ชีวิตสงบศานติ...เป็นแบบไหนกันแน่?

ท่านเข้าใจว่า...ชีวิตที่มีศานติสุข  เป็นชีวิตแบบไหนกันแน่?...

เมื่อเวลาที่ชีวิตของท่านดำเนินไปอย่างราบเรียบ  สงบ

เมื่อชีวิตดูเหมือนไม่มีอะไรที่ผิดปกติ

เมื่อทุกคนต่างอดทนต่อกันและกัน...

นั่นเป็นชีวิตที่มีสันติสุข เช่นนั้นหรือ?

พระองค์ทรงลุกขึ้นห้ามลมและคลื่นว่า “เงียบ! จงสงบนิ่งเดี๋ยวนี้!”

แล้วลมก็หยุดพัด ทุกอย่างก็สงบนิ่งอย่างสิ้นเชิง (มาระโก 4:39 อมธ.)

ท่านคิดอย่างไร... ถ้าจะบอกว่า 

พระเจ้ามิเพียงแต่จะให้ท่านมี “ชีวิตที่มีสงบสุข” เท่านั้น

แต่เป็นชีวิตที่มีความสงบศานติ  

ที่แม้ชีวิตจะต้องเผชิญกับพายุแห่งความระทมยากลำบาก ปั่นป่วน วุ่นวาย

... แต่ท่านก็ยังสามารถหลับสนิทได้!

ท่านที่รักครับ  ให้เราอ่านใน มาระโก 4:38

เมื่อเรือที่สาวกและพระเยซูใช้ในการเดินทางกำลังเผชิญกับพายุโหมรุนแรงเรือกำลังจะล่ม

พระเยซูทรงหนุนหมอนบรรทมอยู่ท้ายเรือ เหล่าสาวกมาปลุกพระองค์และทูลว่า

“พระอาจารย์ พระองค์ไม่ทรงห่วงว่าเราจะจมน้ำตายหรือ?” (อมธ.)

พระคัมภีร์ตอนนี้มิได้บอกว่าพระเยซูนั่งหลับ  แต่บอกว่าหนุนหมอนนอนหลับ

ท่ามกลางพายุโหมกระน่ำ เรือกำลังวิกฤติ 

พระเยซูคริสต์หลับสนิทได้!

แต่สาวกกลับตระหนกตื่นผวา  ตรงมาโวยวาย ต่อว่า พระเยซู

“พระอาจารย์ พระองค์ไม่ทรงห่วงว่าเราจะจมน้ำตายหรือ?”

ปกติธรรมดาครับ   ในความเป็นคน ๆ หนึ่ง

เราท่านต่างกลัวลานเมื่อชีวิตจะอับปาง จบสิ้น

เช่นกัน  เพราะสาวกมุ่งมองสนใจจดจ่ออยู่กับปัญหา

ติดแหงก จมปลักอยู่กับวิกฤติที่กำลังเกิดขึ้น (เขาจึงเกิดความกลัว)

...จนมองข้ามไปว่ามีใครอยู่ในเรือกับพวกเขา (เขาจึงไม่ได้ไว้วางใจพระคริสต์)

หรือ พวกสาวกไม่ได้คิดว่า...พระเยซูจะช่วยพวกเขาในวิกฤติเรือล่มได้?

ท่านที่รักครับ ถ้าท่านจะมีความสงบศานติในชีวิต  

ท่านจะต้องมีชีวิตที่ไว้วางในพระคริสต์

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในชีวิตของท่าน  

ท่านต้องไว้วางใจพระคริสต์ที่อยู่เคียงข้างท่านตลอดเวลา

เมื่อท่านตระหนักรู้ชัดว่าพระองค์อยู่เคียงข้างท่าน 

...ท่านก็จะมีชีวิตที่ไว้วางใจในพระองค์ 

...ท่านก็จะมีจิตใจที่สงบศานติ

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับนาวาแห่งชีวิตของท่าน 

ท่านมั่นใจได้เลยว่า  ท่านจะสามารถข้ามไปถึงอีกฝั่งหนึ่งได้

เมื่อท่านเกิด “ความกลัว” สิ่งใด ๆ ในชีวิตประจำวัน

มิใช่ ให้ท่าน “เลิกกลัว” แล้วกลับมามี “ความกล้า”

เพราะท่าน “เลิกกลัว” ไม่ได้   ตราบใดยังเห็นภัยวิกฤติทนโท่

จนกว่าท่านจะตระหนักรู้ชัดว่า 

พระคริสต์อยู่เคียงข้างท่านในเวลาที่เลวร้ายนั้น พระองค์ช่วยท่านได้!

และเมื่อนั้นท่านถึงจะ “มั่นใจ” และเกิด “ความไว้วางใจ” ในพระองค์

และ...เมื่อนั้น  พลังแห่งความกล้าจึงจะเกิดขึ้นได้

เพราะท่านรู้ว่าแม้อะไรจะเกิดขึ้น พระคริสต์จะกอบกู้ท่านในวิกฤตินั้นได้

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.emmaus@gmail.com; 081-2894499

โอพระเจ้า... พระองค์เป็นพระเจ้าแบบไหนกันนะ?

เรื่องชีวิตจริง ที่พระเจ้าตอบคำอธิษฐานอย่างเหลือเชื่อ บทเรียนสำคัญสำหรับชีวิตของเราครับ!

คำอธิษฐานของหญิงสามัญชน ที่พระเจ้าตอบคำอธิษฐานเรื่องลูก ด้วยการทรงเรียกและทำพระราชกิจเปลี่ยนชีวิตของหมอที่เรืองนาม

กระผมขอขอบคุณ  คุณอนุสรณ์ สมสิริ  ที่ได้กรุณาส่งเรื่องราวนี้มาให้ผมได้อ่าน   ผมเข้าใจเอาเองว่า  ท่านส่งมาเพื่อตอบสนองข้อเขียนก่อนหน้านี้ของผม เรื่อง “ทำอย่างไรดี...เมื่อต้องรอคอยคำตอบจากพระเจ้า?”   ผมเลยถือวิสาสะที่จะส่งต่อมายังท่านที่เคารพได้อ่านด้วย  ผมถอดความเรียบเรียงใหม่เป็นภาษาไทย  มิได้แปลจากต้นฉบับโดยตรงครับ

ดร.อับราฮาม  นายแพทย์ผู้เชี่ยวชาญทางโรคมะเร็ง ที่คนทั่วไปที่รู้จักดี  เขาต้องเดินทางไปร่วมสัมมนาและรับรางวัลจากงานวิจัยทางการแพทย์ของท่านยังต่างเมือง  

เขาได้เดินทางไปในงานนั้นด้วยเครื่องบิน ภายหลังการเหินสู่ฟ้าบินไปได้ประมาณ 2 ชั่วโมง เครื่องบินลำดังกล่าวต้องลงจอดฉุกเฉิน ณ สนามบินที่ใกล้ที่สุด อันเนื่องจากความขัดข้องทางเทคนิค

แต่เนื่องจากท่านกลัวว่าจะไปไม่ทันเวลาของการประชุมดังกล่าว ท่านจึงได้ไปสอบถามข้อมูลรายละเอียดจากเจ้าหน้าที่ของบริษัทเครื่องบิน ท่านได้ข้อมูลว่าเขาจะต้องรอไปอีก 10 ชั่วโมงสำหรับเครื่องบินเที่ยวต่อไป   เขาตัดสินใจเช่ารถขับเองไปยังที่ประชุมซึ่งต้องใช้เวลาประมาณ 4 ชั่วโมง

พอเขาขับรถเช่าออกไปได้ไม่เท่าไหร่ อากาศเกิดแปรปรวน พายุเริ่มโหมแรง ฝนที่ตกลงอย่างหนักทำให้ท่านไม่สามารถเห็นถนนได้ชัดเจน ท่านขับเลยแยกที่ควรจะเลี้ยว... คุณหมอหลงทาง

การขับรถหลงทางบนถนนเปลี่ยว รู้สึกอารมณ์เสียและเหน็ดเหนื่อย ท่านพยายามมองหาเครื่องหมายที่จะบอกทางไปในเมือง ท่านได้เจอบ้านที่ซอมซ่อข้างทางหลังหนึ่ง  ท่านจอดและเคาะที่ประตู หญิงสาวสวยคนหนึ่งเปิดประตู ท่านพยายามอธิบายให้หญิงคนนั้นทราบถึงสถานการณ์ที่เลวร้ายของตน เพื่อจะเป็นเหตุผลขอยืมโทรศัพท์ของเธอ แต่เธอบอกว่าเธอไม่มีโทรศัพท์ แต่หญิงคนนั้นได้เชิญให้ ดร.อับราฮาม ให้เข้ามาในบ้านก่อน   ให้รอจนกว่าฟ้าฝนจะดีขึ้นกว่านี้ค่อยเดินทางต่อ คุณหมอที่กำลังหิวและอ่อนแรงรับคำเชิญ หญิงคนนั้นได้ทำอาหารและเครื่องดื่มให้คุณหมอ

หญิงสาวได้เชิญชวนคุณหมอให้ร่วมอธิษฐานกับเธอ แต่คุณหมอปฏิเสธ สำหรับคุณหมอแล้ว ท่านเชื่อในการทำงานหนัก ไม่ใช่มัวแต่นั่งอธิษฐาน! คุณหมอนั่งอยู่บนโต๊ะและจิบน้ำชาของตน   ท่านสังเกตเห็นหญิงคนนั้นอธิษฐานอย่างมากข้าง ๆ เปลทารกน้อยของเธอ หมอรู้สึกว่าหญิงคนนี้ต้องกำลังเผชิญกับปัญหาหนัก และ ต้องการความช่วยเหลืออย่างแน่นอน คุณหมอได้ถามหญิงนั้นว่า จริง ๆ แล้ว...เธอต้องการอะไรจากพระเจ้า และพระเจ้าเคยฟังและตอบคำอธิษฐานของเธอหรือไม่?

เมื่อคุณหมอถามถึงทารกที่อยู่ในเปล หญิงคนนั้นอธิบายว่า เด็กคนนี้เป็นลูกชายของตน ขณะนี้ป่วยเป็นโรคมะเร็ง และทางโรงพยาบาลได้แนะนำให้เธอพาลูกของเธอไปพบแพทย์ที่ชื่อว่า อับราฮาม หมอคนนี้จะรักษาให้ลูกขอเธอหายได้ แต่เธอบอกว่าเธอไม่มีเงินพอสำหรับค่ารักษาแน่

เธอบอกหมอต่อไปว่า ตอนนี้พระเจ้ายังไม่ได้ตอบคำอธิษฐานของเธอ แต่เธอบอกว่าพระเจ้าจะต้องมีทางออกไม่ทางใดก็ทางหนึ่งในสักวันหนึ่ง และเธอยังบอกอีกว่า...

เธอจะไม่ยอมให้ความกลัวมีชัยเหนือความเชื่อของเธอ

ดร.อับราฮาม ถึงกับตะลึงอึ้งไป และไม่รู้จะพูดอย่างไร คุณหมอเริ่มร้องไห้ แล้วท่านพูดออกมาด้วยเสียงดังว่า “พระเจ้ายิ่งใหญ่จริง ๆ” คุณหมอคิดใคร่ครวญถึงเรื่องของหญิงคนนั้นและสถานการณ์ที่เลวร้ายต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น ตั้งแต่เครื่องบินเกิดการขัดข้องทางเทคนิค พายุและฟ้าฝนที่บ้าคลั่ง และการที่เขาหลงทางในการขับรถ   พระเจ้าทรงใช้สถานการณ์เลวร้ายเหล่านี้ที่เกิดขึ้น ในการตอบคำอธิษฐานหญิงที่สัตย์ซื่อมั่นคงในความเชื่อคนนี้   และพระเจ้าต้องการที่จะให้โอกาสแก่ตนอีกครั้งหนึ่ง ให้คุณหมอหลุดออกจากเครื่องพันธนาการทางวัตถุนิยม และ อาชีพการงานในชีวิต เพื่อคุณหมอจะมีเวลาที่จะติดตามพระเจ้า และ มีเวลาที่จะให้แก่คนยากคนจน และพระองค์ตอบคำอธิษฐานแก่หญิงคนนี้ที่ไม่มีความช่วยเหลืออื่นใดนอกจากการอธิษฐานอย่างจริงจังเข้มแข็ง

โอ  พระเจ้า  พระองค์เป็นพระเจ้าแบบไหนกันนะ?

