การตัดสินใจ...ที่ก้าวย่างไปด้วยตนเอง

ถอดบทเรียนรู้จากประสบการณ์ของโมเสส

เมื่อเราต้องตัดสินใจครั้งสำคัญ สามคำถามที่เราจะต้องถามตนเองคือ อะไร เมื่อไหร่ และ อย่างไร

ถ้าเราไม่ได้ถามคำถามใดคำถามหนึ่งในสามประเด็นนี้ อาจจะส่งผลให้ตัดสินใจผิดพลาดได้ และอาจจะได้รับความยากลำบากจากผลของการตัดสินใจที่ผิดพลาด ดังนั้น ทางที่ดีที่สุดคือ เมื่อเราต้องตัดสินใจครั้งสำคัญในชีวิต สิ่งแรกคือ ให้เราหันหน้าเข้าหาพระเจ้า ทูลถามขอการทรงนำว่า เราควรจะทำอะไร อย่างไร และเมื่อใด เราจะต้องทำอะไรในการตัดสินใจนี้? แล้วจะมีขั้นตอน กระบวนการในการตัดสินใจอย่างไรบ้าง? และเวลาใด/เมื่อใดที่เป็นเวลาที่เหมาะสมตามพระประสงค์ของพระเจ้า?

ประเด็นบทเรียนสำคัญที่ได้รับ

เรื่องราวของโมเสส จากอพยพ 2:11-15 เป็นบทเรียนที่สำคัญของการแสวงหาการทรงชี้นำจากพระเจ้าก่อนที่จะตัดสินใจ ถึงแม้ว่าโมเสสจะเป็นคนฮีบรู แต่เขาถูกเลี้ยงดู ในฐานะลูกชายของธิดาฟาโรห์ในพระราชวัง ซึ่งเป็นจุดศูนย์กลางแห่งอำนาจ ความมั่นคง มั่งคั่ง และบารมี  

เมื่อโมเสสเติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ เขาเห็นคนอียิปต์ข่มเหงทำร้ายแรงงานทาสฮีบรู เขาตัดสินใจแบบหุนหันพลันแล่น   ทำให้ชีวิตของโมเสสต้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงจากหน้ามือเป็นหลังมือ เขาตัดสินใจฆ่าคนอียิปต์ที่ทำร้ายแรงงานฮีบรู และผลที่ได้รับคือ โมเสสสูญเสียทุกอย่างในชีวิตกลายเป็นนักโทษกบฏต่อราชบัลลังก์หลบหนีเอาชีวิตรอด   ลงท้ายด้วยการไปอยู่ในทะเลทรายมีเดียน และมีอาชีพเลี้ยงแกะ

ทำไมโมเสส “ตัดสินใจ” กระทำในสิ่งที่ดี แต่ได้รับผลการตัดสินใจที่สูญเสียครั้งรุนแรง?

(1) โมเสสแซงหน้าพระเจ้า

เราท่านบ่อยครั้งก็มีชีวิตอย่างโมเสส บางครั้งเราตัดสินใจ “แซงหน้าพระเจ้า” ด้วยการตัดสินใจแบบหันหุนพลันแล่น   เราตัดสินใจโดยมิได้ใคร่ครวญและประเมินถึงผลที่จะตามมาจากการตัดสินใจนั้น ที่สำคัญเราไม่ได้มีโอกาสที่จะปรึกษาพระเจ้าก่อนตัดสินใจ

(2) โมเสสมุ่งเน้นที่เหตุการณ์แทนที่จะมุ่งมองที่ภาพใหญ่

ชนชาติฮีบรูที่เคยหลบภัยความอดอยากเมื่อหลายร้อยปีก่อนหน้านี้ ถูกบังคับจากฟาโรห์ให้เป็นแรงงานทาส ทำให้ชีวิตของชาวฮีบรูขมขื่น ต้องตรากตรำทำงานหนัก เมื่อโมเสสเห็นคนถูกกระทำอย่างทารุณ เขาพุ่งความสนใจไปที่ความไม่เป็นธรรมของสถานการณ์ที่เกิดขึ้นทันที โดยไม่มีการคิดพิจารณาอย่างรอบคอบก่อน ซึ่งสถานการณ์ที่จะลงมือจัดการกอบกู้ชาวฮีบรูที่ถูกข่มเหงทารุณและการตกเป็นทาสให้เป็นไทนั้นเป็น “พระราชกิจของพระเจ้าเท่านั้นที่จะจัดการได้” ซึ่งแผนการนี้ไม่เกิดขึ้นจนกว่า 40 ปีต่อมา

