าวในชีวิตของท่านทำให้ท่านไว้วางใจพระเจ้าอย่างไม่มีเงื่อนไขหรือไม่?   คำตอบคงต้องไปดูว่า  วันนี้ท่านจะมีภาวะผู้นำที่รักเมตตาและเสียสละ  ด้วยใจกว้างขวางแก่คนรอบข้างที่ท่านพบและเกี่ยวข้องสัมพันธ์ด้วยหรือไม่?

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

เมื่อผู้นำต้องประสบความสิ้นหวัง

²⁷เวลา​เช้า​มืด​อับ​รา​ฮัม​ออก​ไป​ยัง​ที่​ที่​ท่าน​ยืน​เฉพาะ​พระ​พักตร์​พระ​ยาห์​เวห์  ²⁸ท่าน​มอง​ลง​ไป​ทาง​เมือง​โสโดม​และ​เมือง​โก​โม​ราห์ และ​ที่​ดิน​แดน​ทั้ง​หมด​ใน​ที่​ลุ่ม ก็​เห็น​แผ่น​ดิน​ลุก​เป็น​ควัน​พลุ่ง​ขึ้น​เหมือน​ควัน​เตา​เผา (ปฐมกาล 19:27-28 มตฐ.)

ในฐานะคริสตชน  ถ้ามีฐานะตำแหน่งในการเป็นผู้นำไม่ว่าจะเป็นในคริสตจักร  ในโรงเรียน  ในโรงพยาบาล ในหน่วยงาน หรือ แม้แต่ในหน้าที่การงานทางธุรกิจหรือองค์กร   ผมเชื่อว่าทุกคนคงคาดหวังว่าตนต้องการเห็นผลที่เกิดขึ้นจากการที่ตนได้ลงทุนลงแรงในการนำงานนั้น ๆ ที่ตนรับผิดชอบ   ท่านคงต้องการเห็นความก้าวหน้าเกิดผลและพอใจในความสำเร็จ   แม้เราจะรู้อยู่กะใจว่า ความสำเร็จก้าวหน้าดังกล่าวจะมิใช่มาจากการทำงานหนักของเราเท่านั้น  แต่เพราะพระคุณของพระเจ้าในชีวิตและการงานของเราด้วย

แล้วท่านจะรู้สึกอย่างบ้าง  ถ้าท่านได้ลงทุนลงแรงในฐานะผู้นำในงานที่ทำแต่ไม่เกิดผลเลยตามที่คาดหวัง   ทั้ง ๆ ที่ท่านได้ลงทุนลงแรงทั้งสติปัญญา ความเฉลียวฉลาด  ทุ่มทั้งกำลังกายกำลังใจที่พยายามขับเคลื่อนงานด้วยวิถีแนวทางต่าง ๆ แต่ไม่เกิดผลตามที่ท่านคาดหวัง

อับราฮามได้เรียนรู้ทั้งความชื่นชมยินดีและความทุกข์เศร้าใจในการเป็นผู้นำ   ที่ผ่านมาเราได้เห็นถึงความพยายามของอับราฮามที่ต่อรองแสวงหาทางที่จะช่วยเมืองโสโดมให้รอดพ้นจากการถูกทำลาย    และเมื่อพระเจ้าสัญญากับอับราฮามว่า ถ้ามีคนชอบธรรมในเมืองโสโดม 10 คนพระองค์จะไม่ทำลายเมืองโสโดม   คำสัญญานั้นทำให้อับราฮามดีใจเป็นเหมือนการพยายามของตนได้ผล   นอกจากที่เมืองโสโดมจะไม่ถูกทำลายแล้ว   หลานและครอบครัวของเขาก็จะได้ปลอดภัยจากการถูกทำลายของเมืองโสโดมด้วย

แต่พอรุ่งเช้าวันใหม่  เมื่ออับราฮามตื่นขึ้น   แล้วไปยังสถานที่ที่เขาได้สนทนาต่อรองกับพระเจ้าและได้รับคำสัญญาที่พระเจ้าทรงเมตตาแก่เมืองโสโดมและโกโมราห์   ถ้าพระเจ้าพบ 10 คนที่ชอบธรรมในเมืองโสโดม  เมืองนี้จะไม่ถูกทำลาย   “แต่เมื่อท่านมองลงไปทางเมืองโสโดมและเมืองโกโมราห์ และที่ดินแดนทั้งหมดในที่ลุ่ม ก็เห็นแผ่นดินลุกเป็นควันพลุ่งขึ้นเหมือนควันเตาเผา...บนที่พื้นราบ” (19:28 มตฐ.)   ในวินาทีนั้นเอง อับราฮามตระหนักรู้ทันทีว่า พระเจ้าทรงทำลายเมืองนั้น   สิ่งที่เขาพยายามต่อรองขอกับพระเจ้าล้มเหลว ไม่เกิดผล (ในเวลานั้นอับราฮามยังไม่รู้ว่า พระเจ้าได้ทรงช่วยนำโลทและครอบครัวให้ออกจากเมืองโสโดม ก่อนที่เมืองนั้นจะถูกทำลาย)

ในพระธรรมปฐมกาลตอนนี้ไม่ได้กล่าวถึงความรู้สึกของอับราฮามที่เห็นการถูกทำลายของเมืองนั้น   แต่เราคงพอที่จะรู้ได้ว่าอับราฮามรู้สึกอย่างไรบ้าง   เขาคงห่วงกังวลอย่างหนักถึงโลทและครอบครัวของเขา  กลัวว่าคนในครอบครัวโลทจะเสียชีวิต   สิ้นหวังในความกล้าหาญและพยายามต่อรองกับพระเจ้าแล้วไม่เกิดผลตามคาดหวัง   เศร้าเสียใจที่เมืองนั้นถูกทำลาย  และคนที่อยู่ในเมืองนั้นซึ่งเป็นเพื่อนบ้านของอับราฮาม   จะเป็นไปได้ไหมที่อับราฮามอาจจะโกรธพระเจ้าที่ตัดสินอย่างรุนแรงไปหน่อยในส่วนลึกจิตใจของเขา   เพราะในความคิดของอับราฮามน่าจะมีคนชอบธรรมสัก 10 คนในเมืองนั้น

