ช่วงเวลาใคร่ครวญชีวิตคริสตชน(2):เมื่อพระเจ้าทรงเรียก...ท่านตอบสนองอย่างไร?

สี่สัปดาห์ก่อนวันคริสตสมภพ

เป็นช่วงเวลาแห่งการใคร่ครวญถึงการทรงเรียกและพระประสงค์ของพระเจ้าในชีวิตของเราแต่ละคน   แล้วเราจะตอบสนองการทรงเรียกดังกล่าวด้วยท่าทีแบบไหน

และด้วยการอุทิศทุ่มเทชีวิตอย่างไร

อ่านลูกา 1:5-25

“มีทูตองค์หนึ่งขององค์พระผู้เป็นเจ้ามาปรากฏแก่เศคาริยาห์  ยืนอยู่ที่ข้างขวาแท่นเผาเครื่องหอมนั้น...

 เมื่อเศคาริยาห์เห็นก็ตกใจ   แต่ทูตสวรรค์องค์นั้นกล่าวแก่ท่านว่า  “เศตาริยาห์เอ๋ย อย่ากลัวเลย

         เพราะพระองค์ทรงฟังคำอธิษฐานของท่านแล้ว  

 นางเอลีซาเบธภรรยาของท่านจะให้กำเนิดบุตรชาย  ท่านจงตั้งชื่อบุตรนั้นว่ายอห์น...(ข้อ 11-13)

 เศคาริยาห์จึงพูดกับทูตสวรรค์ว่า  “ข้าพเจ้าจะรู้แน่ได้อย่างไร  

 เพราะข้าพเจ้าชราและภรรยาก็อายุมากแล้ว?

 ทูตสวรรค์องค์นั้นจึงตอบว่า...

 “เราคือกาเบรียล  ซึ่งยืนอยู่เฉพาะพระพักตร์พระเจ้า  และพระองค์ทรงใช้ให้มาพูดกับท่าน 

         และนำข่าวดีนี้มาแจ้ง  

         นี่แน่ะ  เพราะท่านไม่ได้เชื่อถ้อยคำของเราที่จะสำเร็จตามกำหนด 

         ท่านจะเป็นใบ้  พูดไม่ได้จนกว่าเหตุการณ์เหล่านี้จะเกิดขึ้น” (ข้อ 18-20)

บ่อยครั้ง  ที่คริสตชนมิได้ใส่ใจต่อการทรงเรียกของพระเจ้าในชีวิตประจำวัน   จึงมิได้ตระหนักรู้ถึงการทรงเรียกของพระองค์  และพลาดโอกาสที่จะตอบสนองต่อการทรงเรียกของพระเจ้าในครั้งนั้นๆ  

แต่ก็มีหลายครั้งอีกเช่นกันที่พระเจ้าทรงเรียกเราในการดำเนินชีวิตประจำวัน   ให้เรากระทำในสิ่งที่เป็นพระประสงค์ขอพระองค์ตามวิธีการของพระองค์    แต่เพราะการทรงเรียกดังกล่าวมิได้เป็นไปตามอย่างที่เราคิดเราคาดหวัง   ดังนั้น เราจึงมิได้ตอบสนองการทรงเรียกดังกล่าว  เพราะมิได้เป็นไปอย่างที่คิดอย่างที่คาดจึงไม่คิดว่านั่นเป็นการทรงเรียกของพระเจ้า   เราจึงไม่สนใจ  ละเลย ต่อการทรงเรียกของพระองค์

ในชีวิตของบางคนเคยทูลขอพระเจ้าในบางสิ่งบางอย่าง   แต่สิ่งที่ทูลขอไม่เห็นเกิดเป็นจริง หรือ พระเจ้ามิได้ประทานให้สักที   เหตุการณ์เหล่านั้นล่วงเลยไปเป็นเวลานมนาน   จนคนนั้นบอกกับตนเองว่า พระเจ้าคงไม่ประสงค์ที่จะประทานสิ่งที่ตนได้ทูลขอ   และตนเองก็เลิกที่จะคาดหวังจากพระเจ้า   เพราะเวลาและโอกาสที่ควรจะเกิดขึ้นเป็นจริงได้ล่วงเลยไปแล้ว   แต่จู่ๆ พระเจ้ากลับตอบคำอธิษฐานที่เราทูลขอมานานโขในอดีต   แล้วเจ้าตัวกลับสงสัยว่า สิ่งเหล่านั้นจะเกิดขึ้นเป็นจริงได้อย่างไร   เพราะมันเลยเวลาที่ควรจะเกิดควรจะมี   เพราะเขาคิดว่าพระเจ้ามิได้ตอบในเวลาที่เหมาะสมที่ควรตอบตามความคิดของเขา  

แต่คนนั้นลืมไปว่า  เมื่อพระเจ้าทรงกระทำพระราชกิจของพระองค์   พระองค์มีเวลาที่เหมาะสมสำหรับการกระทำพระราชกิจของพระองค์เอง   มิได้ทรงกระทำพระราชกิจตามความคิด ความเหมาะสม ตามตรรกะหลักการเหตุผลของมนุษย์

เศคาริยาห์  เป็นคนหนึ่งที่อยู่ในกลุ่มนี้   ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นปุโรหิตสืบทอดจากตระกูลอาโรน   เป็นผู้นำทางจิตวิญญาณของประชาอิสราเอล   เป็นตัวกลางที่ติดต่อสัมพันธ์ระหว่างพระเจ้ากับประชากรของพระองค์   เป็นผู้ประกอบศาสนพิธีในนามตัวแทนของประชาชน   ยิ่งกว่านั้นพระคัมภีร์บอกไว้ชัดเจนว่า  สองสามีภรรยาคู่นี้เป็น “คนชอบธรรมต่อพระเจ้า  และดำเนินตามบัญญัติและกฎหมายทั้งปวงขององค์พระผู้เป็นเจ้าไม่มีที่ติ” (ข้อ 6 ฉบับมาตรฐาน)   แต่ในข้อ 7 บอกชัดว่าทั้งสองไม่มีบุตร  เพราะภรรยาเป็นหมัน   และตอนนี้ทั้งสองก็แก่เกินกว่าที่จะมีบุตรได้แล้ว

การที่ทั้งสองไม่มีบุตรในวัฒนธรรมและความเชื่อของยิวเชื่อว่า  ทั้งสองมิได้รับพระพรจากพระเจ้า   หรืออาจจะสร้างความสงสัยคลางแคลงใจสำหรับบางคนว่า  ทั้งสองได้มีชีวิตที่ไม่เป็นไปตามพระประสงค์ของพระเจ้าเรื่องใดเรื่องหนึ่งหรือไม่?   พระเจ้าจึงไม่อวยพระพรให้ทั้งสองมีบุตร   ซึ่งเป็นเหมือนการถูก     ตีตราจากสังคม   และเรื่องนี้ได้ตีตราทั้งสองมาตลอดชีวิต   อย่างที่เอลีซาเบธเมื่อรู้ว่าพระเจ้าให้ตนมีบุตรชาย  นางกล่าวว่า  “องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงกระทำเช่นนี้แก่ข้าพเจ้าในวันที่พระองค์ทรงทอดพระเนตร   เพื่อว่าความอดสูของข้าพเจ้าที่มีอยู่ท่ามกลางคนทั้งปวงจะหมดสิ้นไป”  (ข้อ 25 ฉบับมาตรฐาน)

แน่นอนว่าทั้งเศคาริยาห์และเอลีซาเบธ ได้เคยทูลขอบุตรต่อพระเจ้า   แต่คำทูลขอของทั้งสองไม่เป็นจริงอย่างที่ตนคาดคิดและต้องการ   แต่เมื่อพระเจ้าตอบคำอธิษฐานของทั้งสองตามเวลาแห่งแผนการของพระเจ้า   ในมุมมองของเศคาริยาห์มองว่า มันล่วงเลยเวลาในสิ่งที่ทูลขอจะสามารถเกิดเป็นจริงได้   เพราะเศคาริยาห์มองพระราชกิจของพระเจ้าจะต้องทรงกระทำผ่านมิติความเป็นจริงของโลกนี้   ในที่นี้หมายถึงสรีระ ช่วงอายุที่จะสามารถมีบุตรได้   แทนที่จะเข้าใจว่า พระเจ้าทรงมีฤทธิ์อำนาจเหนือกฎเกณฑ์ของโลกนี้ที่พระเจ้าทรงสร้าง

ในขณะที่พระเจ้าทรงกระทำพระราชกิจตามแผนการ และ ตามเวลาโอกาสที่เหมาะสม   และที่สำคัญคือตามแผนการแห่งพระประสงค์ของพระองค์   แต่เศคาริยาห์มองพระราชกิจที่พระองค์ทรงกระทำเพื่อตอบสนองความต้องการของมนุษย์เท่านั้น   ในที่นี้หมายถึงพระเจ้าประทานบุตรเพื่อเป็นพระพรจากพระเจ้าสำหรับเขาและครอบครัว   และเพื่อจะทำให้สังคมจะตระหนักและยอมรับว่า เขาและครอบครัวเป็นคนที่พระเจ้าทรงโปรดปราณ    แต่เหตุการณ์ครั้งนี้เป็นแผนการของพระเจ้าตามพระประสงค์ของพระองค์   บุตรชายที่เกิดมาในครอบครัวของเศคาริยาห์และเอลีซาเบธมิใช่เพื่อครอบครัวนี้เท่านั้น   แต่เป้าหมายใหญ่คือพระเจ้าทรงกระทำพระราชกิจของพระองค์ผ่านครอบครัวนี้   เพื่อสำเร็จตามแผนการของพระเจ้า

พระคัมภีร์ตอนนี้ชี้ชัดว่ายอห์นเกิดมาตามพระประสงค์ของพระเจ้า  “...คนจำนวนมากจะชื่นชมยินดีที่บุตรนั้นเกิดมา...  เขาจะเป็นใหญ่เฉพาะพระพักตร์องค์พระผู้เป็นเจ้า...เขาจะเต็มเปี่ยมด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์...เขาจะนำพงศ์พันธุ์อิสราเอลหลายคนให้หันกลับมาหาองค์พระผู้เป็นเจ้า...ให้พ่อกลับคืนดีกับลูก  ให้คนดื้อด้านกลับได้ปัญญาของคนชอบธรรม   เพื่อจัดเตรียมชนชาติหนึ่งไว้ให้พร้อมสำหรับองค์พระผู้เป็นเจ้า” (ข้อ 14-17 ฉบับมาตรฐาน)

แท้จริงแล้ว  เหตุการณ์ในครั้งนี้ คือการทรงเรียกของพระเจ้าให้เศคาริยาห์และเอลีซาเบธให้เข้าร่วมในพระราชกิจของพระเจ้าที่กำลังกระทำในกระบวนเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ในเวลานั้น   แต่เศคาริยาห์กลับมองการทรงเรียกของพระเจ้าให้เขาเป็นผู้กระทำพันธกิจนี้ด้วยตัวของเขาและภรรยา   ดังนั้น  เขาถึงเห็นว่าเป็นสิ่งที่เป็นไปได้ยาก หรือ เป็นไปไม่ได้เลย   แต่ถ้าเขามองว่านี่เป็นการทรงเรียกของพระเจ้าให้เขาเข้าไปร่วมในพระราชกิจที่พระเจ้าทรงเป็นผู้กระทำหลักแล้ว   เหตุการณ์ทั้งสิ้นจะไม่เป็นเช่นนี้   แต่จะนำมาซึ่งความชื่นชมยินดีที่มีโอกาสร่วมในพระราชกิจของพระเจ้ามากมายสักปานใด

ในช่วงเวลาของการใคร่ครวญชีวิตคริสตชนถึงการทรงเรียกของพระเจ้าก่อนวันคริสตสมภพสี่สัปดาห์   ขอให้เรามีโอกาสที่จะสงบจิตใจ  ชีวิต  และใส่ใจเสียงแห่งการทรงเรียกของพระเจ้าในชีวิตของเราช่วงนี้   เพื่อเราจะไม่พลาดโอกาสที่จะน้อมรับการทรงเรียกให้เราถวายชีวิตทั้งสิ้นกระทำตามพระประสงค์ของพระองค์ในชีวิตประจำวันของเรา  

แต่เราจะต้องตระหนักชัดว่า  เมื่อพระเจ้าทรงเรียกเรา พระองค์ทรงเรียกเราให้ทุ่มเทชีวิตกระทำงานร่วมในพระราชกิจของพระองค์  เพื่อตอบสนองตามเป้าประสงค์แห่งแผนการของพระองค์   มิใช่ตอบสนองความอยากได้ใคร่มีหรือตามความต้องการของเรา   แต่ถ้าเราหมกมุ่นฟังการทรงเรียกตามความต้องการหรือตามความคิดของตนเอง   เราจะพลาดโอกาสเข้าร่วมงานกับพระองค์ตามพระประสงค์    บางครั้งพระเจ้าจะมีวิธีการปรับเปลี่ยนชีวิตของเรา  อย่างเช่นทรงปรับเปลี่ยนชีวิตและสร้างความเข้าใจใหม่แก่เศคาริยาห์   พระองค์ทรงให้เขามีชีวิตที่เงียบลง   เพื่อมีโอกาสจะได้ยิน ใคร่ครวญ และ เข้าใจการทรงเรียกของพระเจ้ามากยิ่งขึ้น!