(3) โมเสสทำตามหลักการเหตุผลของเขามากกว่าที่จะฟังพระเจ้า

เราก็มักจะทำเช่นนี้ด้วยเช่นกัน เมื่อเผชิญหน้ากับเหตุการณ์ใดเหตุการณ์หนึ่ง เรามักจะประเมินแล้วก็ลงเอยด้วยการตัดสินใจอย่างผิดพลาดว่าจะทำอย่างไรบนความเข้าใจที่จำกัดของตนเอง แต่สำหรับพระเจ้าแล้ว พระองค์รู้ชัดว่าควรจะตอบสนองต่อสถานการณ์นี้อย่างไรที่จะเหมาะสมที่สุด และพระองค์พร้อมและเต็มใจที่ช่วยเรา ถ้าเราจะแสวงหาการทรงชี้นำของพระองค์

(4) โมเสสทำตามสิ่งกระตุ้นในตนเองมากกว่าที่จะแสวงหาความเข้าใจถึงพระประสงค์ของพระเจ้าที่ต้องการให้เขาทำ

ความต้องการของโมเสสคือ การปกป้องแรงงานทาสฮีบรู แต่เขามิได้คิดพิจารณาถึงผลที่จะเกิดขึ้นจากการกระทำของตน ถึงแม้ว่าการปกป้องคนที่ไม่มีทางสู้เป็นสิ่งที่ดี โมเสสควรคิดพิจารณาว่า การกระทำที่หุนหันพลันแล่นของตนนั้นเป็นการกระทำที่ชาญฉลาดที่จะนำถึงความสำเร็จหรือไม่?

ผู้คนมักตอบโต้เหตุการณ์ต่าง ๆ อย่างใจร้อนหุนหันพลันแล่นจากสาเหตุดังนี้

• เพราะมุมมอง หรือ ทัศนคติของเขาต่อสถานการณ์ที่เกิดขึ้น
• เพราะอคติที่เขามีต่อสถานการณ์นั้น
• เพราะความเห็นแก่ตัว

เมื่อเราตัดสินใจด้วยอารมณ์ที่หุนหันลันแล่น เรามักต้องพบกับความเสียใจในภายหลัง พระเจ้าประสงค์ให้เราแสวงหาน้ำพระทัยของพระองค์ต่อสถานการณ์นั้นก่อน

(5) โมเสสกระทำด้วยพละกำลังของตนเองมากกว่าด้วยพลังจากพระเจ้า

กำลังของมนุษย์นั้นจำกัด แต่พระเจ้าทรงฤทธานุภาพ ซึ่งต่อมาภายหลังฤทธานุภาพของพระองค์ได้สำแดงออกมาเมื่อพระองค์นำพวกชนชาติฮีบรูออกจากการเป็นทาสในอียิปต์ และทำลายกองทัพอันเกรียงไกรของมหาอำนาจอียิปต์กลางทะเลแดง   

(6) โมเสสกระทำด้วยอารมณ์โกรธ

ถ้าเราถูกครอบงำด้วยความโกรธแทนที่จะมีจิตใจแห่งการยกโทษ ความโกรธจะซ่อนตัวอยู่ในจิตใจของเรา เพื่อรอโอกาสที่เหมาะสมสำหรับมัน (เอเฟซัส 4:26) และถ้ามันได้โอกาสก็จะทำให้เราตอบสนองสถานการณ์นั้น ด้วยการทำให้เกิดความเจ็บปวด การทำร้ายทำลาย และกลายเป็นอุปสรรคสำหรับเราต่อไป

