พระเยซูมอง “เศรษฐกิจดี vs. มีชีวิตรอด” อย่างไร?

ในวิกฤติ โควิด 19  มีประเด็นหนึ่งที่ถูกใช้เป็นเครื่องมือในทางการเมืองต่างขั้วที่เอาแพ้เอาชนะกันคือ ชีวิตมาก่อนเศรษฐกิจ หรือ เศรษฐกิจมาก่อนชีวิต ในสมัยของพระเยซูก็เกิดการถกเถียงแย่งชิงกันในเรื่องเศรษฐกิจและอำนาจ   จนพระเยซูต้องสอนให้ผู้ฟังได้คิดด้วยอุปมาเรื่อง “เศรษฐีหน้าโง่”

ภาพรวมคำอุปมาของพระเยซูคริสต์ที่พระองค์ใช้ตอบคำถามที่มีผู้ถามพระองค์ คำอุปมาคือเรื่องราวชีวิตจริงที่เป็นรูปธรรมบนโลกนี้ ที่มีความหมายคุณภาพชีวิตในแผ่นดินของพระเจ้า และในอุปมาเรื่องเศรษฐีโง่ (ลูกา 12:13-21) ก็เป็นเช่นนั้นด้วย

[13] มีชายคนหนึ่งในฝูงชนทูลพระองค์ว่า “ท่านอาจารย์ ช่วยบอกพี่ชายของข้าพเจ้าให้แบ่งมรดกแก่ข้าพเจ้าด้วย”

[14] แต่พระองค์ตรัสตอบเขาว่า “พ่อหนุ่ม ใครตั้งเราให้เป็นผู้พิพากษาหรือเป็นผู้แบ่งมรดกให้ท่าน?” [15] แล้วพระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “ระวังให้ดี จงหลีกเลี่ยงจากความโลภทุกอย่าง เพราะว่าชีวิตของคนไม่ได้อยู่ที่การมีของฟุ่มเฟือย”

[16] แล้วพระองค์ตรัสอุปมาเรื่องหนึ่งให้เขาฟังว่า “ไร่นาของเศรษฐีคนหนึ่งเกิดผลบริบูรณ์มาก [17] เศรษฐีคนนั้นจึงคิดในใจว่า ‘ข้าจะทำอย่างไรดี? เพราะว่าข้าไม่มีที่ที่จะเก็บพืชผลของข้า’ [18] เขาจึงคิดว่า ‘ข้าจะทำอย่างนี้ คือจะรื้อยุ้งฉางของข้าและจะสร้างใหม่ให้ใหญ่โตขึ้น แล้วข้าจะรวบรวมข้าวและสมบัติทั้งหมดของข้าไว้ที่นั่น [19] แล้วจะบอกกับจิตใจของข้าว่า “จิตใจเอ๋ย เจ้ามีทรัพย์สมบัติมากเก็บไว้พอหลายปี จงอยู่สบาย กิน ดื่ม และรื่นเริงเถิด” ’ [20] แต่พระเจ้าตรัสกับเขาว่า ‘โอ คนโง่ ในคืนวันนี้ชีวิตของเจ้าจะต้องเรียกเอาไปจากเจ้า แล้วของที่เจ้ารวบรวมไว้นั้นจะเป็นของใคร?’ [21] คนที่สะสมทรัพย์สมบัติไว้สำหรับตัว และไม่ได้มั่งมีฝ่ายพระเจ้าก็เป็นเช่นนั้นแหละ”

อ่านเผิน ๆ เรื่องนี้เป็นอุปมาที่พูดแรงมาก ประเด็นสำคัญในที่นี้เป็นเรื่องอะไรกันแน่? โดยเราจะศึกษาเป็นสองประเด็นใหญ่คือ ประเด็นอะไรบ้างที่เป็นคำตรัสของพระเยซู และประเด็นอะไรบ้างที่ไม่ได้เป็นคำตรัสของพระเยซู

ประเด็นอะไรบ้างที่พระเยซูคริสต์ไม่ได้ตรัส

1. ความมั่งคั่งไม่เป็นความบาป

เงินทอง หรือ ความมั่งคั่งในตัวของมันเองไม่ใช่ความบาป การที่เรามีเงินไม่ได้เป็นความบาป เงินทอง ความมั่งคั่งมิได้บ่งชี้ว่าเราเป็นคนบริสุทธิ์แค่ไหน และก็มิได้เป็นหมายสำคัญว่าพระเจ้าอยู่ด้วยกับเรามากน้อยกว่าคนอื่นหรือไม่   จำนวนเงินทอง หรือ ทรัพย์สินที่เรามีมิใช่ตัวชี้วัดว่า พระเจ้าโปรดปรานเราหรือไม่ เพราะดวงอาทิตย์ของพระผู้ทรงสร้างส่องสว่างแก่ทั้งคนดีและคนชั่วเสมอกัน (มัทธิว 5:45)

2. ไม่ใช่สิ่งที่ผิดที่เราจะประหยัดอดออมสำหรับอนาคตของเรา

เราอยู่ในยุคที่มีการเกษียณอายุจากการทำงาน เราต้องมีแผนการและประหยัดสำหรับอนาคตของเรา รายได้ที่เราได้จากการทำงานในวันนี้เราเก็บออมบางส่วนสำหรับใช้จ่ายเมื่อเราเกษียณอายุแล้ว สิ่งนี้ก็เป็นสิ่งดีที่ควรทำ และพระเยซูคริสต์ก็ไม่สอนว่าเราไม่ควรทำสิ่งนี้

3. เราต้องทำงานจนวันตายและไม่เคยมีช่วงเวลาที่จะมีความสุขกับผลผลิตที่ได้จากแรงงานของเรา

ชายมั่งคั่งในเรื่องอุปมาทำสิ่งที่ดีสำหรับตนเอง เขาเก็บเกี่ยวได้ผลผลิตมากมายแสดงว่าเขาทำงานหนัก เป็นการยากลำบากมากที่เราจะได้ผลิตผลมากมายจากความเกียจคร้าน แสดงว่าชายคนนี้จะต้องเป็นคนที่ขยัน มีวินัยชีวิตในการทำงาน และมีความพยายามอย่างสูงเขาจึงได้รับผลผลิตมากมาย

พูดกันแบบตรงไปตรงมา ถ้าเราเป็นนายจ้าง เราคงต้องการคนงานแบบนี้มิใช่หรือ? พระเจ้าจะไม่มีปัญหากับเรา ถ้าเราทุ่มเททำงานหนักแล้วมีความสุขชื่นชมกับผลผลิตที่ได้รับ พระธรรมลูกา 10:7 กล่าวชัดว่า คนที่ทำงานควรได้รับค่าจ้างของตน ชายเศรษฐีคนนี้สมควรที่เขาจะมีความสุขกับงานหนักที่เขาได้ทำ ซึ่งรวมถึงเราทุกคนด้วย ในเมื่อเราทำงานหนักไม่เป็นความผิดบาปอย่างไรเลยที่เราจะมีความสุขจากผลงานที่เราได้รับ จะมีโอกาสไปพักผ่อน รับประทานอาหารอย่างดี ไปท่องเที่ยว หรือทำในสิ่งที่ให้ความสุขแก่ตนเอง พระเจ้าไม่มีปัญหากับเราที่ทำเช่นนั้น

แล้วพระเยซูคริสต์ได้ตรัสอะไรเกี่ยวกับเรื่องเงินทอง ความมั่งคั่งในทรัพย์สินบ้าง?

ประเด็นที่พระเยซูตรัสเกี่ยวกับทรัพย์สินเงินทอง

1. ให้ระมัดระวังเรื่องความโลภ

อย่างที่เรากล่าวมาแล้วว่า พระเยซูไม่มีปัญหาเกี่ยวกับความมั่งคั่งของชายคนนี้ (ในคำอุปมา) แต่พระองค์มีประเด็นปัญหาเกี่ยวกับความโลภของชายคนนี้ เพราะความโลภคืออำนาจแห่งความชั่วร้ายที่หลอกลวง ที่ทำให้ชายคนนี้มีความคิดอยู่เสมอว่าเขายังมีมากไม่พอ ขอให้เราพิจารณาใคร่ครวญพระวจนะสองตอนต่อไปนี้

“คนรักเงินย่อมไม่อิ่มเงิน และคนรักสมบัติก็ไม่อิ่มกับผลตอบแทน นี่ก็อนิจจังด้วย” (ปัญญาจารย์ 5:10)

“เหตุฉะนั้นจงประหารโลกียวิสัยของท่านคือ การผิดศีลธรรมทางเพศ ความโสมม ราคะตัณหา ความปรารถนาชั่วและความโลภ ซึ่งเป็นการบูชารูปเคารพ” (โคโลสี 3:5)

ปัญหาที่ชายคนนี้ในคำอุปมาต้องประสบนั้นเป็น “รูปเคารพ” ตัวหนึ่ง ความโลภในตัวของเขาทำให้เขาไปไว้วางใจและนมัสการความมั่งคั่งของทรัพย์สินเงินทอง เขาบูชาความมั่งคั่งของเขาและนี่เป็นประเด็นปัญหาหนึ่งของเขา   ดังนั้นจงระมัดระวังอำนาจของความโลภ

2. หลอกลวงตนเองด้วยความมั่งคั่ง

สิ่งที่ท้าทายประการหนึ่งในการที่เรามีทรัพย์มากมายคือ ความมั่งคั่งจะสร้างความรู้สึก “มั่นคง” ในตนเอง มันทำให้ความเชื่อของเราเกิดความพร่ามัวในชีวิต ไปหลงติดยึดกับยศ ตำแหน่ง ทำให้เราห่างไกลออกไปจากความจำเป็นพึ่งพิงในพระเจ้า

ชายคนนี้คิดว่าเขามีทุกสิ่งทุกอย่างที่จำเป็นในชีวิต แต่อย่างไรก็ตาม การที่เขาคิดเช่นนี้เพราะเขาคิดจากสิ่งที่เขาเห็นในปัจจุบันเท่านั้น ดังนั้น สิ่งที่เขามองไม่เห็นคือชีวิตนิรันดร์ เงินทองของเขาปิดตาเขาจนมองไม่เห็นสัจจะความจริงในการเตรียมชีวิตสำหรับชีวิตนิรันดร์ กล่าวคืออย่าคิดวางแผนเพื่อชีวิตบนโลกนี้เท่านั้น แต่ต้องแน่ใจว่าเราได้วางแผนชีวิตของเราสำหรับชีวิตนิรันดร์ด้วย

3. อย่าสั่งสมเพื่อตนเอง

ปัญหาส่วนหนึ่งของชายคนนี้คือ เขามีมากมายเกินความจำเป็นในชีวิต เขามีมากมายจนไม่มีที่ที่จะเก็บสิ่งที่เขามี   ในสถานการณ์เช่นนี้เราคาดหวังว่าเขาจะพูดว่า เรามีทรัพย์สินมากเกินกว่าที่เราจำเป็นสำหรับเรา เราจะช่วยใครได้บ้างจากความมั่งคั่งที่ฉันมีอยู่ แต่มิใช่เช่นนั้น เขากลับพูดว่า เราจะสร้างยุ้งฉางที่ใหญ่กว่านี้

คำตอบของเขาแสดงออกถึงความเห็นแก่ตัวในจิตใจของเขา เขาสนใจแต่สิ่งที่เขาจะได้ พระพรที่เขาจะได้ แต่สิ่งสำคัญคือเราต้องสำนึกและตระหนักชัดในพระพรที่พระเจ้าประทานแก่เรา มิใช่ประทานเพื่อให้เรามาเก็บกักเพื่อตนเอง แต่พระเจ้าอวยพระพรแก่เราเพื่อเราจะได้เป็นพระพรสำหรับคนอื่น ๆ เขามองข้ามเรื่องนี้ หรือ เขาใจแคบไม่ยอมที่จะให้พระพรรั่วซึมถึงคนอื่นรอบข้าง