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

ช่วงเวลาใคร่ครวญชีวิตคริสตชน (1): พระราชกิจแห่งการกอบกู้และพลิกฟื้นชีวิตใหม่

อ่านสดุดี 80:1-19

สี่สัปดาห์ก่อนคริสตสมภพ

ในช่วงสี่สัปดาห์ก่อนวันคริสตสมภพ สากลคริสตจักรมีธรรมเนียมปฏิบัติใช้ช่วงเวลานี้เป็นโอกาสแห่งการใคร่ครวญถึงชีวิตของตนกับพระประสงค์ของพระเจ้า   ที่ผ่านมา คริสตจักรเชิญชวนให้คริสตชนใช้ช่วงเวลานี้ในการ “เตรียมรับเสด็จ”   ในภาษาอังกฤษเรียกช่วงเวลานี้ว่าเป็นเทศกาล “Advent”  ซึ่งมาจากรากศัพท์ภาษาละตินที่มีความหมายว่า “กำลังเสด็จมา”  หรือ  “การมาเยี่ยม”    ซึ่งมีรากฐานความคิดความเชื่อของชาวยิวที่รอคอยการเสด็จมาของพระเมสสิยาห์ด้วยความหวังตามพระสัญญาของพระเจ้า   ซึ่งพี่น้องชาวยิวก็ยังรอคอยพระเมสสิยาห์ของตนอยู่   เพราะเขามิได้ยอมรับว่าพระเยซูคริสต์คือพระเมสสิยาห์ของพระเจ้าที่เสด็จมาตามพระสัญญาแล้ว  

สำหรับคริสตชนในปัจจุบันเราเชื่อว่าพระเยซูคริสต์ทรงเป็นพระเมสสิยาห์ที่เสด็จมาเพื่อกระทำพระราชกิจของพระเจ้าที่ทรงสัญญาไว้แล้ว   พระเยซูคริสต์เสด็จมาเพื่อกอบกู้ชีวิตของมนุษย์ให้หลุดรอดออกจากอำนาจแห่งความบาปชั่วร้ายที่สำแดงผลออกมาในรูปแบบต่างๆ   และพระองค์ได้ทรงเริ่มพลิกฟื้นและเสริมสร้างชีวิตคนเหล่านั้นที่ตัดสินใจยอมตนติดตามเป็นสาวกของพระคริสต์  ให้เป็นชีวิตที่อยู่ภายใต้การครอบครองของพระเจ้า   มีชีวิตในสังคมแห่งแผ่นดินของพระเจ้า   พระราชกิจแห่งการทรงช่วยกู้และพลิกฟื้นชีวิตใหม่ของพระคริสต์ได้เริ่มต้นแล้ว   และกำลังดำเนินต่อไปสู่ความสำเร็จสมบูรณ์ในอนาคต   โดยการทรงเรียกให้คริสตจักรเข้าร่วมสานต่อพระราชกิจนี้ของพระคริสต์   ด้วยการหนุนเสริมผ่านการทรงทำงานของพระวิญญาณบริสุทธิ์

สี่สัปดาห์ก่อนวันคริสตสมภพ  จึงเป็นช่วงเวลาที่คริสตจักรจัดไว้สำหรับคริสตชนที่จะใคร่ครวญถึงชีวิตและสัมพันธภาพของตนที่มีกับพระเจ้า   เป็นเวลาที่คริสตชนจะหันกลับมองย้อนหลังถึงชีวิตของตนกับพระเจ้า   และเป็นเวลาที่จะแสวงหาพระประสงค์ของพระเจ้าในชีวิตของเราสำหรับวันนี้   เพื่อเราจะมองไปข้างหน้าถึงพระประสงค์ของพระเจ้าในชีวิตของเรา  แล้วก้าวเดินตามพระประสงค์ของพระเจ้าสู่ความสำเร็จสมบูรณ์ยิ่งขึ้นในอนาคตตามแผนการของพระองค์ 

ดังนั้น   สี่สัปดาห์ก่อนวันคริสตสมภพปีนี้   ผมขอเชิญชวนท่านและคริสตชนในประเทศไทย   ให้ใช้ช่วงเวลานี้ในการใคร่ครวญถึงความสัมพันธ์สนิทของท่านกับพระเจ้าอย่างจริงจังและทุ่มเทในการแสวงหาน้ำพระทัยและพระประสงค์ของพระเจ้าในชีวิตของตน  ครอบครัวของตน  คริสตจักรของตน  องค์กรของตน  และชุมชนสังคมประเทศไทย   ให้ช่วงเวลานี้เป็นโอกาสที่เราจะเปิดพื้นที่ชีวิตน้อมรับพระประสงค์ของพระเจ้าเข้ามาเป็นเป้าหมายปลายทางแห่งชีวิตของเรา   เป็นเวลาที่เราจะเปิดจิตใจและจิตวิญญาณของเราให้พระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงกระทำพระราชกิจในชีวิตของเรา   และเป็นเวลาที่เราจะตัดสินใจน้อมรับพระประสงค์ของพระเจ้าและทุ่มเททั้งชีวิตจิตใจและจิตวิญญาณรับใช้สานต่อพระราชกิจของพระองค์ในชีวิตของเรา   และบนเส้นทางนี้ผมเชื่ออย่างมั่นคงว่า  เป็นเส้นทางที่พระเมสสิยาห์จะเสด็จมาในครั้งที่สองและเราจะได้ต้อนรับพระองค์ด้วยความชื่นชมยินดี

ทรงกอบกู้และพลิกฟื้นชีวิตใหม่

“ข้าแต่พระผู้เลี้ยงของอิสราเอล   ขอทรงสดับฟัง

 พระองค์ผู้ทรงนำโยเซฟอย่างนำฝูงแกะ

 พระองค์ผู้ทรงประทับเหนือเครูบ

 ขอทรงสำแดงพระเกียรติสิริของพระองค์  ต่อหน้าเอฟราอิม เบนยามิน  และมนัสเสห์

 ขอทรงสำแดงพระเดชานุภาพมาช่วยข้าพระองค์ทั้งหลาย”  (สดุดี 80:1-2 อมตธรรม)

สดุดีบทที่ 80 เป็นเสียงร้องขอการทรงช่วยกอบกู้   ผู้เขียนสดุดีบทนี้ใช้ภาพพจน์เปรียบเทียบให้เห็นว่า  พระเจ้าทรงเป็น “พระผู้เลี้ยง” ของอิสราเอล(ข้อ 1)  และอีกภาพพจน์หนึ่งคือ  พระเจ้าทรงเป็น “ผู้ทรงปลูกและเลี้ยงดู” เถาองุ่น  คืออิสราเอลไว้ในแผ่นดินแห่งพระสัญญา (ข้อ 8-11)  ทั้งสองภาพนี้เป็นการแสดงให้เห็นว่าที่อิสราเอลมีชีวิตอยู่นี้เพราะการทรงปกป้องดูแลและเอาใจใส่ขององค์พระผู้เป็นเจ้า

แต่บทเพลงสดุดีบทนี้เป็นการคร่ำครวญถึงสภาพชีวิตและสังคมของอิสราเอลกำลังตกอยู่ในภาวะถูกคุกคาม  กำลังประสบกับอันตรายด้วยสองปัจจัยใหญ่คือ   ประการแรก  อิสราเอลกำลังอยู่ในสภาพที่ได้กระทำผิดและไม่เป็นที่พอพระทัยของพระเจ้า  “พระพิโรธ...คุกรุ่น”  ต่อคำอธิษฐานของประชาอิสราเอล (ข้อ 4)   ประการที่สองอิสราเอลกำลังถูกโจมตีและทำร้ายจากประเทศรอบข้างตนเองและต้องมีชีวิตอยู่ด้วยความทุกข์ระทม อิสราเอลต้อง “กินน้ำตาต่างอาหาร” (ข้อ 5)   อิสราเอลเป็นที่ “ดูหมิ่นของเพื่อนบ้าน”  และ  “ถูกศัตรูเย้ยหยัน” (ข้อ 6)   สภาพชีวิตของประชาอิสราเอลตกในสภาพที่ไร้สวัสดิภาพและความปลอดภัย   เป็นเหมือนบ้านที่ถูกพังทลายกำแพงลง (ข้อ 12)   เป็นเหมือนองุ่นที่ถูก “รุมทึ้ง”  “ถูกสัตว์ป่ากัดกิน” (ข้อ 13)   อิสราเอล “ถูกโค่น” และ “ถูกเผาอย่างวอดวาย” (ข้อ 16)  

ในเวลาเดียวกัน  สดุดีบทนี้เป็นการคร่ำครวญด้วยความหวัง   เราจะพบว่าผู้ประพันธ์สดุดีบทที่ 80 ได้เน้นประเด็นหลักคือ  เขาทูลขอพระเจ้าทรงทำให้ประชาอิสราเอล  “คืนสู่สภาพเดิม”  สามครั้งด้วยกันในสามข้อ  ซึ่งเป็นเหมือนข้อร้องรับ (ข้อ 3,  7, และ 19)   กล่าวได้ว่า  หัวใจของสดุดีบทนี้คือ  เสียงคร่ำครวญต่อพระเจ้าด้วยความหวังรับการฟื้นฟู  สร้างใหม่  ให้กลับมีสัมพันธ์ดังเดิมกับพระเจ้า   มีพระเจ้าทรงเป็นแสงสว่างและเป็นใหญ่ในชีวิต   และที่สำคัญคือเพื่อได้รับการทรงปลดปล่อยให้อยู่รอดปลอดภัยด้วยการทรงช่วยกู้จากพระเจ้า

ประการสำคัญในสดุดีบทนี้คือ  สัมพันธภาพระหว่างประชากรกับพระเจ้าที่แตกหักฉีกขาดจะคืนสู่สภาพดี   พระเจ้าทรงพร้อมที่จะช่วยกู้ประชากรของพระองค์ให้รอด   แต่ประชากรของพระองค์ต้องตระหนักชัดว่า “จะไม่หันหนีพระองค์อีก” (ข้อ 18)   ต้องกลับมาหาพระองค์ด้วยจริงใจ  ต้องรักพระองค์ด้วยสุดจิตสุดใจ   การหันกลับมาหาพระเจ้าจะได้รับการทรง “ฟื้นฟู” ทั้งชีวิตและสังคมขึ้นใหม่ (ข้อ 18)   และพระเจ้าจะเป็นผู้สูงสุดในชีวิตของประชากรของพระองค์   นั่นหมายความว่า  ประชากรที่หันกลับมาหาพระเจ้าพร้อมที่จะรับเอาพระประสงค์เป็นเป้าหมายในการดำเนินชีวิตประจำวันของตน   และพร้อมที่จะขับเคลื่อนชีวิตเพื่อสานต่อพระราชกิจของพระเจ้าด้วยการหนุนเสริมพระกำลังจากพระเจ้าผ่านการทำงานของพระวิญญาณบริสุทธิ์ที่ดำเนินเคียงข้างไปกับชีวิตของเรา