พระเจ้าที่อาจจะไม่ได้ตอบคำอธิษฐานตามที่คนอธิษฐานต้องการหรือคาดหวัง แต่พระองค์ตอบคำอธิษฐานตามวิถีทางของพระองค์เอง

ในเรื่องนี้ เห็นได้ว่าพระเจ้าทรงใช้สถานการณ์ต่าง ๆ ไม่ว่าฟ้าฝนที่เลวร้าย  เครื่องยนต์ที่ขัดข้อง  ความผิดพลาดหลงทาง  ซึ่งดูแล้วเป็นสถานการณ์ที่ร้าย ๆ ทั้งสิ้น แต่พระเจ้าใช้สถานการณ์เหล่านี้เพื่อให้เกิดผลดีต่อชีวิตของคนที่เกี่ยวข้อง ทั้งเกิดผลดีแก่หมอที่กลับมาไว้วางใจในพระเจ้า และมอบตัวรับใช้พระองค์  เด็กน้อยได้รับการรักษา  คุณแม่เกิดความชื่นชมยินดีในพระเจ้า 

อย่าหยุดที่จะไว้วางใจในพระเจ้า

อย่าหยุดที่จะหวังในพระองค์

พระเจ้ากำลังกระทำกิจของพระองค์ เพื่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในชีวิตของท่าน

จงยึดมั่นในพระองค์

จงมั่นคงในพระองค์

มุ่งมองไปยังพระองค์ทุกวัน

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.emmaus@gmail.com; 081-2894499

คุณเป็นสาวกพระคริสต์แบบไหน? สูตรใด?

การเป็นสาวกพระคริสต์ไม่ได้มีสูตรเดียว จริง ๆ แล้วไม่มี “สูตรตายตัว”

ดังนั้นการสร้างสาวกพระคริสต์ในทุกวันนี้จึงไม่ควรยึดมั่นจำกัดในสูตรเดียว “ตายตัว” เช่นกัน

เมื่อเรากลับไปศึกษาพิจารณาและใคร่ครวญการทรงเรียกสาวกของพระคริสต์   พระองค์ทรงเรียกบุคคลต่าง ๆ ที่มีความแตกต่างหลากหลาย   แล้วพระองค์ก็ทรงเรียกให้แต่ละคนมีรูปแบบ บทบาทในการเป็นสาวกของพระองค์ที่ไม่เหมือนกันด้วย   เพื่อที่จะเป็นสาวกของพระคริสต์ในสถานการณ์ และ บริบทที่แตกต่างกัน   ด้วยรูปแบบ การสำแดงออกของชีวิตที่เป็นสาวกไม่เหมือนกัน   แล้วแต่เส้นทางชีวิตประจำวัน บริบทชีวิต  และ ทักษะความสามารถ/ของประทานของคน ๆ นั้น   แต่มีเป้าประสงค์เดียวกันคือ ตามพระประสงค์ของพระคริสต์

เมื่อพระเยซูคริสต์กระทำพระราชกิจของพระองค์ในโลกนี้   มีหลายต่อหลายคนที่ติดตามพระเยซูคริสต์  และเราพบความจริงว่า  มีสาวกหลายรูปแบบ และ และหลายบทบาทที่ไม่เหมือนกัน   ในช่วงแรกเริ่มพระราชกิจของพระองค์เป็นช่วง “มาดูเถิด” (ยอห์น 1:39 มตฐ.)   และจากกลุ่มคนที่ติดตามพระองค์ไป   พระองค์ทรงเลือกสาวกใกล้ชิด/สาวกใกล้ตัว 12 คน   จากกลุ่มคนที่ติดตามพระองค์หลายคน

เรายังพบอีกว่ามีบางคนที่เข้าร่วมกระบวนการของพระคริสต์ในบางเวลา   และคนเหล่านี้อาจจะไม่ปรากฏชื่อในพระคัมภีร์   หรือ ไม่พบว่าเขาได้รับการทรงเรียกเป็นการส่วนตัวจากพระเยซู   แต่เราก็พบด้วยเช่นกันว่า  บางคนเป็นสาวกติดตามพระคริสต์อย่างเงียบ ๆ เช่น นิโคเดมัส ที่ต้องมาพบพระคริสต์ในเวลาค่ำคืน   หรือ อย่าง โยเซฟชาว​อา​ริ​มาเธีย ที่เป็นสาวกลับๆ (ยอห์น 19:38 มตฐ.)   ขอย้ำว่า คนเหล่านี้เป็นสาวกของพระคริสต์ และ มีบทบาทในการเป็นสาวกที่แตกต่างกันออกไป   ตามบริบทและสถานการณ์ในชีวิตประจำวัน   พระคัมภีร์ไม่ได้ขีดเส้นจำกัดตายตัวถึงรูปแบบการเป็นสาวกที่แท้จริงของพระคริสต์   แต่พระคริสต์กำหนดคุณภาพชีวิตในการเป็นสาวที่เหมือนกัน

คนแบบไหนที่เป็นสาวกพระคริสต์

คนเหล่านี้แต่ละคนก็ยังเป็นสาวกของพระคริสต์  ผู้คนจำนวนมากที่อยากรู้อยากเห็นแล้วติดตามไปฟังคำสอนของพระเยซูคริสต์และก็เข้าใจแล้วก็ตัดสินใจเป็นการส่วนตัวว่าเป็นสาวกของพระองค์   แล้วสาวกในกลุ่มนี้บางคนก็เลิกติดตามพระองค์ เพราะมีคำสอนของพระคริสต์ที่เขารู้สึกลำบากใจ  หรือไม่เข้าใจ  หรือต้องประสบกับสถานการณ์ที่ยากลำบากในชีวิต (อย่างเช่น  พระเยซูทรงเลี้ยงประชาชน 5,000 คนในยอห์น 6:1-15  แต่สาวก​ของ​พระ​องค์​หลาย​คน​ก็​ท้อถอย ไม่​ติดตาม​พระ​องค์​ต่อไป เพราะได้ยินคำสอนที่ยาก ดู ยอห์น 6:60-70)   สาวกที่แท้จริงจึงอยู่ในช่วงที่สองคือ ผู้ที่ยังยืนหยัดติดตามพระเยซูคริสต์ ไม่ว่าสถานการณ์ชีวิตจะพลิกผันยากลำบากเช่นใดก็ตาม  

บ่อยครั้งเรามักสำคัญตระหนักผิดว่า   สาวก “วงใน” เป็นสาวกจริงแท้ที่สุด   แต่เมื่อสถานการณ์พลิกผัน  ยูดาส ทรยศ “ขายพระเยซู” เพื่อจะได้เงิน 30 แผ่น   สาวกคนอื่นก็ละทิ้งหนีเอาตัวรอดเมื่อสถานการณ์วิกฤติคับขัน   เปโตรที่ยืนยันพร้อมตายกับพระคริสต์ แต่กลับปฏิเสธพระองค์ถึง 3 ครั้ง   แล้วเหลือใครที่เป็นสาวกในสายตาของเราท่านครับ?   ใต้กางเขนที่ตรึงพระเยซู   มีมารีย์มารดา  ยอห์น และ สตรีบางคนที่เคยติดตามพระองค์   แล้วพบอีกว่า โยเซฟชาวอาริมาเธีย ที่เป็นสาวกพระคริสต์เป็นการลับ   กลับเป็นคนที่ขอพระศพพระคริสต์จากปีลาตแล้วนำไปฝังที่อุโมงค์ของตน   แล้วเราคิดว่า “ใครคือสาวกพระคริสต์ที่จริงแท้” ในเวลานั้น?

หลังจากช่วง “มาดูเถิด” ต่อไปในช่วง “จงติดตามเรามา” ในช่วงนี้มีสาวกที่มีรูปแบบที่หลากหลายแตกต่างกันออกไป และ มีบทบาทที่ไม่เหมือนกัน   ในสมัยของพระเยซูคริสต์  มีสาวกบางคนที่ละทิ้งบ้านและอาชีพ แล้วติดตามพระเยซูคริสต์ไปในที่ต่าง ๆ  

แต่เราก็พบความจริงอีกเช่นกันว่า หลายคนที่ได้รับการรักษา หรือ ขับวิญญาณชั่วออกต้องการติดตามพระองค์ในที่ต่าง ๆ   แต่พระคริสต์กลับบอกให้เขา “กลับบ้าน”  เช่นหญิงที่ชโลมพระบาทพระคริสต์ด้วยน้ำหอม   หลังจากนั้นพระองค์ตรัสกับเธอว่า ...“ความ​เชื่อ​ของ​เจ้า​ได้​ทำ​ให้​เจ้า​รอด จง​ไป​เป็น​สุข​เถิด” (ลูกา 7:50 มตฐ.)   และพระเยซูบอกกับคนโรคเรื้อนที่พระองค์รักษาหายว่า  “จง​ลุก​ขึ้น​ไป​เถิด ความ​เชื่อ​ของ​เจ้า​ได้​กระทำ​ให้​ตัว​เจ้า​หาย​ปกติ” (ลูกา 17:19 มตฐ.)   ชายที่ถูกผีโสโครกสิง และ อยู่ที่อุโมงค์ฝังศพ   เมื่อพระเยซูคริสต์ขับผีออกจากเขาแล้ว   เขาขอติดตามพระองค์ไป   ​พระ​องค์​ไม่​ทรง​อนุญาต แต่​ตรัส​แก่​เขา​ว่า “จง​ไป​หา​พวก​พ้อง​ของ​เจ้า​ที่​บ้าน​ แล้ว​บอก​เขา​ถึง​เรื่อง​เหตุการณ์​ใหญ่ ซึ่ง​พระ​เป็นเจ้า​ได้​ทรง​กระทำ​แก่​เจ้า และ​ได้​ทรง​พระ​เมตตา​แก่​เจ้า​แล้ว” (มาระโก 5:19)   และพระคัมภีร์ได้บันทึกไว้ด้วยว่า  “ฝ่าย​คน​นั้น​ก็​ทูล​ลา แล้ว​เริ่ม​ประกาศ​ใน​แคว้น​ทศ​บุรี ถึง​เหตุการณ์​ที่​พระ​เยซู​ได้​ทรง​กระทำ​เพื่อ​ตัว และ​คน​ทั้ง​ปวง​ก็​ประหลาด​ใจ​นัก​” (ข้อ 20)

ผู้คนจำนวนมากในหมู่บ้าน ในพื้นที่ที่พระเยซูคริสต์กระทำพระราชกิจของพระองค์  ที่มิได้ติดตามพระองค์ไปในที่ต่าง ๆ อย่างสาวกวงใน   แต่คนเหล่านั้นหลายต่อหลายคนที่ก็เป็นสาวกของพระเยซูคริสต์   พวกเขาเชื่อในพระองค์  แล้วดำเนินชีวิตประจำวันตามคำสอนของพระองค์   เราต้องตระหนักความจริงให้ชัดเจนว่า  มีผู้คนจำนวนมากที่มีชีวิตติดตามพระเยซูคริสต์ในชีวิตประจำวัน   ในสถานการณ์ และ บริบทชีวิตของแต่ละคน   คนเหล่านี้เป็นสาวกของพระเยซูคริสต์ด้วย

ตลอดประวัติศาสตร์แห่งพระราชกิจของพระเยซูคริสต์ และ การขับเคลื่อนชีวิตและพันธกิจคริสตจักร   สาวกที่เชื่อและติดตามพระคริสต์ด้วยการดำเนินชีวิตตามคำสอนของพระองค์เป็นพลังขับเคลื่อนตามที่พระคริสต์สั่งบัญชามากที่สุด และ สำคัญที่สุด   สาวกเหล่านี้ได้รับการทรงเรียกให้ทำงานอาชีพในชีวิตประจำวัน   ดำเนินชีวิตในครอบครัวบนรากฐานพระกิตติคุณของพระเยซูคริสต์   สำแดงชีวิตที่เป็นสาวกพระคริสต์ท่ามกลางสังคมชุมชนที่เขาใช้ชีวิตอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน   เป็นแสงสว่างของพระคริสต์ในที่ทำงาน  ในชุมชน  และในกลุ่มเพื่อน   สาวกพระคริสต์ส่วนมากไม่ได้รับการทรงเรียกให้เป็นมิชชันนารี  ศิษยาภิบาล  ศาสนาจารย์  ครูศาสนา  ผู้ปกครองคริสตจักร หรือ ผู้นำ ผู้บริหารหน่วยงานคริสตชน   แต่คนเหล่านั้นเป็นสาวกที่ขับเคลื่อนสานต่อพระราชกิจของพระคริสต์

สาวกหลายรูปแบบ หลายบทบาท เพื่อตอบสนองหลายสถานการณ์ชีวิต

แต่ผู้ที่ได้รับการทรงเรียกให้เป็นสาวกในชีวิตประจำวันเหล่านี้เป็น “สาวก” จำนวนมากที่สุดที่ “ออกไป” และ “นำชนทุกชาติให้มาเป็นสาวกของพระคริสต์”  เป็นกลุ่มสาวกที่หลากหลายรูปแบบ  มากด้วยวิธีการ  ตอบสนองหลากหลายสถานการณ์ชีวิต  และด้วยหลายบทบาทที่ตอบโจทย์ชีวิตของกลุ่มเป้าหมายของเขา  เป็นพลังขับเคลื่อนหลักที่สานต่อพระราชกิจของพระเยซูคริสต์ทุกวันในชีวิตประจำวัน   ทั้งในครอบครัว ในที่ทำงาน ในกลุ่มเพื่อนฝูง และ ในสังคมชุมชน

แล้วท่านเป็นสาวกของพระคริสต์ในชีวิตประจำวันแต่ละวันหรือไม่?