ในพระธรรมปฐมกาลตอนนี้ไม่ได้บอกเราถึงว่าอับราฮามทำอย่างไรหรือพูดอะไรออกมาเมื่อเห็นควันไฟพวยพุ่งออกจากเมืองที่ตั้งบนพื้นราบลุ่มนั้น   อับราฮามอาจจะอธิษฐาน   เพราะจากพระคัมภีร์ในตอนอื่น ๆ  และประสบการณ์ของผมเมื่อต้องประสบพบกับความสิ้นหวัง  รวมไปถึงเกิดความรู้สึกผิดหวังกับพระเจ้า   ในเวลาเช่นนั้นไม่รู้จะทำอะไรได้นอกเสียจากหลับตาและก้มหัวลง  แล้วเปิดใจต่อพระเจ้าในความเงียบ หรือ ในคำอธิษฐาน

ในเวลาผิดหวังหรือสิ้นหวังเช่นนี้  เราต้องระวังที่จะไม่ให้ความสิ้นหวังครอบงำและมีอิทธิพลเหนือความรู้สึก ความคิด และการตัดสินใจของเรา   แต่ให้เราสงบ รู้และไว้วางใจในการทำพระราชกิจของพระเจ้า   ท่ามกลางทุกวิกฤติสิ้นหวัง   เราต้องไว้วางใจว่า   พระเจ้าทรงมีแผนการ และ กำลังทรงกระทำสิ่งที่ดีที่สุดตามพระประสงค์ของพระองค์ในเหตุการณ์ที่เลวร้ายเสื่อมถอยลงนั้น  ในเวลาที่เราไม่รู้จะทำอย่างไรพระเจ้ากำลังเสริมสร้างเราขึ้นตามพระประสงค์ของพระองค์

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

ผู้นำที่มีน้ำใจเมตตาและศรัทธาไว้วางใจพระเจ้า

⁸อับราม​จึง​พูด​กับ​โลท​ว่า “ขอ​อย่า​ให้​เรา​และ​คน​เลี้ยง​สัตว์​ของ​เรา​ทะเลาะ​กัน​เลย เพราะ​เรา​เป็น​ญาติ​สนิท ⁹ที่​ดิน​ทั้ง​หมด​อยู่​ตรง​หน้า​เจ้า​ไม่​ใช่​หรือ? ขอ​ให้​เจ้า​แยก​ไป​จาก​เรา​เถิด ถ้า​เจ้า​ไป​ทาง​ซ้าย​เรา​ก็​จะ​ไป​ทาง​ขวา หรือ​เจ้า​จะ​ไป​ทาง​ขวา เรา​ก็​จะ​ไป​ทาง​ซ้าย” (ปฐมกาล 13:8-9 มตฐ.)

พระเจ้าทรงเมตตากรุณา   ในทุกสถานการณ์ชีวิตทั้งความสุขรุ่งเรือง หรือ ในความสูญเสีย  หลงทาง   พระเจ้าทรงใช้ทุกสถานการณ์เหล่านั้นที่จะสร้างคน ๆ นั้นขึ้นใหม่ได้   แม้คน ๆ นั้นจะเคยไม่ได้ไว้วางใจในพระองค์ในบางครั้ง   แต่ถ้าเขายังมีใจที่จะติดตามการทรงนำและพระประสงค์ของพระองค์   พระเจ้าก็พร้อมที่จะเปลี่ยนแปลง และ เสริมสร้างเขาขึ้นใหม่   อย่างเช่นอับราม เป็นต้น

ในปฐมกาลบทที่ 12 เราได้พบว่า   อับรามได้วางอุบายที่เอาตัวรอด   แต่ซารายต้องได้รับความเจ็บปวด และ ความทุกข์ยากจากอุบายดังกล่าวของอับราม   แต่จากเหตุการณ์ครั้งนั้น   อับรามได้เรียนรู้อย่างชัดเจนว่า   พระเจ้าทรงไปเคียงข้างเขาในทุกที่ ทุกสถานการณ์   พระองค์ทรงสัตย์ซื่อและชอบธรรม   แม้อับรามไม่ได้ไว้วางใจพระองค์ในครั้งที่เข้าไปในอียิปต์   จนเกิดเหตุร้ายแก่ซารายภรรยาของเขา   แต่โดยพระคุณเมตตาของพระองค์ทรงช่วยกู้ซารายออกจากการตกเป็นเหยื่อของความหายนะ   แล้วพระองค์กลับอวยพระพรด้านทรัพย์สินมากมายแก่ครอบครัวของเขา

อับรามได้ค่อย ๆ รับการเสริมสร้างใหม่จากพระเจ้า   เขาได้เรียนรู้ที่จะไว้วางใจพระองค์อย่างสุดจิตสุดใจและสุดชีวิตของเขา   อับรามเป็นผู้นำคนใหม่  

ในปฐมกาลบทต่อมา คือบทที่ 13  เราพบอับรามผู้นำคนใหม่  จากผู้นำที่คิดอุบายเพื่อผลประโยชน์ของตนเอง   โดยไม่คิดถึงผลเสียหายและความสูญเสียของของซารายภรรยาของตน   แต่ได้รับการเปลี่ยนแปลงให้เรียนรู้ที่จะเป็นผู้นำที่มีจิตใจเมตตา  และเชื่อศรัทธาไว้วางใจในพระเจ้าอย่างสุดใจ