ในช่วงเวลาของการใคร่ครวญถึงชีวิตที่ได้รับการทรงกอบกู้และการทรงพลิกฟื้นจากพระเจ้าในปีนี้  บางท่านต้องการความช่วยเหลือจากพระเจ้าในเรื่องสำคัญยิ่งในชีวิต   บางท่านต้องการที่จะทูลขอพระเจ้าให้ทรงช่วยกอบกู้ชีวิตของตนขึ้นใหม่   และสำหรับคริสตชนอีกหลายๆ ท่านที่ได้รับการทรงช่วยกู้ให้ชีวิตหลุดรอดออกจากอำนาจบาปชั่วทั้งหลายแล้ว   ต้องการที่จะรักพระเจ้าด้วยสุดจิตสุดใจมากยิ่งขึ้น   ต้องการอุทิศถวายตัวเพื่อร่วมสานต่อในพระราชกิจของพระเจ้ามากยิ่ง   ก็เป็นโอกาสที่จะใคร่ครวญถึงน้ำพระทัยของพระเจ้าว่ามีพระประสงค์อะไรในชีวิตของตน   ที่จะนำการเปลี่ยนแปลง (คืนสู่สภาพดี) มาสู่ชีวิตของตนและเพื่อนบ้านรอบข้าง  เช่น  พระราชกิจของพระเจ้าที่ทรงช่วยผู้คนให้หลุดรอดออกจากอำนาจแห่งเหล้าสุรา  ยาเสพติด  เรื่องเพศ  การตกเป็นทาสของเงินทอง  หรือ  พระประสงค์แห่งพระราชกิจของการเป็นผู้เลี้ยงที่ช่วย “เย็บชุนจิตใจที่ฉีกขาด”   หรือการบูรณะสัมพันธภาพใหม่ในครอบครัวที่แตกแยก เจ็บปวด  หรือ  พระประสงค์ของพระเจ้าที่ให้เราเอาใจใส่ช่วยเหลือและฟื้นฟูสภาพชีวิตของคนที่อดอยาก ทุกข์ทน ที่เห็นมากมายรอบข้างชีวิตของเรา   หรือการให้ความใส่ใจต่อผู้คนที่ตกลงในสภาพชีวิตที่ถูกเหยียบย่ำ  ทำร้าย  ทำลาย  และผู้ถูกกระทำอย่างอยุติธรรม   รวมไปถึงการใส่ใจและมอบความรักเมตตาแก่ผู้ที่ว้าเหว่  ถูกทอดทิ้ง  คนที่ถูกตราบาปจากสังคม  เฉกเช่นที่พระคริสต์ได้กระทำให้เราเห็นแล้ว

ประเด็นสำหรับการใคร่ครวญ

1. ในช่วงเวลานี้ท่านประสงค์ให้พระเยซูคริสต์กอบกู้ ฉุดช่วยท่านออกจากอำนาจชั่วร้ายในเรื่องอะไรในชีวิตทุกวันนี้?    ท่านมีโอกาสทูลขอต่อพระเจ้าในเรื่องนี้แล้วหรือยัง?

2. เมื่อพูดถึงพระเจ้าว่าเป็น “ผู้เลี้ยงที่ดี”  ท่านมีประสบการณ์อะไรบ้างที่พบถึงการที่พระเจ้าทรงเป็นผู้เลี้ยงที่ดีในชีวิตของท่าน?   ในช่วงเวลาสี่สัปดาห์ข้างหน้านี้ท่านมีความประสงค์ให้พระเจ้าทรง “ฟื้นฟู และ พลิกฟื้น”  ชีวิตด้านไหน  ในเรื่องอะไรบ้าง “ให้คืนสู่สภาพดี” ?

3. ขอท่านอธิษฐานทูลขอต่อพระเจ้าโปรดทรงนำและชี้แนะว่า   ในช่วงเวลาก่อนคริสตสมภพปีนี้   พระองค์มีพระประสงค์อะไรในชีวิตของท่านที่จะให้ท่านสานต่อพระพระราชกิจของพระองค์ในการ “ฟื้นฟู และ พลิกฟื้น” ชีวิตของเพื่อนบ้านรอบข้างของท่าน   เพื่อบุคคลนั้น หรือ ครอบครัวนั้น จะเป็นเป้าหมายของท่านในการสานต่อพระราชกิจของพระเจ้าในช่วงเวลาคริสตสมภพปีนี้

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

พระเจ้าเป็นใหญ่แค่ไหนในชีวิตเรา?

“ระหว่างที่พระองค์ประทับที่หมู่บ้านเบธานี  ในบ้านของซีโมนคนที่เคยเป็นโรคเรื้อน   ขณะเมื่อประทับและเสวยอาหารอยู่นั้นมีหญิงคนหนึ่งถือผอบน้ำมันหอมนารดาที่มีราคาแพงมากมาหาพระองค์   แล้วเปิดผอบเทน้ำมันนั้นชโลมลงบนพระเศียรของพระองค์”  (มาระโก 14:3 ฉบับมาตรฐาน)

ในพระธรรมมาระโกได้บอกเราชัดเจนว่า   บ้านที่พระเยซูไปประทับในครั้งนี้อยู่ในหมู่บ้านเบธานี   หมู่บ้านเดียวกับบ้านของมารีย์และมาธา   ยิ่งกว่านั้นมาระโกยังบอกอีกว่า   บ้านที่พระเยซูประทับรับประทานอาหารในครั้งนี้เป็นบ้านของคนที่ชื่อว่าซีโมนที่เคยเป็นโรคเรื้อนมาก่อน   ซึ่งน่าจะเป็นการเลี้ยงขอบพระคุณพระเยซูที่ทรงรักษาเจ้าของบ้านให้หายจากโรคเรื้อน   เพราะในพระธรรมยอห์นเขียนไว้ว่า  “ที่นั่นมีงานเลี้ยงเป็นเกียรติแด่พระเยซู” (ยอห์น 12:2 อมตธรรม)

ยอห์นได้ให้รายละเอียดมากกว่านั้นว่า   ลาซารัส ที่พระเยซูทรงให้ฟื้นจากความตายก็ร่วมโต๊ะในงานเลี้ยงครั้งนี้ด้วย   และมารีย์ซึ่งเป็นพี่น้องกับลาซารัสได้นำน้ำหอมบริสุทธิ์ราคาแพงมาชโลมพระเยซูด้วย   ยอห์นเขียนไว้ว่า

“...พระเยซูเสด็จมาถึงหมู่บ้านเบธานีถิ่นที่อยู่ของลาซารัส  ผู้ซึ่งพระเยซูทรงให้ฟื้นขึ้นจากตาย   ที่นั่นมีงานเลี้ยงเป็นเกียรติแด่พระเยซู  มารธาคอยปรนนิบัติอยู่   ขณะนั้นลาซารัสเป็นคนหนึ่งที่ร่วมโต๊ะกับพระองค์...”  (ยอห์น 12:1-2)

เป็นไปได้อย่างสูงว่า   ที่หมู่บ้านเบธานีได้จัดให้มีการเลี้ยงเป็นเกียรติและขอบพระคุณพระเยซู  และเป็นการขอบพระคุณพระเจ้า   ที่พระองค์ทรงมีพระคุณต่อลาซารัสที่ทรงให้เป็นขึ้นจากความตาย  และซีโมนได้หายจากการเป็นโรคเรื้อน   ทำให้เขาสามารถกลับมามีชีวิตร่วมในชุมชนและครอบครัวอย่างปกติ   ชีวิตกลับมีค่าอีกครั้งหนึ่ง   และงานเลี้ยงครั้งนี้จัดขึ้นในบ้านของซีโมน   โดยมีครอบครัวของมารีย์และมารธามาร่วมปรนนิบัติในงานเลี้ยงนี้ด้วย   ส่วนลาซารัสก็มาร่วมโต๊ะเสวยกับพระเยซูด้วย

ในการขอบพระคุณพระเจ้า และ การเลี้ยงเพื่อเป็นเกียรติแด่พระเยซูครั้งนี้   เหตุการณ์สำคัญมิใช่การเลี้ยงเฉลิมฉลองเท่านั้น   แต่มารีย์ต้องการยกย่อง เทิดทูนพระเยซูคริสต์ว่าเป็นผู้ที่มีสำคัญที่สุดในชีวิตของนาง   นางแสดงการเทิดทูนสูงสุดนี้ด้วยการนำสิ่งที่เธออดออมสะสมสิ่งที่มีค่าที่สุดของเธอคือผอบน้ำมันหอมนารดาราคาแพงมาชโลมแด่พระเยซู   มาระโกบันทึกว่าเธอชโลมที่พระเศียรของพระเยซู   แต่ยอห์นบันทึกว่า  เธอชโลมน้ำมันหอมที่พระบาทของพระเยซูและเช็ดด้วยผมของเธอ   ยอห์นบันทึกไว้ว่า

“มารีย์นำน้ำมันหอมบริสุทธิ์ราคาแพงประมาณครึ่งลิตร (ในภาษากรีกว่า 1 ลิตรา)   มารินรดพระบาทของพระเยซูและใช้ผมของนางเช็ด   กลิ่นน้ำมันหอมตลบอบอวลทั่วทั้งบ้าน” (ข้อ 3 อมตธรรม)

แต่ในสายตาของนักการเงินการคลังอย่างยูดาสอิสคาริโอทมองว่าการกระทำเช่นนี้ของมารีย์เป็นการกระทำที่สิ้นเปลืองอย่างไร้ค่า   เป็นการกระทำที่ “ตำน้ำพริกละลายแม่น้ำ”  เพราะยอห์นได้บันทึกและให้รายละเอียดในตอนนี้  ด้วยคำท้วงติงของยูดาสว่า

“ทำไมไม่ขายน้ำมันหอมนี้และนำเงินไปแจกจ่ายแก่คนยากจน   น้ำมันหอมนี้มีมูลค่าเท่ากับค่าแรงงานหนึ่งปี (ในภาษากรีกว่า 300 เดนาริอัน)ทีเดียว” (ข้อ 5 อมตธรรม)

ถ้าเป็นปัจจุบัน   ยูดาสคงท้วงติงว่า  พระเยซูรู้ไหมว่า  น้ำมันหอมครึ่งลิตรที่ชโลมพระองค์เพียงไม่กี่นาทีมันมีค่าถึง 90,000-100,000 บาทเลยทีเดียว   ฟังดูยูดาสก็มีเหตุผลนะ   การกระทำของมารีย์ทำให้เสียของ  และพระเยซูทำไมไม่ห้าม!  มาระโกใช้คำว่า  “...เขาตำหนินางอย่างรุนแรง”  (มาระโก 14:4 อมตธรรม)

ยูดาสคาดหวังว่าพระเยซูจะเป็นผู้นำประชาชนปฏิวัติปลดแอกจากการปกครองของพวกโรมัน   การที่จะปลดแอกได้ต้องมีกองกำลัง   และกองกำลังจะมีได้ประชาชนต้องเข้ามาร่วม   การทำการอัศจรรย์และการรักษาโรคของพระเยซูก็เป็นหนทางหนึ่งที่ได้ประชาชนเข้ามาร่วมเป็นกองกำลังถ้าพระเยซูต้องการจะทำเช่นนั้น   และอีกหนทางหนึ่งคือการที่มีเงินและหว่านเงินให้กับคนยากคนจนซึ่งมีจำนวนมากในเวลานั้นก็จะได้กองกำลังมากมายทีเดียว   และถ้าขายน้ำมันหอมนี้แล้วเอาเงินมาหว่านซื้อคนยากคนจนสร้าง “ประชานิยม” พระองค์ก็จะมีกองกำลังช่วยปลดแอกจากโรมันได้

แต่ยอห์นได้บันทึกข้อมูลสำคัญของยูดาสว่า  ที่ยูดาสพูดเช่นนี้มิใช่เพราะ “ห่วงใยคนจน แต่เพราะเขาเป็นขโมย   ในฐานะผู้ถือกระเป๋าเงินเขาเคยยักยอกเงินที่ใส่ไว้ในนั้นไป” (ข้อ 6 อมตธรรม)   จึงสันนิษฐานได้ว่า  ที่ยูดาสเสียดายน้ำมันหอมเพราะเขาไม่ได้ประโยชน์จากการกระทำของมารีย์ต่างหาก   และไม่มีเงินไปหว่านซื้อเสียง “ประชานิยม” เพื่อสร้างฐานอำนาจของตนมากกว่า