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

ท่านเป็นผู้นำแบบไหน?:

ช่วยให้ทีมงานพบความคิดของตนเอง หรือ ใส่ความคิดให้กับทีมงาน?

โดยทั่วไปแล้ว ผู้นำมักมองตนเองหรือบ่อยครั้งที่คนอื่นมองว่า “ผู้นำ” ต้อง “เก่ง” กว่าคนอื่นในทีมงาน   โดยเฉพาะอย่างยิ่งมักคิดว่า “ผู้นำ” ต้องเป็นคนที่มีความรู้  มีข้อมูล ที่รอบด้าน  ที่เป็นปัจจุบัน และ ครบถ้วนกว่าลูกน้องในทีมงาน   ดังนั้น ผู้นำประเภทนี้จึงมักทำหน้าที่ “ใส่” ข้อมูล ความรู้ และวิธีการให้แก่ลูกน้องในทีมงาน   เพื่อพวกเขาจะทำงานที่มีประสิทธิภาพ และ เกิดประสิทธิผล (ตามที่ตนต้องการ) มากยิ่งขึ้น

และนี่เป็นสิ่งหนึ่งที่เป็นกรอบความคิดของผู้นำที่ “หลอกตนเอง”   เป็นความจริงและเป็นความรับผิดชอบของผู้นำที่จะต้องทำให้ทีมงานมีความรู้ ข้อมูล และวิธีการทำงานที่มีประสิทธิภาพและเป็นปัจจุบัน   แต่ผู้นำไม่จำเป็นจะต้องเป็น “ผู้รอบรู้” แต่เพียงผู้เดียว   เพราะในความจริงแล้วสิ่งที่ผู้นำรู้  อาจจะมีคนอื่นในทีมงานที่รู้ด้วย   เพียงแต่เขาอาจจะมีวีการนำเสนอ  กระบวนการสื่อสารที่แตกต่างจาก “ผู้นำ” เท่านั้น   และในความแตกต่างกันนั้นมิใช่ของผู้นำดีกว่ามีประสิทธิภาพกว่า คนในทีมงานคนอื่น ๆ เสมอไป

หน้าที่ของ “ผู้นำ” คือ ทำอย่างไรที่จะให้ทีมงานมีข้อมูล ความรู้ และทักษะวิธีการที่มีประสิทธิภาพสูงสุด   จะด้วยการนำเสนอ หรือ การสื่อสารแบ่งปันของผู้นำต่อทีมงาน   หรือ  การทำหน้าที่กระตุ้น หนุนเสริม หรือ ดูดดึงความคิด ข้อมูล หรือ ทักษะดังกล่าวจากทีมงานบางคนที่มีความสามารถ  และที่เราไว้เนื้อเชื่อใจ   ให้เขาเป็นผู้ที่นำเสนอความคิด ข้อมูล วิธีการใหม่ ๆ สำคัญ ๆ แก่ทีมงาน

ผู้นำบางคนอาจจะรู้สึกว่า   ตนไม่ได้แสดงถึงภาวะผู้นำของตนต่อทีมงาน   และเกรงว่าภาวะผู้นำของตนจะลดทอนลง และ คนอื่นในทีมจะมีความสามารถมีอิทธิพลต่อการนำทีมขยับมากขึ้นกว่าตน   จนกลายเป็นความคิดที่หลอกตนเองว่า  “ภาวะผู้นำคือการที่เราต้องเหนือกว่าคนอื่น ๆ ทีมงาน”   “ภาวะผู้นำคือคนที่รู้ทุกเรื่อง ทำทุกสิ่งได้ดีกว่าคนอื่น”   ถ้าผู้นำที่มีความคิดที่ “หลอกตนเอง” เช่นนี้ย่อมจะไม่ค่อยเปิดโอกาสให้คนอื่นแสดงความรู้ ความคิด ข้อมูล และ วิธีการที่สำคัญแก่ทีมงาน   เพราะ “กลัว” ลูกทีมบางคนจะเกินหน้า   และนี่คือจุดแห่งภาวะถดถอยขององค์กร

ผู้นำต้องยอมรับความจริงอีกประการหนึ่งว่า   ไม่ใช่ทุกเรื่องที่ผู้นำนำเสนอ หรือ ใส่ข้อมูลลงไปในทีมงานจะเป็นที่ “ยอมรับ” ของลูกทีมเสมอไป   แต่ผู้นำกลับมาคิดน้อยอกน้อยใจเมื่อคนในทีมงานเสนอเรื่องเดียวกัน   แต่อาจจะมีวิธีการสื่อสารนำเสนอที่แตกต่างกัน   กลับเป็นที่ยอมรับและเป็นที่เข้าอกเข้าใจของทีมงาน   ผู้นำที่หลอกตนเองก็จะพยายามชี้ให้คนอื่นในทีมงานเห็นว่า   สิ่งที่คนนั้นนำเสนอก็เรื่องเดียวกันกับที่เขาได้นำเสนอมาก่อนหน้านี้   พยายามทำตนเป็น “เจ้าของความคิด”    ไม่ต่างอะไรกับอาการของสุนัขที่ถ่ายปัสสาวะรดที่ต่าง ๆ เพื่อประกาศความเป็นเจ้าของอาณาเขตเช่นใดเช่นนั้น

การกระทำเช่นนี้ของ “ผู้นำที่หลอกตนเอง” กลับสร้างความขัดแย้งในใจของลูกน้องในทีมงาน  หรือทำให้คนอื่นในทีมงานเห็นว่า ผู้นำจิตคับใจแคบไม่ยอมรับความคิดเห็น หรือ ข้อเสนอของคนอื่นในทีมงาน   และในความเป็นจริงหนึ่งคือ ตัวผู้นำเองมีศักยภาพความสามารถในการสื่อสารในบางเรื่องที่อาจจะด้อยกว่าคนในทีมงานก็ได้

การที่ผู้นำยอมรับความจริงเหล่านี้   แทนที่ผู้นำจะแสดงออกถึงการที่ตนเองเป็นผู้รู้ทุกเรื่องเก่งในทุกสิ่ง   แต่กลับเสาะแสวงหาทีมงานที่มีข้อมูลความรู้ และ ทักษะความสามารถในด้านต่าง ๆ   แล้วช่วยดูดและดึงเอาสิ่งดี ๆ เหล่านั้นออกมาจากคน ๆ นั้น   แล้วให้เขานำเสนอสื่อสารกับทีมงาน   การกระทำเช่นนี้ เป็นการเสริมสร้างความมั่นใจและคุณค่าในตัวทีมงานแต่ละคน   อีกทั้ง คนในทีมได้เห็นถึงความใจกว้างและความใส่ใจในการหนุนเสริมคนในทีมงานของผู้นำ   ทีมงานจะยอมรับในตัวผู้นำมากยิ่งขึ้น   และไว้วางใจผู้นำของตนอย่างไม่คลางแคลงใจใด ๆ    และนี่เป็นสายร้อยรัดเชื่อมประสานให้ทีมงานมีความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันมากยิ่งขึ้น

ผู้นำในวันนี้เขาเลิกที่จะทำตัวเป็น “พระเอก” ในทีมงาน   แต่มุ่งสร้างพระเอกในทีมงานให้มีหลากหลายคนหลากหลายบทบาทที่หนุนเสริมกันและกัน   นำไปสู่ทีมงานที่ทรงประสิทธิภาพและขับเคลื่อนไปอย่างมีคุณภาพ

ณ วันนี้   เราต้องการผู้นำที่มีความสามารถในการดูดดึงความคิดความสามารถให้ออกมาจากจากทีมงานแต่ละคนให้มากมายหลากหลายที่สุด   เพราะนั่นเป็นการเสริมสร้างศักยภาพและพลังความสามารถแก่การทำงานของทีมงาน   อีกทั้งเป็นการเสริมสร้างเติมเต็มพลังใจ   ความไว้เนื้อเชื่อใจกันในทีมงาน   และการขับเคลื่อนที่ประสานหนุนเสริมกันและกันอย่างเป็นระบบ   และทีมงานแต่ละคนทำงานด้วยความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองด้วย

วันนี้เราต้องการผู้นำที่ “สร้างพระเอก” ในทีมงานให้มีมากมายหลากหลาย   มากกว่าผู้นำที่ทำตัวเป็น “พระเอก” ในทีมงานเสียเอง   เราต้องการทีมงานที่ทุกคนเป็นเจ้าของ   ที่ทุกคนมีส่วนร่วมในการคิด การแสดงความคิดเห็น   มีส่วนในการวางแผน  และมีส่วนในการขับเคลื่อนตามศักยภาพและความสามารถของแต่ละคนในทีมงาน   เราไม่ต้องการทีมงานของผู้นำที่เป็นคนเก่งอยู่เพียงคนเดียว

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

แล้วคริสตชนจะปรองดองแบบไหนในความขัดแย้ง?

อ่านลูกา 6:27-28;  1โครินธ์ 13:3-7

ความรักเมตตาที่พระคริสต์บัญชาให้เราสำแดงออกเป็นรูปธรรมในชีวิตประจำวัน   มิใช่เป็นเพียงความตั้งอกตั้งใจ   ความรู้สึกดี  ท่ามกลางสถานการณ์ที่มื่นชื่น   หรือการร้องรำทำเพลงให้สนุกด้วยกัน   แต่ความรักเมตตาที่พระคริสต์ทรงเป็นแบบอย่างและบัญชาให้เรากระทำเป็นความรักเมตตาที่สำแดงออกเป็นรูปธรรมท่ามกลางสถานการณ์ความขัดแย้ง   ท่ามกลางสถานการณ์เอารัดเอาเปรียบ   ท่ามกลางเหตุการณ์ที่ทำร้ายทำลายกัน   และแม้แต่การสำแดงความรักเมตตาต่อผู้ที่ไม่หวังดี  ที่ทำร้าย  ต่อศัตรูคู่อาฆาต  แม้แต่ต่อคู่แข่งของเรา

“แต่​เรา​บอก​พวก​ท่าน​ที่​กำ​ลัง​ฟัง​อยู่​ว่า จง​รัก​ศัตรู​ของ​ท่าน จง​ทำ​ดี​กับ​คน​ที่​เกลียด​ชัง​ท่าน จง​อวย​พร​แก่​คน​ที่​แช่ง​ด่า​ท่าน จง​อธิษ​ฐาน​เผื่อ​คน​ที่​ทำร้าย​ท่าน”(ลูกา 6:27-28 มตฐ.)  ความรักเมตตาที่พระคริสต์ประสงค์ให้เรากระทำต่อกันและกันคือแนวทางของการบริหารจัดการความขัดแย้งแบบคริสตชน

เปาโลกล่าวว่า  “ความรักย่อมอดทนนาน   ความรักคือความเมมตา  ไม่อิจฉา  ไม่อวดตัว  ไม่หยิ่งผยอง  ไม่หยาบคาย  ไม่เห็นแก่ตัว  ไม่ฉุนเฉียว  ไม่จดจำความผิด    ความรักไม่ปิติยินดีในความชั่ว   แต่ชื่นชมยินดีในความจริง   ความรักปกป้องคุ้มครองเสมอ   ไว้วางใจเสมอ   มีความหวังอยู่เสมอ   และอดทนบากบั่นอยู่เสมอ”  (1โครินธ์ 13:4-7 อมต.)

ท่านคงจำได้ว่า   พระคัมภีร์ข้อก่อนที่เราอ่านข้างต้นคือ 1โครินธ์ 13:3  เปาโลเตืยอนเราว่า   แม้การกระทำที่ดียอดเยี่ยม  ที่บริสุทธิ์สุดๆ จะไร้ค่าด้อยราคาอย่างสิ้นเชิง   ถ้าการกระทำนั้นมิได้กระทำด้วยจิตใจที่เปี่ยมด้วยความรักเมตตา  “แม้ข้าพเจ้ายกทรัพย์สินทั้งหมดให้คนยากไร้  และยอมพลีกายให้เอาไปเผาไฟ   แต่ไม่มีความรักก็เปล่าประโยชน์” (อมต.)   เช่นเดียวกันแม้เราจะพยายามสร้างการปรองดอง   ทำให้เกิดสมานฉันท์   และพยายามทำให้เกิดศานติภาพ   แต่ปราศจากความรักเมตตา   สิ่งที่ทำไปเป็นเพียงภาพลวงตาและฉาบฉวย   ที่สวมหน้ากากเข้าหากัน  การปรองดองและศานติภาพที่เราคาดหวังจะไม่เกิดขึ้นเป็นจริงและยั่งยืนได้เลย

การสร้างการปรองดองสันติที่ปราศจากความรักเมตตาจากส่วนลึกแห่งจิตใจ  ดีที่สุดก็เป็นแค่เทคนิควิธีที่ทำให้เกิดความสัมพันธ์ส่วนตัวที่ดีขึ้นชั่วครั้งชั่วคราว  แต่ที่แย่และเลวร้ายคือ เป็นการจัดการที่เคลือบแฝงด้วยอคติ  หรือแผนการที่จะเอาชนะกันเท่านั้น

การสร้างการคืนดีและศานติของคริสตชนมิได้เน้นย้ำความสำคัญที่ “เทคนิควิธีการ”   แต่เราเน้นย้ำและให้ความสำคัญที่สำรวจตรวจสอบจิตใจ  ความคิด และจิตวิญญาณของเราว่า   การสร้างการปรองดอง  การคืนดี และศานติสุขแต่ละครั้งเรากระทำด้วยหัวใจและจิตวิญญาณแห่งความรักเมตตาที่เสียสละแบบพระคริสต์หรือไม่?   เรากระทำด้วยพลังความรักเมตตาที่มาจากพระวิญญาณบริสุทธิ์ที่ทำงานในชีวิตของเราหรือเปล่า?   หรือเรากระทำด้วยความมุ่งมั่นตั้งใจดีและสุดความสามารถของเราเองใช่ไหม?