เมื่ออับรามและครอบครัวทั้งสิ้นของเขาได้รับพระพรมากมาย   จนมีฝูงสัตว์เลี้ยงจำนวนมากจนทุ่งหญ้ามีไม่เพียงพอสำหรับฝูงสัตว์เลี้ยงของอับราม และ โลทหลานชายของอับราม   จนคนเลี้ยงสัตว์ของทั้งอับราม และ โลทเกิดการทะเลาะแก่งแย่งทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์และแหล่งน้ำเลี้ยงสัตว์

ด้วยความเป็นผู้นำที่ต้องการยุติความขัดแย้ง  และรักษาสัมพันธภาพ  อีกทั้งให้ฝูงสัตว์เลี้ยงได้มีทุ่งหญ้าที่เพียงพอ   อับรามเห็นความจำเป็นที่จะต้องแยกการนำออกโดยต่างมีทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์ที่พอเพียงสำหรับฝูงสัตว์เลี้ยงของตน   ท่านจึงเปิดโอกาสให้โลทผู้เป็นหลานเป็นผู้เลือกพื้นที่และทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์ที่โลทต้องการก่อน   ส่วนท่านก็จะรับเอาส่วนที่เหลือ   โลทเลือกพื้นที่อุดมสมบูรณ์บริเวณที่ลุ่มแม่น้ำจอร์แดนทั้งหมด   ส่วนอับรามจึงเคลื่อนย้ายคาราวานของตนไปยังแผ่นดินคะนาอัน

อะไรที่ทำให้อับรามเปลี่ยนแปลงชีวิตและวิถีการเป็นผู้นำมากมายถึงเพียงนี้

อะไรที่เปลี่ยนอับรามจากการเป็นผู้นำที่เห็นแก่ตัว   ที่มิได้ไว้วางใจในพระเจ้า   แต่กลับจัดการด้วยอุบายตนเอง   จนเกิดความเพลี่ยงพล้ำ  เกือบต้องสูญเสียทั้งภรรยาและคาราวาน    มาเป็นผู้นำที่มีจิตใจเมตตาและศรัทธาไว้วางใจในพระเจ้า?

สิ่งที่เปลี่ยนอับรามมากมายเช่นนี้ก็เพราะพระเมตตาคุณแห่งการทรงช่วยกู้ของพระเจ้า    ที่ทำให้อับรามไว้วางใจในพระเจ้าที่มากยิ่งขึ้น   เขามั่นใจในการเคียงข้างของพระเจ้าในทุกสถานการณ์ชีวิตของเขา   นอกจากที่เขาจะไม่เป็นผู้นำที่เห็นแก่ตัวอย่างที่เคยเป็นเท่านั้น   แต่กลับเปลี่ยนเป็นผู้นำที่มีจิตใจเมตตากว้างขวาง   ให้โอกาสแก่โลทเป็นผู้เลือกพื้นแผ่นดินที่อุดมก่อน    ที่อับรามเปลี่ยนแปลงความเป็นผู้นำได้มากเช่นนี้   เพราะประสบการณ์ในความรักเมตตาของพระเจ้า   ทำให้เขาเป็นผู้นำที่สำนึกในความรักเมตตาของพระเจ้า

ในบทนี้  อับรามเป็นผู้นำที่ห่วงหาอาทรถึงความอยู่ดีมีสุขของผู้อื่น   เป็นผู้นำที่ให้โอกาสแก่คนที่อยู่ใต้บังคับบัญชาที่จะเลือกและตัดสินใจ   เป็นผู้นำที่เคารพในการตัดสินใจของทีมงาน   เป็นผู้นำที่รักสัมพันธภาพมากกว่าผลประโยชน์แห่งตน   เป็นผู้นำที่พร้อมจะก้าวไปในทุกที่เพราะมั่นใจในการทรงเคียงข้างของพระเจ้า

ใคร หรือ ผู้นำคนไหนก็ตาม   แม้เขาเคยพยายามวางแผนวางอุบายเพื่อตนเอง   แล้วพบความล้มเหลวมาแล้วก็ตาม   แต่ผู้นำคนนั้นยังต้องการที่จะติดตามการทรงเรียกของพระเจ้า   พระเจ้าจะทรงเปลี่ยนแปลงและเสริมสร้างคน ๆ นั้นให้เป็นผู้นำคนใหม่ได้  

เราพร้อมไหมที่จะมุ่งมั่นที่จะติดตามการทรงเรียกของพระเจ้า   และยอมตนรับการทรงเปลี่ยนแปลงและสร้างใหม่จากพระองค์   อย่างที่พระเจ้าทรงกระทำในชีวิตของอับราม?

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

เมื่อผู้นำเอาตัวรอด ลูกน้องก็ต้อง...เจ็บปวด

¹¹เมื่อ​ใกล้​จะ​เข้า​อียิปต์ อับ​ราม​ก็​พูด​กับ​นาง​ซาราย​ภรรยา​ของ​ท่าน​ว่า “นี่แน่ะ ฉัน​รู้​ว่า​เธอ​เป็น​หญิง​รูป​งาม ¹²เมื่อ​คน​อียิปต์​เห็น​เธอ พวก​เขา​จะ​ว่า ‘หญิง​คน​นี้​เป็น​ภรรยา​ของ​เขา’ แล้ว​ก็​จะ​ฆ่า​ฉัน​เสีย แต่​จะ​ไว้​ชีวิต​เธอ ¹³ขอ​ให้​บอก​ว่า​เธอ​เป็น​น้อง​สาว​ของ​ฉัน เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ทำ​ดี​ต่อ​ฉัน​เพราะ​เธอ และ​ฉัน​จะ​ได้​รอด​ชีวิต​เพราะ​เธอ” (ปฐมกาล 12:11-13 มตฐ.)