4. ตระหนักรู้ชัดถึงแหล่งที่มาของสิ่งต่าง ๆ ในชีวิตของเรา

ชายคนนี้คิดว่า ความมั่งคั่งร่ำรวยของเขาเป็นผลจากการที่เขาทำงานด้วยมือของเขา เขาได้รับพระพรเพราะเขาทำงาน ในขณะที่สัจจะความจริงคือ การทำงานเป็นสิ่งที่เราประจักษ์เห็นชัด แต่เขาลืมไปว่าพระเจ้าคือผู้ที่ให้ความสามารถในการทำงานแก่เขา แต่เราต้องตระหนักชัดว่า ความสามารถที่ทำให้จนเกิดความสำเร็จนั้นไม่ได้มาจากตัวของเราเอง สติปัญญา ศักยภาพ ตะลันต์ และทุกสิ่งทุกอย่างมาจากพระเจ้า พระผู้ทรงสร้างเรา และเป็นแหล่งแห่งพระพรความสามารถในชีวิตของเรา และที่สำคัญคือ พระเจ้าเป็นผู้อวยพระแก่เรามิใช่ความเก่งและการทำงานหนักของเราเอง

5. มีชีวิตอีกมากมาย

สิ่งที่เศร้าสลดในชีวิตของชายคนนี้คือ เขาใช้พลังชีวิตของเขาทั้งหมดกับการแสวงหา สะสม กักตุนทรัพย์สินเงินทอง เก็บกักพระพรของพระเจ้า เขาไม่เคยชื่นชมในความสุขกับทรัพย์สินที่เขามี เพราะชีวิตของเขาจบสิ้นก่อนที่จะได้รับความสุขชื่นชมจากทรัพย์สิ้นเหล่านั้น เมื่อกลับมาพิจารณาชีวิตของเรา เราได้ตระหนักรับรู้มากแค่ไหนถึงคุณค่า หรือ ความสุขชื่นชมที่เราประสบพบเจอในชีวิต

มีคนเคยเล่าให้ฟังว่า ชายคนหนึ่งอธิษฐานขอต่อพระเจ้าให้ประทานทุกสิ่งทุกอย่างที่จะทำให้เขามีความสุขชื่นชมในชีวิต พระเจ้าตรัสกับชายคนนั้นว่า “ไม่... แต่เราจะประทานชีวิตแก่เจ้า ดังนั้น เจ้าสามารถที่จะชื่นชมและมีความสุขในทุกสิ่ง” มีทรัพย์สินเงินทองเพื่อจะมีความสุขในชีวิต หรือ มีชีวิตเพื่อจะมีความสุข?

ขอสรุปความหมายของอุปมาเรื่องนี้ด้วยคำตรัสของพระเยซูคริสต์ที่กล่าวใน มัทธิว 6:19-21 ว่า

[19] “อย่าสะสมทรัพย์สมบัติไว้สำหรับตนในโลกที่ซึ่งแมลงและสนิมอาจทำลายได้และที่ซึ่งโจรอาจงัดแงะเข้าไปขโมยได้ [20] แต่จงสะสมทรัพย์สมบัติไว้สำหรับตนในสวรรค์ที่ซึ่งแมลงและสนิมไม่อาจทำลายได้และที่ซึ่งโจรไม่อาจงัดแงะเข้าไปขโมยได้ [21] เพราะทรัพย์สมบัติของท่านอยู่ที่ไหน ใจของท่านก็อยู่ที่นั่นด้วย” (อมธ.)

วันนี้ขอภาวนาอธิษฐานว่า เราจะเป็นคนที่มั่งคั่งในพระเจ้า เพื่อเป็นผู้นำพระพรไปยังคนอื่น ๆ ซึ่งเป็นการสะสมทรัพย์สมบัติสำหรับตนในสวรรค์ เป็นความมั่งคั่งที่เราสามารถชื่นชมด้วยความสุขตลอดชีวิตนิรันดร์

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.emmaus@gmail.com; 081-2894499

ท่านจะตอบพระเยซูว่าอย่างไร?

เมื่อ​คน​นั้น​ (บารทิเมอัส) ได้​ยิน​ว่า​พระ​เยซู​ชาว​นาซาเร็ธ​เสด็จ​มา จึง​ร้อง​เสียง​ดัง​ว่า

“ท่าน​เยซู บุตร​ดาวิด​เจ้า​ข้า ขอ​ทรง​เมตตา​ข้า​พระ​องค์​เถิด”  (มาระโก 10:47)

เมื่อพระเยซู  สาวกของพระองค์  และประชาชนเป็นจำนวนมากกำลังเดินทางออกจากเมืองเยรีโค   มีคนขอทานตาบอดข้างถนนคนหนึ่งชื่อบารทิเมอัส   เมื่อได้ยินว่าพระเยซูกำลังจะผ่านมาทางนั้น   เขาจึงร้องเสียงดังว่า “ท่าน​เยซู บุตร​ดาวิด​เจ้า​ข้า ขอ​ทรง​เมตตา​ข้า​พระ​องค์​เถิด” (ข้อ 47)   หลายคนสั่งให้คนตาบอดหุบปากเงียบเสีย   แต่เขายิ่งร้องเสียงดังขึ้น   พระเยซูหยุดเดินทางต่อแต่สั่งให้นำคนนั้นมาหาพระองค์   คนตาบอดทิ้งผ้าห่มของเขาแล้วถูกนำมาหาพระองค์   พระเยซูถามเขาว่า “เจ้า​ปรารถนา​จะ​ให้​เรา​ทำ​อะไร​ให้​เจ้า” เขาทูลตอบว่า  “​พระ​อาจารย์​เจ้า​ข้า ขอ​โปรด​ให้​ตา​ข้า​พระ​องค์​เห็น​ได้” (ข้อ 51)   พระองค์ตรัสกับเขาว่า  “จง​ไป​เถิด ความ​เชื่อ​ของ​เจ้า​ได้​กระทำ​ให้​เจ้า​หาย​ปกติ​แล้ว” ใน​ทันใด​นั้น​คน​ตา​บอด​นั้น​ก็​เห็น​ได้ และ​ได้​เดินทาง​ตาม​พระ​องค์​ไป​ (ข้อ 52)

ปกติแล้ว พระคัมภีร์จะเรียกพระเยซูว่า พระบุตรของพระเจ้า  หรือ  บุตรมนุษย์   แต่ในตอนนี้ บารทิเมอัส เรียกพระเยซูว่า  บุตรดาวิด   แต่ประเด็นที่น่าสนใจว่า   เมื่อบารทิเมอัสตะโกนเรียกร้องความช่วยเหลือจากพระเยซูคริสต์   ทำไมพวกสาวกและประชาชนถึงห้ามไม่ให้ร้อง  แล้วสั่งบารทิเมอัสให้เงียบเสียงเสีย?

เราคงไม่ลืมว่า   ขณะนี้พระเยซูคริสต์  สาวก และประชาชนจำนวนมากกำลังเคลื่อนมวลชนเข้าไปยังกรุงเยรูซาเล็ม   และหลายคนที่คาดการณ์ว่า  ที่กรุงเยรูซาเล็มครั้งนี้อาจจะมีเหตุการณ์สำคัญเกิดขึ้น   แต่การที่บารทิเมอัสมาร้องเรียกชื่อพระเยซูว่า  “เยซูบุตรดาวิด”   คำร้องนี้มีนัยทางการเมืองสำหรับคนยิวและทหารโรมันที่อยู่ในพื้นที่นี้   เป็นการบ่งชี้ถึงว่าพระคริสต์คือพระเมสสิยาห์ที่สืบเชื้อสายจากกษัตริย์ดาวิด  ผู้กลับมาเพื่อพลิกฟื้นราชอาณาจักรและราชวงศ์เพื่อสถาปนาราชอาณาจักรเยรูซาเล็มขึ้นใหม่อีกครั้งหนึ่ง

การร้องเสียงดังเช่นนี้สร้างอันตรายที่จะถูกกองกำลังโรมันเข้ามาปราบปราม   พวกเขาจึงรีบสั่งให้บารทิเมอัสเงียบเสียงเสีย   ไม่เช่นนั้น อาจจะทำให้ต้องพากันไปตายในกรุงเยรูซาเล็ม

สาวกและประชาชนยังไม่ต้องการตายครับ!

แต่สำหรับพระเยซูคริสต์   ความสนใจของพระองค์ไม่เหมือนสาวก   พระองค์สนใจในประโยคต่อไปของบารทิเมอัสที่ว่า   “...ขอทรงเมตตาข้าพระองค์เถิด”

สาวกของพระเยซูสนใจ “การเมืองที่เป็นเรื่อง อำนาจ และผลประโยชน์ส่วนตน”   พวกเขาสนใจที่จะทำการปลดปล่อยออกจากการเป็นเมืองขึ้นของโรมัน   แต่พระคริสต์สนใจ “คุณภาพชีวิต” ของผู้คน   แม้จะเป็นขอทานข้างถนนก็ตามที   พระองค์ไม่สนใจว่าเขาจะตะโกนร้องดังว่าอย่างไร   แต่พระองค์สนใจที่จะพบปะพูดคุยกับเขา   สั่งให้คนพาบารทิเมอัสมาพบกับพระองค์

สิ่งแรกที่พระองค์ทำคือ   ถามถึงความคิด ความรู้สึก และความต้องการสูงสุดในชีวิตของบารทิเมอัส   “เจ้าปรารถนาจะให้เราทำอะไรให้เจ้า?”  พระองค์สนใจชีวิต  ความต้องการ  ความปรารถนา  และสิ่งที่พระองค์จะทำแก่เขาได้

บารทิเมอัสต้องการมองเห็นได้ครับ!   เขาต้องการการเปลี่ยนแปลงในชีวิตของเขา   เขาต้องการเป็นคนที่มีค่า    เขาต้องการเป็นคนที่จะช่วยตนเองได้   และเป็นที่พึ่งพิงสำหรับคนอื่นตามที่เขาจะทำให้ได้   เขาไม่คิดว่าใครจะได้อำนาจ   เขาไม่ได้สนใจว่าใครจะได้ตำแหน่งอะไร  เขาไม่ได้คิดที่จะได้เป็นใหญ่  แต่เขาต้องการเห็นได้ครับ

พระเยซูบอกกับบารทิเมอัสว่า  เขาจะได้ตามสิ่งที่เขาเชื่อและปรารถนา  

บารทิเมอัสได้คุณภาพ และ ศักยภาพในชีวิตเพิ่มขึ้นจากการที่เป็นคนตาบอด  เขาได้รับการเยียวยาให้สามารถมองเห็นได้   ชีวิตเขาได้รับคุณค่ามากขึ้น   มาระโกใช้คำสั้น ๆ เพียงสองคำว่า   บารทิเมอัส “มองเห็นได้”  และ  เดินทาง “ตามพระองค์” ไป

สำหรับพระคริสต์แล้ว  พระองค์มุ่งมั่นสนใจ “เสียงจากก้นบึ้งแห่งชีวิต” ของประชาชน   เพื่อที่พระองค์จะให้ชีวิตของพระองค์เพื่อให้คนทั้งหลายได้มีชีวิต ในขณะที่สาวกพระคริสต์ และ ผู้คนที่เดินตามติดพระองค์ให้กลับให้ความสำคัญกับ “เสียง” ทาง “การเมือง” ของผู้คน

แต่พระคริสต์ให้ความสำคัญกับคุณค่า และ คุณภาพชีวิตของผู้คน

วันนี้  พวกสาวก และ คนติดตามพระเยซูในประเทศไทยกำลังให้ความสนใจและสำคัญในเรื่องอะไรครับ?  

วันนี้   ถ้าพระเยซูคริสต์ถามท่านว่า   “...เจ้าปรารถนาจะให้เราทำอะไรให้เจ้า?”   ท่านจะตอบพระองค์ว่าอย่างไรครับ?   หลายสิ่งที่เรารู้ว่าเราจัดการตนเองไม่ได้    แต่เราเชื่อและพึ่งในพระเมตตาของพระเยซูคริสต์ได้  

อะไรคือสิ่งที่ท่านจะพึ่งพิงในพระเมตตาคุณของพระคริสต์ในวันนี้?  

ท่านเชื่อในพระเมตตาคุณของพระองค์หรือไม่ครับ?