แต่เมื่อเราเริ่มสร้างการปรองดอง  เสริมการคืนดี  ด้วยการเริ่มหว่านเมล็ดแห่งศานติภาพคือความรักเมตตาที่เสียสละแบบพระคริสต์ให้งอกขึ้นทั้งสองฝ่ายที่ขัดแย้งกันแล้ว   เปาโลได้ให้กำลังใจแก่เราใน 1โครินธ์ 13:7 (อมต.)ว่า

การสร้างศานติเป็นการปกป้องคุ้มครองกันและกันเสมอ

การสร้างศานติเป็นการไว้วางใจกันเสมอ

การสร้างศานติมีความหวังอยู่เสมอ

การสร้างศานติอดทนบากบั่นอยู่เสมอ

การประสานการคืนดี  และ การสร้างศานติแบบนี้จะไม่สามารถเกิดขึ้นเป็นจริงได้ถ้าคริสตชนไม่ได้กระทำร่วมงานในพระราชกิจของพระคริสต์   และด้วยการทรงเสริมเพิ่มพลังจากองค์พระวิญญาณบริสุทธิ์ให้เราสามารถที่จะรักเมตตาท่ามกลางความแปลกแยกแตกหักที่เรากำลังเผชิญหน้าอยู่   และเราเองก็ไม่สามารถที่จะช่วยให้คนสองฝ่ายกลับมาปรองดอง  คืนดี  และมีศานติสุขด้วยกันได้เลย   ถ้าเรามิได้รับน้ำใจ จิตวิญญาณ  และพลังแบบพระคริสต์จากเบื้องบน

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

ผู้นำแบบไหน?

เราเป็นผู้นำที่ทำในสิ่งที่เราสามารถทำได้อย่างดีเท่านั้น  หรือ  เรารวบงานไว้ทำเองทั้งหมด?

เพราะเราเห็นว่า ไม่มีใครที่จะทำได้  หรือ 

เพราะเราไม่ไว้ใจการทำงานของคนอื่นว่าจะทำได้ดีเท่าเรา

เพราะเราไม่ได้สร้างคนให้รู้ในสิ่งที่เรากำลังทำ  เพื่อเขาจะสามารถจัดการในส่วนของตนเอง

เพราะเราไม่ได้ฝึกฝนคนบางกลุ่มให้สามารถทำบางอย่างตามความสามารถที่เขามี

เพราะเราต้องการที่จะควบคุมทุกอย่างให้เป็นอย่างที่เราต้องการ

เพราะเรายังไม่เห็นคุณค่าของคนรอบข้าง  

เลยไม่ได้หนุนเสริมให้เขาขึ้นมาร่วม “นำ” กับเรา

ปัจจุบันนี้เรามีผู้นำที่ “ทำงานหนัก” จำนวนมาก  

      แต่หาผู้นำที่ทำงานอย่าง “ชาญฉลาด” ได้เพียงน้อยนิด

ปัจจุบันเราจึงมีแต่ผู้นำที่กำลัง “อ่อนเปลี้ยหมดแรง” 

เพราะมีแต่ผู้นำที่ทำงานหนัก

ปัจจุบันงานของเราจึงมักหยุดชะงักไม่สามารถก้าวไป

เพราะเราขาดผู้นำที่ทำงานอย่างชาญฉลาด

ปัจจุบันผู้นำของเรากำลังตกในภาวะ หมดแรง  หมดไฟ  หมดใจ  หมดนิมิตหมาย

แล้วองค์กรของเรากำลังหมดอนาคตด้วยหรือเปล่าเนี่ย!?

ความจริงของภาวะการเป็นผู้นำไม่ได้อยู่ที่ว่า...

“เราทำอะไรได้บ้าง” หรือ “เราทำได้มากน้อยแค่ไหน”

แต่ขึ้นอยู่กับว่า “เราสามารถสร้างคนอื่นๆ ขึ้นมาทำในสิ่งต่างๆ ด้วยกันได้หรือไม่” ต่างหากที่วัดกึ๋นความเป็นผู้นำของเรา

เราสามารถหนุนเสริมให้คนรอบข้างใช้ศักยภาพ/ความสามารถที่แต่ละคนมี มาประสานเสริมเพิ่มต่อกันหรือไม่

เราสามารถสร้างคนมากมายและหลากหลายศักยภาพความสามารถเป็นทีงานเดียวกันหรือไม่

สิ่งนี้ต่างหากที่วัดกึ๋นความเป็นผู้นำของเรา

ภาวะผู้นำของเราไม่ได้เด่นชัดเมื่อเราแสดงอำนาจสั่งการลูกน้อง และ คนอื่น

แต่ภาวะผู้นำของเราจะเด่นชัดขึ้นเมื่อเราสามารถเสริมลูกน้องให้ทำสำเร็จในสิ่งที่เขาทำได้ดี

ภาวะผู้นำของเราจะทอแสงเรืองรองเมื่อเพื่อนร่วมงานทำงานร่วมกับเราอย่างรู้สึกมีคุณค่าและความสุข

ภาวะผู้นำของเราเกิดจากการยอมรับ  เชิดชู  ยกย่องจากเพื่อนร่วมงานของเรา

มิใช่การที่เราพยายาม “ยกหาง” ตนเองให้เด่นดัง

การเป็นผู้นำของเราเพื่อเราจะมีโอกาสที่จะ “ให้” แก่คนอื่น

การเป็นผู้นำของเรามิใช่เพราะมีตำแหน่งจึงมีอำนาจเพื่อตนเอง

แล้วใช้อำนาจในการทำงานเพื่อกอบโกยผลประโยชน์สำหรับตนเอง ครอบครัว และ พวกพ้องที่เยินยอตน

ความเป็นผู้นำมิใช่ความสามารถที่จะทำให้กรรมการอำนวยการเออออห่อหมกในแผนงานของตนเองแม้จะไม่เหมาะสม

ความเป็นผู้นำมิใช่ความสามารถในการสร้างวัตถุสิ่งของ   แต่ทำลายศักดิ์ศรีและความเป็นคนของผู้อื่น

ความเป็นผู้นำมิได้ขึ้นอยู่กับการใช้อำนาจกดทับบังคับลูกน้อง

การเป็นผู้นำไม่ใช่ความสามารถที่จะทำอะไรก็ได้ตามใจปรารถนาของตนเอง

แต่พระเยซูคริสต์ทรงเป็นผู้นำที่ยอมให้ชีวิตเพื่อคนอื่นจะมีชีวิตที่ดีขึ้น

มิใช่เป็นผู้นำที่รับใช้คนอื่นเพื่อหวังผลประโยชน์ตอบแทนตนเอง

พระองค์เป็นผู้นำที่กระทำตามพระประสงค์ของพระบิดา  มิใช่ “ตามใจชอบ”

ที่สำคัญ   การเป็นผู้นำมิใช่การมาชุบตัวในองค์กรเพื่อตนจะมีภาพลักษณ์และชีวิตที่ดีขึ้น

ทุกวันนี้เราเป็นผู้นำแบบไหนกัน?

ทุกวันนี้องค์กรของเรามีผู้นำแบบไหนมากกว่ากัน?

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

กรอบคิดชัยชนะแบบไหน?

ถ้าจะกล่าวว่า  การชนะเป็นสิ่งที่อยู่ในสายเลือดของผมคงไม่เกินความเป็นจริง   นอกจากมันซ่อนตัวในกระแสเลือดของผมแล้วมันยังฝังลึกในใต้จิตสำนึกของผม   และสิ่งนี้มันมิได้อยู่ในตัวผมเท่านั้น   แต่มันยังถ่ายทอดลงไปยังลูกสาวลูกชายของผมด้วย   ใช่ครับ  เขาต้องการมีชีวิตที่ชนะครับ   แต่การที่ใครจะชนะก็จะต้องลงในสังเวียนชีวิตของการแข่งขัน

ในสนามการทำงานเต็มไปด้วยการแข่งขัน   เพราะแต่ละคนในสนามการงานต่างต้องการชนะ เด่น ดี ดัง   ต่างต้องการทำได้ดีกว่าคนอื่นๆ   ดังนั้น จะต้องหาทางทำงานให้ได้ผลงานมากกว่าคนอื่น  หรือ ทำงานให้เข้าตาเจ้านายมากกว่าคนอื่น   ชัยชนะที่กำลังพูดถึงนี้เป็นชัยชนะที่แต่ละคนต้องการให้ตนเองชนะ  เอาชนะแม้คนที่ทำงานในบริษัทเดียวกัน   ชนะแม้แต่คนที่ทำงานในองค์กรเดียวกัน   ชนะเพื่อตนเองจะโดดเด่นกว่าคนอื่นๆ   เพื่อที่จะแสดงว่าตนเองมีความสามารถด้านต่างๆ เหนือกว่าคนอื่นๆ   เป็นชัยชนะที่ตนเองจะได้    เป็นชัยชนะที่เพื่อนที่ทำงานด้วยกันต้องเป็นฝ่ายพ่ายแพ้  และสูญเสีย!?

ปัจจุบัน คนเราถูกหล่อหลอม หรือ ถูกครอบงำด้วยอิทธิพลกระแสสังคมที่แข่งขันว่า   ชีวิตนี้ต้องชนะ   และยิ่งกว่านั้นต้องชนะเท่านั้น   ดังนั้น  เมื่อชีวิต “ไม่ชนะ” ไม่ได้อย่างใจคาดหวัง  หรือไม่ได้ดั่งใจที่คิดว่าตนควรจะได้   ก็รู้สึกว่าตนไม่ได้รับความยุติธรรม   รู้สึกว่าตนถูกเอารัดเอาเปรียบ   เกิดความท้อแท้ใจ   กำลังใจถดถอย  บ้างถึงขั้นต่อว่าพระเจ้าในใจว่า   ทำไมพระเจ้าไม่ใส่ใจตนบ้าง   ทำไมพระเจ้าไม่ช่วยให้ตนชนะบ้าง?

เราจำเป็นที่จะต้องพิจารณากรอบคิดเรื่องชัยชนะของเราใหม่   ไม่เช่นนั้น กรอบคิดดังกล่าวจะกลับกลายเป็นอาวุธที่มาทิ่มแทงทำร้ายชีวิตของเรา   เช่น  กษัตริย์ซาอูลที่ต้องการให้ประชาชนยกย่องตนเองว่าเป็นผู้ที่มีชัยชนะ   แต่เมื่อได้ยินประชาชนร้องซ้องสรรเสริญดาวิดว่า   “ซาอูลฆ่าคนนับพัน   แต่ดาวิดฆ่าคนนับหมื่น”   เพราะการที่ซาอูลรับไม่ได้กับการที่ตนมิใช่ผู้ชนะ   และรับไม่ได้ที่มีคนที่เหนือกว่าตน  และเกิดความรู้สึกไม่มั่นคงในความเป็นกษัตริย์ของเขา   เป็นเหตุให้ซาอูลต้องหาทางกำจัดดาวิดเสีย  

อะไรจะเกิดขึ้นถ้าซาอูลชื่นชมในชัยชนะของดาวิด?