(7) โมเสสมิได้คำนึงถึงผลที่จะตามมาจากการกระทำของเขา

แทนที่เราจะตอบสนองสถานการณ์นั้นด้วยอารมณ์หุนหันพลันแล่น เราควรคิดพิจารณาอย่างรอบคอบถึงผลที่จะเกิดขึ้นในระยะยาวจากการตัดสินใจในการกระทำของเรา ซึ่งในบางเรื่องอาจจะเกิดผลกระทบต่อตลอดชีวิตของเรา  

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.emmaus@gmail.com; 081-2894499

คริสตชนจะจัดการกับความกลัดกลุ้มกังวลและภาวะซึมเศร้าอย่างไร?

ปัจจุบันนี้ เราพบเห็นผู้คนจำนวนเพิ่มขึ้นที่ต้องเผชิญปล้ำสู้กับความกลัดกลุ้มและภาวะซึมเศร้า รวมทั้งคริสตชนพี่น้องของเราด้วย มีคนถามมาว่า ในฐานะคริสตชนจะมีวิธีการรับมือกับภาวะซึมเศร้าอย่างไร? ในขั้นพื้นฐานนี้ผมคิดว่า ในฐานะคริสตชนควรรู้และจัดการกับภาวะซึมเศร้าด้วยความรู้เท่าทัน 3 ประการ

ความจริงสามประการที่คริสตชนจำเป็นต้องรู้เกี่ยวกับความวิตกกังวลและภาวะซึมเศร้า

1. รู้ว่านั่นเป็นเรื่องปกติธรรมดา

ประโยค หรือ วลีที่พระคัมภีร์กล่าวถึงบ่อยคือ “อย่ากลัวเลย” เพราะพระเจ้ารู้ว่า คนเรามีความโน้มเอียงที่จะเกิดความกลัวต่อภาวะ สถานการณ์ หรือ สิ่งต่าง ๆ ถ้าท่านมีความกังวลกลัดกลุ้มใจที่นำไปสู่ภาวะซึมเศร้า ท่านมิได้เป็นคนแปลกประหลาดอะไร ท่านมิได้มีอาการนี้เพียงคนเดียว หลายต่อหลายคนที่ต้องทนทุกข์กับอาการกลัดกลุ้มและภาวะซึมเศร้าอย่างเราท่านอีกมากมาย และบอกได้ตรงไปตรงมาเลยว่าคนสำคัญต่าง ๆ ในพระคัมภีร์ของเราก็ตกในอาการและภาวะดังกล่าวนี้ด้วย ตัวอย่างเช่น โยนาห์ เยเรมีย์ โมเสส เอลียาห์ และคนอื่น ๆ

ความกลัดกลุ้มกังวลเป็นผลของการที่คริสตชนคนนั้น ๆ ขาดความไว้วางใจในพระเจ้า!

อาการกลัดกลุ้มกังวลจนทำให้เกิดภาวะซึมเศร้าเป็นครั้งคราวไม่ใช่เป็นเรื่องผิดปกติ แต่สิ่งที่เราต้องใส่ใจคือ ถ้าเกิดอาการและภาวะซึมเศร้าเกิดขึ้นกันตน ท่านอาจจำเป็นปรึกษาแพทย์ ศิษยาภิบาล หรือ ผู้ให้การปรึกษาคริสตชน

2. คืนมืดมิดแห่งจิตวิญญาณ

เราท่านต่างเคยประสบพบเจอกับ “คืนมืดมิดแห่งจิตวิญญาณ” ถ้าเราไว้วางใจในพระเจ้าด้วยสิ้นสุดความนึกคิดจิตใจของเรา เรามั่นใจได้เลยว่า ค่ำคืนความมืดมิดแห่งจิตวิญญาณมันจะต้องผ่านไป แล้วพบกับรุ่งสางวันใหม่ที่พระเจ้าประทานแก่เรา

หลายท่านถามว่า ถ้าตกอยู่ในภาวะเช่นนั้นจะให้ทำเช่นไร?