ครอบครัวของซีโมนจัดงานเลี้ยงขอบพระคุณและเป็นเกียรติแด่พระเยซู   ครอบครัวของลาซารัสและมารธา มารีย์ชโลมพระเยซูด้วยน้ำมันหอมราคาแพงก็เพราะทั้งสองครอบครัวนี้สำนึกในพระคุณของพระเจ้า   และได้เทิดทูนพระองค์ให้เป็นผู้ยิ่งใหญ่ สูงสุดในชีวิตของเขา   และนี่คือ “การนมัสการพระเจ้า” จากชีวิตจิตวิญญาณและด้วยความจริงใจและสุดจิตสุดใจของเขา   การนมัสการเช่นนี้ไม่ “เสียของ” ไม่ “เสียเวลา”   ซึ่งแตกต่างและตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิงกับมุมมองของนักการเงินการคลัง  นักการเมือง   นักฉกฉวยและขู่กรรโชกผลประโยชน์จากพระราชกิจของพระเจ้าอย่างยูดาส 

พระเยซูตอบสนองการกล่าวตำหนิอย่างรุนแรงของยูดาสอิสคาริโอทว่า  “อย่ายุ่งกับนาง   ไปกวนใจนางทำไม  หญิงคนนี้ได้ทำสิ่งดีงามให้เรา  ท่านจะมีคนยากจนอยู่กับท่านเสมอ  ท่านสามารถช่วยพวกเขาได้ทุกเวลาตามที่ท่านต้องการ   แต่เราจะไม่ได้อยู่กับท่านเสมอไป” (มาระโก 14:6-7 อมตธรรม)   จากเหตุการณ์ครั้งนี้   ยูดาสอิสคาริโอทมั่นใจแล้วว่า  พระเยซูจะไม่ทำอย่างที่ตนต้องการทางการเมือง   ทั้งมาระโก และ ยอห์น ต่างบันทึกเหมือนกันว่า   ยูดาสกลายเป็น “นกสองหัว”  เขาไปเข้ากับฝ่ายตรงกันข้ามของพระเยซู   แล้วสัญญาจะช่วยศัตรูขจัดพระเยซู   และปุโรหิตก็สัญญาว่าจะให้เงินแก่ยูดาส (ดูมาระโก 14:10)   และยูดาสก็ทำตัวยอมเป็นทาสรับใช้ของฝ่ายที่ให้เงินและผลประโยชน์แก่ตน

ทั้งมาระโก และ ยอห์นได้บันทึกเหตุการณ์ตอนนี้เพื่อชี้และสะท้อนให้เห็นถึงความแตกต่างอย่างสิ้นเชิงของผู้ที่มีจิตใจที่ “นมัสการพระเจ้า”   คือผู้มีพระเจ้าเป็นเอกเป็นใหญ่เป็นผู้ที่สำคัญที่สุดในชีวิต   ที่นำสิ่งที่มีค่าสูงสุดในชีวิตของตนถวายอุทิศแด่พระเจ้า    กับผู้ที่มีจิตใจผูกติดกับทรัพย์สิน ผลประโยชน์  เงินทอง  และอำนาจแห่งตน  จะ “ฮุบ” เอาสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับพระเจ้ามาเป็นของตน   และพร้อมที่จะแปรพรรคทรยศต่อพระเจ้าเพื่อผลประโยชน์และความมั่งคั่ง และการมีอำนาจของตนเอง

สิ่งเหล่านี้ไม่น่าเกิดขึ้นกับเราที่เรียกตนเองว่าคริสตชน หรือ เป็นสาวกของพระคริสต์

แต่พึงระวังว่า  ยูดาสอิสคาริโอทก็เป็นสาวกแถวหน้าคนหนึ่งของพระเยซูคริสต์เช่นกัน

การมีตำแหน่งทางศาสนา  การเป็นผู้นำในคริสตจักร   มิใช่เครื่องค้ำประกันได้ว่าคนๆ นั้นจะสัตย์ซื่อสูงสุดในชีวิตต่อพระเจ้า  หรือ คนๆ นั้นจะยอมตนอุทิศรับใช้พระประสงค์ของพระองค์   เพราะหลายคนในกลุ่มนี้ที่ทรยศต่อพระเจ้าและทำทุกอย่างเพื่อรับใช้ตนเองก็มากมายครับ

การที่เราทุ่มเททุกสิ่งทั้งสิ้นที่เรามีในชีวิต และ กระทำทุกวิถีทางเพื่อให้พระนามของพระเจ้าได้รับการนมัสการ การสรรเสริญ  และการยกย่องเทิดทูน   นั่นมิใช่การสิ้นเปลืองเสียของ   แต่นั่นเป็นการที่เราสำนึกในพระคุณของพระเจ้า  และมีพระองค์ทรงเป็นเอกเป็นต้นและเป็นผู้ที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเราต่างหาก

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

เต้นไปตามจังหวะ ‘ปี่กลองการเมือง’?

คริสตชนจะเข้ามีส่วนร่วมใน “การเมือง” ที่ก่อเกิดการยกย่องสรรเสริญพระเจ้าได้อย่างไร?

คำถามที่เรามักได้ยินได้ฟังจากสมาชิกคริสตจักรคือ 

“แล้วคริสตชนจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวการเมืองได้หรือไม่ อย่างไร?

ยิ่งกว่านั้น   หลายคนวิพากษ์ว่า   ไม่ต้องถามว่าคริสตชนจะยุ่งการเมืองได้หรือไม่?   เพราะทุกวันนี้สององค์กรใหญ่ที่เป็นองค์กรพี่เบิ้มคริสต์ศาสนาในประเทศไทยต่างถูกผู้นำองค์กรเอาระบบ “การเมืองแบบน้ำเน่า” ในสังคมไทยมาใช้ในการบริหารจัดการเลือกตั้งเพื่อดูว่าใครจะเป็นผู้มีอำนาจในการบริหารองค์กรมาใช้   โดยไม่ได้ปรึกษาและขออนุญาตจากสมาชิกส่วนใหญ่ในองค์กรเลย

ที่ผู้นำองค์กรเหล่านี้ต้องถามตนเอง จิตสำนึกของตนเอง และสมาชิกส่วนใหญ่ขององค์กรก่อนคือ   กระบวนการการเมืองน้ำเน่าดังกล่าวเป็นการกระทำที่สอดคล้องและตอบสนองต่อพระประสงค์ของพระเจ้าตามพระวจนะของพระองค์หรือไม่?   นี่เป็นส่วนหนึ่งที่เป็นประเด็นว่า คริสตชนจะเข้าไปยุ่งเกี่ยว “การเมืองในองค์กร” หรือไม่?  อย่างไร?

อีกประเด็นคำถามหนึ่งก็คือ   คริสตชนควรเข้าไป “ยุ่งเกี่ยว” หรือ “มีส่วนร่วม” หรือ “มีความรับผิดชอบ”  ในด้านการเมืองของประเทศได้หรือไม่อย่างไร? (ทั้งระดับท้องถิ่น และ ระดับชาติ)   ตั้งแต่คำถามที่ว่า   คริสตชนจะเป็นสีอะไร  จะเป็นสี แดง, เหลือง, ฟ้า, ชมพู, ขาว หรือ หลากสี?   จะสนับสนุนพรรคไหน?  จะลงคะแนนเสียงให้กับใคร?   คริสตชนใช้หลักเกณฑ์อะไรในการตัดสินใจเรื่องข้างต้นนี้?   คริสตชนมีหลักคิดและความเชื่อศรัทธาที่ใช้ในการตัดสินเรื่องเหล่านี้อะไรหรือไม่?    

คริสตชนแต่ละคนมองการเมืองอย่างไร?

การที่คริสตชนจะมองว่า  คริสตชนควรเข้าไปยุ่งเกี่ยว หรือ มีส่วนร่วม หรือ มีความรับผิดชอบต่อ “การเมือง” หรือไม่อย่างไรขึ้นอยู่กับมุมองหรือทัศนคติทางการเมืองของคริสตชนคนนั้นหรือกลุ่มนั้น  เช่น  ถ้ามองว่าการเมืองเป็นเรื่องของกิจกรรมที่ “สกปรก”   เป็นการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่น  ช่วงชิงอำนาจ  หรือ  การแย่งชิงผลประโยชน์   ก็ทำให้คนกลุ่มหนึ่ง “อยากเล่นการเมือง”   อีกส่วนหนึ่งไม่ต้องการเข้าไปเกลือกกลั้วตัวเองให้ต้องเปื้อนเปรอะทางการเมือง   แต่ถ้ามองว่าการเมืองเป็นเรื่องของการสร้างความขัดแย้ง แบ่งสีแบ่งพวก   มีแต่เรื่องโต้เถียง สาดโคลน  คนกลุ่มนี้ก็มักจะไม่เข้ามา ยุ่งเกี่ยวกับการเมือง

เราอยู่ในเมืองไทย  เราดูเรื่องคริสตชนกับการเมืองในสหรัฐอเมริกา  เรามักมีภาพรวมใหญ่ๆ ว่า  พวกอนุรักษ์นิยมส่วนใหญ่จะเลือกพรรครีพับพลิกั้น  ส่วนพวกหัวก้าวหน้าส่วนใหญ่จะเลือกเดโมแครต  และที่แบ่งขั้วเลือกตั้งนี้ก็ยังมีมุมมองที่แตกต่างกันในพวกเดียวกันเช่น   พวกหนึ่งเป็น “พรรคนิยม” เลือกเพราะเป็นสมาชิกของพรรคนี้   อีกพวกหนึ่งเลือกเพราะคนที่ตนเลือกมีวิธีคิดวิธีเชื่อใกล้เคียงกับที่ตนคิดตนเชื่อ เป็นต้น

รากฐานบางประการของคริสตชนที่เข้าไปมีส่วนในทางการเมือง

รากฐานหรือจุดยืนที่สำคัญของคริสตชนที่เข้าไปมีส่วนร่วมในทางการเมืองทั้งในระดับองค์กร  การเมืองระดับท้องถิ่น  และการเมืองระดับชาติคือ   พระมหาบัญญัติของพระเยซูคริสต์   เรามีส่วนในด้านการเมืองด้วยการยืนหยัดการเข้าไปมีส่วนร่วมการเมืองด้วย การรักพระเจ้าด้วยสุดจิตสุดใจและสิ้นสุดความคิดของเราเป็นรากฐานประการหลัก   การคิด การตัดสินใจ  และการทุ่มชีวิตของเราเข้าไปมีส่วนในการเมืองเพราะ “เรารักพระเจ้า”   สิ่งนี้ไม่มีใครรู้ชัดถึงน้ำใสใจจริงในเรื่องนี้ของเราได้เท่ากับพระเจ้า และ ตัวเราเอง   เราโกหกคนอื่นได้  เราหลอกลวงตนเองได้  แต่เราปิดบังพระเจ้าไม่ได้!

กล่าวคือเราได้รับการทรงเรียกจากพระเจ้าให้มีส่วนในงานการเมืองระดับต่างๆ ในฐานะหน้าที่ที่แตกต่างกันไป   แต่ที่สำคัญคือ  ต้องถามตนเองเสมอว่า ในสถานการณ์เช่นนี้พระเจ้าทรงประสงค์ให้เรามีส่วนร่วมในด้านการเมืองขององค์กรนั้น ท้องถิ่นนี้ หรือ ประเทศนี้อย่างไร?  