ปฐมกาล 12:10-20  กล่าวถึงเรื่องอับรามและซารายเข้าไปในอียิปต์   อับรามเกิดความกลัวว่าตนเองจะได้รับอันตรายถ้าคนในอียิปต์รู้ว่า ซารายเป็นภรรยาของตน   ดังนั้น อับราฮามจึงวางอุบายให้ซารายพูดโกหกว่า เธอเป็นน้องสาวของตน และซารายก็ยอมทำตามอุบายของอับราฮามอย่างไร้เงื่อนไข

เมื่อเรื่องดำเนินไปตามอุบายของอับรามที่ให้บอกว่า ซารายเป็นน้องสาวของตน   ผลที่เกิดขึ้นคือ  ฟาโรห์ ทรง​โปรด​ปราน​อับ​ราม​เพราะ​เห็น​แก่​นาง​นั้น อับ​ราม​ก็​ได้​แกะ โค ลา​ตัว​ผู้ ทาส ทาสี ลา​ตัว​เมีย และ​อูฐ (12:16)  ซึ่งดูเหมือนทุกอย่างเป็นไปด้วยดีเกินคาด(ตามอุบายที่อับรามวางไว้)

แต่ว่า ซารายภรรยาของเขา ​ถูก​พา​ไป​อยู่​ใน​วัง​ของ​ฟา​โรห์ (12:15)  ในข้อที่ 19 เขียนไว้ว่า ฟาโรห์รับซารายเพื่อไปเป็นภรรยาของตน แต่ไม่มีรายละเอียดว่า ซารายได้ตกเป็นภรรยาของฟาโรห์หรือไม่   แต่ที่แย่เอามาก ๆ คือบาดแผลในจิตใจของซาราย   ที่เธอต้องโกหกตามอุบายของอับราม  ที่กลัวว่าตัวอับรามเองจะได้รับอันตราย   ซารายไม่สามารถที่จะต่อรอง  ทั้งขึ้นทั้งล่องเธอต้องตกเป็นเหยื่อของอุบายที่อับรามใช้   เธอกำลังต้องสูญเสียชีวิตครอบครัว  เสรีภาพ  และความหวังในชีวิต   เพื่อปกป้องชีวิตของสามีตามแผนอุบายของสามี

เพราะอับรามในฐานะผู้นำที่ขาดความไว้วางใจในการทรงนำ ปกป้อง ของพระเจ้าใช่หรือไม่   ที่ทำให้เขาต้องคิดอุบายเพื่อสร้างความปลอดภัยในชีวิตสำหรับตนเอง?   แล้วสร้างผลกระทบต่อผู้อื่นที่อยู่ภายใต้การปกครองของตน  อย่างซารายภรรยาต้องตกเป็นเหยื่อของแผนการอุบายในครั้งนี้ของตน(ทั้ง ๆ ที่ไม่คาดคิดจะให้เกิดเช่นนั้น)

ผู้นำที่คิดเห็นแต่ความปลอดภัย ความอยู่รอด  และผลประโยชน์สำหรับตนเอง   มักเป็นผู้นำที่ไม่ได้ไว้วางใจในองค์พระผู้เป็นเจ้าอย่างแท้จริง   แต่วางใจในแผนอุบายของตน   และมองข้ามความเป็นคน คุณค่า และความสำคัญของผู้คนที่ตนปกครอง และ ผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาของตน   ผู้นำที่เห็นแก่ตัว ที่เอาตัวรอดเช่นนี้มักผลักให้ “ลูกน้อง” ต้องเป็นเหยื่อรับสิ่งเลวร้ายในชีวิตแทนผู้นำ?

ในเรื่องนี้  พระเจ้าทรงเป็นพระเจ้าที่เมตตาและยุติธรรม   พระองค์ทรงปกป้องสตรีที่ไม่มีโอกาสที่จะปกป้องตนเองจากผู้นำชายที่เห็นแก่ตน  เห็นแก่ความปลอดภัยของตนเอง  และ ประโยชน์แห่งตน   ทรงเข้ามาแทรกแซงในเหตุเลวร้ายนี้   เพื่อช่วยกู้ซารายออกจากบ่วงแร้วบ่วงมารที่มันทำผ่าน “แผนอุบายอับราม” ดังกล่าว

ปัจจุบัน   มีผู้นำคริสตชนมากไหมหนอที่เป็นผู้นำแบบอับรามที่เห็นแก่ตน  เอาตนรอด   โดยให้ผู้อยู่ใต้การปกครองต้องเอาชีวิต  ศักดิ์ศรี  คุณค่า และความหวังในชีวิตเข้าแลกเพื่อตัวผู้นำเองจะได้รับความปลอดภัย   โดยไม่คำนึงถึงความสูญเสีย  ความเจ็บปวด  บาดแผลในชีวิต  และต้องเผชิญกับอนาคตที่ดับวูบของลูกน้อง?

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

นโยบายตัวบ่อนทำลายภาวะผู้นำในองค์กร?

ระวัง “นโยบายคือตัวบ่อนทำลาย” ภาวะผู้นำในองค์กร และ ในคริสตจักร!