ปัจจุบัน   เราจำเป็นต้องเปลี่ยนกรอบคิดเรื่องชัยชนะในชีวิตเสียใหม่!    ดังนี้

1.   เครื่องวัดชัยชนะมิได้วัดด้วยคะแนนที่เราทำได้เสมอไป   ทีมงานที่ประสบชัยชนะมิใช่ทีมที่ทำคะแนนได้ดีที่สุด   แต่ทีมที่ยิ่งใหญ่คือทีมที่สามารถสกัดบทเรียนจากความพ่ายแพ้ หรือ ความล้มเหลวที่ผ่านมา   พวกเขาสามารถที่จะถอดบทเรียนจากครั้งที่ผ่านมาเพื่อใช้ปรับปรุงแก้ไข เพื่อประยุกต์ใช้ในการขับเคลื่อนครั้งใหม่   ทีมนี้ยิ่งใหญ่เพราะเขาสามารถใช้โอกาสไม่ว่าจะเป็นฝ่ายแพ้หรือชนะที่จะสร้างการเรียนรู้ที่ลุ่มลึกมากกว่าชัยชนะที่ติดกรอบอยู่กับการแพ้หรือชนะคู่แข่งเท่านั้น

2.บางครั้งการที่คู่แข่งของเราประสบชัยชนะก็ดีกว่าที่เราชนะ   ยิ่งผมแก่เฒ่าลงมากแค่ไหน   ผมกลับมีความชื่นชมตื่นเต้นมากเมื่อเห็นคนอื่นประสบชัยชนะหรือเฉลิมฉลองในชัยชนะที่เขาได้รับ   ผมมีความรู้สึกชื่นอกชื่นใจและตื่นเต้นมากเมื่อเห็นคนรอบข้างได้รับชัยชนะ   ผมไม่จำเป็นที่จะต้องชนะ   แต่ผมใช้โอกาสและประสบการณ์ที่ได้รับในชีวิตที่ผ่านมาช่วยเอื้ออำนวยให้คนรอบข้างชื่นชมกับชัยชนะที่เขาได้รับ   ความสุขใจของผมคือผมไม่จำเป็นที่จะต้องชนะ   ผมต้องการเห็นคนรอบข้างที่ผมทำงานด้วยค้นพบตะลันต์ความสามารถที่จะนำมาใช้ในการทำงานชีวิตของเขา   เพื่อเขาจะได้ชัยชนะล้ำไปข้างหน้าผม  แสดงว่าองค์กรของเรามีอนาคต!

3.การที่ทำตนให้ได้รับชัยชนะใช้ความพยายามน้อยกว่าการที่ยอมหนุนให้คนอื่นชนะแทนที่ตนจะชนะ   หรือกล่าวอีกนัยหนึ่ง   จะต้องใช้ความพยายามอย่างมากมายเพื่อชนะใจตนเอง   ที่จะชื่นชมกับชัยชนะของคนรอบข้างที่เราทำงานหรือเกี่ยวข้องด้วย   นั่นหมายความว่าเราจะต้องทำอย่างที่เรามักได้รับการสอนว่า   “ให้เราทำดีที่สุด”   ซึ่งเป็นสิ่งที่เราสามารถจะควบคุมได้   แต่เราไม่สามารถที่จะควบคุมผลที่จะเกิดขึ้นจากการทำงานนั้น   เราไม่รู้ว่าเกมการเมืองในองค์กร ในบริษัทของเราจะเป็นอย่างไร   แต่สิ่งที่เราสามารถให้กับองค์กรและคนรอบข้างคือการที่เราทำดีที่สุดเต็มความสมารถของเรา   และนี่คือสิ่งที่เราจะต้องทุ่มเทความพยายามอย่างเต็มที่

กล่าวอีกนัยหนึ่งชัยชนะมิใช่เราได้รับผลที่เกิดจากการทำงานตามที่เราต้องการ ที่เราพอใจ    แต่ชัยชนะที่แท้จริงคือการที่เราทุ่มเทกำลังกาย  กำลังใจ  และกำลังสติปัญญาของเราทำงานนั้นๆ ให้ดีที่สุด   และพร้อมหนุนเสริมเพื่อนรอบข้างให้ประสบความสำเร็จและมีชัยในการงานที่กำลังทำอยู่   และชื่นชมในชัยชนะที่เขาได้รับ  

และที่สำคัญอย่างมากคือ   เหนือความชนะหรือพ่ายแพ้   ให้เราเรียนรู้ชีวิตและคุณค่าของชีวิตของทั้งเพื่อนรอบข้างและคุณค่าชีวิตของเราด้วย

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

พูดด้วยพลังแบบไหน?

อย่า​ให้​คำ​เลว​ร้าย​ออก​จาก​ปาก​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย

แต่​จง​กล่าว​คำ​ดีๆ ที่​เสริม​สร้าง​และ​ที่​เหมาะ​กับ​ความ​ต้อง​การ (ตามความจำเป็นของเขา)

เพื่อ​จะ​ได้​เป็น​คุณ​แก่​คน​ที่​ได้​ยิน

(เอเฟซัส 4:29 มตฐ.  ในวงเล็บ อมต.)

เมื่อเราย้อนอ่านพระธรรมก่อนหน้านี้  ในเอเฟซัส 4:22-24  ได้ให้ภาพที่ชัดเจนถึง “ชีวิตในพระเยซูคริสต์” ว่าเป็นชีวิตที่ละทิ้ง (ขับไล่) “ตัวเก่า” ของเรา   ในอมตธรรมใช้คำว่า “ทิ้งตัวตนเก่า” เกี่ยวกับวิถีชีวิตเดิม”  แล้ว “รับการสร้างท่าที ความคิด จิตใจขึ้นใหม่” (ข้อ 23 อมต.)  “ให้เกิดการเปลี่ยนแปลงใหม่” (มตฐ.)   ในข้อที่ 25 บอกเราว่า “...จง​ละทิ้ง​ความ​เท็จ “ให้​พวก​ท่าน​แต่​ละ​คน​พูด​ความ​จริง​กับ​เพื่อน​บ้าน​ของ​ตน”” (มตฐ.)   ในข้อที่ 26 บอกให้เราอย่าถูกครอบงำด้วยอำนาจชั่วด้วยความโกรธที่เกิดขึ้นในตัวเรา   และในข้อที่ 28  ขโมยให้ละทิ้งนิสัยขโมยเสีย   แต่ให้ทำงาน   ใช้มือทำสิ่งที่เป็นประโยชน์   เผื่อจะมีอะไรแบ่งปันแก่คนขัดสน

เอเฟซัส 4:29 เป็นคำสอนที่ต่อจากข้างต้นที่กล่าวแนะนำถึงคริสต์จริยธรรม   โดยเริ่มจากการละทิ้ง หรือ ขับไล่สิ่งที่เลว ชั่วร้ายออกจากตัวตนในชีวิตของเราก่อน   แล้วจึงค่อยเปิดชีวิตรับสิ่งดีสร้างสรรค์เป็นคุณประโยชน์เข้าในชีวิตใหม่ หรือ ชีวิตในพระเยซูคริสต์ของเรา   พระธรรมข้อนี้กล่าวว่า “อย่าให้คำเลวร้าย (sapros) ออกจากปากของท่านทั้งหลาย  แต่​จง​กล่าว​คำ​ดีๆ (agathos) ที่​เสริม​สร้าง  ที่เหมาะสมตามความจำเป็นของเขา (อมต.)”

ภาษากรีกคำว่า sapros  มีความหมายว่า  เลวทราม เน่าเสีย ขยะแขยง  เป็นสิ่งที่มีคุณภาพต่ำทราม  เป็นสิ่งที่เลวสิ่งชั่ว  หรือ  เป็นสิ่งที่อันตราย ทำลายคนอื่น    พระเยซูคริสต์ได้ใช้คำนี้ในมัทธิว 7:17  “ต้น​ไม้​ดี​ (agathos) ย่อม​ให้​แต่​ผล​ดี ต้น​ไม้​เลว (sapros ) ​ก็​ย่อม​ให้​ผล​เลว”

คริสตชนพึงละทิ้งให้ห่างไกลจากการใช้คำพูดที่สร้างแต่การทำร้ายทำลาย และ สร้างความเจ็บช้ำน้ำใจแก่คนอื่น   คำพูดที่รังแต่รื้อถอนทำลายให้หักพังแทนที่จะเป็นคำพูดที่สร้างเสริมเพื่อนบ้าน

ใช่ครับ  คริสตชนควรใช้คำพูดที่เสริมสร้าง หรือ สร้างสรรค์   คำพูดที่ออกมาจากปากของเราควรเป็นคำพูดที่หนุนเสริม  เป็นคุณเป็นประโยชน์ (agathos) ตามความจำเป็นของผู้ได้ยินได้ฟัง (ข้อ 29)  รากศัพท์ภาษากรีกที่เราแปลว่า “เป็นประโยชน์”  มีความหมายพื้นฐานว่า “ดี”  ขอตั้งข้อสังเกตว่า  คริสตชนสามารถใช้พลังแห่งคำพูดเพื่อให้เกิดสิ่งดี 2 ประการคือ

ประการแรก  คำพูดของเราสามารถเสริมสร้างผู้ฟังตามสิ่งที่จำเป็นต้องการของเขา

ประการที่สอง  คำพูดของเราสร้างประโยชน์แก่ผู้ได้ยินได้ฟัง

ตามความหมายรากศัพท์ในพระธรรมตอนนี้มีความหมายลึกซึ้งหนักแน่นว่า  คำพูดของเราสามารถ ให้คุณแก่คนที่ฟังเรา  คำพูดของเราสามารถเป็นแหล่งแห่ง “พระคุณ” สำหรับคนอื่น หรือ คนที่ได้ยินได้ฟังเราพูด

เอเฟซัส 4:29 ท้าทายคริสตชนไทยในปัจจุบันให้ใคร่ครวญพิจารณาอย่างละเอียดสุขุมว่า   เราใช้พลังแห่งคำพูดของเราไปในทางใด

• คำพูดของเราบางครั้งกระชากทำร้ายทำลายคนอื่นหรือไม่?
• คำพูดที่บ่น กล่าวหา ตัดสิน จนทำให้ผู้ฟังเกิดความสิ้นหวัง   ชุมชนเกิดความแตกหักหรือไม่?
• หรือเราใช้พลังแห่งคำพูดเพื่อให้เกิดสิ่งดี   เพื่อเสริมสร้างผู้คนรอบข้างเรา   และคำพูดของเราเป็นช่องทางแห่ง “พระคุณของพระเจ้า” สำหรับผู้ได้ยินได้ฟังหรือไม่?

ในช่วงฤดูการหาเสียงของคนที่อยากเป็นผู้บริหารองค์กรคริสต์ศาสนาระดับชาติ   พึงใคร่ครวญและสุขุมในการใช้ “คำพูด” ของตน   ที่ไม่ตกภายใต้การครอบงำของอำนาจชั่ว  ที่จะก่อให้เกิดความบาดหมาง  สร้างความเจ็บปวดแก่คนอื่น   กล่าวร้ายป้ายสีคนอื่นทั้งที่เป็นเท็จและจริง    พูดดีใส่ตัว  สาดชั่วใส่คนอื่น   แต่สิ่งที่อันตรายและเสียหายอย่างมากคือ   คำพูดที่ทำให้คริสตจักรซึ่งเป็นพระวรกายของพระคริสต์ฉีกขาด  แตกหักเป็นเสี่ยงๆ

ผมฝัน(หวาน)ว่า   ฤดูการหาเสียงปีนี้ในองค์กรคริสตจักรไทยของเรา   เป็นการหาเสียงด้วยพลังคำพูดที่เสริมสร้างกันและกัน (ไม่ว่าใครจะอยู่ในพรรค พวก หรือ กลุ่มไหนก็ตาม)   เป็นพลังคำพูดที่เป็นความจริงจากใจ  ที่พูดด้วยความสัตย์ซื่อและรับผิดชอบ (ไม่ว่าจะพูดบนธรรมาสน์ บนเวที  หรือ  การพูดส่วนตัว  รวมไปถึงการพูดกระซิบเพื่อให้คนบางคนเท่านั้นได้ยิน)   เป็นคำพูดที่ให้คุณ หรือ เป็นพระคุณสำหรับคนที่ได้ยินได้ฟัง และ สำหรับชุมชนคริสตจักร

แต่ที่ไม่ต้องฝันเลยครับว่า   วันนี้ให้เราพูดคำดีมีพระคุณที่เสริมสร้างกันทั้งในครอบครัว  ที่ทำงาน  ชุมชน และในกลุ่มเพื่อนของเราครับ

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

มองปัญหาด้วยมุมมองแบบไหน?

เมื่อเราได้ยินคำว่าปัญหา  ตัวท่านตอบสนองต่อคำนี้ด้วยอารมณ์ความรู้สึกในทางบวกใช่ไหม?