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

จงมีจิตใจเหมือนอย่างพระเยซูคริสต์...เมื่อคริสเตียนทะเลาะและขัดแย้งกัน (2)

อ่าน ฟิลิปปี 2:1-11

1ในเมื่อท่านได้รับกำลังใจจากการเป็นหนึ่งเดียวกับพระคริสต์
ได้รับการปลอบโยนจากความรักของพระองค์
ได้สามัคคีธรรมกับพระวิญญาณ
ได้รับความอ่อนโยนและความสงสาร

2ก็จงทำให้ข้าพเจ้าชื่นชมยินดีอย่างบริบูรณ์
โดย มีความคิดอย่างเดียวกัน
มีความรักอย่างเดียวกัน
มีใจเดียวกัน และ
มีเป้าหมายเดียวกัน

3อย่าทำสิ่งใดด้วยความมักใหญ่ใฝ่สูงอย่างเห็นแก่ตัว หรือด้วยความถือดี
แต่จงทำด้วยความถ่อมใจ ถือว่าคนอื่นดีกว่าตน

4แต่ละคนไม่ควรมุ่งหาประโยชน์ของตนฝ่ายเดียว
แต่ควรคิดถึงประโยชน์ของคนอื่นด้วย

5ท่านควรมีท่าทีแบบเดียวกับพระเยซูคริสต์

6ผู้ทรงสภาพพระเจ้า แต่ไม่ได้ยึดติดในความเท่าเทียมกับพระเจ้า

7พระองค์กลับทรงสละทุกสิ่ง มารับสภาพทาส บังเกิดเป็นมนุษย์

8และเมื่อทรงปรากฏเป็นมนุษย์ พระองค์ทรงถ่อมพระองค์ลง และยอมเชื่อฟังแม้ต้องตายบนไม้กางเขน!

9ฉะนั้น พระเจ้าจึงทรงเชิดชูพระองค์ขึ้นสู่ที่สูงสุด และประทานพระนามเหนือนามทั้งปวงแก่พระองค์

10เพื่อทุกชีวิตในสวรรค์ บนแผ่นดินโลก และใต้แผ่นดินโลก จะคุกเข่าลงนมัสการพระนามของพระเยซู

11และทุกลิ้นจะยอมรับว่าพระเยซูคริสต์คือองค์พระผู้เป็นเจ้า เพื่อเป็นการถวายพระเกียรติสิริแด่พระเจ้าพระบิดา

(ฟีลิปปี 2:1-11 อมตธรรม)

เมื่ออ่านพระธรรมฟีลิปปีตอนนี้ ทำให้คิดถึงภาพชีวิตที่พระเยซูคริสต์ที่สำแดงออกอย่างเป็นรูปธรรมตามเนื้อหาในพระธรรมตอนนี้ พระเยซูคริสต์ทรงถ่อมพระองค์ลงเป็นเยี่ยงทาสที่ล้างเท้า(ซึ่งเป็นงานของทาส)ให้สาวก (ยอห์น 13:1-20) ที่พระองค์ทรงกระทำเช่นนี้เพื่อสาวกจะกระทำตามแบบอย่างของพระองค์ทรง ที่สาวกควรล้างเท้าซึ่งกันและกัน(ข้อ 12-15) เพราะก่อนหน้านี้เกิดถกเถียงและการขัดใจกันว่า ในบรรดาสาวกของพระเยซูใครคือคนที่ใหญ่ที่สุด และยังเกิดความขุ่นข้องหมองใจของบรรดาสาวกที่มารดาของยากอบและยอห์นมาทูลขอตำแหน่งซ้ายขวาของพระเยซูให้กับลูกของตน และนี่คือเหตุผลหนึ่งที่พระเยซูคริสต์สอนเรื่องการเป็นใหญ่ด้วยการรับใช้ เป็นการสอนด้วยการกระทำให้เห็นเป็นรูปธรรมเพื่อสาวกจะรู้ซึ้งตรึงใจสัมผัสได้ และนี่ก็เป็นการสอนด้วยการกระทำเพื่อให้เหล่า สาวกรับใช้ซึ่งกันและกัน มิเพียงแต่เป็นแบบอย่างและเป็นการสอนแก่สาวกเท่านั้น แต่ทรงเป็นแบบอย่างสำหรับการดำเนินชีวิตประจำวันของเราแต่ละคนด้วย

ในพระธรรม ฟีลิปปี 2:1-11 เปาโลให้ภาพชีวิตของพระคริสต์ที่ทรงถ่อมลงจนถึงที่สุด ไม่มุ่งที่จะแสวงหาแต่ประโยชน์ส่วนตนแต่พระองค์แสวงหาที่จะสร้างประโยชน์แก่คนอื่นๆ มากกว่า พระองค์ยอมสละทุกสิ่งในชีวิต แม้แต่ศักดิ์ศรี สถานภาพความทัดเทียมกับพระเจ้า การมีอำนาจเหนือกว่า แต่พระองค์กลับยอมรับสภาพทาสในการเกิดเป็นมนุษย์ของพระองค์ เมื่อเกิดเป็นมนุษย์แล้วยังสละสถานภาพที่ได้รับจากพระเจ้า แต่ใช้ชีวิตในการรับใช้คนอื่นเยี่ยงทาส แล้วยอมใช้ชีวิตและสละชีวิตของพระองค์เพื่อคนอื่นจะได้รับชีวิตใหม่เพราะการเสียสละพระชนม์ชีพของพระองค์ นี่คือพระลักษณะเฉพาะที่พระคริสต์ทรงสำแดง ซึ่งในสายตาของเราและพฤติกรรมของเราคริสเตียนทุกวันนี้เรามัก “ไม่ยอมเสียศักดิ์ศรี หรือ ให้ใครมาหลู่เกียรติเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเรา” ทั้งๆ ที่เราไม่มีศักดิ์ศรี เกียรติศักดิ์เท่าพระเยซูคริสต์ นอกจากศักดิ์ศรีจอมปลอมที่มนุษย์สมมติสวมให้แก่กัน ไม่ว่าจะเป็น ผู้อำนวยการ ผู้จัดการ อธิการ นายกสภาฯ และ ฯลฯ แต่คริสเตียนเรากลับหวงศักดิ์ศรี สิทธิ และเกียรติยศจอมปลอมเหล่านี้

เปาโลได้ใช้ภาพชีวิตที่ถ่อมสุดๆ ของพระคริสต์สำแดงให้คริสเตียนในฟีลิปปีได้ตระหนักชัด และ ในเวลาเดียวกันเป็นการสำแดงพระลักษณะถ่อมของพระคริสต์เจ้าแก่คริสเตียนไทยในยุคปัจจุบันนี้ด้วย พระลักษณะถ่อมของพระคริสต์นี้มิใช่เพียงเพื่อให้เราตระหนักถึงสัมพันธภาพของเรากับพระคริสต์เท่านั้น แต่พระลักษณะถ่อมของพระคริสต์มุ่งเน้นที่สำแดงว่าถ้าเรายอมเป็นสาวกที่เอาเยี่ยงแบบอย่างชีวิตของพระคริสต์เราจะต้องมีความสัมพันธ์และปฏิบัติต่อกันอย่างไรกับคนรอบข้าง และกับคริสเตียนด้วยกันที่เราต้องข้องเกี่ยวสัมพันธ์และทำงานด้วย จากพระธรรมตอนนี้เราได้รับการทรงเรียกจากพระเยซูคริสต์ให้เลียนแบบชีวิตถ่อมที่เสียสละของพระองค์ในการดำเนินชีวิตประจำวันของเรา แต่มิใช่ดำเนินชีวิตประจำวันตามแนวทางที่เราต้องการและเห็นว่าดีหรือ “ตามใจฉัน” แต่ทรงเรียกให้เรามีใจที่เคารพเทิดทูนพระองค์ด้วยการถ่อมชีวิตลง ยอมสละให้ชีวิตของตน และการปฏิบัติขับเคลื่อนชีวิตการงานที่สำนึกว่าเป็นการถวายพระเกียรติสิริแด่พระองค์

เป็นความจริงว่า การกระทำเช่นนี้มิใช่กระทำได้ง่าย ในฟีลิปปี 2:1 ได้เริ่มบ่งชี้ชัดเจนว่า

“ในเมื่อเราได้รับกำลังใจจากพระคริสต์ เนื่องในการเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับพระองค์
ในเมื่อเราได้รับการปลอบโยนจากความรักของพระคริสต์
ในเมื่อเราได้ติดสนิทสามัคคีธรรมกับพระวิญญาณ
ในเมื่อเราได้รับพระลักษณะที่อ่อนโยน และ จิตใจที่เมตตาสงสารของพระคริสต์”

จากนั้นเปาโลกล่าวต่อไปว่า

“ก็ให้เรามีความคิดอย่างเดียวกัน
มีความรักอย่างเดียวกัน
มีใจอย่างเดียวกัน และ
มีเป้าหมายเดียวกัน”...

การที่เราจะมีมุมมองและการกระทำในชีวิตเช่นนี้ได้ เปาโลได้ชี้ชัดว่ามิใช่เพราะความสามารถของแต่ละคน แต่ที่เราดำเนินชีวิตประจำวันตามที่พระคริสต์ทรงเรียกได้เช่นนี้เพราะ พระองค์ได้เสริมสร้าง และ หนุนเสริมเพิ่มพลังชีวิตแก่เรา เราจึงจะสามารถดำเนินชีวิตเช่นนี้ได้ บางท่านอาจจะถามในใจว่า แล้วพระคริสต์ทรงหนุนเสริมเพิ่มพลังชีวิตแก่เราอย่างไร? เปาโลชี้ชัดว่าพระคริสต์ทรงหนุนเสริมเพิ่มพลังผ่านช่องทางต่อไปนี้?

1. พระคริสต์ทรงหนุนเสริมเพิ่มพลังชีวิตแก่เราผ่าน คำสอนและการมีชีวิตที่เป็นแบบอย่างให้เรากระทำเยี่ยงพระองค์ที่โดยปกติแล้วเราท่านอาจจะกระทำเช่นนั้นไม่ได้

2. พระคริสต์ทรงสำแดงความรักเมตตาของพระองค์ต่อชีวิตของเรา (ซึ่งบ่อยครั้งที่เราไม่ใส่ใจ ไม่สำนึก) เมื่อเราได้ประสบ สัมผัส และมีประสบการณ์ตรงในความรักของพระคริสต์ ประสบการณ์ความรักดังกล่าวจึงเป็นพลังหนุนเสริมให้เราสำแดงความรักเยี่ยงพระคริสต์ที่มีต่อเราไหลล้นแก่คนอื่นรอบข้าง ยิ่งเรามีประสบการณ์ตรงที่ชัดเจนแค่ไหนย่อมเป็นพลังที่เราจะสำแดงความรักแบบพระคริสต์นี้มิใช่แก่เพื่อนบ้านของเราเท่านั้น แต่ต่อคนที่เรามองว่าเป็นศัตรูของเราด้วย

3. โดยการที่เราเป็นเพื่อนร่วมพระราชกิจขององค์พระวิญญาณบริสุทธิ์ เมื่อเรายอมมอบชีวิตความเชื่อศรัทธาของเราในพระคริสต์ พระวิญญาณบริสุทธิ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าจะเสด็จมาสถิตในชีวิตของเรา และหนุนเสริมเพิ่มพลังในชีวิตเช่นเดียวกับพลังที่ให้พระคริสต์เป็นขึ้นจากความตายแก่เรา ด้วยกระบวนการทำงานขององค์พระวิญญาณบริสุทธิ์เช่นนี้ที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของเราให้ดำเนินชีวิตเยี่ยงแบบพระคริสต์มากๆ ขึ้น

หลายปีมาแล้วเมื่อผมทำหน้าที่ศิษยาภิบาลในคริสตจักรแห่งหนึ่ง เกิดความขัดแย้งอย่างขุ่นเคือง ฉุนเฉียว รุนแรงและบางตอนหยาบคายในกลุ่มผู้นำของคริสตจักรแห่งนั้น มีผู้นำคริสตจักรท่านหนึ่งที่กระทำต่อผู้นำคนอื่นๆ ในกลุ่มอย่างเลวทรามมุ่งร้าย ผมแทรกเข้าเหตุการณ์นั้นแล้วท้าทายอย่างสุภาพว่า ถ้าพระคริสต์อยู่ในวงสนทนาของเราวันนี้พระองค์จะทำอย่างไร ผู้นำคริสตจักรท่านนั้นตอบสวนมาอย่างทันควันว่า “ฉันไม่สนใจว่าพระเยซูจะทำอย่างไร ฉันไม่ใช่พระเยซู” ผมคันปากยิบๆ คิดในใจว่า “เห็นไหมล่ะ เพราะเราคิดอย่างงี้เอง” แต่ดีที่ไม่ได้โพล่งพูดออกมาเช่นนั้นด้วยพระคุณของพระเจ้า แต่ผมขอให้ทุกคนโปรดไม่ลืมพระกิตติคุณของพระคริสต์ว่า ด้วยพระคุณขององค์พระผู้เป็นเจ้าผ่านทางพระวิญญาณบริสุทธิ์ ที่ทรงช่วยเปลี่ยนแปลงและพัฒนาชีวิตของเราให้มีลักษณะเยี่ยงพระคริสต์มากยิ่งขึ้นถึงแม้ตามธรรมชาติในความเป็นตัวตนของเราที่ไม่มีความสมารถเพียงพอที่จะทำเช่นนั้นได้

คำกล่าวที่ยอมรับว่า “ฉันไม่ใช่พระเยซู” มักเป็นจุดแรกที่คริสเตียนใช้ในการแก้ตัว ตัวผมเองก็เป็นเช่นนั้นด้วย แต่นั่นมิใช่จุดจบ เมื่อใดก็ตามที่เรารู้และสำนึกได้ว่าเราเป็นผู้พกพร่องไม่สมบูรณ์ เราพร้อมที่จะหันกลับมาเชื่อพึ่งและไว้วางใจในพระเจ้ามากยิ่งขึ้น แล้วเราจะค้นพบสัจจะความจริงว่า โดยทางพระเยซูคริสต์ เราจะสามารถกระทำทุกสิ่งได้ เพราะพระองค์ประทานพลังชีวิตแก่เรา (ฟีลิปปี 4:13)

ดังนั้น เวลาใดที่เราตกอยู่ในสถานการณ์ความขัดแย้งกัน สิ่งแรกคงต้องตั้งสติและถามตนเองว่า “ฉันควรจะมีความคิดจิตใจอย่างพระคริสต์ในสถานการณ์นี้อย่างไร?” อย่าเพียงถามแต่ตนเองเท่านั้น แต่ให้ทูลถามพระเยซูคริสต์ด้วยจิตอธิษฐาน “องค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์คิดอย่างไรในสถานการณ์ที่กำลังเป็นอยู่ในเวลานี้? ข้าพระองค์จะสามารถทำเยี่ยงแบบอย่างของพระองค์ที่ถ่อมและยอมสละตนเองได้อย่างไรบ้าง?”