โปรดอย่ามองว่าผมเป็นพวกต่อต้านการบริหารอย่างมีหลักการที่นิยมกันในปัจจุบัน   บ่อยครั้งที่นักบริหาร “ข้างบน”  ต้องคิดกำหนดนโยบายเพื่อให้งานต่าง ๆ เดินไปตามกรอบและแนวทางที่ตนเห็นว่าดีและต้องการ   แต่ก็ต้องบอกความจริงว่า  ผมเองไม่ได้ให้ความสำคัญกับเรื่องนโยบายขององค์กร   เพราะในอีกด้านหนึ่งของการใช้นโยบายได้สร้างผลเสียมากมายต่อผู้คนทำงานในองค์กร หรือ ในคริสตจักรของเรา   เพราะนโยบายเป็นตัวบ่อนทำลายโอกาสที่ผู้นำระดับต่าง ๆ ในองค์กรและคริสตจักรจะเจริญเติบโตขึ้นในภาวะผู้นำของเขาแต่ละคน

1.   นโยบายทำลายรากของความรับผิดชอบในภาวะผู้นำ/ผู้คนระดับต่าง ๆ

ภาวะผู้นำที่มีความกล้าหาญในการตัดสินใจ แน่นอนครับเขาต้องพบกับความเสี่ยง   แต่ก็มีผู้นำจำนวนมากที่ทำการนำและบริหารองค์กร “ตามนโยบาย”  โดยเอา “จิตสำนึก” ของความถูกต้อง ควรกระทำหรือไม่ “ไปซ่อนไว้ใต้พรม”  แล้วยอมทำตาม “นโยบาย”  เพราะคิดว่าตนจะได้ทำงานอย่างปลอดภัย   เพราะถ้าเกิดความผิดพลาดจะมิใช่เพราะ “เราในฐานะผู้นำ”   แต่เป็นเพราะนโยบายที่ผิดพลาดต่างหาก   ทำให้ผู้นำเหล่านี้ “ติดนิสัย” ทำตัวว่ารับผิดชอบแต่หลบหลีกที่จะมีความรับผิดชอบที่แท้จริง   เพราะเมื่อสิ่งเสียหายเกิดขึ้นผู้นำคนนั้นก็จะโยนกลองว่า   ตนทำตามนโยบายแล้ว   แต่เป็นเพราะความผิดพลาดในการกำหนดนโยบายต่างหากที่ทำให้เกิดความเสียหาย

ในแง่มุมนี้ “นโยบาย” คือตัวบ่อนทำลายสำนึกความรับผิดชอบของบรรดาผู้นำระดับต่าง ๆ ในองค์กร   นอกจากที่จะขาดโอกาสในการพัฒนาความเข้มแข็งในภาวะผู้นำของคนเหล่านี้แล้ว   นโยบายกลับกลายเป็นโอกาสที่บิดเบือนความรับผิดชอบของผู้นำกลุ่มนี้   กลายเป็นผู้นำที่ “เอาตัวรอด”   ผู้นำไม่ต้องคิดมากแค่ทำแผน “ตอบสนองนโยบาย” ก็จะได้งบมาใช้   ยิ่งกว่านั้นยังสร้างภาพลักษณ์ว่า ผู้นำคนนั้นตอบสนองผู้นำระดับสูงขององค์กร   แต่ผลการดำเนินงานจะเป็นอย่างไรไม่ค่อยใส่ใจกัน   แต่ใส่ใจว่าทำตามนโยบายหรือไม่?

2.   นโยบาย “ตัวดูด” (ขโมย) ความกล้าหาญออกจากผู้นำ

การที่ทำอะไรต่อมิอะไรตาม “นโยบาย” ไม่ต้องใช้จริยธรรมความกล้าหาญ (ยกเว้นว่า ยอมทำตามทั้ง ๆ ที่รู้อยู่เต็มอกว่านโยบายนี้เป็นผลประโยชน์ของผู้นำนักการเมืองกลุ่มนั้น ๆ ที่ขึ้นมาบริการองค์กร   แต่ก็ยังทำเพราะจะทำให้ตนอาจจะสามารถก้าวสู่ผู้นำระดับสูง  หรือ เป็นที่เอ็นดูของผู้นำที่เป็นนักการเมืองในองค์กร?)

เราต้องไม่ลืมว่า   การที่ผู้นำจะต้องคิดและตัดสินใจในการทำงานในภาวะที่ทุกข์ยากลำบากนั้นเป็นโอกาสในการเสริมสร้างความเข้มแข็งและจริยธรรมความกล้าหาญแก่คน ๆ นั้น   และก็เป็นโอกาสที่คน ๆ นั้นจะเรียนรู้ว่าจะทำงานในภาวะวิกฤติลำบากให้ประสบความสำเร็จที่แท้จริงได้อย่างไร

แต่การนำแบบทำตามนโยบายนั้นเปิดช่องให้เกิด “การดูดดึง” หรือ “ขโมย” โอกาสในการเสริมสร้างคน ๆ นั้นให้เป็นผู้มีภาวะผู้นำที่เข้มแข็งขึ้น   นอกจากทำให้เกิดอาการของทำงานแบบเอาตัวรอดปลอดภัยแล้ว   ยังหล่อหลอมจิตวิญญาณที่ทำงานคลุกในมุมสบายและปลอดภัย   ทำให้เกิดการสะสมจิตวิญญาณที่อ่อนแอลงในความกล้าหาญ   ทั้งนี้เพราะคนทำงานในองค์กรของเราเขาทำงาน “ตามนโยบาย”   แทนที่จะพัฒนาสำนึกและสัญชาตญาณที่กล้าหาญ

3.   นโยบายสอนและบ่มเพาะคนทำงานในองค์กรไม่ต้องคิด

การที่บอกให้คนในองค์กรให้ทำตามนโยบายก็ไม่ต่างอะไรกับกำลังบอกคนทำงานในองค์กรว่า “ไม่ต้องคิดมาก”   ทำตามนโยบาย   เพราะมีคนคิดอย่างดีมาแล้ว (คนหยิบมือคิดให้คนทั้งองค์กรทำ   คนแค่หยิบมือคิดให้คนส่วนใหญ่ทำเพื่อประโยชน์ของคนจำนวนน้อยนิด?)   แน่นอนครับ  ทำงานอย่างไม่ต้องคิดใคร่ครวญก็ทำให้ไม่ได้คิดอย่างใส่ใจ   นอกจากที่มันทำให้คนทำงานไม่ต้องคิดแล้ว   แต่กลับมีอิทธิพลครอบงำให้คิดว่าไม่ต้องคิด!   เพื่อที่จะมีคนทำงาน (ลูกน้องที่ทำงาน) ไม่คิดต่อต้าน?   นอกจากสูญเสียโอกาสที่จะเสริมสร้างความเข้มแข็งเติบโตในภาวะผู้นำ   แต่กลับเป็นการสร้างให้องค์กรมีคนทำงานกลายเป็นคน “ไม่คิด”  แล้วนำไปสู่คนทำงานที่ “สิ้นคิด”  (ยกเว้นเรื่องความปลอดภัยในการทำงาน กับ ประโยชน์ของตนที่จะได้!)