กล่าวคือ...เราเข้าไปมีส่วนร่วมงานการเมืองตามพระประสงค์ของพระเจ้า

เรามิได้เข้าไปมีส่วนร่วมเพราะ คนๆ นั้น  พรรคการเมืองโน้น  สัญญาจะให้จะแบ่งสันปันส่วนผลประโยชน์อะไรบ้างแก่ส่วนตัวของเรา  คริสตจักรของเรา  ครอบครัวของเรา   เรามิได้เข้าไปมีส่วนทางการเมืองเพราะ “ผลประโยชน์” ทั้งส่วนตน  ส่วนพวก   แต่เราอุทิศตนทำงานการเมืองเพื่อตอบสนองต่อพระมหาบัญญัติของพระคริสต์

รากฐานในพระมหาบัญญัติประการที่สองคือ  รักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง   เราเข้าไปมีส่วนในงานการเมืองครั้งนั้นๆ เพื่อ “เพื่อนบ้าน”  คนในชุมชนรอบข้าง  คนในคริสตจักร  คนในชุมชน  คนในประเทศจะได้รับพระพรชีวิตที่อุดมสมบูรณ์ขึ้นจากการบริหารจัดการทางการเมืองบนรากฐานพระมหาบัญญัตินี้

การที่คริสตชนเข้าไปมีส่วนการเมืองระดับต่างๆ ก็เพื่อที่จะให้พระประสงค์ของพระคริสต์ตามพระมหาบัญญัติของพระองค์สำเร็จเกิดผลเป็นรูปธรรมในชีวิตทุกด้านในคริสตจักร ชุมชน และประเทศ   เพื่อคนทั้งหลายเห็นถึงการทุ่มเททำงานการเมืองบนรากฐานพระประสงค์ของพระคริสต์   แล้วทำให้คนที่พบเห็นและสัมผัสเกิดการสรรเสริญยกย่องพระเจ้าของคริสตชน

ศิษยาภิบาลควรวางตัวอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องการเมือง

ศาสนาจารย์  ศิษยาภิบาลที่วางตัวเหมาะสมไม่ควร “เลือกข้างเลือกฝ่าย”   แต่ที่ผ่านมามีศิษยาภิบาล ศาสนาจารย์ส่วนหนึ่งเป็นตัวกลางชักนำเอาพรรคใดพรรคหนึ่ง หรือ กลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง เข้ามาแสดงจุดยืนในคริสตจักร หรือ ในองค์กรของตนเอง โดยเป็นการสนับสนุนหรือเปิดโอกาสให้บางพรรคบางพวกเข้ามาหาเสียง  กีดกันบางพรรคบางพวกไม่ให้เข้ามาแนะนำตนเองและหาเสียง  หรือชักนำ “นักเล่นการเมือง” เข้ามาเสนอผลประโยชน์ที่สัญญาว่าจะให้แก่คริสตจักร    แต่ในที่นี้ผมไม่ได้หมายความว่า ศิษยาภิบาล หรือ ศาสนาจารย์ไม่ให้พูดหรือทำงานเรื่องการเมือง   แต่ศิษยาภิบาล หรือ ศาสนาจารย์ต้องวางตัวอยู่เหนือ “การเลือกข้าง”   แต่หนุนเสริมให้สมาชิกคริสตจักรของตนมี “พระมหาบัญญัติของพระคริสต์” เป็นหลักคิดหลักเชื่อ และ จุดยืนการเมืองของคริสตชนในการคิดตัดสินใจในการมีส่วนในการเมืองระดับต่างๆ 

อีกประการหนึ่ง  ในฐานะศิษยาภิบาล หรือ ศาสนาจารย์  สามารถที่จะเป็นตัวกระตุ้นให้สมาชิกในคริสตจักร หรือ องค์กรของตนเองเกิดการเปิดใจกว้างรับฟังกันและกัน   ยอมรับฟังความคิดเห็นส่วนตัวของแต่ละคน   และมีประเด็นกระตุ้นคิดสมาชิกคริสตจักรหรือองค์กรให้คิดลึกในหลักคิดหลักเชื่อของคริสต์ชน เช่น   ถ้าเราเลือกกลุ่มนั้นพรรคนี้หรือคนนั้นแล้วจะสร้างผลกระทบอย่างไรต่อผู้คนเพื่อนบ้านของเรา  คนในชุมชนของเรา?   จะสร้างผลกระทบต่อประเทศชาติของเราอย่างไรบ้าง?   หน้าที่หนึ่งของศิษยาภิบาลคือช่วยให้ผู้คนใช้สิทธิและโอกาสทางการเมืองของตนอย่างมีเป้าหมายและมีจุดยืนบนพระมหาบัญญัติของพระคริสต์ที่ชัดเจน

ประการต่อมาคือ   การใช้พระคัมภีร์เป็นเกณฑ์ในการตัดสินด้านการเมือง   เราจะไม่บอกว่าพระคัมภีร์ข้อนั้นข้อนี้สนับสนุนกลุ่มนั้นพรรคนี้หรือคนใดคนหนึ่ง   แต่เราจะเน้นว่า  พระคัมภีร์ข้อนั้นตอนนี้ได้สอนอะไร บ่งชี้อะไรถึงพระประสงค์ของพระเจ้า  หรือได้สำแดงให้เห็นว่าในสถานการณ์เช่นนี้พระเจ้าทรงกระทำพระราชกิจอะไร และ อย่างไร   และเราในฐานะคริสตชนจะมีส่วนร่วมสานต่อพระราชกิจของพระองค์ในเรื่องนั้นอย่างไรบ้าง   พระวจนะของพระเจ้าได้แสดงให้เราเห็นว่า  เรื่องดังกล่าวเป็นเรื่องสำคัญสำหรับพระองค์อย่างไรบ้าง   ศิษยาภิบาลหรือศาสนาจารย์มีบทบาทหน้าที่หนุนเสริมเพิ่มพลังความเข้าใจพระวจนะของพระเจ้าแก่สมาชิกของตน  เสริมสร้างสมาชิกของตนให้เข้าใจถึงพระวจนะในสถานการณ์ต่างๆ ในชีวิตว่า พระเจ้าทรงกระทำอะไร  และประสงค์ให้ประชากรของพระองค์มีส่วนร่วมในพระราชกิจดังกล่าวอย่างไรด้วย

การเมืองคริสตชนคือการที่มุ่งนำเพื่อนบ้านให้มีประสบการณ์ชีวิตในแผ่นดินของพระเจ้า   เพื่อคนเหล่านั้นจะได้สัมผัสและสัมพันธ์กับพระคริสต์ที่จะครอบครองปกป้องชีวิตของเขา   เพื่อแผ่นดินของพระเจ้ามาตั้งอยู่  น้ำพระทัยขอพระองค์เป็นอย่างไรในสวรรค์   จะได้เป็นจริงเช่นนั้นในแผ่นดินโลก

นี่คือบทบาททางการเมืองของคริสตชนในโลกนี้ครับ

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

เมื่อองค์กรกลายพันธุ์!

เราเป็นองค์กรแบบไหน?

ถ้าจะแบ่งองค์กรเอกชนที่มีอยู่ในปัจจุบันเป็นลักษณะใหญ่ๆ  อาจสามารถแบ่งออกเป็น 3 ลักษณะด้วยกันคือ

1. องค์กรเอกชนเพื่อธุรกิจ

2. องค์กรเอกชนการกุศล  และ

3. องค์กรเอกชนศาสนาแบบคริสตชนด้วยความเชื่อศรัทธา[1]

องค์กรเอกชนเพื่อธุรกิจ

ชื่อก็บ่งบอกชัดแล้วว่า   องค์กรเหล่านี้เป็นองค์กรของเอกชน   ที่ก่อตั้งและดำเนินการเพื่อทำธุรกิจ  เพื่อค้าขาย  เพื่อหากำไร   เป้าหมายขององค์เอกชนประเภทนี้จึงมุ่งเน้นไปสู่ความคาดหวังที่ “จะได้”  มุ่งบริหารจัดการทรัพย์สิน เงิน ทุน ที่มีอยู่เพื่อให้เกิดผลทวีคูณให้ได้มากที่สุด    ทั้งนี้ ต้องการเสริมสร้างให้ตนเองมั่นคง  และมั่งคั่งต้องการเป็นองค์กรที่เด่น ดัง อยู่เหนือองค์กรอื่น   และต้องการที่จะมีอิทธิพลต่อชีวิตคนในสังคม   องค์กรเหล่านี้จึงต้อง “แข่งขัน”  เพื่อชิงชัยความได้เปรียบและได้ “ผลประโยชน์สูงสุด” สำหรับตนเอง บริษัท พรรคพวก  หรือเครือญาติ   และคาดหวังการตั้งอยู่อย่างมั่นคงยืนยงยาวนานที่สุด   และเรียกสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างนี้ว่า “ความสำเร็จ”

องค์กรเอกชนการกุศล

เป็นองค์กรเอกชนที่ก่อตั้งขึ้นบนพื้นฐานหลักคิดว่า  ควรมีองค์กรที่มุ่งกระทำความดี   โดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อคนที่รอโอกาส  ด้อยโอกาส  หรือ คนที่ถูกเอารัดเอาเปรียบ   เป็นองค์กรที่ก่อตั้งขึ้นโดยผู้คนที่มีความคิดความเชื่อในเรื่องการกระทำดี   การกระทำที่มีคุณค่า   และเสริมสร้างประโยชน์ต่อผู้คนและสังคมที่เป็นเป้าหมายขององค์กร

ดังนั้น  องค์กรประเภทนี้จึงทุ่มเทกำลังทรัพย์สิน  กำลังกาย  กำลังใจ ที่ตนมีอยู่   เพื่อทำสิ่งดีที่ตนตั้งใจจะทำ   อีกทั้งอาจจะรณรงค์หาการสนับสนุนด้านต่างๆ จากผู้คนในสังคมด้วย   การที่องค์กรประเภทนี้จะทำสิ่งที่ดีมีคุณภาพระดับไหน   จะทำไปได้ยาวนานแค่ไหน    ย่อมขึ้นอยู่กับคุณภาพคน  ความคิด  และมุมมองต่องานที่ตนทำในองค์กรประเภทนี้   อีกทั้งขึ้นกับ  กำลังคน  และ ทรัพย์กรที่มีพร้อมให้องค์กรขับเคลื่อนไป  

องค์กรประเภทนี้  ย่อมต้องขับเคลื่อนโดยคนในองค์กรที่มีจิตใจที่ต้องการกระทำสิ่งดีแก่คนอื่นรอบข้าง   และ ขึ้นอยู่กับความสามารถของตนที่จะสรรหาทรัพย์กรด้านต่างๆ ให้มีเพียงพอในการขับเคลื่อน   อีกทั้งขึ้นอยู่กับการรู้สึกว่าสิ่งที่ตนทำมีคุณค่ามากน้อยแค่ไหน   ซึ่งความรู้สึกที่มีคุณค่านี้มักขึ้นอยู่กับการยอมรับและการเห็นคุณค่าของคนรอบข้าง   ซึ่งเป็นเงื่อนไขจากสภาพภายนอกนั่นเอง   องค์กรประเภทนี้จะใช้การยอมรับ ชื่นชม  และการยกย่องจากผู้คนและสังคมเป็นเครื่องวัด “ความสำเร็จ”

องค์กรเอกชนศาสนาด้วยความศรัทธา

ดูเผินๆ แล้ว เราอาจจะเห็นว่าองค์กรศาสนาด้วยความศรัทธา กับ องค์กรเอกชนการกุศลมีความคล้ายและเหมือนกันพอประมาณ   ใช่ครับ  และก็มีส่วนที่เป็นเช่นนั้นจริงๆ   กล่าวคือ  องค์กรทั้งสองประเภทนี้ต่างมีจุดยืนเป้าหมายที่จะกระทำความดี   ให้การช่วยเหลือเกื้อกูนในด้านต่างๆ แก่ผู้คนที่ด้อยโอกาส  ขาดโอกาส  หรือกำลังรอโอกาส  

อย่างไรก็ตาม ผู้เขียนขอเน้นชัดในที่นี้ว่า  องค์กรเอกชนศาสนาด้วยความศรัทธา   จะแตกต่างจากองค์กรศาสนาด้วยปัญญาและหลักคำสอนเท่านั้น(ที่มีความคล้ายคลึงกับองค์กรเอกชนการกุศลอย่างมาก)   กล่าวคือ  ถ้าเป็นองค์กรเอกชนคริสต์ศาสนาที่มุ่งเน้นขับเคลื่อนด้วยศรัทธาเข้ามาด้วย  การที่มุ่งมั่นทำความดีขององค์กรนั้น  มิใช่เพราะคนทำต้องการทำดี   แต่ที่ทำความดีเพราะมีความเชื่อศรัทธาว่า  สิ่งดีที่กระทำนั้นสอดคล้องกับพระประสงค์พระเจ้าที่จะให้เรากระทำสานต่อจากพระราชกิจของพระเจ้าที่ทรงกระทำในโลกนี้  