ยิ่งเรามุ่งมองไปยังพระคริสต์มากเท่าใด เรายิ่งค้นพบว่าเราควรจะกระทำอย่างไรในสถานการณ์ที่ขัดแย้งโต้เถียงกันซึ่งนำสู่การแตกแยกเอาแพ้เอาชนะกัน ยิ่งเราพึ่งพิงในพระเยซูคริสต์มากเท่าใด เรายิ่งจะพบกับพลังชีวิตที่เราไม่เคยคาดฝัน พลังชีวิตที่จะมีความคิดอย่างเดียวกัน มีความรักอย่างเดียวกัน มีใจเดียวกัน และมีเป้าหมายเดียวกัน และที่จะถ่อมจิตถ่อมใจถ่อมชีวิตลงที่นำไปสู่การมีชีวิตเยี่ยงพระคริสต์มากยิ่งๆ ขึ้น

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง
บ้านแม่แก้ดน้อย สันทราย เชียงใหม่
081-289-4499

จงมีจิตใจเหมือนอย่างพระเยซูคริสต์...เมื่อคริสเตียนทะเลาะและขัดแย้งกัน (1)

อ่าน ฟีลิปปี 2:1-11

1ในเมื่อท่านได้รับกำลังใจจากการเป็นหนึ่งเดียวกับพระคริสต์
ได้รับการปลอบโยนจากความรักของพระองค์
ได้สามัคคีธรรมกับพระวิญญาณ
ได้รับความอ่อนโยนและความสงสาร

2ก็จงทำให้ข้าพเจ้าชื่นชมยินดีอย่างบริบูรณ์
โดย มีความคิดอย่างเดียวกัน
มีความรักอย่างเดียวกัน
มีใจเดียวกัน และ
มีเป้าหมายเดียวกัน

3อย่าทำสิ่งใดด้วยความมักใหญ่ใฝ่สูงอย่างเห็นแก่ตัว หรือด้วยความถือดี
แต่จงทำด้วยความถ่อมใจ ถือว่าคนอื่นดีกว่าตน

4แต่ละคนไม่ควรมุ่งหาประโยชน์ของตนฝ่ายเดียว
แต่ควรคิดถึงประโยชน์ของคนอื่นด้วย

5ท่านควรมีท่าทีแบบเดียวกับพระเยซูคริสต์

6ผู้ทรงสภาพพระเจ้า แต่ไม่ได้ยึดติดในความเท่าเทียมกับพระเจ้า

7พระองค์กลับทรงสละทุกสิ่ง มารับสภาพทาส บังเกิดเป็นมนุษย์

8และเมื่อทรงปรากฏเป็นมนุษย์ พระองค์ทรงถ่อมพระองค์ลง และยอมเชื่อฟังแม้ต้องตายบนไม้กางเขน!

9ฉะนั้น พระเจ้าจึงทรงเชิดชูพระองค์ขึ้นสู่ที่สูงสุด และประทานพระนามเหนือนามทั้งปวงแก่พระองค์

10เพื่อทุกชีวิตในสวรรค์ บนแผ่นดินโลก และใต้แผ่นดินโลก จะคุกเข่าลงนมัสการพระนามของพระเยซู

11และทุกลิ้นจะยอมรับว่าพระเยซูคริสต์คือองค์พระผู้เป็นเจ้า เพื่อเป็นการถวายพระเกียรติสิริแด่พระเจ้าพระบิดา

(ฟีลิปปี 2:1-11 อมตธรรม)

ในตอนก่อนเรามีโอกาสอ่านพระธรรมฟีลิปปี 2:1-11 อย่างช้าๆ และซึมซับพระวจนะด้วยจิตอธิษฐาน ในตอนนี้เราจะร่วมกันในการศึกษาเรียนรู้ในบางตอนที่มีลักษณะเด่นชัดและสำคัญที่พระคริสต์สำแดงให้เราได้เห็นเด่นชัดเป็นรูปธรรม จากพระธรรมตอนนี้ที่น่าตื่นตาตื่นใจ

อย่างไรก็ตาม ถ้าเราต้องตกอยู่ในภาวะของความขัดแย้งกับคริสเตียนด้วยกัน เราอาจจะไม่ชอบพระคัมภีร์ตอนนี้สักเท่าใดนัก เพราะโดยสัญชาตญาณแล้วเราต้องการที่จะเป็น “ผู้ชนะ” ในความขัดแย้งนั้น หรือต้องการพิสูจน์ว่าเราเป็น “ฝ่ายถูก” และเป็นผู้ชนะเหนือฝ่ายตรงกันข้าม แต่พระคัมภีร์ตอนนี้บอกให้เราเป็นคนอ่อนโยน ถ่อมสุภาพ และมองว่าคนอื่นดีกว่าตน เราคงไม่ชอบสักเท่าใดนักที่พระคัมภีร์ตอนนี้ให้เราเป็นคนเช่นนี้ นี่ไม่ใช่สิ่งที่เราอยากได้ยินได้ฟัง เราอาจจะอยากได้ยินอย่างในพระธรรมสดุดี 58:8 ที่เป็นคำอธิษฐานของดาวิดเกี่ยวกับศัตรูของเขาว่า “ขอให้เขาเป็นเหมือนหอยทากที่ละลายเป็นเมือก...” ไม่ว่าเราจะชอบพระธรรมฟีลิปปีตอนนี้หรือไม่ก็ตาม แต่ถ้าเรายังต้องการเป็นสาวกที่ติดตามพระเยซูคริสต์ เราก็ต้องพิจารณาและมีชีวิตตามอย่างในพระธรรมฟีลิปปี 2:1-11 ยิ่งกว่านั้นเราจะต้องเผชิญกับการท้าทายจากแบบอย่างชีวิตของพระเยซูคริสต์

พระธรรมฟีลิปปีบทที่ 2 ตอนนี้ เริ่มต้นด้วยชุดคำสั่งทางคริสต์จริยธรรมที่ให้กระทำตาม ให้มีความคิดเห็นอย่างเดียวกัน, รักกันและกัน, ถ่อมสุภาพ, ไม่มุ่งคิดแต่ประโยชน์ส่วนตน แต่คิดถึงประโยชน์ของคนอื่นด้วย สิ่งเหล่านี้สรุปในประโยคเดียวที่ว่า “จงมีจิตใจ...อย่างที่มีในพระเยซูคริสต์” หรือ ให้เราคิดอย่างที่พระเยซูคิด

เปาโลไม่ได้ให้เราคิดเอาเองตามใจชอบว่า การมีจิตใจเหมือนอย่างพระเยซูคริสต์นั้นคิดอย่างไร เราไม่สามารถที่จะเลือกเอาตามใจชอบ หรือคิดเอาเองว่าพระคริสต์นั้นคิดอย่างไร แต่เปาโลให้แสดงความคิดของพระคริสต์ไว้อย่างชัดเจนในข้อ 6-8 ว่า

6ผู้ทรงสภาพพระเจ้า แต่ไม่ได้ยึดติดในความเท่าเทียมกับพระเจ้า
7พระองค์กลับทรงสละทุกสิ่ง มารับสภาพทาส บังเกิดเป็นมนุษย์
8และเมื่อทรงปรากฏเป็นมนุษย์ พระองค์ทรงถ่อมพระองค์ลง และยอมเชื่อฟังแม้ต้องตายบนไม้กางเขน!

อะไรเป็นภาพรวมของพระธรรมตอนนี้? เป็นภาพของพระคริสต์ที่ทรงถ่อมสุภาพ พระองค์เป็นผู้มีสภาพของความเป็นพระเจ้า แต่พระองค์ทรงเลือกที่จะมาเกิดเป็นทาสรับใช้โดยมาบังเกิดเป็นมนุษย์ มากกว่านั้น พระธรรมตอนนี้ยังบอกอีกว่ามิเพียงแต่มาเกิดเป็นมนุษย์เท่านั้นแต่พระองค์ยอมถ่อมและเชื่อฟังพระบิดา ยอมเจ็บปวดและตายบนกางเขน เป็นภาพที่สร้างความตกใจ ถึงสภาพของความถ่อม และ การยอมสละตนเองของพระคริสต์

การทะเลาะและความขัดแย้งที่เรามีกับผู้คนต่างๆ สถานการณ์จะแตกต่างไปมากเพียงใด ถ้าเราจะถ่อมใจอย่างจริงจังเยี่ยงพระเยซูคริสต์? เราจะกระทำต่อคนที่กระทำผิดต่อเราอย่างไร ถ้าเราใคร่ครวญและสะท้อนคิดถึงความรักเมตตาของพระเยซูคริสต์ที่ยอมสละพระชนม์ชีพของพระองค์เองเพื่อมนุษย์อย่างเราท่าน?

ตอนแรกของพระธรรมฟีลิปปี บทที่ 2 กล่าวถึงความสัมพันธ์ที่เราพึงมีต่อคนที่เราอาจจะมีความคิดเห็นแตกต่าง และไม่เห็นด้วย หรือไม่ลงรอยกับเขา ว่าให้เราอ่อนโยน ถ่อมสุภาพต่อคนที่เราขัดแย้ง และมีมุมมองว่าคนอื่นดีกว่าตัว ไม่มุ่งคิดแต่ประโยชน์ของตนเองฝ่ายเดียว แต่คิดถึงประโยชน์ของผู้อื่นด้วย ซึ่งแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากพฤติกรรมโดยปกติของเรา แต่นี่คือบุคลิกคริสเตียนที่สาวกทุกคนของพระคริสต์ต้องมีและต้องเป็น เพราะพระคริสต์ได้มีชีวิตที่เป็นแบบอย่างเช่นนี้แก่เราแล้ว

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง
บ้านแม่แก้ดน้อย สันทราย เชียงใหม่
081-289-4499

หัวใจพระกิตติคุณ...พระเยซูเข้าใจในความทุกข์ของเรา

หลังเทศกาลคริสต์มาส และ การเข้าสู่ปีใหม่ ให้เราใคร่ครวญถึงหัวใจของพระกิตติคุณ

อ่าน ฮีบรู 2:18 และ 4:14-16; 5:7-10

ฉบับมาตรฐาน

ข้อ 2:18 เพราะพระองค์เองได้ทรงทนทุกข์และถูกทดลอง พระองค์จึงทรงสามารถช่วยผู้ที่ถูกทดลองได้

ข้อ 4:14 เพราะฉะนั้น เมื่อเรามีมหาปุโรหิตที่ยิ่งใหญ่...คือพระเยซู...ขอให้เรายึดมั่นในหลักความเชื่อที่ประกาศไว้

ข้อ 4:15 เพราะว่าเราไม่ได้มีปุโรหิตที่ไม่สามารถจะเห็นใจในความอ่อนแอของเรา แต่ทรงเคยถูกทดลองใจเหมือนเราทุกอย่าง...