ขอเสนอวิธีการที่ง่าย ๆ และ ธรรมดา ดังนี้...  

ให้เราเขียนรายการที่เราสำนึกและรู้สึกต้องการขอบพระคุณพระเจ้าว่ามีอะไรบ้าง ไม่ว่าสุขภาพร่างกาย บ้าน ครอบครัว การงาน เพื่อนฝูง ชุมชน คริสตจักร และ ฯลฯ ซึ่งรายการนี้อาจจะยาวไปหน่อยก็ไม่เป็นไร แล้วอธิษฐานขอบพระคุณพระเจ้าตามรายการหัวเรื่องที่เราเขียนนั้น

เมื่อเราก้มหัวลงอธิษฐานขอบพระคุณพระเจ้าด้วยชีวิตจิตใจ “ภาวะซึมเศร้า” มันไม่สามารถซุกซ่อนตัวอยู่ในความนึกคิด อารมณ์ ความรู้สึกของเราได้ มันจะต้องหนีกระเจิงออกจากชีวิตของเราไป

เรามิได้มุ่งมอง วนเวียน  ติดหล่มโคลนตมแห่งความซึมเศร้า แต่เราเปลี่ยนมุมมองของเรามุ่งมองไปที่พระเจ้า   พระองค์ที่ทรงกระทำพระคุณมากมายแก่เราในชีวิตที่ผ่านมา และพระองค์ยังสัญญาว่า จะกระทำสิ่งที่เป็นพระคุณในชีวิตของเราต่อไปข้างหน้า

เมื่อพระคุณพระเจ้าครอบคลุมเต็มพื้นที่ในชีวิตของเรา และเราเห็นพระคุณของพระองค์ทำงานในชีวิตของเรา แล้วความกลัดกลุ้มกังวล และ ภาวะซึมเศร้าจะฝังตัวในชีวิตของเราได้อย่างไร?

จงวางใจในพระเจ้า อธิษฐาน ปรึกษา ทูลขอ และที่สำคัญคือขอบพระคุณพระองค์ในสิ่งต่าง ๆ ที่เกิดในชีวิตของตน  อ่านพระวจนะของพระเจ้า พระวจนะของพระเจ้าจะเป็นแสงสว่างที่ขับไล่ความมืดมิดออกจากชีวิตและจิตวิญญาณของเรา

3. ไม่ต้องกังวลกลัดกลุ้มในสิ่งใด ๆ

Adrian Rogers เคยกล่าวว่า 85% ในสิ่งที่เราวิตกกังวล จะไม่เกิดขึ้น และอีก 15% เป็นสิ่งที่เราไม่สามารถทำอะไรกับมันได้

เมื่อรู้ว่า เราไม่สามารถจะจัดการอะไรกับความกลัดกลุ้มกังวล และภาวะซึมเศร้าด้วยตนเอง ให้เรามอบเรื่องนั้นไว้ที่พระเจ้า พระองค์มีพลังที่สามารถจัดการกับสิ่งต่าง ๆ เหล่านี้ได้ พระองค์รู้เห็นถึงการที่เราต้องปล้ำสู้กับความกลัดกลุ้มกังวล และ ความซึมเศร้านั้น

ขอย้ำเตือนอีกครั้งว่า การที่เรากลัดกลุ้มกังวลเพราะเราไม่ได้ไว้วางใจพระเจ้า พระองค์จะใช้สถานการณ์ที่ทำให้เรากลัดกลุ้มกังวลและภาวะซึมเศร้าให้เกิดสิ่งดีมีประโยชน์ในชีวิตของเรา นอกจากนั้น ให้เราดำเนินชีวิตโดยมีเป้าหมายที่พระประสงค์แห่งการทรงเรียกเรานั้น... (โรม 8:18, 28)  

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.emmaus@gmail.com; 081-2894499