พระเจ้าทรงกระทำพระราชกิจแห่งการทรงสร้างชีวิตและสรรพสิ่งสรรพสัตว์ในโลกนี้   ดังนั้น  งานด้านหนึ่งขององค์กรศาสนาด้วยความศรัทธาแบบคริสตชนคือ  การดูแล  เอาใจใส่  เยียวยา  รักษา ทุกสิ่งที่ทรงสร้างให้อยู่ในสภาพที่มีคุณภาพอย่างที่พระเจ้าประสงค์เมื่อทรงสร้าง   และพระองค์ต้องการให้เราดูแลเอาใจใส่ให้เกิดดอกออกผล   เพื่อเกื้อกูนการมีชีวิตอยู่รอดของกันและกัน   กลายเป็นความอุดมพูนสุขในชีวิตสังคมโลก

พระเจ้าทรงสร้างมนุษย์ขึ้นมาตามศักดิ์ศรี และ พระฉายาของพระเจ้า    แต่มนุษย์กลับสูญเสียคุณค่า ศักดิ์ศรี และพระฉายาของพระเจ้าในตน   เกิดการทำร้ายทำลาย  เหยียบย่ำ  กดขี่ชีวิตของกันและกัน   ทำให้คนจำนวนมากต้องตกลงในกับดักแห่งความชั่วร้าย   ชีวิตต้องทนทุกข์ได้รับความเจ็บปวด   และในเวลาเดียวกันผู้ที่เหยียบย่ำ กดขี่  เอารัดเอาเปรียบคนอื่นชีวิตของตนก็ถูกครอบงำด้วยความคิดและอำนาจชั่วร้ายในรูปแบบต่างๆ เช่นกัน   พระราชกิจของพระเยซูคริสต์คือ  การที่พระองค์ทรงกอบกู้  ไถ่ถอน  และปลดปล่อยให้ผู้คนทั้งสองกลุ่มใหญ่ให้หลุดรอดออกจากอำนาจแห่งความชั่วร้ายเหล่านั้น   และพระองค์ทรงเรียกผู้เชื่อศรัทธาในพระองค์  ที่เป็นสาวกติดตามพระองค์ให้กระทำสานต่อพระราชกิจแห่งการกอบกู้ ปลดปล่อยของพระองค์

ในปัจจุบันนี้การงานที่สานต่อการกอบกู้ และ การปลดปล่อยจากอำนาจชั่ว   คริสตชนสามารถที่จะกระทำในหลากหลายรูปแบบด้วยกัน   แล้วแต่สภาพชีวิตของผู้คนที่ตกลงในกับดักของอำนาจชั่วร้าย   เช่น การช่วยเหลือเหยื่อในด้านการค้ามนุษย์  ทั้งสตรี และ เด็ก   การเอาใจใส่เยียวยาผู้ต้องขังในเรือนจำ   การทำพันธกิจในชีวิตของเด็กข้างถนน   ในชีวิตของผู้สูงอายุที่ถูกทอดทิ้งขับไล่  การเอาใจใส่ผู้เจ็บป่วยและญาติ  และ ฯลฯ  ทั้งสิ้นนี้เรากระทำพันธกิจเหล่านี้มิใช่เพราะเราต้องการทำดีเท่านั้น   แต่เป็นการสนองพระประสงค์ของพระเจ้า   เพื่อให้น้ำพระทัยของพระองค์เกิดผลเป็นรูปธรรมในแผ่นดินโลกนี้  นั่นหมายความว่า พระประสงค์ของพระเจ้าทรงครอบครองชีวิตของผู้คน และ สรรพสัตว์สรรพสิ่งที่ทรงสร้าง   เพื่อโลกจะกลับสู่สภาพการทรงสร้างใหม่ที่อยู่ร่วมกันอย่างมีศานติสุข   “ในสวรรค์เป็นอย่างไร  ให้เป็นอย่างนั้นในแผ่นดินโลก”   และนี่คือความสำเร็จ

การเยียวยารักษา  การบ่มเพาะ ฟูมฟัก และการเสริมสร้างชีวิตที่เจ็บช้ำแตกหักขึ้นใหม่   เป็นพระราชกิจของพระคริสต์ที่ทรงกระทำไว้เป็นแบบอย่าง   และเป็นพระบัญชาให้เราสานต่อที่จะเสริมสร้าง และ หนุนเสริมชีวิตให้มีพลังเข้มแข็งและเติบโตขึ้นในชีวิตที่เป็นเหมือนพระคริสต์มากยิ่งขึ้นทุกวัน   และมีชีวิตที่อุทิศรับใช้เยี่ยงพระคริสต์

แต่ที่ต้องเน้นชัดคือ   ที่เราทำเพราะเชื่อศรัทธาในพระเยซูคริสต์   เราจึงอุทิศตนใช้ชีวิตตามพระประสงค์ของพระองค์   มิใช่เพราะเราต้องการทำและทำด้วยตนเอง   แต่การที่องค์กรศาสนาด้วยศรัทธาแบบคริสตชนกระทำนั้นมีลักษณะความเชื่อและศรัทธาประการพิเศษคือ   นี่เป็นงานที่เรากระทำสานต่อจากพระราชกิจของพระเจ้าที่ทรงเรียกให้เรากระทำ  ดังนั้น เราจึงต้องทำตามพระประสงค์และแผนการที่ทรงเปิดเผยในแต่ละวัน   “มิใช่ทำตามใจฉัน”   ดังนั้น  จึงมีอีกประการหนึ่งที่แตกต่างจากองค์กรเอกชนการกุศลคือ  องค์กรเอกชนศาสนาด้วยความศรัทธาแบบคริสตชน มิใช่ผู้เชื่อศรัทธาเป็นผู้ที่ทำงานสานต่อพระราชกิจของพระเจ้าตามพระประสงค์ของพระองค์เท่านั้น  แต่ในการสานต่อพระราชกิจ พระเจ้าทรงประทานพระวิญญาณบริสุทธิ์ให้กระทำพระราชกิจเคียงข้างเราไปด้วย   ดังนั้นนอกจากกำลัง ปัญญา ความสามารถ  และทรัพยากรที่พระเจ้าประทานให้แล้ว   พระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงทำงานเคียงข้างหนุนเสริมงานที่เราทำด้วย   ไม่เช่นนั้นแล้วเราไม่สามารถกระทำให้สำเร็จได้

เมื่อองค์กรเอกชนศาสนาแบบคริสตชนกลายพันธุ์

ยุคสมัยเปลี่ยนไป   การทำพันธกิจของพระเยซูถูกกระแสวัฒนธรรมในยุคต่างๆ กระทบ   บางยุคก็สามารถยืนหยัดเดินไปบนเส้นทางแห่งพระราชกิจของพระเยซูคริสต์  และอีกหลายยุคที่ถูกพายุแห่งยุคสมัยนั้นพัดกระหน่ำจนต้องซวนเซ   และอีกหลายยุคเช่นกันที่องค์กรศาสนาแบบคริสตชนที่ขับเคลื่อนไปตามกระแสวัฒนธรรมในยุคนั้น

องค์กรเอกชนศาสนาแบบคริสตชนที่ครั้งหนึ่งเลือกที่จะทำพันธกิจนี้สานต่อจากพระราชกิจของพระคริสต์ในบริบทประเทศไทย วัฒนธรรมไทย   แต่เนื่องจากทั้งผู้บริหาร  ผู้ทำงานองค์กรเอกชนศาสนาแบบคริสตชนถูกครอบงำด้วยวิธีคิดและระบบคุณค่าของกระแสสังคมแบบเงินนิยม   ทันสมัยนิยม   บริโภคนิยม  และ  ตัวกูนิยม   ในที่สุดองค์กรเอกชนศาสนาแบบคริสตชนก็เกิดการเปลี่ยนรูปแปรกระบวนการทำพันธกิจกลายพันธุ์เป็น “องค์กรเอกชนศาสนาแบบคริสตชนเพื่อธุรกิจ”  หรือ  “องค์กรเอกชนธุรกิจเพื่อคริสต์ศาสนา ”   หรือ “องค์กรเอกชนคริสต์ศาสนาเพื่อการกุศล”

เมื่อองค์กรเอกชนศาสนาแบบคริสตชนกลายพันธุ์   การทำพันธกิจขององค์กรก็แปรเปลี่ยนและกลายพันธุ์ด้วย   องค์กรเหล่านี้เปลี่ยนเป้าหมายและความสำเร็จไปสู่การทำธุรกิจ   กลายเป็นองค์กรที่ต้องทำเพื่อมีรายได้   และพลิกฟ้าให้เป็นดินเป็นการหารายได้เพื่อมาเลี้ยงองค์กรและคริสตจักร   ดังนั้น  องค์กรเอกชนศาสนาแบบคริสตชนเพื่อธุรกิจจึงหลีกไม่พ้นที่จะต้องลงสนามแข่งขันกับองค์กรเอกชนธุรกิจประเภทเดียวกัน   ดังนั้นจึงต้องมีเครื่องไม้เครื่องมือที่ทันสมัยในการทำธุรกิจและบริการ  หนีไม่พ้นที่ต้องหากำไรเพื่อที่จะนำมาลงทุน  ค่าใช้จ่ายของผู้ที่มารับบริการเพิ่มมากขึ้น ราคาสูงขึ้น   ถึงขั้นใครไม่สามารถจ่ายตามเกณฑ์ก็ไม่สามารถมารับบริการจากองค์กรฯได้   ความสำเร็จวัดกันที่รายได้   วัดกันที่จำนวนคนที่มารับบริการ   วัดกันที่ความทันสมัยของเครื่องไม้เครื่องมือ   วัดกันที่อาคารทรัพย์สินที่เพิ่มขึ้น   และอีกตัวหนึ่งคือวัดกันที่จำนวนเงินที่ส่งไปบำรุงส่วนกลางขององค์กรฯ

น่าสังเกตว่า  สิ่งสำคัญสิ่งหนึ่งที่สูญหายไปในองค์กรเอกชนศาสนาแบบคริสตชนที่กลายพันธ์คือ   พระประสงค์และน้ำพระทัยของพระคริสต์   เพราะถูกแทนที่ด้วยเป้าหมายทางธุรกิจ   ดังนั้น  องค์กรฯ เหล่านี้จึงละเลย หรือ ทำเป็นหลงลืม  และที่สำคัญคือหลีกเลี่ยงที่จะกระทำตามคำประกาศแห่งพระเจตนารมณ์ของพระเยซูคริสต์(ถ้อยแถลงแห่งนาซาเร็ธ)ในการเสด็จมาในโลกนี้ว่า  

“พระวิญญาณขององค์พระผู้เป็นเจ้าทรงอยู่เหนือข้าพเจ้า

เพราะพระองค์ทรงเจิมตั้งข้าพเจ้าไว้ให้ประกาศข่าวดีแก่ผู้ยากไร้

พระองค์ทรงใช้ข้าพเจ้ามาประกาศอิสรภาพแก่ผู้ถูกจำจอง

และให้คนตาบอดได้มองเห็น

ให้ปลดปล่อยผู้ที่ถูกกดขี่

ให้ประกาศปีแห่งความโปรดปรานขององค์พระผู้เป็นเจ้า” (ลูกา 4:18-19)

คนทำงานในองค์กรศาสนาแบบคริสตชนจำนวนมากสนใจที่จะทำรายได้ขององค์กรให้สูง   เพื่อตนจะได้รับโบนัสกลางปี ปลายปี ที่มากขึ้น   วิธีคิด มุมมองและระบบคุณค่าของคนทำงานในองค์กรฯ เหล่านี้   เห็นว่าโบนัสนั้นมีคุณค่ามากกว่าชีวิตของคนที่มารับบริการ   มากกว่าชีวิตของคนเจ็บคนป่วยที่มาขอ(ทาน)ความช่วยเหลือเยียวยารักษา   มากกว่าเด็กข้างถนนที่ไม่ได้เรียนหนังสือและไม่มีใครเหลียวแล  และที่ร้ายกว่านั้นกำลังตกอยู่ในอันตราย

พระเยซูคริสต์ประกาศเป้าประสงค์ของพระองค์ว่า  “เรามาเพื่อท่านทั้งหลายจะได้ชีวิต  และจะได้ชีวิตที่ครบบริบูรณ์” (ยอห์น 10:10)   พระองค์สละชีวิตเพื่อคนทั้งหลายจะได้ชีวิต   พระองค์มิได้สละชีวิตเพื่อปกป้องความอยู่รอดขององค์กร   พันธกิจของพระเยซูคริสต์มิใช่พระราชกิจด้านการแพทย์ การพยาบาล การศึกษา  และสังคมสงเคราะห์  สังคมบริการ  แต่พระราชกิจของพระคริสต์เป็นพระราชกิจในการช่วยกอบกู้และการเสริมสร้างชีวิต   เป็นพระราชกิจแห่งชีวิต   พระองค์ให้ชีวิตเพื่อคนอื่นจะได้ชีวิต

คงต้องกระซิบถามว่า  แล้วองค์กรเอกชนศาสนาแบบคริสตชนในประเทศไทยกำลังเดินอยู่บนเส้นทางไหนขององค์กร?   กำลังเดินไปสู่เป้าหมายปลายทางใด?   จริงๆ แล้วองค์กรฯเหล่านี้ยังยินดีมีพระคริสต์อยู่ในงานที่เขาทำหรือไม่?   เขาบอกปัด หรือ ปฏิเสธการเคียงข้างของพระวิญญาณบริสุทธิ์ หรือ เฉยเมยต่อพระองค์ไปนานแค่ไหนแล้ว?