ข้อ 4:16 ฉะนั้น ขอให้เราเข้าถึงพระที่นั่งแห่งพระคุณด้วยความกล้า เพื่อเราจะได้รับความเมตตา และจะพบพระคุณที่ช่วยเราในยามต้องการ

ข้อ 5:7 ในระหว่างที่พระคริสต์ประทับในโลก พระองค์ทรงถวายคำอธิษฐาน และร้องขอด้วยเสียงดังและน้ำพระเนตรไหล ต่อพระเจ้าผู้ทรงสามารถช่วยพระองค์ให้พ้นจากความตายได้ และพระเจ้าทรงสดับเนื่องจากความยำเกรงของพระคริสต์

ข้อ 5:8 ถึงแม้ว่าพระองค์ทรงเป็นพระบุตร พระองค์ก็ทรงเรียนรู้ที่จะเชื่อฟังโดยการทนทุกข์ต่างๆ

ข้อ 5:9 เมื่อพระเจ้าทรงทำให้พระเยซูเพียบพร้อมแล้ว พระเยซูจึงทรงเป็นแหล่งกำเนิดแห่งความรอดนิรันดร์สำหรับทุกคนที่เชื่อฟังพระองค์

อมตธรรม

ข้อ 2:18 เพราะพระองค์เองทรงทนทุกข์เมื่อได้ทรงถูกทดลองใจ พระองค์จึงทรงสามารถช่วยบรรดาผู้ที่กำลังถูกทดลองได้

ข้อ 4:14 เหตุฉะนั้น เมื่อเรามีมหาปุโรหิตที่ยิ่งใหญ่ผู้ทรงผ่านฟ้าสวรรค์แล้ว คือพระเยซู...ก็ให้เรายึดมั่นในความเชื่อที่เราได้ประกาศรับไว้

ข้อ 4:15 เพราะเราไม่ได้มีมหาปุโรหิตซึ่งไม่อาจเห็นใจในความอ่อนแอต่างๆของเรา แต่ทรงถูกทดลองใจเช่นเดียวกับเราทุกประการ...

ข้อ 4:16 ฉะนั้น ให้เราเข้าใกล้พระบัลลังก์แห่งพระคุณด้วยความมั่นใจ เพื่อเราจะได้รับพระเมตตาและจะพบพระคุณที่จะช่วยเหลือเราเมื่อถึงคราวจำเป็น

ข้อ 5:7 ในระหว่างที่พระเยซูทรงอยู่ในโลก พระองค์ได้ถวายคำอธิษฐานและคำร้องทูลอ้อนวอนด้วยเสียงอันดังและด้วยน้ำตาไหล ต่อพระเจ้าผู้ทรงสามารถช่วยให้พ้นความตาย และพระเจ้าทรงสดับเพราะพระเยซูทรงยอมเชื่อฟังพระเจ้าด้วยความยำเกรง

ข้อ 5:8 แม้ทรงเป็นพระบุตร พระองค์ก็ทรงเรียนรู้ที่จะเชื่อฟังจากความทุกข์ยากที่พระองค์เผชิญ

ข้อ 5:9 และเมื่อพระเจ้าทรงทำให้พระเยซูเพียบพร้อมสมบูรณ์แล้ว พระองค์จึงทรงเป็นแหล่งความรอดนิรันดร์สำหรับคนทั้งปวงที่เชื่อฟังพระองค์

พระเจ้าสนใจและเข้าใจในสถานการณ์ชีวิตที่เราต้องเผชิญหรือไม่? พระเจ้ามองเช่นไรเมื่อชีวิตของเราต้องเผชิญกับเหตุร้าย หรือ ความทุกข์ยาก? พระองค์คิดอย่างไรเมื่อเราตกในความสิ้นหวัง ท้อแท้ หมดกำลังใจ? พระองค์คิดอย่างไรเมื่อชีวิตของเราตกอยู่ในการทดลอง? ในพระธรรม ฮีบรู 2:18 และ 4:14-16; 5:7-10 ได้ตอบคำถามเหล่านี้อย่างหนุนเสริมเพิ่มพลังใจ

ประเด็นหลักในพระธรรมฮีบรู 2:10-18 คือการที่พระเยซูคริสต์มาบังเกิดเป็นมนุษย์ทำให้สามารถช่วยให้มวลมนุษย์หลุดรอดพ้นจากอำนาจแห่งความบาปชั่ว เพราะโดยการที่พระเยซูคริสต์มาบังเกิดเป็นมนุษย์อย่างเต็มตัว เป็นมนุษย์ที่ตกอยู่ภายใต้อำนาจแห่งความบาป พระองค์จึงสามารถที่จะแหวกผ่าการครอบงำของกรอบอำนาจของความบาปและความตาย ด้วยการที่พระเยซูคริสต์ยอมตายที่กางเขน

ในข้อที่ 18 เป็นข่าวดีสำหรับมนุษย์ก็คือ “เพราะพระองค์เอง(เยซูคริสต์)ได้ทรงทนทุกข์และถูกทดลอง พระองค์จึงสามารถช่วยผู้ที่ถูกทดลองได้” (2:18) พระเยซูคริสต์ทรงถูกทดลองที่เรารู้เห็นเด่นชัดคือ เมื่อครั้งที่พระองค์ถูกมารทดลองในถิ่นทุรกันดารหลังการรับบัพติสมา ก่อนที่จะเริ่มพระราชกิจของพระองค์ และการทดลองที่สำคัญยิ่งคือการทดลองครั้งเมื่อพระองค์ต้องทนทุกข์ทรมานในช่วงท้ายชีวิตของพระองค์ ดังนั้น พระเยซูคริสต์รู้ดีว่าการถูกทดลองนั้นเป็นเช่นไร และรู้ดีว่ามีความรู้สึกเช่นไรเมื่อต้องถูกทดลองในการทนทุกข์ยากลำบากจนถึงชีวิต

นั่นหมายความว่าพระเยซูคริสต์รู้ถึงความทุกข์ยากและความรู้สึกเมื่อเราถูกทดลอง พระองค์รู้แจ้งชัดถึงแรงดึงดูดของอำนาจแห่งความบาป แต่พระองค์ทรงเอาชนะเหนือพลังแห่งการดึงดูดนั้น (ฮีบรู 4:15) และพระองค์รู้รสชาดถึงการที่ต้องทนทุกข์เจ็บปวด การถูกปฏิเสธ และได้รับการกระทำอย่างอยุติธรรม ดังนั้น พระเยซูคริสต์จึงสามารถที่จะช่วยเราเมื่อเราต้องเผชิญหน้ากับความทุกข์ยากและอำนาจแห่งความบาป พระเยซูมิได้ยืนอยู่ห่างไกลแล้วสั่งเราว่าควรจะทำเช่นไรที่จะหลุดรอดพ้นจากความเจ็บปวดและอำนาจแห่งความบาปนั้น ตรงกันข้ามพระองค์ทรงเคียงข้างร่วมทุกข์กับเราด้วยความเข้าใจ และหนุนเสริมเราในภาวะเช่นนั้นด้วยพระปัญญา

ให้หัวใจของพระกิตติคุณแห่งการที่พระเยซูคริสต์ทรงเข้าอกเข้าใจเราในความทุกข์ยาก และ การตกลงใต้อำนาจแห่งความบาปชั่ว ได้เป็นรูปธรรมในการดำเนินชีวิตประจำวันของเรา เพื่อเราจะดำเนินชีวิตตามสัจจะแห่งการทรงมาบังเกิดเป็นมนุษย์ของพระเยซูคริสต์ ให้เราเปิดชีวิตแด่พระคริสต์ที่จะทรงเข้ามาช่วยเราในวิกฤติชีวิตที่แสนจะทุกข์ยาก ลำบาก และเจ็บปวด และทรงช่วยเราที่จะเอาชนะและมีชีวิตที่หลุดรอดจากความบาปสู่ชีวิตที่เป็นไทในพระเยซูคริสต์

ประเด็นสำหรับการใคร่ครวญและอภิปราย

1. เมื่อชีวิตของท่านต้องตกลงในภาวะถูกทดลอง หรือเมื่อท่านต้องได้รับความเจ็บปวดทุกข์ยากในชีวิต ท่านเคยคิดบ้างไหมว่าพระเยซูคริสต์ทรงเข้าอกเข้าใจความรู้สึกของท่าน? ทำไมท่านถึงคิดเช่นนั้น?

2. ถ้าท่านยึดมั่นสัจจะความจริงใน ฮีบรู 2:18 ในการดำเนินชีวิตของท่าน ชีวิตของท่านจะแตกต่างจากสภาพในปัจจุบันนี้หรือไม่? อย่างไร? เพราะเหตุใด?

ใคร่ครวญภาวนา

พระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพระองค์
ขอบพระคุณพระองค์ที่พระองค์ยอมที่จะถ่อมลงรับประสบการณ์ในชีวิตของมนุษย์
แท้จริงแล้วพระองค์ทรงทราบถึงทั้งความชื่นชมยินดีในชีวิตมนุษย์
และพระองค์ก็ทรงซาบซึ้งถึงความเศร้าโศก ทุกข์ยาก ที่มนุษย์ต้องเผชิญ
และในวันนี้ พระองค์ทรงทราบด้วยว่ข้าพระองค์รู้สึกเช่นไรเมื่อต้องถูกทดลองจากอำนาจบาป
พระองค์ทรงทราบด้วยว่าข้าพระองค์รู้สึกเช่นไรเมื่อต้องสิ้นหวังและเหนื่อยอ่อนหมดแรง
ขอบพระคุณพระองค์สำหรับความเข้าอกเข้าใจของพระองค์ต่อความทุกข์ยากลำบากที่ข้าพระองค์ได้รับ
และการท้าทายที่ข้าพระองค์ถูกการทดลอง

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ในวันนี้โปรดช่วยข้าพระองค์
เมื่อใดก็ตามที่ข้าพระองค์ถูกทดลอง
โปรดประทานกำลังที่จะดำเนินชีวิตที่บริสุทธิ์เพื่อเป็นการถวายเกียรติแด่พระองค์

เมื่อใดก็ตามที่ชีวิตต้องตกทุกข์ได้ยากและเจ็บปวด
เมื่อใดที่เกิดความสงสัยว่าในภาวะเช่นนั้นพระองค์ยังอยู่เคียงข้างข้าพระองค์หรือไม่
โปรดประทานกำลังและความมั่นใจจากพระองค์ที่จะยืนหยัดด้วยความเชื่อมั่นในสถานการณ์นั้น

ขอสรรเสริญและขอบพระคุณพระองค์
ที่พระองค์ทรงเป็นพระวาทะที่มาบังเกิดเป็นมนุษย์เป็นรูปธรรม
ที่พระองค์ทรงรู้ซึ้งถึงการเป็นมนุษย์นั้นเป็นเช่นไร
ที่พระองค์ทรงพร้อมและรู้ว่าจะช่วยข้าพระองค์เช่นไร อาเมน

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง
บ้านแม่แก้ดน้อย สันทราย เชียงใหม่
089-2628-310

หัวใจพระกิตติคุณ...พระเยซูทรงให้อภัยและปลดปล่อย

หลังเทศกาลคริสต์มาส และ การเข้าสู่ปีใหม่ ให้เราใคร่ครวญถึงหัวใจของพระกิตติคุณ

อ่าน ฮีบรู 2:10-18

ฉบับมาตรฐาน

ข้อ 14 บุตรทั้งหลายมีเลือดและเนื้อเช่นกันอย่างไร พระองค์ก็ทรงมีส่วนเช่นนั้นด้วยอย่างนั้น เพื่อโดยทางความตายนั้น พระองค์จะทรงทำลายมารผู้มีอำนาจ(ทรงทำให้มารหมดอำนาจ)แห่งความตาย

ข้อ 15 และจะทรงปลดปล่อยบรรดาคนเหล่านั้นที่ตกเป็นทาสมาตลอดชีวิตเนื่องจากความกลัวตาย

ข้อ 17 เพราะเหตุนี้ พระองค์จึงต้องเป็นเหมือนกับพี่น้องทุกอย่าง เพื่อจะได้เป็นมหาปุโรหิตผู้เปี่ยมด้วยความเมตตาและความสัตย์ซื่อ ในการกระทำกิจต่อพระเจ้า เพื่อลบล้างบาปของประชาชน

ข้อ 18 เพราะพระองค์ทรงทนทุกข์และถูกทดลอง พระองค์จึงทรงสามารถช่วยผู้ที่ถูกทดลองได้