ความชาชินทางจิตวิญญาณ

อาการชาทางกายภาพที่ใดที่หนึ่ง เป็นอาการบ่งบอกถึงความผิดปกติของร่างกายส่วนนั้นของเรา บางครั้งถ้าเราใส่ใจต่อการเกิดอาการชาของร่างกายส่วนนั้นเราก็จะสามารถรักษาแก้ไขได้ ไม่ปล่อยให้ลุกลามจนกลายเป็นอาการที่ร้ายแรง ในเวลาเดียวกัน ในฐานะคริสตชนจะต้องใส่ใจตรวจสอบจริงจังอย่างสม่ำเสมอว่า ชีวิตด้านจิตวิญญาณของเราส่วนไหนบ้างที่เกิดอาการชาชิน เพื่อเราจะได้เยียวรักษาแก้ไข “ระบบประสาท” ทางจิตวิญญาณที่เกี่ยวข้องกับส่วนนั้น ๆ

ความชาชินทางจิตวิญญาณต่อไปนี้ เขียนขึ้นจากประสบการณ์ในชีวิตของผม และที่ได้แลกเปลี่ยนพูดคุยกับเพื่อนพ้องน้องพี่ เมื่อประมวลรวบรวมขึ้นมาแล้วก็น่าตกใจครับ!

1. ชาชินกับผู้คนมากมายที่ไม่รู้จักกับพระคริสต์

คริสตจักรไม่รู้สึกร้อนรู้สึกหนาวกับการที่คนรอบข้างตนจำนวนมากมายที่ไม่มีโอกาสสัมผัสกับความรักเมตตาของพระเยซู แย่ยิ่งกว่านั้นกลับรู้สึกว่า ไม่สนใจใยดีในชีวิตประจำวันต่อความรอดของเพื่อนบ้าน

2. ชาชินที่เป็นคริสตจักรบนหอคอยงาช้าง

คริสตจักร คนในคริสตจักรไม่รู้สึกว่าจำเป็นจะต้องเข้าถึงผู้คนในชุมชน หรือ เพื่อนบ้านรอบข้าง การแยกตัวอยู่ต่างหากจากชุมชนกลายเป็นสิ่งที่ยอมรับได้ของคริสตจักร

3. ชินชากับกับชีวิตแต่งงานตามกระแสสังคม

สมาชิกคริสตจักร คริสตชนจำนวนมากในปัจจุบันไม่สนใจชีวิตสมรสและชีวิตครอบครัวแบบคริสตชน ที่จะต้องมีการเข้มแข็งและเติบโตตลอดเวลา แต่ปัจจุบันสมาชิกคริสตจักรส่วนมากปล่อยให้ชีวิตสมรสและชีวิตครอบครัวไหลไปตามอิทธิพลของกระแสสังคมทันสมัยในปัจจุบัน

4. ชาชินกับการหย่าร้างถือเป็นเรื่องปกติธรรมดา

เนื่องจากการยอมรับการหย่าร้างที่เพิ่มขึ้นของวัฒนธรรมตามกระแสสังคมปัจจุบัน เราจึงลดมาตรฐานการแต่งงานของเรา เราไม่เสียใจหรือเจ็บปวดที่ต้องหย่าแยกกันในชีวิตสมรส

5. ชาชินกับการไม่มีการอธิษฐานในครอบครัว

เป็นการง่ายที่จะมีการอธิษฐานในครอบครัวพร้อมหน้าเมื่อลูก ๆ ยังเล็ก แต่เมื่อเขาโตเป็นเด็กโตและวัยรุ่นการอธิษฐานในครอบครัวกลับกลายเป็นเรื่องยากเย็นแสนเข็ญ และในหลายครอบครัวก็สูญหายไปโดยปริยาย และเราก็ชาชินไม่รู้สึกเช่นไรเลยกับการไม่มีการอธิษฐานร่วมกันในครอบครัว