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

---

[1] ความเชื่อ:  เป็นเรื่องของความนึกคิดและจิตใจ   ที่ยอมรับว่าเรื่องนั้นสิ่งนี้เป็นจริงอย่างที่ตนเชื่อ แล้วคนๆ นั้นนำใช้เป็นหลักเกณฑ์ในการคิด การตัดสินใจ  และการกระทำ     ความเชื่อมักมีเป้าหมายปลายทางที่ความคาดหวังว่าจะ “ได้รับ” สิ่งนั้นสิ่งนี้แม้ยังไม่เห็นปรากฏอย่างเป็นรูปธรรม

ความศรัทธา:เป็นเรื่องของการไว้วางใจและการอุทิศตน   ความศรัทธามักเกิดขึ้นจากการที่คนๆ นั้นได้รับประสบการณ์ในเรื่องนั้นๆ   ทั้งประสบการณ์ตรงหรือประสบการณ์อ้อม   ความศรัทธาที่เติบโตในชีวิตของผู้คนมักนำคนนั้นไปสู่ “การให้”  หรือ การอุทิศตน   โดยเฉพาะอย่างยิ่งการอุทิศตนต่อบุคคลหรือสิ่งที่ตน “ศรัทธา”  พร้อมที่จะดำเนินชีวิตตามเป้าประสงค์ของผู้ที่ตนศรัทธานั้น  เช่น  คริสตชนอุทิศตนหรืออุทิศชีวิตนี้เพื่อทำตามพระประสงค์ของพระเจ้าในชีวิตประจำวัน  เป็นต้น

คนหรือระบบ?

เมื่ออิสราเอลเข้าไปตั้งถิ่นฐานในแผ่นดินพระสัญญา   พระเจ้าทรงเป็นผู้ปกครอง ดูแล และปกป้องเขา   โดยพระองค์ทรงเลือกผู้ที่เป็นผู้วินิจฉัยให้เป็นผู้ดูแลความเป็นอยู่  ความถูกต้อง  และความยุติธรรมในสังคมอิสราเอลตามกฎเกณฑ์และพระบัญญัติของพระเจ้า

เมื่ออิสราเอลเข้าตั้งถิ่นฐานใหม่ๆ   ถ้าศัตรูยกกำลังมารุกรานอิสราเอลพระเจ้าจะทรงเรียกบางคนให้เป็นผู้วินิจฉัยให้นำกำลังเข้าต่อต้าน หรือ สู้รบกับศัตรูเพื่อปกป้องประชากรในแผ่นดินแห่งพระสัญญา   จนกระทั่งเมื่ออิสราเอลมีความเป็นปึกแผ่นมั่นคงแล้ว   พระเจ้าทรงให้ผู้วินิจฉัยเป็นผู้ปกครองดูแล   ตัดสินความขัดแย้งในหมู่ประชาชน   คอยสอนและแนะนำกำกับการดำเนินชีวิตที่ถูกต้องตามพระบัญญัติหรือกฎเกณฑ์ของพระเจ้า

การปกครองดูแลอิสราเอลโดยผู้วินิจฉัยที่สัตย์ซื่ออย่างซามูเอลย่อมสร้างการยอมรับนับถือในหมู่ประชาชน   แต่เมื่อลูกของซามูเอลขึ้นปกครองดูแลประชาชน   กลับใช้อำนาจที่มีจากพระเจ้าผ่านทางซามูเอล และอำนาจจากตำแหน่งในการหารายได้อย่างผิดๆ  รับสินบน  บิดเบือนความยุติธรรม (1ซามูลเอล 8:1-3)    อันเป็นการกระทำฝ่าฝืนขัดขืนพระบัญญัติของพระเจ้าด้วยตัวของผู้นำผู้ปกครองอิสราเอลเสียเอง 

ในอพยพ 18:21  พระเจ้าได้สั่งไว้ว่า 

“...ท่านจงมองหาคนที่มีความสามารถ

ที่ยำเกรงพระเจ้า

ที่ไว้วางใจได้

และที่เกลียดสินบน

จงแต่งตั้งคนอย่างนี้ไว้เหนือพวกเขาเป็นผู้ปกครองคน...”

(ฉบับมาตรฐาน)

โยเอล บุตรหัวปี  และ อาบียาห์ บุตรคนที่สองของซามูเอลจงใจขัดขืนพระบัญญัติของพระเจ้าเสียเองในฐานะผู้นำการปกครองอิสราเอล   สร้างความอยุติธรรม  และตักตวงผลประโยชน์เพื่อตนเอง   สร้างความเดือดร้อนแก่ประชาชนคนอิสราเอล   นำมาซึ่งความไม่พอใจของประชาชน  จนประชาชนต้องการปลดแอกออกจากการปกครองของบุตรซามูเอลทั้งสองคน   และต้องการปลดแอกปฏิรูปการปกครองของอิสราเอลไปสู่ระบบกษัตริย์   ซึ่งเป็นกระแสระบบการปกครองในเวลานั้นของประเทศต่างๆ ที่แวดล้อมอิสราเอล  (ข้อ 4-5)

ในเหตุการณ์นี้ได้ให้บทเรียนที่ประเมินค่ามิได้แก่เราด้วย  

ประการแรก  เมื่อผู้ที่พระเจ้าทรงเลือกและทรงใช้ให้ดูแลปกครองประชากรของพระองค์ขัดขืน และ ล้มเหลวในการกระทำตามพระบัญญัติและพระประสงค์ของพระเจ้า   ย่อมสร้างความไม่พอใจแก่ประชากรของพระองค์   ต้องการที่จะเลือกผู้ที่จะมาปกครองเขาเองใหม่   เกิดการไม่ยอมรับและต่อต้านสิทธิอำนาจของผู้ปกครองอธรรม

ประการที่สอง  เมื่อผู้ปกครองที่พระเจ้าทรงเลือกกลับเป็นผู้นำผู้ปกครองที่บิดเบือน ฉ้อฉล เสียเอง  ย่อมทำให้ประชาชนเกิดความเสื่อมศรัทธา และ หลู่พระเกียรติของพระเจ้า  ทำให้ประชาชนปฏิเสธการปกครองของพระเจ้าที่ปกครองผ่านทางผู้ที่พระเจ้าทรงเลือกและทรงใช้

ประการที่สาม  เมื่อประชาชนไม่พอใจผู้ที่พระเจ้าทรงเลือกให้มาปกครองตนเอง  และต้องการมีสิทธิที่จะเลือกผู้ครองด้วยตนเองนั้น ประชาชนย่อมมีแนวโน้มที่จะเลือกแนวทางการดำเนินชีวิตตามกระแสสังคมรอบข้างมากกว่าที่จะยังคงยืนหยัดที่จะดำเนินชีวิตตามพระประสงค์ของพระเจ้า  ที่มีพระเจ้าทรงเป็น “กษัตริย์” ในชีวิตของพวกเขา  ในเหตุการณ์ครั้งนี้เขาเลือกที่จะอยู่ในระบบการปกครองแบบกษัตริย์   ที่ให้มนุษย์มีอำนาจสูงสุดปกครองเหนือเขา (ข้อที่ 7;  19-20) ถึงแม้ซามูลเอลชี้แจงให้ประชาชนเห็นถึงระบบกษัตริย์ในเวลานั้น  และ สิ่งที่กษัตริย์จะมีสิทธิอำนาจเหนือชีวิตและการดำเนินชีวิตของพวกเขาในทุกด้าน กษัตริย์ในระบบใหม่จะตักตวงผลประโยชน์จากชีวิตของประชาชน ซึ่งเป็นการปกครองที่อยุติธรรมในอีกระบบหนึ่งเพราะผู้ปกครอง แต่ประชาชนยังต้องการมีกษัตริย์ที่เป็นมนุษย์มีอำนาจสูงสุดปกครองพวกเขา พวกเขาต้องการเลือกผู้ปกครองเขาด้วยตนเอง!

ประการสุดท้าย   ความจริงการปกครองที่ยุติธรรม  ชอบธรรม  และนำศานติสุขสู่ชีวิตของประชาชนนั้นมิได้อยู่ที่ระบบการปกครอง   แต่อยู่กับคุณภาพชีวิต  จิตใจ  จิตวิญญาณ และ ความถูกต้องชอบธรรมในการดำเนินชีวิตของผู้ทำการปกครองประชาชน  ไม่ว่าเขาจะอยู่ในระบบการปกครองใดก็ตาม

ถ้าองค์กรใด  ชุมชนใด  ที่ผู้นำผู้ปกครองทำตัวดำเนินชีวิตที่มีอิทธิพลอำนาจเหนือ “ระบบ” องค์กรนั้น ชุมชนนั้นก็ล่มจมฉิบหายเพราะผู้นำผู้ปกครองคนนั้น   แต่ถ้าองค์กรใด  ชุมชนใด ที่ผู้นำผู้ปกครองสัตย์ซื่อและมีคุณธรรมในการเกื้อหนุนและเสริมสร้างคุณค่าชีวิตและคุณธรรมของผู้ที่ตนปกป้อง ดูแล และปกครอง   ชุมชนนั้นแม้ในเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับสถานการณ์ความทุกข์ยากลำบาก   คนในชุมชนนั้นจะร่วมกันเป็นหนึ่งเดียวในการเสริมสร้างศานติสุขร่วมกันด้วยความชื่นชมยินดี

ประเด็นคำถามที่สำคัญคือ   แล้วผู้ที่ปกครองดูแลสุขทุกข์ของประชาชนด้วยความสัตย์ซื่อ ชอบธรรม  ยุติธรรมและถูกต้องนั้นเกิดขึ้นจากอะไร?   คำตอบจากพระวจนะของพระเจ้าคือ  ผู้นำผู้ปกครองที่พระเจ้าทรงเรียกและเลือกให้รับใช้กระทำพระราชกิจสานต่อจากพระราชกิจของพระเจ้า  และผู้ปกครองที่พระเจ้าทรงเลือกนั้นจะต้องเป็นผู้ที่ถวายชีวิตให้พระองค์ทรงใช้ตามพระประสงค์ของพระองค์   และสัตย์ซื่อต่อการกระทำตามที่พระองค์ทรงเรียกให้กระทำนั้น   รักเมตตากรุณาและให้ความยุติธรรมหลั่งไหลออกมาดั่งน้ำแก่ประชาชนที่ตนดูแล   และที่สำคัญคือ ผู้นำคนนั้นจะต้องเป็นผู้ที่มีองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเป็นเอกเป็นใหญ่และเป็นผู้ที่สำคัญที่สุดในการดำเนินชีวิตของตน   มิใช่ยึดเกาะที่ตำแหน่งเพื่อไขว่คว้าควานหาผลประโยชน์ส่วนตน  และ การเสริมเพิ่มบารมีและอำนาจของตนเอง   ที่ทำให้ตนสามารถยืนหยัด “ปกครอง” (มีตำแหน่ง)ให้ยั่งยืนนานที่สุด!