อมตธรรม

ข้อ 14 ในเมื่อบุตรทั้งหลายมีเลือดและเนื้อ พระองค์จึงทรงร่วมในความเป็นมนุษย์ของพวกเขา เพื่อว่าโดยการสิ้นพระชนม์ของพระองค์จะได้ทรงทำลายผู้กุมอำนาจแห่งความตายคือมาร

ข้อ 15 และปลดปล่อยบรรดาผู้ซึ่งตลอดชั่วชีวิตตกเป็นทาสเนื่องจากกลัวความตาย

ข้อ 17 ด้วยเหตุนี้เองพระองค์จึงต้องเป็นเหมือนกับพี่น้องของพระองค์ทุกอย่าง เพื่อจะได้ทรงเป็นมหาปุโรหิตผู้เปี่ยมด้วยความเมตตาและความสัตย์ซื่อในการรับใช้พระเจ้า และเพื่อจะได้ทรงลบมลทินบาปของปวงประชากร

ข้อ 18 เพราะพระองค์เองทรงทนทุกข์เมื่อได้ทรงถูกทดลองใจ พระองค์จึงทรงสามารถช่วยบรรดาผู้ที่กำลังถูกทดลองใจได้

เราจะหลบลี้หนีจากอำนาจแห่งความบาปและความตายได้อย่างไร? เราจะได้รับการอภัยได้อย่างไร? เราจะดำเนินชีวิตในแต่ละวันในความสัมพันธ์ที่ฉีกขาดระหว่างเรากับพระเจ้าได้อย่างไร? พระธรรมฮีบรู 2:10-18 ได้ให้คำตอบต่อคำถามเหล่านี้ของเรา

พระธรรมตอนนี้ได้กล่าวถึงการที่พระคริสต์มาบังเกิดเป็นมนุษย์ ที่มีอิทธิพลทำให้เกิดความแตกต่างและเปลี่ยนแปลงในชีวิตของเรา พระเยซูพระบุตรของพระเจ้าได้มาบังเกิดเป็น “เลือดและเนื้อ” ทรงมาบังเกิดเป็นมนุษย์ มีชีวิตเช่นเดียวกับมนุษย์แต่ละคน (2:14; ยอห์น 1:14) ทำไมพระเยซูถึงต้องมาเกิดเป็นมนุษย์มีสภาพที่เป็นเนื้อและเลือด? “เพื่อว่าโดยการสิ้นพระชนม์พระองค์จะได้ทรงทำลายผู้กุมอำนาจแห่งความตายคือมาร (เพื่อทำให้มารสิ้นอำนาจ)... ด้วยเหตุนี้เองพระองค์จึงต้องเป็นเหมือนกับพี่น้อง(มนุษย์)ทุกอย่าง เพื่อจะได้ทรงเป็น มหาปุโรหิตผู้เปี่ยมด้วยความเมตตาและความสัตย์ซื่อในการรับใช้พระเจ้า เพื่อจะได้ทรงลบล้างมลทินบาปของปวงประชากร” (2:14, 17)

การที่พระเยซูคริสต์มาบังเกิดเป็นเลือดและเนื้อ หรือ เป็นมนุษย์เท่านั้นมิสามารถที่จะปลดปล่อยมนุษย์เราท่านให้หลุดรอดออกจากอำนาจแห่งความตายของมารได้ แต่เพราะการบังเกิดเป็นมนุษย์ของพระเยซูคริสต์ทำให้พระองค์ต้องตาย เพราะการตายบนกางเขนด้วยพระเมตตาต่อประชาชนและสัตย์ซื่อต่อพระเจ้าของพระเยซูคริสต์นี้เองที่ทรงช่วยให้มนุษย์ไม่ต้องตกอยู่ในความกลัวต่อความตายของมารอีกต่อไป แต่สามารถรับการปลดปล่อยออกมาสู่ความเป็นไท ทรงปลดปล่อยมนุษย์จากความกลัวตาย จากความกลัวต่อมารผู้มีอำนาจแห่งความตาย และเกิดความกล้า และมั่นใจที่จะรับเอาพระเมตตาของพระคริสต์ และรับเอาพระคุณของพระองค์เพื่อชีวิตนิรันดร์ของเรา

ในทุกวันนี้หลายคนในพวกเรามีความเชื่อในพระเยซูคริสต์พระผู้ช่วยให้รอด แต่การดำเนินชีวิตแต่ละวันกลับแสดงออกชัดว่า เราพยายามช่วยตัวเองให้หลุดรอดออกจากอำนาจแห่งความบาป ด้วยปากของเรา เรายืนยันว่าความรอดมีในพระคริสต์เท่านั้น แต่ในส่วนลึกของจิตใจและการกระทำที่ผู้คนเห็นในตัวเรา เรากลับพยายามสำแดงพิสูจน์ว่าเราเป็นคนที่มีคุณค่าเหมาะสม หรือ สมควรที่พระเจ้าจะให้อภัย (ทำดีเพื่อให้พระเจ้าอภัย) ด้วยทางตันแห่งจิตวิญญาณของเราทำให้เราไม่ได้รับความชื่นชมยินดีในชีวิตใหม่ที่เราน่าจะมีในพระเยซูคริสต์ ซึ่งเป็นชีวิตใหม่ที่ได้รับการปลดปล่อยให้หลุดรอดออกจากอำนาจแห่งความตาย และ ความกลัวตายในตัวเรา หลุดรอดออกจากความรู้สึกผิด และการที่จะต้องซ่อนตัวเองเพราะความอับอาย

การที่เราจะเข้าถึงหัวใจของพระกิตติคุณ เราจะต้องเชื่อมโยงความสัมพันธ์ระหว่างรางหญ้าที่เบธเลเฮ็มกับกางเขนที่ภูเขากะโหลกศีรษะ ความสัมพันธ์ระหว่างการมาบังเกิดเป็นมนุษย์ของพระเยซูกับการที่พระองค์ยอมสิ้นพระชนม์บนกางเขน ดังนั้น เทศกาลคริสต์มาสจึงเป็นช่วงเวลาที่เรายอมให้พระคริสต์รับเอาความบาปผิดในชีวิตเรา แล้วให้พระองค์ปลอดปล่อยเราให้หลุดออกจากความกลัวตาย และ อำนาจแห่งความตายของมาร ด้วยความไว้วางใจในพระเยซูคริสต์พระผู้ช่วยให้รอด นั่นหมายถึงช่วงเวลาที่เราสำนึกในพระคุณและขอบพระคุณที่ได้รับการยกโทษบาปจากพระองค์ทุกวัน แล้วใช้ชีวิตในความเป็นไทที่ได้รับในการรับใช้พระเจ้าด้วยเสรีและชื่นชมยินดีทั้งในชีวิตการงาน ในที่ทำงาน ในครอบครัว ในชุมชนเพิ่อนบ้าน และในชุมชนคริสตจักร

ประเด็นสำหรับการใคร่ครวญและอภิปราย

1. การที่เราเชื่อว่าพระเยซูคริสต์เป็นมนุษย์แท้และเป็นพระเจ้าแท้นั้นมีความสำคัญ และมีคุณค่าอะไรสำหรับท่าน?

2. ทุกวันนี้ ท่านดำเนินชีวิตด้วยพระคุณแห่งการอภัยโทษของพระเจ้าหรือไม่? เพราะเหตุใด?

ใคร่ครวญภาวนา

พระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพระองค์
ขอบพระคุณพระองค์ที่ทรงมาบังเกิดเป็นมนุษย์
ขอบพระคุณที่ทรงรับและแบกความบาปผิดของข้าพระองค์บนกางเขน
เพื่อปลดปล่อยข้าพระองค์จากอำนาจครอบงำแห่งความบาปและความตาย
ขอบพระคุณพระองค์ที่ทรงเป็นมหาปุโรหิตที่เปี่ยมด้วยความเมตตาเพื่อข้าพระองค์

ขอองค์พระผู้เป็นเจ้าโปรดช่วยข้าพระองค์
ให้ดำเนินชีวิตในวันนี้บนสัจจะความจริงที่พระองค์ทรงบังเกิดเป็นมนุษย์
ที่สำแดงพระวจนะของพระองค์ออกมาเป็นรูปธรรมในการดำเนินชีวิตประจำวัน
และตอบสนองพระกิตติคุณของพระองค์ด้วยการดำเนินชีวิตตามพระประสงค์ในทุกมิติชีวิต

ขอบพระคุณและสรรเสริญองค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพระองค์ ที่ทรงบังเกิดเป็นมนุษย์แท้ อาเมน

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง
บ้านแม่แก้ดน้อย สันทราย เชียงใหม่
089-2628-310

เราคิดเหมือนพระเยซูหรือเปล่า?

อ่าน มัทธิว 4:1-11

ตั้งแต่พระเยซูคริสต์เริ่มพระราชกิจในโลกนี้ของพระองค์ สิ่งแรกพระองค์ทรงเรียกและท้าทายคนเหล่านั้นให้เปลี่ยนแปลงความคิดและวิธีคิดของตน คนที่จะติดตามพระเยซูคริสต์จะต้องเริ่มต้นด้วยการยอมที่จะเปลี่ยนวิธีคิดและความคิดให้เหมือนพระองค์ พระองค์ทรงเรียกร้องและท้าทายให้พวกเขา “กลับใจเสียใหม่” เปลี่ยนวิธีคิดเสียใหม่ ซึ่งจะมีพลังกระทบต่อการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมและวิถีชีวิตของคนๆ นั้น

การถูกมารทดลองในถิ่นทุรกันดารของพระเยซูคริสต์เป็นบทพิสูจน์ที่เป็นรูปธรรมที่แสดงให้เห็นชัดว่า พระองค์มีวิธีคิดและความคิดแตกต่างไปจากกระแสนิยม แตกต่างจากกระแสสังคมในเวลานั้นของพระองค์ ทั้งในมิติทางเศรษฐกิจ สังคม การเมือง วัฒนธรรม ความเชื่อในศาสนายิว และอำนาจความสัมพันธ์

เป็นที่แน่ชัดว่า คนยิวส่วนใหญ่ในเวลานั้นต่างมี “ไฟปฏิวัติ” ในจิตใจ ต่างต้องการที่จะปลดแอกตนเองจากการตกเป็นเมืองขึ้น และการอยู่ใต้อำนาจของกองกำลังโรมันและลิ่วล้อคนท้องถิ่น ไม่แปลกที่มีกระบวนการทั้งบนดินและใต้ดินที่สั่งสมกองกำลังติดอาวุธเพื่อรอเวลาที่จะต่อสู้กับกองทัพโรมัน และกระบวนการเหล่านี้ก็ผสมผสานเอาความเชื่อในศาสนายิวเข้าเป็นพลังในการปลุกระดมคนยิวร่วมเป็นกองกำลังปฏิวัติ

พวกเขากำลังรอผู้นำทัพครับ! พวกเขารอพระเมสสิยาห์ที่จะมาปลดปล่อยพวกเขาออกจากอำนาจกดขี่ของโรมัน ดังนั้น ประชาชนพร้อมที่จะเข้าร่วมเป็นคนหนึ่งในกองกำลังดังกล่าว ประเด็นอยู่ที่ว่า ใครที่จะมานำทัพจะต้องทำอย่างไรให้ประชาชนนิยมชมชื่นและเชื่อว่าตนเองคือผู้ที่พระเจ้าส่งมาตามพระสัญญา และยอมเข้ามาร่วมกับตนในการเปลี่ยนแปลงการปกครองและพลิกฟื้นราชอาณาจักรดาวิดขึ้นใหม่

ผู้มาผจญ ได้เสนอแนวทางอันชาญฉลาดเพื่อที่พระเยซูจะได้ใจของประชาชน และใช้พลังของพวกเขาในการเปลี่ยนแปลงการปกครอง มารเสนอว่า ท่ามกลางความยากจนหิวโหย อาหารเป็นยุทธปัจจัยที่ทรงพลัง ดังนั้น ให้พระเยซูคริสต์เสกก้อนหินเหล่านี้ที่มีดาษดื่นทั่วไปบนพื้นดินให้กลายเป็นขนมปังเพื่อแจกจ่ายซื้อใจของประชาชน และที่สำคัญกว่านั้น การเสกก้อนหินให้เป็นขนมปังเป็นการอัศจรรย์ที่พิสูจน์ว่าพระเยซูเป็นคนของพระเจ้าได้อย่างยอดเยี่ยม และพระเจ้าพระบิดาก็ให้สิทธิอำนาจในเรื่องนี้แก่พระองค์แล้ว พระองค์ควรใช้มันทันที (ถ้าเป็นยุคปัจจุบัน มารคงนำเสนอให้พระเยซูเสกก้อนหินให้เป็นเงินทองแน่ แท้จริงมารก็ทำสำเร็จแล้ว คือทำให้พวกผู้นำคริสเตียนส่วนใหญ่มุ่งหน้าตั้งตาแสวงหาเงินทองในงานของพระเจ้า)