หลายคนอาจจะไม่!   หลายคนจะเกิดความรู้สึกตรงกันข้ามกับความชื่นชมเมื่อได้ยินคำว่าปัญหา

หลายต่อหลายคนมองว่าปัญหาเป็นสิ่งที่สร้างความน่ารำคาญและพยายามที่จะหลีกเลี่ยงหนีจากปัญหา   แต่ถ้าเรามีมุมมองหรือทัศนคติที่ถูกต้องและมีความชื่นชมต่อปัญหา   มิเพียงแต่จะช่วยเราในการทุ่มเทการแก้ปัญหานั้นมากขึ้นเท่านั้น   แต่เราจะได้เรียนรู้และเติบโตจากปัญหาดังกล่าว

ปัญหามักพกพาโอกาสมาด้วย   และในเวลาเดียวกัน  โอกาสก็มักนำปัญหามาด้วยเช่นกัน   ปัญหาและโอกาสเป็นเพื่อนสนิทที่ไปไหนมาไหนด้วยกันครับ   ถ้าเราเปิดใจยอมรับด้วยความชื่นชมในสัจจะความจริงประการนี้   เราก็สามารถก้าวหน้าในชีวิต

จอห์น ซี. แม็กซ์แวลล์  ได้ยกเอาบทเรียนของนกอินทรีเมื่อต้องเผชิญกับภัยอันตรายจากกระแสลมที่รุ่นแรงแบบบ้าคลั่งว่า

1. กระแสลมที่รุนแรงบ้าคลั่งดังกล่าวทำให้นกอินทรีต้องบินในระดับที่สูงขึ้น   เพราะในพายุรุนแรงนั้นมีกระแสลมที่อุณหภูมิสูงที่ส่งแรงลอยตัวขึ้นทำให้นกอินทรีบินเหินทะยานตัวให้สูงขึ้นตามกระแสลมร้อนนั้น

2. พายุที่รุนแรงทำให้นกอินทรีมีมุมมองกว้างขึ้นยิ่งนกอินทรีทะยานตัวสูงขึ้นแค่ไหน   นกอินทรีก็จะมีมุมมองภาคพื้นดินได้กว้างขวางมากขึ้นเท่านั้น   จากจุดที่กำลังบินที่สูงทำให้สายตาที่แหลมคมของมันสามารถมองเห็นมากกว่าปกติ

3. พายุที่บ้าคลั่งนั้นยกตัวนกอินทรีให้อยู่เหนือความน่ารำคาญที่มารบกวนมัน   การบินในระดับต่ำนกอินทรีมักถูกรบกวนจากอีกาที่ไม่ไว้วางใจอินทรี   และถูกรบกวนจากเหยี่ยวที่ไม่ค่อยพอใจนกอินทรี  หรือถูกรบกวนจากนกเล็กนกน้อยอื่นๆ   แต่เมื่อนกอินทรีเหินสู่ระดับสูงทำให้นกอินทรีอยู่ระดับเหนือกว่าที่จะถูกรบกวน

4. พายุที่รุนแรงทำให้นกอินทรีใช้กำลังในการบินน้อยลง   ปีกของนกอินทรีถูกสร้างมาให้เหมาะสำหรับการบินเหินไปบนกระแสลม   โครงสร้างของขนที่ปีกช่วยในการทรงตัวของมัน  ลดแรงเสียดทาน  และช่วยให้บินเหินสูงขึ้นอย่างนิ่มนวลโดยใช้กำลังเพียงน้อยนิด   แม้จะอยู่ท่ามกลางกระแสลมที่บ้าคลั่งรุนแรงก็ตาม

5. นกอินทรีสามารถอยู่ท่ามกลางพายุที่แรงกล้าได้นานกว่า   มันสามารถใช้กระแสลมดังกล่าวในการบินร่อนได้นานกว่า   ท่ามกลางลมนั้นมันจะค่อยๆ ร่อนลงมาเป็นวงกลมแล้วบินเหินเป็นวงกลมเหมือนสว่านจากระดับบน  ด้วยกระแสลมที่มีอุณหภูมิที่สูงกว่า

6. กระแสลมที่รุนแรงนี้ช่วยนกอินทรีบินได้เร็วขึ้น   โดยปกติแล้วนกอินทรีจะบินด้วยความเร็ว 50 ไมล์ต่อชั่วโมง   แต่เมื่อนกอินทรีบินท่ามกลางพายุแรงกล้ามันสามารถบินร่อนด้วยความเร็วมากกว่า 100 ไมล์ต่อชั่วโมง   ซึ่งเป็นความเร็วที่ไม่ปกติ

7. ปัญหาจะไม่เป็นปัญหาเลย  ถ้าเราจะไม่มองว่ามันเป็นปัญหา   แท้จริงแล้วปัญหามันพกพาโอกาสมาให้เรา   ดังนั้น   ต่อไปนี้ถ้าเรามีมุมมองแบบนี้   เมื่อเราต้องเผชิญหน้ากับปัญหา   เราจะรู้ว่า เรากำลังเผชิญหน้ากับบางสิ่งบางอย่างที่กำลังก่อเกิดสิ่งสร้างสรรค์แก่ท่าน   อย่างน้อยที่สุด  ท่านกำลังพบโอกาสที่จะเรียนรู้สิ่งใหม่   แต่ท่านจะพบคุณค่ามากกว่านั้นถ้าเราหาทางรับมือจัดการกับสิ่งที่เผชิญหน้านั้นด้วยมุมมองที่ถูกต้องและสร้างสรรค์

วันนี้  ให้เราเผชิญหน้ากับพายุร้ายด้วยมุมมอง  ด้วยปีกที่ทรงสร้าง   ด้วยพลังยกตัวจากลมร้อน  และด้วยกำลังเสริมหนุนจากองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงทรงเฝ้าดูแลอยู่เสมอ

แต่​เขา​ทั้ง​หลาย​ผู้​รอ​คอย​พระ​เจ้า​จะ​เสริม​เรี่ยว​แรง​ใหม่

เขา​จะ​บิน​ขึ้น​ด้วย​ปีก​เหมือน​นก​อินทรี

(อิสยาห์ 40:31)

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

กล้าหาญแบบไหน?

ความกล้าหาญไม่จำเป็นจะต้องแผดเสียงดังลั่น 

หรือต้องชูธงนำหน้าอย่างห้าวหาญ  

แต่บางครั้งความกล้าหาญเป็นเพียงเสียงที่ไร้สำเนียงที่พูดกับตนเองว่า 

“ฉันจะพยายามอีกครั้งหนึ่งในวันพรุ่งนี้”   (นิรนาม)

บ่อยครั้งเหลือเกินเมื่อเราคิดถึงการแสดงออกใน “ความกล้าหาญ”  เรามักมีภาพของคนๆ หนึ่งที่วิ่งเข้าไปในอาคารที่กำลังถูกเพลิงไหม้   เพื่อที่จะช่วยเด็กที่ติดอยู่ในกองเพลิง   หรือสามีกระโดดเข้าใส่มือปืนที่กำลังพุ่งเป้าไปที่ภรรยาของเขา  หรือ ภาพผู้โดยสารคนหนึ่งกระโดดเข้าแย่งอาวุธของโจรสลัดอากาศ   แน่นอนครับภาพเหล่านี้แสดงถึงความกล้าหาญทั้งสิ้น

แต่เราก็เห็นภาพของความกล้าหาญอีกภาพหนึ่งของชีวิตที่ต้องตกอยู่ในความท้าทายวันแล้ววันเล่า   คนที่มีความคิดที่ต้านกระแสความคิดส่วนใหญ่ในเวลานั้นด้วยความอดทน  ถ่อมตน และสุภาพ  เป็นความกล้าหาญของผู้ที่ต้องเผชิญหน้ากับความมืดมิดในชีวิต   ต้องทนทุกข์แสนสาหัส   และเห็นความตายดักรออยู่ข้างหน้า   แต่คนๆ นั้นยังเดินไปบนเส้นทางนั้นอย่างไม่ปริปาก  ไม่หลีกหนี   แต่กล้าหาญด้วยความเงียบ สุขุม  เป็นความกล้าที่ไร้ศัพท์เสียงสำเนียงใดๆ   นอกจากความกล้าหาญที่ค่อยๆ ย่างก้าวไปบนเส้นทางนั้น   ด้วยการยอมรับความทุกข์ยากและเจ็บปวด   เป็นความกล้าหาญเชิงปฏิบัติ   เป็นความกล้าหาญที่ล้มแล้วกลับลุกขึ้นอีก   แล้วยังมั่นคงเดินไปบนเส้นทางนั้น

ที่บริเวณพระวิหาร  พวกธรรมาจารย์และฟาริสี  พาหญิงคนหนึ่งถูกจับฐานล่วงประเวณีมาต่อหน้าประชาชนและพระเยซูเพื่อให้พระองค์ตัดสินว่า  ควรเอาหินขว้างเธอให้ตาย ตามบัญญัติของโมเสสหรือไม่?   ทั้งนี้เพื่อเขาจะหาเหตุฟ้องพระเยซู และทำลายความน่าเชื่อถือของพระองค์

พระเยซูเผชิญหน้าสถานการณ์ครั้งนี้ด้วยความเงียบ!   พระองค์น้อมตัวลงเอานิ้วเขียนที่ดิน   แต่พวกผู้นำศาสนากลับกระเซ้าเย้าแหย่ให้พระเยซูตอบโต้  

ในความเงียบนั่นเอง  พระองค์ตรัสอย่างเรียบง่ายว่า  ถ้าใครในกลุ่มผู้นำศาสนาที่ไม่มีความบาปผิดก็ให้ลงมือได้เลยเป็นคนแรก   แล้วก้มลงเขียนที่พื้นดินอีก

พวกผู้นำศาสนาและพวกยิวพวกนั้นเมื่อได้ยินคำพูดที่สงบเรียบง่ายของพระเยซู ก็ออกไปทีละคน  เริ่มจากคนแก่เฒ่าจนออกไปหมดเหลือแต่พระเยซูกับหญิงคนนั้น

พระเยซูลุกขึ้นยืนถามเธอว่า  พวกเขาหายไปไหนหมด ไม่มีใครเอาโทษเธอหรือ? 

เธอบอกว่า  ไม่มีใคร

พระเยซูบอกเธอว่า  เราก็ไม่เอาโทษเหมือนกัน  จงไปเถิด  และจากนี้ไปอย่าทำบาปอีก

(ยอห์น 8:1-11  ฉบับมาตรฐาน)

นี่เป็นความกล้าหาญที่เงียบ  สุภาพ  สุขุม  มั่นคง และเข้มแข็ง  แต่เต็มไปด้วยพลัง  ความกล้าหาญแบบนี้นอกจากที่จะยืนหยัดบนจุดยืนที่เป็นสัจจะถูกต้องในชีวิตแล้ว   แต่สิ่งสำคัญคือเป็นความกล้าหาญที่เต็มไปด้วยพลัง   คือพลังที่สามารถเรียกสำนึกที่ถูกต้องคืนมา   พลังที่กระตุ้นให้เกิดสำนึกในตนเองของผู้นำศาสนาและคนยิวที่พร้อมจะขว้างหินใส่หญิงคนนี้จนตายเพราะความบาปล่วงประเวณี   กลับพบตนเองว่า  ตนก็คนบาปชั่วเช่นกัน   ความกล้าหาญที่เงียบ สุภาพ สุขุม มั่นคงของพระคริสต์ทำให้หญิงนั้นมิเพียงแต่สำนึกว่าตนเป็นคนบาปผิดเท่านั้น   แต่กลับเป็นพลังที่เข้มแข็งหนุนเสริมให้เธอไม่กลับไปทำผิดบาปอย่างเดิมอีก

ความกล้าหาญที่เงียบ  เป็นความกล้าหาญที่มิได้มีเพื่อจะพิสูจน์ว่าตนเองถูกอีกฝ่ายหนึ่งผิด   มิใช่ความกล้าหาญที่จะเอาแพ้เอาชนะ   มิใช่ความกล้าหาญที่จะนำตนเองไปเหนือคนอื่น   แต่เป็นความกล้าหาญที่จะให้ทุกคนได้ค้นพบตนเอง   ค้นพบสัจจะชีวิต   แล้วตัดสินใจเดินไปบนเส้นทางสัจจะความจริงแห่งชีวิตนั้น   แม้จะต้องทนทุกข์ลำบาก  หรือได้รับความเจ็บปวดในชีวิตก็ตาม

ความกล้าหาญที่เงียบเป็นพลังการปฏิวัติชีวิตและสังคมอย่างศานติ และ เสริมสร้างคุณค่าแก่ทุกคน

วันนี้   เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสถานการณ์ท้าทาย   สถานการณ์ที่ล่อแหลม   สถานการณ์ที่ยั่วยุ   สถานการณ์ที่คิดร้ายมุ่งหมายทำลาย   เราต้องการความกล้าหาญ   แต่คงต้องตัดสินใจว่าเราจะมีความกล้าหาญแบบไหน?

ประเด็นเพื่อการใคร่ครวญ

1. จากประสบการณ์ชีวิตที่ผ่านมา   ในชีวิตของท่านได้ใช้ความกล้าหาญแบบไหน?   ผลเกิดขึ้นเป็นอย่างไรบ้าง?   ท่านได้บทเรียนอะไรจากความกล้าหาญครั้งนั้น?

2. ท่านเคยพบเห็นความกล้าหาญของคนรอบข้างท่านเป็นความกล้าหาญแบบใดบ้าง?   และสร้างผลกระทบต่อคนอื่นที่เกี่ยวข้อง รอบข้างเขา หรือไม่?  อย่างไร? 

3. ใครคือ “แม่แบบ” ในความกล้าหาญสำหรับท่าน?   ทำไมท่านถึงเลือกคนๆ นั้นเป็นแม่แบบความกล้าหาญในชีวิตของท่าน?