ดังนั้น  สำหรับคริสตชนแล้ว   การที่จะมีผู้นำผู้ปกครองที่เปี่ยมด้วยคุณธรรม  คุณภาพที่แท้จริงนั้น  ประการรากฐานสำคัญคือ ผู้นำผู้ปกครองคนนั้นต้องเชื่อและศรัทธา   สัตย์ซื่อต่อการทรงเรียกและทรงใช้ของพระเจ้า   และต้องใช้สิทธิอำนาจที่มีอยู่อย่างรับผิดชอบต่อพระประสงค์ของพระเจ้า  และ เอื้ออำนวยให้เกิดศานติสุขแก่ประชาชนที่ตนปกครอง    มิได้ขึ้นอยู่กับระบบการปกครอง หรือ ระบบการเมืองเป็นใหญ่

ประเด็นสำหรับการใคร่ครวญ

1. ในวันนี้  พระเจ้าทรงเรียกและเลือกให้ท่านเป็นผู้ปกป้อง และ ปกครองใครบ้าง?  

2. ท่านมีมุมมองอย่างไรต่อความรับผิดชอบที่ต้องปกครองคนเหล่านั้นในวันนี้ว่า  การปกครองคือการที่เรามีสิทธิอำนาจที่จะกระทำสิ่งต่างๆ ต่อคนเหล่านั้น  หรือ  เรามีมุมมองว่าการปกครองคือการปกป้อง  เอาใจใส่ชีวิต  และการทำงานของคนเหล่านั้น?   ทำไมท่านถึงคิดและเข้าใจเช่นนั้น?

3. ท่านคิดและมีความเข้าใจว่า “กษัตริย์” บนรากฐานแห่งความเชื่อศรัทธาของคริสตชน   กษัตริย์ควรมีคุณลักษณะ  และ  คุณธรรมในชีวิตแบบไหน?   และมีอะไรเป็นเป้าหมายปลายทางของการเป็นผู้นำหรือ “กษัตริย์”  ในบริบทสังคมหลากหลายในปัจจุบัน?

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

ยืนหยัดเผชิญอุบายมาร

เอเฟซัส 6:10-14

“...จงเข้มแข็งขึ้นในองค์พระผู้เป็นเจ้า และ ในอานุภาพอันทรงพลังของพระองค์

     จงสวมยุทธภัณฑ์ทั้งชุดของพระเจ้า เพื่อต่อสู้กับอุบายของมารได้

เพราะเราไม่ได้ต่อสู้กับเนื้อหนังและเลือด  

แต่ต่อสู้กับ...

ภูตผีที่ครอบครอง 

พวกภูตผีที่มีอำนาจ  

พวกภูตผีที่ครองพิภพในยุคมืดนี้  

(เรากำลัง)ต่อสู้กับพวกวิญญาณชั่วในสวรรคสถาน

เพราะเหตุนี้   จงสวมยุทธภัณฑ์ทั้งชุดของพระเจ้าไว้   เพื่อท่านจะสามารถต่อสู้ในวันชั่วร้ายนั้น   และเมื่อทำทุกอย่างแล้วจะยังยืนหยัดอยู่ได้

เพราะฉะนั้น จงยืนหยัดไว้  เอาความจริงคาดเอว  เอาความชอบธรรมเป็นเกราะป้องกันอก...”

(ฉบับมาตรฐาน)

ในชีวิตแต่ละวันผู้ที่เชื่อศรัทธาในองค์พระผู้เป็นเจ้าต่างต้องเผชิญหน้ากับการทดลองในชีวิต  ลองใช้เวลาสักนิดทบทวนย้อนหลังถึงเหตุการณ์ที่เราถูกดึงตัวเข้าไปเกี่ยวข้องกับการมีความคิดและชีวิตที่ไม่เป็นที่ชอบพระทัยของพระเจ้า   ในสถานการณ์นั้นในเหตุการณ์นั้นเราตระหนักหรือไม่ว่า “เรากำลังเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับสงครามชีวิตกับอำนาจชั่วร้ายของมาร” ?  เราตระหนักหรือไม่ว่า มารกำลังวางอุบายกับดักข้างหน้าของเรา?

พลังอำนาจชั่วร้ายของมารเป็นสิ่งที่มีจริงและเป็นจริง   แท้จริงแล้วมันเป็นพลังอำนาจที่ต้องการต่อสู้เอาชนะพลังอำนาจแห่งการสร้างสรรค์ของพระเจ้า   และอำนาจแห่งความชั่วร้ายนี้เองที่คิดเสมอว่ามันสามารถที่จะเอาชนะพลังอำนาจแห่งการสร้างสรรค์ของพระเจ้าได้

หลายท่านคงเกิดคำถามในใจว่า... 

แล้วสนามสงครามการสู้กันระหว่างอำนาจแห่งความชั่วร้ายของมาร กับ พลังอำนาจแห่งการสร้างสรรค์ของพระเจ้าเกิดขึ้นที่ไหน?  

สนามประลองยุทธ์ของสงครามยิ่งใหญ่นี้เกิดขึ้นในความคิด และ จิตใจของมนุษย์!  

มนุษย์ที่พระเจ้าทรงสร้าง  มนุษย์ผู้เป็นผู้ร่วมพระราชกิจกับพระเจ้าผู้สร้างสรรค์   

แต่พลังอำนาจชั่วร้ายของมารทำงานแย่งชิงมนุษย์ให้มีความคิดกบฏอย่างที่มันเป็นอยู่   และ

เมื่อมนุษย์ตกลงในหลุมพรางนี้แล้ว...  

จะมีความคิดที่ต้องการเป็นผู้มีอำนาจในตนเอง  

เป็นผู้ที่เทียบเท่า “เป็นเหมือน” พระเจ้า

มนุษย์ต้องการเป็นพระเจ้าเสียเอง  

มนุษย์จึงกบฏต่อการเป็นผู้ร่วมในพระราชกิจของพระเจ้า 

ต้องการเป็นเจ้าของพระราชกิจและจัดการตามใจปรารถนาของตนเอง  

ดังนั้น  ในพื้นที่ของความคิดและจิตใจมนุษย์จึงตกเป็นสนามสงครามแย่งชิงและประลองยุทธ์ของพลังอำนาจทั้งสอง

ท่านเคยตกลงใน “หลุมพราง” เช่นนี้ของมารหรือไม่?  

ในเหตุการณ์อะไร?  

เกิดผลเช่นไรในชีวิต?

แล้วผลที่เกิดขึ้นได้กระทบต่อชีวิตของท่านอย่างไรบ้าง?

สำหรับเปาโลแล้วท่านได้แบ่งปันประสบการณ์ชีวิตการเผชิญอุบายของมารไว้ว่า...

เราต้องมีชีวิตที่เข้มแข็ง  

มิใช่เข้มแข็ง “ในตนเอง”

แต่เข้มแข็ง “ในองค์พระผู้เป็นเจ้า”  

ประการแรก   เราต้องมีชีวิตภายใต้การครอบครอง การปกป้อง และพระประสงค์ของพระองค์   และสิ่งนี้จะเป็นอานุภาพที่ทรงพลังจากพระเจ้าที่ทำให้เรามีพลังชีวิตที่จะเผชิญหน้าและต่อสู้กับอุบายที่ล่อลวงของมารร้ายได้

ประการที่สอง   เราต้องตระหนักชัดว่า   อำนาจร้ายที่เรากำลังเผชิญต่อสู้นี้   มิใช่การต่อสู้ในด้านร่างกายเท่านั้น   แต่เรากำลังเผชิญหน้ากำลังพลังอำนาจชั่วที่ “ไร้รูป” ที่ยากจะเห็นด้วยตา  หรือ  จับต้องได้ด้วยมือของเรา   เปาโลบอกกับเราว่า   เป็นอำนาจชั่วร้ายที่ครอบคลุม  ครอบงำ  จิตสำนึก ความคิด  ความรู้  ความเข้าใจ  จิตใจ  และจิตวิญญาณของเรา   ซึ่งในอดีตในสังคมไทยเราใช้ภาพของ “วิญญาณชั่ว  ภูตผี  ปีศาจ”  ในการอธิบายอำนาจชั่วร้ายของมาร   ปัจจุบันก็มีผู้ใช้คำว่า  “วิชามาร”  อำนาจชั่วเหล่านี้มาเผชิญหน้าหลอกล่อเราในรูปแบบของ  ความรู้  ปัญญา  หลอกล่อด้วยผลประโยชน์ที่บอกว่าเราจะได้รับ   วางกับดักแห่งอำนาจที่หลอกล่อเราด้วยอำนาจที่เราจะมีในอนาคต   และมารเสนอคุณค่าที่จอมปลอมในชีวิตของเรา   นอกจากนั้นแล้วอำนาจชั่วร้ายยังแฝงเข้ามาในรูปของผลประโยชน์ทางการเมือง   บริโภคนิยม  เงินนิยม  และตัวกูนิยมอีกด้วยในยุคปัจจุบันนี้ด้วย

ประการที่สาม   เมื่อเราจำต้องเผชิญหน้ากับอำนาจชั่วร้ายของมารที่ประดังเข้าในชีวิตประจำวันของเราในหลากหลายรูปแบบ   เราจะต้องสวมพระวจนะของพระเจ้าเป็นเครื่องป้องกันจากอาวุธร้ายของมาร   เพื่อเราจะรอดปลอดภัยจากการหลอกล่อและการโจมตีของมาร   เราต้องสัตย์ซื่อต่อพระประสงค์ของพระเจ้าเพื่อการดำเนินชีวิตประจำวันของเราจะมิได้หลงทิศผิดทาง   และสำนึกเสมอว่า  ทุกสิ่งที่เรากระทำในชีวิตประจำวัน  ไม่ว่าชีวิตในครอบครัว  อาชีพการงาน  หรือในสังคมชุมชน   รวมถึงในชุมชนคริสตจักร  เรากระทำทุกอย่างในชีวิตเพื่อถวายพระเกียรติแด่องค์พระผู้เป็นเจ้า   มีพระองค์เป็นผู้ยิ่งใหญ่สูงสุดในชีวิตที่เราเป็นอยู่   มิใช่ใครคนอื่น หรือ ตัวเราเอง

สิ่งที่อันตรายมากคือ   ในชีวิตประจำวันของคริสตชนส่วนมากไม่ค่อยรู้เท่าทันและสำนึกว่า   ชีวิตต้องเผชิญกับอุบายหลอกล่อของมาร   แต่กลับมองกับดักของมารว่า  เป็น “โอกาส” ที่ตนจะมีความสุข  ก้าวหน้า  มีตำแหน่ง  มีอำนาจ  เป็น “โอกาส” เพิ่มคุณค่าสำหรับตน  และมักรีบฉกฉวยเข้ามาในชีวิตของตน   โดยมิได้รู้เท่าทันว่า  ตนได้ฮุบและกลืนเอา “เหยื่อที่หุ้มเบ็ด” ของอำนาจแห่งความชั่วร้ายเข้าไปในชีวิตของตนเสียแล้ว!

ประเด็นสำหรับการใคร่ครวญ

1. ในทุกวันนี้  ท่านต้องเผชิญหน้ากับ “อุบายมาร”  ที่หลอกล่อในที่ทำงานของท่าน  ในสังคมชุมชน  ในคริสตจักร  และในครอบครัวในรูปแบบไหนบ้าง?

2. แล้วท่านจะตระหนักรู้เท่าทันว่าสถานการณ์นั้นเป็น “อุบายมาร” ได้อย่างไร?

3. ทำอย่างไรที่ท่านจะไม่เผลองับ “เหยื่อที่หุ้มเบ็ด” ของอำนาจบาปชั่วกลืนเข้าไปในชีวิตของท่าน?

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499