น่าสังเกตว่า มารเสนอวิธีคิด และ แนวทางดังกล่าวนั้น จุดประสงค์เพื่อเพียงการเปลี่ยนแปลงทางการเมือง และเป็นการเปลี่ยนแปลงเพื่อตนเองโดยใช้พลังและชีวิตของประชาชนเป็นเครื่องมือเป็นประการแรก ประการที่สองใช้ของประทานของพระเจ้าคือ “ขนมปัง” ที่เป็นอาหารหล่อเลี้ยงชีวิตประจำวันมาใช้เพื่อสร้างฐานอำนาจแก่ตน ประการที่สาม ให้ประชาชนเสพติด “ผลประโยชน์” เพื่อตนจะสามารถควบคุม บงการ และมีอำนาจเหนือประชาชนตลอดกาล ประการที่สี่มารเสนอให้ใช้สิทธิอำนาจที่พระเยซูได้จากพระเจ้าเพื่อเสริมสร้างบารมีอำนาจของตนเองผ่านการทำอัศจรรย์ (ถ้าเป็นปัจจุบัน เห็นชัดที่นักการเมืองใช้กระบวนการ “ประชานิยม” เพื่อสร้างเสริมอำนาจและบารมีของตนเอง ซึ่งคริสตจักรต้องระมัดระวังที่ไม่เผลอตกกับดักมารไปใช้กระบวนการที่คล้ายคลึงกันนี้ และสมาชิกคริสตจักรท้องถิ่นไม่ควรหลง “กินเหยื่อ” จนต้องติดเบ็ดเจ็บตัวไปในที่สุด)

พระเยซูคริสต์ไม่ยอมพลาดท่าตกหลุมพลางที่มารมันวางไว้ พระองค์รู้ชัดว่าการเปลี่ยนแปลงที่แท้จริงบนแผ่นดินโลกใบนี้ และที่เริ่มต้นในแผ่นดินปาเลสไตน์นั้น มิใช่อยู่ที่กองกำลังบนดินหรือใต้ดิน มิได้อยู่ที่พลานุภาพแห่งอาวุธที่ใช้ มิได้ขึ้นอยู่กับจำนวนผู้คนที่นิยมชมชื่นยอมอุทิศตนเพื่อแผ่นดินมากน้อยแค่ไหน แต่อยู่ที่รากฐานชีวิตจิตใจของมนุษย์แต่ละคน และที่สำคัญคือ พระองค์ต้องการให้ “พระวจนะหรือพระประสงค์ของพระเจ้า” เป็นรากฐานชีวิต และ เป็นแหล่งอาหารหล่อเลี้ยงชีวิตจิตวิญญาณของแต่ละคน สิ่งนี้ต่างหากที่จะเปลี่ยนแผ่นดินนี้ให้เป็น “แผ่นดินของพระเจ้า หรือ แผ่นดินสวรรค์” ดั่งอมตะวจีของพระเยซูคริสต์ที่ว่า “มนุษย์จะดำรงชีวิตด้วยอาหารเพียงอย่างเดียวไม่ได้ แต่ต้องดำรงด้วยพระวจนะทุกคำซึ่งออกมาจากพระโอษฐ์ของพระเจ้า” (มัทธิว 4:4 ฉบับมาตรฐาน) การเปลี่ยนแปลงที่แท้จริงมิได้มาด้วยการสร้างกระแส “บริโภคนิยม” หรือมิใช่สร้างให้ประชาชนมานิยมชมชอบตนเองด้วยกระบวนการประชานิยมที่ใช้บริโภคนิยมเป็นตัวล่อ

ในโลกปัจจุบันนี้ การแข่งขันช่วงชิงอำนาจให้เป็นผู้กุมสถานการณ์เป็นเรื่องที่จะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้สิ่งนี้มาอยู่ในมือของตน แม้ไม่สามารถได้มาด้วยเล่ห์ ก็ให้ได้มาด้วยเหลี่ยม หรือ ด้วยเหตุผลข้างๆ คูๆ มารไม่เคยลดละ มันลุยต่อนำพระเยซูไปบนยอดหลังคาพระมหาวิหาร และท้าทายให้พระองค์กระโดดลงไป นี่เป็นคำท้าทายที่ยิ่งใหญ่ เป็นการท้าทายให้พระเยซูพิสูจน์ว่า ตนคือคนที่พระเจ้าส่งมาสำหรับการเปลี่ยนแปลงแผ่นดินโลกแท้จริงหรือไม่ ถ้าแท้จริงพิสูจน์ให้เห็นหน่อย เพราะพระคัมภีร์มีพระสัญญาของพระเจ้าว่า ถ้าเป็นคนของพระองค์ที่ส่งมาจริง พระเจ้าจะรองรับความปลอดภัยทุกอย่าง ในมิตินี้มารกำลังที่จะสร้างให้เกิดความลังเลใจให้เกิดขึ้นในพระเยซูคริสต์ และในเวลาเดียวกันเป็นการหลอกล่อให้พระเยซูคริสต์ทำการอัศจรรย์ครั้งใหญ่ ถ้าประชาชนเห็นแล้วจะยอมรับสวามิภักดิ์ติดตามพระองค์ทันที เพราะพระองค์เต็มไปด้วยฤทธิ์ และประชาชนจะติดตามพระองค์เพราะการอัศจรรย์ที่พระองค์กระทำแต่ไม่สนใจที่จะเปลี่ยนแปลงความคิดชีวิตของตนตามพระประสงค์ของพระเจ้า และนั่นคือความล้มเหลวจบสิ้นแห่งพระราชกิจของพระเยซูคริสต์

ในที่นี้คงต้องพิจารณาอย่างละเอียดรอบคอบว่า พระเยซูคริสต์มิได้ปฏิเสธในการทำการอัศจรรย์ เพราะในพระราชกิจที่พระเยซูคริสต์ทรงกระทำนั้นมากมายด้วยการอัศจรรย์ แต่ความแตกต่างในที่นี้คือ การอัศจรรย์ที่พระเยซูคริสต์ทรงกระทำในพระราชกิจของพระองค์นั้นเพื่อเป็นการเยียวยารักษา การปกป้องชีวิต การทำให้กลับมีชีวิตใหม่สำหรับคนทั้งหลาย แต่การอัศจรรย์ที่มารท้าทายโดยล่อลวงให้พระเยซูกระโดดลงจากยอดหลังคาพระวิหารนั้นเป็นการทำการอัศจรรย์เพื่อเสริมสร้างอำนาจ บารมี และการทำให้คนอื่นยอมรับพระองค์ แต่ที่สำคัญยิ่งคือมารเสนอการทำอัศจรรย์นี้มิใช่กระทำด้วยความเชื่อศรัทธาและไว้วางใจในพระเจ้า และเพื่อตอบสนองพระประสงค์ของพระเจ้า แต่ต้องการทดลองพระเจ้า และ พิสูจน์ความสำคัญของตนเอง ในครั้งนี้อมตะวจีของพระเยซูคริสต์ก็เป็นพระวจนะของพระเจ้าอีกเช่นกันคือ “อย่าทดลององค์พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นพระเจ้าของท่าน” (มัทธิว 4:7 ฉบับมาตรฐาน)

บางครั้งเมื่อถึงจุดหนึ่งของการแข่งขัน ช่วงชิง หรือการต่อสู้จะต้องตัดสินใจเผด็จศึกเพื่อคาดหวังให้ได้ชัยชนะเบ็ดเสร็จให้ได้ และนี่คือวิธีการของผู้ที่เข้ามาทดลองพระเยซูคริสต์ใช้ด้วยเช่นกัน วิธีการของมันคือ มารเสนอผลประโยชน์แลกเปลี่ยนกันระหว่างมันกับพระเยซู ถ้าพระเยซูคริสต์ต้องการเปลี่ยนแปลงโลกใบนี้ใหม่ มารก็พร้อมที่จะมอบโลกใบนี้ให้พระองค์ทันที ไม่อิดออด! และสิ่งที่ใช้แลกเปลี่ยนกับพระเยซู ดูเหมือนว่าพระเยซูเป็นฝ่ายได้เปรียบ เพราะมารยอมมอบอาณาจักรทั้งหลายในโลกนี้ และความรุ่งโรจน์เจริญรุ่งเรือง ความก้าวรุดหน้าทันสมัยของอาณาจักรเหล่านั้นให้พระองค์ เพียงขอพระเยซูยอมน้อมรับนับถือมารว่ามันเป็นส่วนสำคัญและความสำเร็จของการเปลี่ยนแปลงโลกใบนี้เท่านั้น

ใคร่ครวญถึงที่นี่ แล้วกลับย้อนมองหาตนเอง น่าตกใจมากครับ ปัจจุบันนี้คริสเตียนเรายอมรับข้อเสนอการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์กับมารด้วยความภูมิอกภูมิใจ พออกพอใจครับ เรายอมรับเอาความทันสมัยสุดๆ ยอมรับเอาความเจริญรุ่งเรือง ยอมรับเอาความรุ่งโรจน์แห่งกิจการงานองค์กรคริสเตียนและคริสตจักร เราวิ่งไล่ไขว่คว้าตามกระแสแห่งความเจริญและทันสมัยของโลกนี้ เราต้องการโรงพยาบาลที่ทันสมัย โรงเรียนที่มีอุปกรณ์ทันสมัยทัดเทียมกับคนอื่น อาคารที่ยิ่งใหญ่ นักเรียนมากในระดับแนวหน้า แล้วก็วัดกันที่รายได้ผลกำไร หรือไม่ก็กระดาษรับรองมาตรฐานตามเกณฑ์ที่สังคมวางไว้ เราวิ่งตามการเป็นมหาวิทยาลัยนานาชาติ แต่ทอดทิ้งคนยากไร้ ด้อยโอกาส เด็กข้างถนนไว้ก่อน เรามีตึกสภาฯ ที่ยิ่งใหญ่ใจกลางเมืองธุรกิจระดับชาติ และเราก็ยอมรับนับถือหลักเกณฑ์เหล่านี้ เอาสิ่งเหล่านี้เป็นเป้าหมายปลายทางในชีวิตและองค์กรของเรา เราก้มลงนมัสการใครกันแน่ในเวลานี้? การอุทิศจงรักภักดีของเราที่มีพระเจ้าเป็นหนึ่งเป็นเอกในชีวิตและองค์กรของเรายังเหลือหลออยู่หรือเปล่า? หรือเราเอาไปแลกกับ “มาร” เรียบร้อยแล้ว?

สำหรับพระเยซูคริสต์แล้ว พระองค์ตอบสนองข้อเสนอของมารอย่างแรงและตรงไปตรงมาคือ “จงไปให้พ้น เจ้าซาตาน” พร้อมกับใช้พระวจนะของพระเจ้าในการต่อสู้กับมารครั้งนี้ว่า “จงกราบนมัสการองค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของท่าน และปรนนิบัติพระองค์แต่ผู้เดียว” (ดูมัทธิว 4:10 ฉบับมาตรฐาน) การต่อสู้ขั้นเผด็จศึกของมารนี้แหลมคมนัก เพราะเป็นข้อเสนอที่ถูกเนื้อต้องใจของผู้นำองค์กรคริสเตียนและคริสตจักรอย่างยิ่ง ดังนั้น พระเยซูคริสต์ตอบสนองขั้นตอนเผด็จศึกนี้อย่างไม่ยอมประนีประนอมด้วยการเปิดโปงให้รู้ว่า “เจ้าคือมารซาตาน จงไปให้พ้น” และพระองค์เลือกที่จะสวามิภักดิ์ต่อพระเจ้าเท่านั้น พระองค์เลือกที่จะเป็นทาสรับใช้ทำตามพระประสงค์ของพระบิดาแต่ผู้เดียว

แต่เราปัจจุบัน ผู้นำคริสตจักร และองค์กรคริสเตียน คงต้องมีเวลาถามตนเองว่า เรากำลังมุ่งสร้างให้ตนเองเป็นที่ยกย่องเชิดชูและต้องการให้ผู้คนสวามิภักดิ์ต่อตนเอง หรือมุ่งทำตนทำงานที่สวามิภักดิ์ต่อองค์พระผู้เป็นเจ้า? แล้วเป้าหมายปลายทางของชีวิตและการงานคือพระประสงค์ของพระเจ้าในชีวิตของตน และ ในองค์กรคริสเตียนหรือไม่?