4. ในวันนี้   ถ้าท่านถูกท้าทายในความกล้าหาญของท่าน   ท่านจะเลือกดำเนินชีวิตที่มีความกล้าหาญแบบไหน?

5. วันนี้  ถ้าท่านต้องเป็น “เพื่อนชีวิต” ของคนที่ต้องการความกล้าหาญ   ท่านจะเป็นเพื่อนกับคนๆ นั้นอย่างไรบ้าง?

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

สร้างอิทธิพลชีวิตแบบไหน?

อ่านพระธรรมมาระโก 2:15-17

ขณะพระเยซูเสวยพระกระยาหารค่ำที่บ้านของเลวี

มีคนเก็บภาษี และ คนบาป หลายคนรับประทานอาหารร่วมกับพระองค์และเหล่าสาวก

เพราะมีคนมากมายติดตามพระองค์มา

(มาระโก 2:15 อมตธรรม)

พระเยซูทรงเรียกคนเก็บภาษีที่ชื่อว่าเลวีลูกของอัลเฟอัส (มาระโก 2:13-14) ซึ่งเป็นคนเดียวกันกับคนที่เราคุ้นชินชื่อว่ามัทธิว  ผู้บันทึกพระกิตติคุณมัทธิว เหตุการณ์ในตอนนี้อาจจะตั้งชื่อได้ว่า “เมื่อคนบาปกลับใจ” (ศึกษาประวัติของมัทธิวได้ในมัทธิวบทที่ 9 อมตธรรม ฉบับอธิบาย) 

เมื่อคนบาปกลับใจ เขากลับใจด้วยความชื่นชมยินดี  เขากลับใจโดยไม่แบ่งแยกกีดกันตนเองออกจากเพื่อนเดิมๆ ของเขา เพื่อทำตนเป็น “ผู้บริสุทธิ์”  แต่เลวีมิได้เป็นเช่นนั้น  เขาจัดงานเลี้ยงที่บ้าน เขาเปิดบ้านให้คนทั้งหลายมาร่วมงานเลี้ยงในบ้านของเขาด้วยความชื่นชมยินดี   และก็ไม่ได้เป็นงานเลี้ยงของ “คนดี” ที่ได้รับความรอด  หรือ เฉพาะพระเยซูและสาวกเท่านั้น   แต่เขาเปิดบ้านเชิญชวนต้อนรับ “คนเก็บภาษี และ คนบาป” ในเวลานั้นให้เข้ามาร่วมในงานเลี้ยงที่เขาจัดขึ้นด้วย   “คนเก็บภาษีและคนบาป” เหล่านี้คือใคร?   คือคนที่ได้เห็น ได้ยินได้ฟัง และได้สัมผัสกับความเป็นตัวตนที่แท้จริงของพระเยซูคริสต์แล้ว “ติดตาม” พระเยซูมา (ดูข้อ 15)  

เมื่อคนบาปกลับใจเขาเปิดโอกาสให้คนบาปคนอื่นๆ ได้สัมผัสกับพลังแห่งความรักเมตตาและความรอดด้วย   ต่างจากคนดีที่คิดว่าตนไม่ต้องกลับใจแต่ต้องพยายามสร้าง “กำแพง” แบ่งแยกตนเองออกจากคนอื่น   เพื่อสร้างบารมีของ “ผู้บริสุทธิ์” เหนือคนอื่นรอบข้าง

ทำไมพวก “คนเก็บภาษีและคนบาป” พวกนี้ถึงติดตามผู้นำศาสนาอย่างพระเยซู?   ซึ่งเรารู้อยู่เต็มอกว่า คนกลุ่มนี้พยายามหนีห่างจากพวกผู้นำศาสนายิวคนอื่นๆ ในเวลานั้น   ถ้าอ่านจากพระธรรมตอนนี้เราสามารถสัมผัสได้ว่า  พวกคนเก็บภาษีและคนบาปกลุ่มนี้มีความรู้สึกสะดวกกายและสบายใจที่จะอยู่ใกล้ชิดกับพระเยซู   มากกว่าพวกธรรมาจารย์และฟาริสีผู้เคร่งครัดและมีใจอคติ   เพราะท่าทีของพวกฟาริสีมุ่งแต่จะสอนและสั่งมากกว่าการช่วยให้พวกเขาได้รับความรอด (พวกฟาริสี “สอนและสั่ง” เพื่อแสดงบารมีและอิทธิพลเหนือคนบาป   แต่เขาไม่มีอำนาจเหนือชีวิตของคนเหล่านี้)

เมื่อคนเก็บภาษีและคนบาปกลุ่มนี้อยู่ใกล้ชิดกับพระเยซูกลับมีความรู้สึกที่แตกต่างและสดชื่นในชีวิต   เขาสัมผัสกับความรักเมตตาของพระคริสต์  พวกเขาสัมผัสกับ “พระคุณ” ของพระองค์   ด้วยพระทัยเมตตา  ด้วยความเข้าอกเข้าใจ  ด้วยการยอมรับเขาแต่ละคนว่าเป็นผู้ที่มีคุณค่าในสายพระเนตรของพระเจ้า   ด้วยการเปิดโอกาสแห่งความสัมพันธ์ที่อบอุ่น   ทำให้คนกลุ่มนี้ติดตามและต้องการอยู่ใกล้ชิดกับพระองค์   แท้จริงแล้วความรู้สึกนี้เริ่มต้นจากการที่พระองค์ต้องการอยู่ใกล้ชิดกับพวกเขาก่อน   และนี่คือแบบอย่างการอภิบาลคนในสังคมชุมชนของพระเยซูคริสต์

นี่คือความต่างของภาวะผู้นำแบบพระเยซู และ ภาวะผู้นำแบบฟาริสี  

ภาวะผู้นำแบบฟาริสีคือการสร้างอิทธิพลในการเป็นผู้นำคนอื่นด้วยการเสริมสร้างความสำคัญของตนเองให้โดดเด่นเหนือคนอื่น   ในเวลานั้นฟาริสีแบ่งแยกกีดกัน “คนเก็บภาษีและคนบาป” ออกจากคนที่ปฏิบัติตามธรรมบัญญัติที่พวกเขาสั่ง   เพราะไม่ต้องการให้ชีวิตของตน หรือ ผู้บริสุทธิ์ต้องแปดเปื้อนจากการทำความผิดบาปของคนบาปกลุ่มดังกล่าว

ตรงกันข้าม  ภาวะผู้นำแบบพระเยซู กลับเป็นผู้นำที่เข้าไปร่วมทุกข์ร่วมสุขกับคนอื่น กับคนเก็บภาษีและคนบาปด้วยสัมพันธภาพแบบพระคุณ   ที่ประสงค์กอบกู้คนเหล่านี้ให้ออกจากอำนาจแห่งความชั่วร้ายที่ครอบงำชีวิตของคนกลุ่มนี้  ซึ่งธรรมบัญญัติและประเพณีปฏิบัติของพวกฟาริสีทำไม่ได้ช่วยไม่ได้

เราจึงสามารถเห็นภาพที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงของภาวะผู้นำแบบพระเยซูกับภาวะผู้นำแบบฟาริสี   เป็นความแตกต่างของภาวะผู้นำที่มีใจเมตตาต้องการกอบกู้ชีวิตของผู้คนที่ตนสัมผัสด้วย   กับภาวะผู้นำที่ป้องกันตนเองจากความผิดบาปด้วยการกีดกันแบ่งพวกคนบริสุทธิ์ออกจากคนบาป  แล้วเพียรปฏิบัติตามกฎบัญญัติ   แต่ก็พบว่า ตนเองและผู้คนก็ปกป้องใจตนเองจากอำนาจแห่งความบาปชั่วไม่ได้

ที่พวกฟาริสีต่อว่าพระเยซูคริสต์และสาวกที่ไปคลุกคลีกับพวกคนเก็บภาษีและคนบาป  ใจหนึ่งเป็นการเตือนหรือการปรามด้วยใจห่วงใยจากประสบการณ์ของตน   เพราะกลัวว่า พระเยซูและสาวกจะถูกแปดเปื้อนด้วยการกระทำบาปอย่างพวกคนเก็บภาษีและคนบาป   นี่เป็นการปรามด้วยความห่วงใย   ซึ่งเราต้องยอมรับว่า มีความจริงและความเป็นไปได้ในคำเตือนและการปรามของพวกฟาริสีด้วย   ซึ่งในปัจจุบันเราก็สามารถเห็นได้ไม่ยากนัก   ที่คริสเตียน หรือ ผู้นำคริสเตียนเข้าใช้ชีวิตคลุกคลีกับคนในสังคม   แล้วถูกครอบงำให้ไปทำอย่างคนในสังคมในสิ่งที่ไม่พึงประสงค์   เพียงเพื่อจะสร้างความเป็นผู้นำของตนเหนือคนอื่นๆ

แต่จุดยืนของพระเยซูคริสต์ชัดเจนในประเด็นนี้คือ “คนสุขภาพดีไม่ต้องการหมอ  แต่คนป่วยต้องการ...”(ข้อ 17)  ในที่นี้มีความหมายตรงว่า  คนเก็บภาษีและคนบาปเหล่านี้เขารู้ตัวว่า ตนเป็นคนบาป ตนมีชีวิตที่ “ไม่แข็งแรง”  ไม่มีสุขภาพที่ดี   พวกเขาต้องการหมอที่จะช่วยรักษาให้เขามีสุขภาพที่แข็งแรง ขึ้น  ดังนั้น  พระเยซูคริสต์จะทอดทิ้ง “คนป่วย” ที่ต้องการมีสุขภาพที่แข็งแรง  ต้องการมีพลังชีวิต  และต้องการหลุดรอดออกจากการครอบงำของอำนาจบาปได้อย่างไร?   ในประเด็นนี้พระเยซูคริสต์กำลังชี้ให้พวกธรรมาจารย์และฟาริสีเห็นว่า  คนบาปเหล่านี้เป็นคน และเป็นคนที่มีคุณค่าในสายพระเนตรของพระเจ้า   ดังนั้น  พระองค์จึงคลุกคลีใช้ชีวิตกับพวกเขา   เพื่อที่จะช่วยปลอดปล่อยเขาให้หลุดรอดออกจากอำนาจการครอบงำของความบาปชั่ว

ในอีกความหมายหนึ่ง   พระเยซูคริสต์ได้ตอบธรรมาจารย์และฟาริสีด้วยสัจจะความจริงอีกระดับหนึ่งว่า   การที่จะต้องใช้ชีวิตคลุกคลีกับคนที่ถูกอำนาจบาปชั่วครอบงำอยู่นั้น  คนที่จะอยู่ด้วยจะต้องเป็นคนที่มี “สุขภาพชีวิตที่แข็งแรง”   มิเช่นนั้นจะไม่สามารถรับมือต่อสู้กับอำนาจความบาปชั่วที่ครอบงำคนเก็บภาษีและคนบาปกลุ่มนี้   ภาวะผู้นำด้านจิตวิญญาณมิใช่เพียงการบังคับกะเกณฑ์ให้ผู้คนทำตามบัญญัติ   เพราะถ้าชีวิตที่ถูกครอบงำจากอำนาจของความบาปชั่วย่อมไม่มีพลังที่จะปฏิบัติตามกฎบัญญัติที่พวกฟาริสีบังคับสั่งการได้  

ผู้นำทางจิตวิญญาณที่แท้จริงคือผู้ที่สามารถคลุกคลีใช้ชีวิตใกล้ชิดกับคนที่ถูกครอบงำด้วยอำนาจของความบาปชั่ว  โดยความรักเมตตา  ด้วยการเปิดใจยอมรับเขาว่าเป็นลูกคนหนึ่งของพระเจ้า  แล้วช่วยปลดปล่อยเขาให้หลุดรอดออกจากจากอำนาจร้ายนั้น  นำเขามาเป็นคนของพระคริสต์

ภาวะผู้นำแบบพระเยซูคริสต์   เป็นภาวะผู้นำที่รักเมตตา  เปิดโอกาส  และยอมรับทุกคนว่ามีคุณค่าสายพระเนตรของพระเจ้า   แล้วทรงมีพลังอำนาจที่จะปลดปล่อยคนนั้นให้เป็นไทจากอำนาจของความบาปชั่ว   แล้วช่วยคนนั้นให้มาอยู่ภายใต้การปกครองของพระเจ้าในแผ่นดินของพระองค์

ต่างกันอย่างสิ้นเชิงกับภาวะผู้นำแบบธรรมาจารย์และฟาริสี   ที่พยายามสร้างตนเองให้มีอิทธิพลเหนือชีวิตของผู้คนทั้งหลาย   ด้วยการแสดงตนว่าเป็นคนบริสุทธิ์และชอบธรรม   ด้วยการไม่คลุกคลีและสัมพันธ์กับคนบาป   เขาพยายามสร้างอิทธิพลเหนือชีวิตของผู้คนเหล่านั้น   แต่เขาไม่มีพลังอำนาจที่จะปกป้องตนเองจากอำนาจความบาปชั่วที่ครอบงำในชีวิตผู้คน   และไม่สามารถที่จะช่วยให้ผู้คนหลุดรอดและเป็นไทจากอำนาจความบาปชั่วเหล่านั้นได้   จึงไม่แปลกที่เขาเลือกปกป้องและแบ่งแยกตนเองจากคนบาป เพื่อเสริมสร้างความบริสุทธิ์ของตน

วันนี้พระคริสต์ทรงเรียกและมีพระบัญชาให้เราแต่ละคนรับการทรงเสริมสร้างจากพระองค์ให้มี “สุขภาพชีวิต” ที่แข็งแรง  เพื่อเราจะใช้ชีวิตคลุกคลีกับ “คนบาปในสังคม” ยุคปัจจุบันได้   ด้วยความรักเมตตา  ด้วยน้ำใจที่เปิดกว้างยอมรับ  และเปิดโอกาสแก่ผู้คนที่เราพบเห็น   เพื่อจะอภิบาลชีวิตของพวกเขาตามที่พระคริสต์เป็นต้นแบบ   แล้วทุ่มเทชีวิตของเราที่จะชี้นำเขาให้ได้รับการปลดปล่อยออกจากอำนาจแห่งความบาปชั่วด้วยพลังฤทธานุภาพของพระคริสต์

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

ท่านมีภาวะผู้นำแบบไหน?