นโยบายที่ไม่ทำลายภาวะผู้นำของคนในองค์กร

แต่สิ่งที่ต้องคำนึงและพิจารณาด้วยเช่นกันว่า   องค์กรจำเป็นที่ต้องมี “นโยบาย” แต่นโยบายไม่ใช่ตัวกำหนดว่า   คนทำงานในองค์กรต้องทำตามนี้   แต่ต้องสร้างวัฒนธรรมให้กับคนทำงานในองค์กรว่า   ทุกคนต้องช่วยกันตรวจสอบและสะท้อนคิดว่า   นโยบายที่กำหนดขึ้นนี้ช่วยให้การทำงานของตนนำไปให้ถึงเป้าหมายปลายทาง และ นิมิตหมาย  วิสัยทัศน์ขององค์กรหรือไม่   และพร้อมที่จะฟังและรับข้อเสนอปรับเปลี่ยนจากคนทำงานในองค์กร    แต่อย่าใช้ “นโยบาย” เพื่อตรวจวัดความจงรักภักดีของคนทำงานในองค์ต่อผู้นำระดับสูงขึ้นไป   เพราะนั่นเป็นการบริหารของพวกเผด็จการเขาทำกันมาในอดีต   และรังแต่ให้เกิดผลร้ายผลเสียแก่องค์กรครับ

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

เสรี...คือการที่เราเลือกได้ว่าจะให้ใครมีอิทธิพลในชีวิตเรา

¹²เหตุฉะนั้นอย่าให้บาปครอบครองกายที่ต้องตายของท่าน ซึ่งทำให้ท่านต้องยอมทำตามความปรารถนาชั่วของกายนั้น ¹³อย่ายกส่วนต่าง ๆ ในกายของท่านให้แก่บาปเป็นเครื่องมือของความชั่วร้าย แต่จงถวายตัวของท่านเองแด่พระเจ้าในฐานะผู้ที่ทรงให้มีชีวิต เป็นขึ้นจากตาย และถวายส่วนต่าง ๆ ในกายของท่านแด่พระองค์ให้เป็นเครื่องมือของความชอบธรรม ¹⁴เพราะบาปจะไม่เป็นนายของท่านอีกต่อไป ด้วยว่าท่านไม่ได้อยู่ใต้บทบัญญัติแต่อยู่ใต้พระคุณ (โรม 6:12-14 อมต.)

เราท่านเชื่อหรือไม่ว่า ในชีวิตแต่ละวันของเราถูกควบคุมและครอบงำด้วยอำนาจ  และบางสิ่งบางอย่างที่มีอิทธิพลต่อชีวิตของเรา   เราอาจจะถูกควบคุมด้วยความอยากได้ใคร่มีของตนเอง   หรือไม่ความคาดหวังของคนบางคนมีอิทธิพลในชีวิตของเรา   บางคนอาจจะถูกควบคุมบังคับด้วยความกลัว หรือ ความรู้สึกผิด หรือ ความรู้สึกขุ่นเคืองข้องใจ หรือ มีใจที่ขมขื่น   เราอาจจะถูกอิทธิพลของ “นิสัย” หรือ “ความคิดความเชื่อ” บางอย่างที่ครอบงำเราอยู่   ชัดเจนครับ ชีวิตแต่ละวันของเราควบคุมครอบงำด้วยอิทธิพลบางสิ่งบางอย่าง

เสรีหรือความเป็นไทในชีวิตคือ  การที่เราเลือกที่จะให้อะไรหรือใครให้มีอิทธิพลควบคุมหรือครอบครองชีวิตของเรา   ในพระธรรมโรม 6:12-14  บอกกับเราว่า  อย่ายอมให้อำนาจแห่งความบาปชั่วครอบครองชีวิตของเรา   ซึ่งทำให้เรายอมทำตามความปรารถนาชั่ว(ที่กำลังมีอิทธิพลในชีวิตของเรา)   เราต้องไม่ยอมใช้ส่วนหนึ่งส่วนใดในชีวิตของเรากลายเป็นเครื่องมือกระทำความชั่วร้าย ตามอำนาจบาปชั่ว   (การที่เราจะทำเช่นนี้ได้)เราต้องถวายชีวิตของเรา(ด้วยความสำนึกว่า)พระเจ้าทรง(กระทำ)ให้เรามีชีวิตใหม่ ที่หลุดรอดออกจากการครอบครองและครอบงำของอำนาจแห่งความบาปชั่ว   แล้วให้เรามอบกายถวายชีวิตทั้งหมดแด่พระเจ้า  เพื่อใช้เป็นเครื่องมือของความชอบธรรม   และนี่เป็น “พระคุณของพระเจ้า”   เพราะเป็นพระราชกิจของพระองค์ที่ทรงกระทำในชีวิตของเรา   ในส่วนซึ่งเราไม่สามารถจะจัดการตนเองได้ ในชีวิต (สำนวนแปลของผู้เขียน)