“ขอให้แผ่นดินของพระองค์มาตั้งอยู่
ขอให้เป็นไปตามพระทัยของพระองค์
ในสวรรค์เป็นอย่างไรก็ให้เป็นไปอย่างนั้นในแผ่นดินโลก”
(มัทธิว 6:10 ฉบับมาตรฐาน)
ยังเป็นคำอธิษฐานและเป้าหมายปลายทางในการเป็นสาวกของพระเยซูคริสต์หรือไม่?

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง
บ้านแม่แก้ดน้อย สันทราย เชียงใหม่

พระเยซูมองข้าม...

พระเยซูมองข้าม “ชื่อเสียง” และ “เกียรติยศ” ของคุณ
พระองค์มองข้าม “ชื่อเสีย” และ “การทรยศ” ของคุณด้วย

อ่านพระธรรมลูกา 19:1-10

8ส่วนศักเคียสนั้นยืนขึ้นทูลองค์พระผู้เป็นเจ้าว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ทรัพย์สิ่งของของข้าพระองค์ ข้าพระองค์ยอมให้คนยากจนครึ่งหนึ่ง และถ้าข้าพระองค์โกงอะไรของใครมา ก็ยอมคืนให้เขาสี่เท่า” 9พระเยซูตรัสกับเขาว่า “วันนี้ความรอดมาถึงบ้านนี้แล้ว เพราะคนนี้เป็นลูกของอับราฮัมด้วย (ลูกา 19:8-9, TBS02b)

ผมยังจำได้ในตอนที่ผมเป็นอนุชนและสอนรวีวารศึกษาที่คริสตจักร ผมเคยสอนเพลงที่มีประโยคแรกว่า “ศักคายชายร่างเตี้ย เก็บเบี้ยภาษี” ในยุคนี้คงต้องเปลี่ยนใหม่ว่า “ศักเคียสชายร่างเตี้ย เก็บเบี้ยภาษี” ประโยคนี้เคยผ่านหูผ่านตาและยังอยู่ในความทรงจำของท่านหรือไม่? ผมเชื่อว่าท่านต้องรู้เรื่องและจำเรื่องราวของชายเตี้ยคนนี้ได้อย่างแน่นอน!

ตามเนื้อเพลงบอกชัดเจนว่า ศักเคียสมีรูปร่างเด่นชัดคือเตี้ย มีอาชีพการงานที่ประชาชนคนยิวไม่อยากคบค้าสัมพันธ์ด้วย เพราะโดยทั่วไปแล้วคนเก็บภาษีในเวลานั้นมักจะเอารัดเอาเปรียบประชาชน ขูดรีดเงินภาษีจากประชาชนเพื่อส่งให้กับรัฐบาลโรมันแล้วยังเก็บเกินเก็บเลยเพื่อตนเองมากด้วย จึงเป็นคนที่ประชาชนยิวจงเกลียดจงชัง และถูกตีตราว่าเป็นคนทรยศต่อชาติ และ เป็นคนบาปในศาสนาของตนเอง

แต่ศักเคียสก็รู้อยู่เต็มอกว่า มิใช่พวกตนที่เก็บภาษีเท่านั้นที่ยอมคบคิดทำงานกับพวกรัฐบาลโรมัน พวกสภาซันเฮ็ดริน และ พวกฟาริสี ก็สยบยอมพวกเจ้าหน้าที่รัฐบาลโรมันด้วย เพื่อพวกตนจะได้ดำรงอยู่ในอำนาจทางศาสนาปกครองคนยิวในสมัยนั้น พวกเขาพยายามหลีกเลี่ยงที่จะไม่พูดถึงพระบัญญัติ 10 ประการห้าข้อแรก เพราะทั้งห้าข้อนี้เป็นเรื่องของอำนาจ สิทธิ์ขาดของพระเจ้าที่ปกครองเหนือชุมชนคนยิว อันขัดกับอำนาจสูงสุดของจักรพรรดิโรมันในสมัยนั้น เพราะทั้ง 5 ข้อนี้เป็นเรื่องของอำนาจการเมือง และระบบสังคมตามพระประสงค์ของพระเจ้าที่พวกมีอำนาจโรมันไม่ต้องการให้มีขึ้นในสังคมยิว หรือพูดได้ว่า นักการเมืองในคาบศาสนายิวยอมประนีประนอมกับอำนาจของโรมันเพื่อผลกระโยชน์แห่งตน แต่พระเยซูคริสต์กลับทรงประกาศรื้อฟื้นพระบัญญัติสิบประการ 5 ข้อแรก และเชื่อมโยงกับการประกาศเรื่องแผ่นดินของพระเจ้า และพระองค์ทรงประกาศยืนยันว่า พระองค์มิได้มาเพื่อทำลายและลดความสำคัญของพระบัญญัติ แต่ทรงมาเพื่อทำให้พระบัญญัติของพระเจ้าในสังคมยิวสมบูรณ์

แล้วทำไมประชาชนถึงจงเกลียดจงชังพวกเก็บภาษี แต่กลับยกย่องให้การเคารพต่อพวกฟาริสีที่ชั่วเหมือนตนเอง และพวกคนเก็บภาษีคงพูดกันถึงการวิพากษ์วิจารณ์ของพระเยซูต่อพวกฟาริสีว่า “เป็นคนหน้าซื่อใจคด” พระองค์คบค้าสัมพันธ์กับประชาชนคนยากคนจน คนต่ำต้อย และพวกที่สังคมตราหน้าว่าบาปหนา ทำให้ศักเคียสอยากเห็นพระเยซู เขาต้องการเห็นพระเยซูเท่านั้น

เมื่อรู้ว่าพระเยซูจะผ่านมาทางนี้ เขารีบวิ่งรุดหน้าไต่ขึ้นบนต้นไม้เพื่อจะเอาชนะความเตี้ยแต่กำเนิดของตน ต้องการมองให้เห็นว่า พระเยซูคนนี้หน้าตาเป็นอย่างไร เป็นคนแบบไหน ทำไมประชาชนชื่นชอบ ทำไมกล้าที่จะท้าทายอำนาจของพวกผู้นำศาสนายิว ทำไมสอนไม่เหมือนคนอื่น อยากรู้เหลือเกินว่าพระเยซูคนนี้สังกัดพรรคใต้ดินพรรคไหนกันแน่!

ศักเคียสถึงกับตะลึง มิเพียงแต่ได้เห็นพระเยซูเดินผ่านมาเท่านั้น แต่พระองค์หยุด และทักทายตนเอง ยิ่งกว่านั้นจะไปบ้านของตนเอง ผู้คนในฝูงชนต่างเบียดเสียดยัดเยียดเพื่อจะได้สัมผัสพระเยซู จะได้ใกล้ชิดพระองค์ แต่นี่พระเยซูบอกให้ตนเองลงมาจากต้นไม้ แล้วนำพระองค์ไปบ้านของตน โอกาสที่ไม่คาดฝันกลับเป็นจริง ยิ่งแปลกใจเข้าไปใหญ่ว่าพระเยซูคนนี้เป็นใครกันแน่ ทำอะไรแผลงๆ เสี่ยงต่อการถูกตำหนิติเตียนของประชาชนและผู้นำศาสนายิว แต่ศักเคียสก็ดีใจคว้าโอกาสพิเศษนี้ไว้ไม่ให้หลุดมือ พาพระองค์และพรรคพวกไปบ้านของตน ท่ามกลางเสียงบ่นตำหนิพระเยซูและสาวกที่คบคนชั่วไปกินดื่มในบ้านของคนบาป เกิดคำถามขึ้นในจิตใจว่า หรือพระเยซูจะชวนคนบาปเก็บภาษีคนนี้เข้าเป็นสมาชิกพรรคของพระองค์?

เราไม่รู้ว่า พระเยซูและสาวกทำอะไรกันในบ้านของศักเคียส เราไม่รู้ว่าพวกเขาพูดคุยกันถึงเรื่องอะไรบ้างเมื่อรับประทานอาหารด้วยกันในบ้าน แต่ผลที่เกิดขึ้นนั้นเป็นสิ่งยืนยันว่า ความคิดความเชื่อและเป้าหมายชีวิตของศักเคียสนั้นเปลี่ยนไป เขาประกาศชัดว่า ทรัพย์สินเงินทองครึ่งหนึ่งเขาจะให้กับคนยากคนจน และถ้าเขาโกงของใครมาจะขอชดใช้คืน 4 เท่า

นี่มิใช่ความใจดีของศักเคียส แต่ที่เขาประกาศที่จะทำทั้งหมดนี้เป็นการปฏิบัติตามบทบัญญัติของศาสนายิวในส่วนที่เกี่ยวกับสังคมและระบบสังคม(ที่พวกฟาริสีและผู้นำศาสนายิวไม่ยอมพูดถึง) ด้วยผลที่เกิดขึ้นนี้ทำให้เราสามารถแกะรอยย้อนกลับไปได้ว่า สิ่งที่พูดคุยกันในวันนั้นหนีไม่พ้นพระบัญญัติ(ต้องห้ามในสมัยโรมัน) ที่เกี่ยวกับสังคมและระบบสังคมตามความเชื่อศรัทธาของยิว ที่ผู้นำศาสนาในสมัยนั้นหลีกเลี่ยง และ “ซุกซ่อน” และไม่พูดถึง แต่ปรากฏการณ์เกิดขึ้นในสังคมยิวตอนนั้น สิ่งที่พวกฟาริสีและปุโรหิต “กดทับ ซุกซ่อน” “หลีกเลี่ยง”ที่จะพูดถึงที่จะสอนประชาชนเพื่อรักษาฐานอำนาจและประโยชน์แห่งตน กลับปรากฏเป็นรูปธรรมผ่านการสนทนาระหว่างพระเยซูกับคนบาปหนาในสายตาของพวกผู้นำศาสนายิว

และนี่ก็คงเป็นปรากฏการณ์หนึ่ง หรือ อีกหลักฐานชิ้นหนึ่ง ที่พวกฟาริสีและผู้นำศาสนายิวจะนำไปฟ้องพวกผู้ปกครองโรมันว่า พระเยซูคนนี้กับพรรคพวกเป็นภัยต่อชาติ เป็นศัตรูตัวฉกรรจ์ต่ออาณาจักรโรมัน ขณะนี้กำลังสมคบกับคนเก็บภาษีบางคน

วันนี้ พระเยซูคริสต์เดินผ่านมาบนเส้นทางชีวิตของท่าน ท่านต้องการที่จะเห็นพระองค์เท่านั้น หรือท่านจะตอบรับและเชิญพระองค์เข้าไปในบ้านของท่าน? ท่านอาจจะคิดในใจว่า ไม่อยากให้พระองค์ต้องมาแปดเปื้อนเพราะ “ชื่อเสีย” หรือ “ความบาปผิด” ของท่าน แต่ที่แน่ชัดคือ พระเยซูเข้ามาในชีวิตของผู้คนมิใช่เพราะคนนั้นมี “ชื่อเสียง” หรือ “เกียรติยศ” ในสังคม หรือคนนั้นมี “ชื่อเสีย” หรือ “การทรยศ” ในชีวิต แต่พระองค์ต้องการมีเวลากับท่าน ในชีวิตของท่าน ส่วนหลังจากนั้นชีวิตของท่านจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างมากมายมหาศาลตามพระประสงค์ของพระองค์นั้น เป็นเรื่องแน่นอนธรรมดาที่จะต้องเกิดขึ้น
เราท่านพร้อมที่จะเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างยิ่งใหญ่มากมายเช่นนั้นในชีวิตของเราหรือไม่?

แต่น่าเสียดายว่า คริสเตียนหลายต่อหลายคนต้องการมองเห็นพระเยซูเท่านั้น แต่ไม่ต้องการมีเวลากับพระองค์เพราะเดี๋ยวชีวิตต้องเปลี่ยนแปลงมากเกินไป ที่แย่กว่านั้นคือเปลี่ยนไปในทางที่ตนไม่ต้องการ หรือ ที่ตนไม่ได้คาดหวัง! แต่กลับเปลี่ยนไปตามใจของพระเจ้า?