6. ชาชินกับกามารมณ์ตามกระแสวัฒนธรรมทันสมัย

คริสตชนเคยเสียใจที่เห็นในหมู่ผู้เชื่อขาดการเติบโตทางด้านเพศและกามารมณ์ แต่ตอนนี้เรากลับเห็นว่ามันเป็นแค่เรื่องบรรทัดฐานทางความเชื่อเท่านั้น เราแยกการปฏิบัติเรื่องนี้ออกจากความเชื่ออย่างชัดเจนเด็ดขาด

7. ชาชินกับความขัดแย้งในคริสตจักร

ทั้ง ๆ ที่ศิษยาภิบาล หรือ ผู้นำคริสตจักรเห็นแล้วว่า คริสตจักรกำลังก่อตัวขึ้นความขัดแย้งต่อสู้กันขึ้นในคริสตจักร แต่พวกเขากลับไม่ทำอะไร รอให้ความขัดแย้งนั้นเกิดขึ้นอย่างชัดเจน

8. ชาชินกับการนมัสการที่เป็นเพียงพิธีกรรม

ตอนนี้การนมัสการพระเจ้าถูกลดทอนคุณค่าลงมาเป็นการประกอบพิธี หรือไม่ก็กลายเป็นการกระทำเป็นกิจวัตรอย่างคุ้นชิน - ในการนมัสการไม่ใช่โอกาสที่ผู้เข้าร่วมนมัสการพระเจ้าเผชิญหน้ากับพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่ เรานมัสการพระเจ้าอย่างชาชินเป็นกิจกรรมธรรมดากิจกรรมหนึ่งทางคริสต์ศาสนา

9. ชาชินกับการถวายเป็นพิธี

การถวายกลายเป็นส่วนหนึ่งของพิธีกรรมทางศาสนา หลายคนถวายเพื่อหวังผล เรามักถวาย “เป็นพิธี” แต่เราไม่ค่อยท้าทายตัวเองที่จะถวายอย่างสุดกำลัง เราไม่เสียสละจนถึงจุดที่รู้สึกเจ็บ หรือ เสี่ยง

10. ชาชินกับการทำความบาปส่วนตัว

เมื่อก่อน คริสตชนถ้าตนได้กระทำบาปจะรู้สึกผิดและเจ็บปวดในชีวิต ผู้เชื่อแต่ละคนจะต้องตรวจสอบให้มั่นใจว่าตนดำเนินชีวิตประจำวันไปอย่างบริสุทธิ์ แต่ผู้เชื่อในปัจจุบันมักไม่ใส่ใจตรวจสอบการดำเนินชีวิตของตนเอง ชาชินกับชีวิตที่ดำเนินไป แต่โมเม สรุปว่า “ที่ผ่านมามันก็ไม่ได้เลวร้ายมากมายอะไร”

เมื่อเรามีโอกาสประเมินชีวิตคริสตชนของตนเองอย่างจริงใจในด้านต่าง ๆ ข้างต้น มีส่วนใดบ้างไหมในชีวิตของท่านที่เกิดอาการชาชิน? แล้วเราจะทำอย่างไรดีในชีวิต และ คริสตจักรของเรา?

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย สันทราย เชียงใหม่

E-mail: prasit.emmaus@gmail.com; 081-2894499

รีไซเคิลคริสตจักร: พันธกิจ "ปลูก-ตั้งคริสตจักรขึ้นใหม่"

ในที่นี้ผมไม่ได้พูดถึง "การตั้งคริสตจักรใหม่" แต่ท้าชวนในเรา "ตั้งคริสตจักรขึ้นใหม่"

ผมหมายความว่า แทนที่เราจะออกไปตั้งคริสตจักรใหม่ในพื้นที่ใหม่ ๆ ที่ยังไม่มีคริสตจักร แต่ในที่นี้ผมท้าทายให้บรรดาศิษยาภิบาล หรือ คนที่เรียนจบพระคริสต์ธรรมให้ "บ่มเพาะ เสริมสร้าง คริสตจักรที่มีอยู่แล้ว" ซึ่งหลายคริสตจักรตั้งมานมนานหลายปีแล้ว และกำลังตกลงในสภาพที่อ่อนกำลัง ปวกเปียก เหมือนคนสูงอายุที่ไม่รู้จะทำอะไร หรือทำอะไรไม่ไหว ได้แต่นั่งเฝ้าบ้าน แล้วหวนคิดถึงความรุ่งเรืองในอดีต ภาคภูมิใจในประวัติศาสตร์ของตน แต่ไม่รู้ว่าจะทำอะไรในวันนี้ และก็ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไรในอนาคต ลึก ๆ ในความนึกคิดมีแต่ความสั่นคลอน ทรงตัวอยู่ลำบาก