ขั้นตอนที่ชีวิตของเราจะเป็นไทในพระเจ้า  มีดังนี้

• ยอมรับความจริงว่า ชีวิตของเราตกอยู่ใต้อำนาจแห่งความบาปชั่ว  
• ยอมรับว่าเราไม่สามารถที่จะบังคับควบคุมด้วยตนเองได้   แต่กลับดำเนินชีวิตตามอิทธิพลอำนาจของความบาปชั่วที่กำลังมีอิทธิพลและครอบงำในชีวิตของเรา
• ยอมเปิดชีวิตของเราด้วยใจถ่อม   ตัดสินใจเลือกขอพระเจ้าเข้ามาช่วยปลดปล่อยเราให้หลุดรอดออกจากอิทธิพลแห่งความบาปชั่วนั้น   และเปลี่ยนแปลงชีวิตของเราให้อยู่ภายใต้การครอบครองของพระองค์
• ยอมมอบกายถวายชีวิตทั้งหมดแด่พระเจ้าที่จะทรงใช้ชีวิตของเราทำในสิ่งที่ชอบธรรมตามพระประสงค์ของพระองค์   แทนความปรารถนาอยากได้ใคร่มีใคร่เป็นอย่างเดิม ๆ
• ขอบพระคุณใน “พระคุณของพระเจ้า” ที่ทรงกระทำในสิ่งที่เราไม่สามารถจัดการด้วยตนเองได้ในชีวิตของเรา   จนเราได้โอกาสใหม่  พลังใหม่  และชีวิตใหม่
• ให้ความสำนึกและตระหนักชัดว่า   ชีวิตที่เรามีอยู่เป็นอยู่มิใช่ชีวิตของเราอีกแล้ว   แต่เป็นชีวิตของพระคริสต์   ที่เรายอมกระทำทุกอย่างตามพระประสงค์ และ ทำทุกอย่างให้เป็นที่ยกย่องเทิดทูนพระนามของพระองค์

คงต้องถามคำถามตรงว่า   เราท่านต้องการให้ชีวิตเกิดการเปลี่ยนแปลงจริง ๆ หรือเปล่า?   

ถ้าเราต้องการให้ชีวิตของเราเปลี่ยนแปลงมีความเป็นไท   เราจะต้องเลิกวิถีแนวทางเดิม ๆ ที่เราพยายามครั้งแล้วครั้งเล่าก็พบแต่ความล้มเหลว  พ่ายแพ้ในชีวิต   เพราะความจริงก็คือความจริงว่า   เราไม่สามารถจะจัดการตนเองให้หลุดรอดออกจากอิทธิพลการครอบงำของบาปชั่วในรูปแบบต่าง ๆ ได้ด้วยตนเอง   แต่ยอมรับความจริงนี้แล้วตัดสินใจเลือกที่จะมีชีวิตที่อยู่ภายใต้การครอบครองของพระเจ้า   แล้วถ่อมใจลงทูลขอพระเจ้าจัดการกับชีวิตของเรา   ทูลขอพระเจ้ากระทำพระราชกิจในชีวิตของเราที่เราไม่สามารถช่วยตนเองได้นี้   และนี่คือพระคุณของพระเจ้า

วันนี้  ความเป็นไทเป็นโอกาสของเราทุกคนครับ   เพราะเราสามารถเลือกว่า จะให้ใครเป็น “เจ้านาย” ที่จะมีอิทธิพลครอบครองชีวิตของเรา

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

ท่านทำงานด้วยแรงกระตุ้นจูงใจอะไร?

พวก​เขา​จึง​ว่า “มา​เถิด ให้​เรา​สร้าง​เมือง​ขึ้น​สำหรับ​เรา​และ​สร้าง​หอ​ให้​ยอด​เทียม​ฟ้า ให้​เรา​ทำ​ชื่อ​เสียง​ไว้ เพื่อ​เรา​จะ​ไม่​ถูก​ทำ​ให้​กระ​จัด​กระ​จาย​ไป​ทั่ว​แผ่น​ดิน​โลก” (ปฐมกาล 11:4 มตฐ.)

ในแต่ละวัน  เราแต่ละคนต่างก็มีงานที่ทำ  ไม่ว่างานที่ทำนั้นจะได้รับเงินค่าตอบแทนหรือไม่ก็ตาม  แต่ก็เป็นงานที่เราทำ   ไม่ว่าจะเป็นคนเสนอขายสินค้าตามบ้าน หรือ เป็นพนักงานขายที่ห้าง  เราอาจจะเป็นผู้ผลิตสินค้า   เป็นเกษตรกร   ช่างก่อสร้าง  ครูสอนในโรงเรียน หรือ มหาวิทยาลัย  เป็นคนตัดหญ้าที่สนาม   ภารโรง  เป็นหมอ หรือพนักงานทำความสะอาด   เป็นพ่อครัวแม่ครัว  หรือเป็นหัวหน้าคนงาน  เป็นนักเทศน์  เป็นคนเปลี่ยนผ้าอ้อม

ผมมีคำถามว่าแล้วเราท่านทำงานไปทำไม?   อะไรคือแรงจูงใจให้ท่านทำงานต่าง ๆ ที่ท่านทำในวันนี้?   อะไรคือตัวกระตุ้นให้ท่านลงแรง ใส่ใจทำงานของท่านในวันนี้?