สูตร ทฤษฎี หรือ แนวคิด ประการหนึ่งในการเสริมสร้างภาวะผู้นำคือ “การเปิดใจยอมรับมุมมองใหม่หรือชุดความคิดใหม่”  กูรูทางภาวะผู้นำทั้งหลายต่างไม่ปฏิเสธในเรื่องนี้ แต่ในความเป็นจริงก็พบว่า ผู้นำในยุคปัจจุบันนี้ต่างปิดกั้นตนเองในเรื่องนี้อย่างลึกๆ ในจิตใจ  จนประเด็นนี้กลายเป็นความจำกัดของผู้นำยุคทันสมัยนี้

การที่เราไม่ “เปิดใจรับความคิดใหม่” อย่างแท้จริงเพราะว่า  เราถูกครอบงำจากอิทธิพลของ “บริโภคนิยม”  ที่สร้างเราให้มีความอยากความต้องการที่จะครอบครองทุกอย่างที่เราเห็นว่าสำคัญและต้องการ   การมีจิตวิญญาณที่อยากจะครอบครอง/ควบคุมสิ่งต่างๆ และคนต่างๆ แวดล้อมนั้น ตรงกันข้ามและขัดแย้งกับการ “เปิดใจรับความคิดใหม่” ของเรา  

เพราะประการแรก เรากลัวว่าสิ่งใหม่ที่เราเปิดใจรับนั้นอาจจะมีอิทธิพลครอบงำเรา  แทนที่เราจะมีอำนาจควบคุมมัน   ประการที่สอง  การเปิดใจเปิดความคิดอาจจะทำให้เราสูญเสียสิ่งที่เราสามารถครอบครองและควบคุมอยู่แล้วให้หลุดลอยไปหรือเกิดความวุ่นวายสับสนจนควบคุมไม่อยู่   ซึ่งทั้งสองประการเป็นอิทธิพลที่เกิดต่อเนื่องกัน   และที่ร้ายคือเรา “กลัว” ว่ามันจะสร้างอิทธิพลมาครอบงำเรามากกว่าที่เราจะสามารถควบคุมมันได้

ในวงการของการพัฒนาศักยภาพและภาวะผู้นำในชีวิต   สิ่งที่พูดกันว่า คนๆ นั้นต้องพร้อมที่จะยอมรับ “ชุดความคิดใหม่”  นั่นหมายความว่า เราจะต้องยอมรับว่าการเปลี่ยนแปลงเป็นก้าวขั้นที่จะต้องเดินเข้าไปเพราะนั่นคือก้าวขั้นที่นำการพัฒนาและการเจริญเติบโตต่อภาวะผู้นำของเรา   แต่ลึกๆ แล้วเราไม่ต้องการการเปลี่ยนแปลง   เพราะเรา “รู้สึก” ว่าการเปลี่ยนแปลงนำความยากลำบาก   อาจนำมาซึ่งการที่เราต้องยอมสูญเสีย  การที่เราต้องเสี่ยง   การที่เราต้องพัฒนาไม่หยุดยั้ง  เรา“รู้สึกเหนื่อย” กับการเปลี่ยนแปลง “รู้สึก” ไม่มั่นใจกับสิ่งใหม่ว่าจะสร้างความมั่นคงแก่เราหรือไม่  ตอบสนองความรู้สึกที่เราต้องการหรือไม่  ดังนั้น  เราจึงยังยึดติดกับความคิด “ชุดเดิมๆ” ที่เราเกาะยึดแน่นอยู่   ใจจริงไม่ต้องการที่จะรับเอา “ชุดความคิดใหม่” เข้ามาในชีวิตเลย (แต่ปากก็พร่ำไปว่า “ผู้นำที่มีประสิทธิภาพต้องไม่ติดยึดกับชุดความคิดเดิมๆ   ต้องกล้าที่เปิดมิติใหม่  กล้ารับชุดความคิดใหม่”  นั่นเป็นเพียงลมปากที่พูดคล่อง  แต่เป็นขวากหนามที่รกและปิดกั้นความกล้าของผู้นำ)

ตรงกันข้าม   ผู้นำในยุคแห่งบริโภคนิยมกลับอยากได้ใคร่มีสิ่งใหม่ๆ ในชีวิต   แต่สิ่งที่อยากได้ใคร่มีมักมุ่งไปสู่สิ่งที่เป็นวัตถุ   หรือสิ่งที่สามารถสัมผัสและ “รู้สึกได้” หลายคนต้องการได้บ้านในฝันของตนเอง   ต้องการได้รถยนต์คันหรูที่มีประสิทธิภาพที่ตนต้องการ และ/หรือ ที่บ่งบอกถึงฐานะ “หน้าตา” ในสังคม   หลายคนต้องการที่จะมีเงินทองทรัพย์สินมากๆ   เพราะนั่นสร้าง “ความรู้สึก” มั่งคั่งมั่นคงในชีวิต   และการที่ต้องการสิ่งใหม่ๆ ในชีวิตก็เพียงเพื่อสร้างความ “รู้สึก” ที่พึงประสงค์ของตนเท่านั้น

แต่ผู้นำปัจจุบันกลับปฏิเสธ “ความรู้สึกที่ตนไม่พึงประสงค์”  แล้ววิ่งตามหาเป็นบ้าเป็นหลังกับสิ่งที่ตอบสนอง “ความรู้สึกที่ตนพึงปรารถนา”   ผู้นำปัจจุบันวิ่งตามหา “สิ่งที่ต้องการจะได้”   แต่ปฏิเสธและหลีกเลี่ยง “สิ่งที่ต้องให้”   และนี่คือ “อิทธิพลจากชุดความคิดแบบบริโภคนิยม”   แต่มิใช่ “อิทธิพลจากชุดความคิดแห่งแผ่นดินของพระเจ้า” 

พระเยซูคริสต์ทรงถามตรงๆ กับเราในวันนี้ว่า  “โอคนโง่...ในคืนวันนี้ชีวิตของเจ้าจะต้องเรียกเอาไปจากเจ้า  และของที่เจ้ารวบรวมไว้นั้นจะเป็นของใคร?” (ลูกา 12:20 ฉบับมาตรฐาน)  เพราะชุดความคิดที่ได้รับอิทธิพลจากบริโภคนิยม  เป็นชุดความคิดในการเป็นผู้นำ “เพื่อจะได้”   พระเยซูคริสต์ตรัสว่า “...ทรัพย์สมบัติของพวกท่านอยู่ที่ไหน  ใจของท่านก็อยู่ที่นั่น” (ข้อ 34)  แต่อิทธิพลทางความคิดจากพระกิตติคุณแห่งแผ่นดินของพระเจ้าคือ การมีภาวะผู้นำ “เพื่อจะให้”    พระเยซูคริสต์ตรัสว่า  “...บุตรมนุษย์มิได้มาเพื่อรับการปรนนิบัติ  แต่มาเพื่อปรนนิบัติคนอื่น  และให้ชีวิตของท่าน เป็นค่าไถ่คนเป็นอันมาก” (มัทธิว 20:28 ฉบับมาตรฐาน)

อิทธิพลจากชุดหลักคิดจากพระกิตติคุณแห่งแผ่นดินของพระเจ้าคือ  “การให้”  และที่สำคัญคือการให้ชีวิต   และพระคริสต์ทรงสำแดงตัวอย่างนี้อย่างชัดเจนจากการให้ชีวิตของพระองค์  ดังนั้น  ใครก็ตามที่จะมีภาวะผู้นำในแผ่นดินของพระเจ้า  เริ่มต้นด้วยการที่พระคริสต์ทรงให้ชีวิต   และใครก็ตามที่คิดจะติดตามพระองค์ก็จะต้อง “ให้ชีวิต” ของตนแด่พระคริสต์   เพื่อชีวิตที่เคยเป็นของเราจะกลายเป็นชีวิตในแผ่นดินของพระคริสต์   แล้วพระองค์จะทรงเปลี่ยนแปลงชีวิตของเรา   เพื่อใช้ชีวิตที่เรามีอยู่เป็นไปตามพระประสงค์   และนี่ก็คือการที่เรา “ให้ชีวิต” แก่มวลชน  เปาโลบอกกับคริสตชนในกรุงโรมว่า  “...โดยเห็นแก่ความเมตตากรุณาของพระเจ้า  ข้าพเจ้าวิงวอนท่านทั้งหลาย ให้ถวายตัวของท่านแด่พระเจ้า ...  อย่าลอกเลียนแบบอย่างคนในยุคนี้  แต่จงรับการเปลี่ยนแปลงจิตใจ  แล้วอุปนิสัยของท่านจึงจะเปลี่ยนใหม่...”  (โรม 12:1-2)  

จากนั้น  เปาโลได้อธิบายวิธีที่ได้รับการเปลี่ยนแปลงจากพระคริสต์   จะเป็นชีวิตที่ “ให้” ในลักษณะต่างๆ  ตามสถานการณ์ หรือ เหตุการณ์ต่างๆ ที่ชีวิตต้องพบและเผชิญ  ...ผู้เชื่อแต่ละคนให้ชีวิตที่มีอยู่ให้เป็นส่วนหนึ่งในพระกายของพระคริสต์   เราให้ชีวิตแก่กันและกันในชุมชนแห่งความเชื่อ (ข้อ 4-5)   และ

เปาโลพูดถึงลักษณะ “การให้” ที่น่าสนใจยิ่งคือต้องให้จากใจให้จากชีวิต 

“...ผู้ที่ให้จงให้ด้วยใจกว้างขวาง 

ผู้ที่ครอบครองก็จงครอบครองด้วยเอาใจใส่  

ผู้ที่แสดงความเมตตา ก็จะแสดงด้วยใจยินดี... 

ขอให้ความรักมาจากใจจริง...

จงให้เกียรติกันและกัน...

จงเห็นอกเห็นใจช่วยธรรมิกชนเมื่อเขาขัดสน...

จงอุตส่าห์ต้อนรับแขกแปลกหน้า...

จงอวยพรคนที่เคี่ยวเข็ญท่าน...

จงชื่นชมยินดีกับผู้ที่มีความชื่นชมยินดี 

จงร้องไห้กับผู้ที่ร้องไห้...

จงเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน  

อย่าใฝ่สูง  แต่ยอมสมาคมกับคนต่ำต้อย 

อย่าถือว่าตัวฉลาด...

อย่าทำชั่วตอบแทนชั่วแก่ผู้หนึ่งผู้ใดเลย...

ถ้าเป็นได้ เท่าที่เรื่องขึ้นอยู่กับท่าน  จงอยู่อย่างสงบสุขกับทุกคน... 

อย่าแก้แค้น  ถ้าศัตรูท่านหิว จงให้อาหารเขารับประทาน  ถ้าเขากระหายน้ำจงให้น้ำเขาดื่ม...”

(ข้อ 8-10; 13-16; 18 และ 20  ฉบับมาตรฐาน)  

และนี่คือภาวะผู้นำในแผ่นดินของพระเจ้า

พระเยซูคริสต์ตรัสกับประชาชนว่า  “แต่ท่านทั้งหลายจงแสวงหาแผ่นดินองพระเจ้า  และความชอบธรรมของพระองค์ก่อน  แล้วพระองค์จะทรงเพิ่มเติมสิ่งทั้งปวงนี้ให้” (มัทธิว 6:33  ฉบับมาตรฐาน)

วันนี้เราต้องเลือกว่าเราจะมีภาวะผู้นำแบบไหน

อะไรคือคำอธิษฐานของเรา

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

prasit.emmaus@gmail.com

081-2894499