คนส่วนมากแล้ว มักมีมุมมองต่องานที่ทำในชีวิตว่า   เพื่อที่จะให้ตนสามารถอยู่รอดได้   เราทำงานเพื่อจะมีอาหาร  ที่ซุกหัวนอน  และส่วนใหญ่แล้วยังทำงานเพื่อเอาใจใส่ต่อสวัสดิภาพของคนในครอบครัวด้วย   โดยเฉพาะในปัจจุบัน หลายต่อหลายคนต้องทำงานหามรุ่งหามค่ำเพื่อหารายได้มา “เลี้ยงลูก”  จนไม่มีเวลาที่จะสัมพันธ์ใกล้ชิดและรู้จักลูกของตนเองเพียงพอ

ถ้าเราจะมีมุมมองในชีวิตต่องานที่เราทำในแต่ละวันที่สูงกว่าความคิดความต้องการทำงานเพื่อมิติทางร่างกาย หรือ กายภาพของเราเองแล้ว    อะไรล่ะที่กระตุ้นจูงใจให้เราทำงาน?   หลายคนในพวกเราอาจจะทำงานเพื่อความมั่นคงในอนาคตของเรา   หรือที่เราทำงานเพื่อจะได้เงินเพื่อที่จะนำไปซื้อสิ่งของที่เราต้องการ   การทำงานอาจจะเป็นแหล่งหนึ่งที่ทำให้เราแต่ละคนรู้ถึงคุณค่าในชีวิต   หรือ การทำงานทำให้เรารู้สึกว่าตนมีความสำคัญ  

สำหรับในบางท่านการทำงานเป็นการแสดงออกถึงเป้าหมายในชีวิต   บางคนทำงานเพราะเขาเห็นว่าสิ่งที่เขาทำเป็นการตอบสนองต่อพระประสงค์ของพระเจ้าที่มีในชีวิตของเขา   คนกลุ่มนี้ทำงานเพราะเกิดจากแรงกระตุ้นของพลังแห่งความศรัทธา   เขาทำงานโดยมีเป้าหมายตามพระประสงค์ของพระเจ้าที่มีในชีวิตของเขา   และเขาสู้ทนบากบั่นทำงานนั้น หรือ มีพลังชีวิตทำงานนั้นเพราะเขาเชื่อว่า   งานที่เขาทำ เป็นการทำงานที่ร่วมในพระราชกิจที่พระเจ้าทรงกระทำงานอยู่ในโลกปัจจุบันนี้   เป็นการร่วมและสานงานต่องานของพระองค์   และด้วยความเชื่อศรัทธาเช่นนี้เอง   เขาจึงเกิดความรู้สึกว่าตนเองมีคุณค่าและความสำคัญในชีวิตเพราะงานที่เขาทำนั้นเป็นงานเพื่อคนอื่นตามพระประสงค์ของพระเจ้า

แต่จากพระธรรมปฐมกาล บทที่ 11 การสร้าง “หอบาเบล” ก็เป็นการทำงาน   แต่การทำงานในเรื่องนี้บ่งชี้ไปในทางการทำงานที่เกิดผลทางลบ   มิใช่พระคัมภีร์ตอนนี้เห็นว่าการทำงานเป็นสิ่งที่ไม่ดี   แต่กำลังบ่งชี้ให้เห็นว่า  “แรงกระตุ้นจูงใจ” ในการทำงานที่ “หอบาเบล” ทำให้เกิดผลเสีย

การสร้างหอบาเบลนั้นมิใช่การทำงานร่วมกันเพื่อจะเสริมสร้างประโยชน์ต่อชีวิตของเพื่อนมนุษย์รอบข้าง  แต่เบื้องหลังของคนที่วางแผนสร้างหอบาเบลนี้คือ  แรงกระตุ้นในความยโสโอหัง   เขาทำเพราะกำลังแสวงหาอำนาจ ความยิ่งใหญ่ ความเด่นดัง  ชื่อเสียงและเกียรติยศของตน (ปฐก. 11:6)   และที่สำคัญคือ  เพื่อตอบสนองตัณหาความอยากได้ใคร่มีลึก ๆ ในจิตใจของตน   ไม่ต่างอะไรกับความต้องการของอาดัมและอีวา ที่ต้องการเป็นเหมือนพระเจ้า   คนสร้างหอบาเบลไม่เป็นเหมือน “นิมโรด” ผู้ยิ่งใหญ่   ที่นิมโรดยิ่งใหญ่เพราะการกระทำการงานของเขาเป็นงานที่ชอบในสายพระเนตรของพระเจ้า   แต่ผู้สร้างหอบาเบลทำงานเพื่อ “ตนเอง” ทำตามที่ตนเองต้องการ  เพื่อประโยชน์ส่วนตนเท่านั้น

เมื่อคนทำงานเพื่อประโยชน์แห่งตน   ทำงานเพราะแรงกระตุ้นจากตัณหาลึก ๆ ที่อยากมีตำแหน่ง ชื่อเสียง เกียรติยศของตน   ทำอะไรก็คิดเข้าหาตนเอง  แทนจะคิดออกไปถึงคนรอบข้าง คนอื่น ๆ และ พระประสงค์ของพระเจ้า   ด้วยอิทธิพลการคิดที่บาปชั่วเช่นนี้   นอกจากที่เขากำลังคดโกง ทรยศพระเจ้าผ่านการทำงานของเขาแล้ว   เพราะการคิดถึงแต่ตนเองเท่านั้นทำให้เขา “พูดกับคนอื่นไม่รู้เรื่อง”   ทำงานร่วมกับคนอื่นไม่ได้   เพราะตนทำตามที่ตนต้องการ หรือ ตนทำตามที่ตนพอใจแล้วอะไรเกิดขึ้นครับ   การสื่อสัมพันธ์ของที่ทำงาน ขององค์กรก็ต้องล้มครืนพังพินาศตามมามิใช่หรือ?  

ทุกวันนี้ตัวเรา  คริสตจักรของเรา  องค์กรของเรา  สถาบันของเรา ทำงานเพราะแรงกระตุ้นจูงใจแบบไหนครับ?   ถ้าเรารู้ได้  รู้เท่าทัน  และบอกถูก   เราก็รู้อนาคตตั้งแต่วันนี้แล้วครับ

เรา  คริสตจักรของเราจะเดินไปทิศทางไหนก็ขึ้นอยู่กับว่า  การทำงานของแต่ละคน และ ผู้นำองค์กรของเรานั้นมีแรงจูงใจจากอะไรกันแน่ครับ?   

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499