นี่คือสภาพคริสตจักรหลาย ๆ แห่งในสภาฯ ของเราปัจจุบันใช่ไหม?

ทำอย่างไรที่เราจะ "ตั้งคริสตจักรเก่าแก่ของเราให้กลับมาเป็นคริสตจักรที่มีพลังขับเคลื่อนเหมือน "คริสตจักรวัยหนุ่มสาว" หรือที่อิสยาห์บอกว่า "เจ้าจะบินไป..และไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อย"

ผมเคยพูดคุยเรื่องนี้กับศิษยาภิบาลและผู้นำคริสตจักรหลายท่าน คำตอบหรือคำแนะนำที่ได้คือ "ไปตั้งคริสตจักรใหม่ง่ายกว่าเยอะ"

เมื่อผมมาใคร่ครวญเรื่องนี้ ในความเงียบผมเกิดคำถามภายในผมว่า คริสตจักรที่เคยทรงพลังในอดีตเป็นของประทานจากพระเจ้า เป็นพระราชกิจที่พระองค์ได้กระทำ ตอนนี้กลายเป็น "ของเก่า" ที่เราจะโยนทิ้ง หรือ เอาไปขายเป็นเศษวัสดุราคาถูก ๆ ให้กับ "เซียงกง" หรือ คนที่ "ต้องการ" จะเอาไปแก้ไขดัดแปลงเพื่อใช้ใหม่ตามวัตถุประสงค์ของเขาหรือ?

ใคร... คือ "เซียงกง" รับซื้อคริสตจักรเก่า?

ใครจะสนใจ... รับแยกขยะ แล้วเอาสิ่งที่ยังดีน่าจะมีประโยชน์ไปใช้ใหม่อีกครั้งหนึ่ง?

ใครที่จะสอนและฝึกคน "คัดแยกขยะ" แล้วนำสิ่งที่ยังดีมีค่ามาทำเป็น "คริสตจักรที่มีค่าและมีพลังขับเคลื่อน" ใหม่อีกครั้งหนึ่ง?

มีสถาบันไหนไหมที่คิดจะสร้างผู้นำ ศิษยาภิบาลที่มีสมรรถนะในการจัดการ "คริสตจักรที่ถูกโยนทิ้งแล้ว" (ขยะ) มาดัดแปลง บ่มเพาะ เสริมสร้างใหม่ ให้เป็นคริสตจักรที่กลับมามีชีวิตใหม่ พลังใหม่ สานต่อพระราชกิจของพระคริสต์ ? ถ้าจะเรียกสถาบันนี้ว่า "สถาบันรีไซเคิลคริสตจักร" ก็คงไม่น่าเกลียดเกินไปนะครับ!

ทำอย่างไรที่เราจะช่วยกันรับผิดชอบต่อของประทานอันมีค่ายิ่งแก่เรา คือคริสตจักรที่มีประวัติศาสตร์ยาวนาน จากคริสตจักรที่คนทั่วไปมองว่า "ไม่มีค่าแล้ว" "ไม่มีพลังแล้ว" ให้กลับไปสู่ "คริสตจักรวัยหนุ่มสาวที่มีพลังอย่างนกอินทรี" ที่จะวิ่งไป เหินสู่ฟ้า แล้วบินทะยานไปด้วยพลังจากเบื้องบนอีกครั้งหนึ่ง?

ท่านมีความคิดเห็นอย่างไรบ้างครับ?

ท่านมีข้อเสนออะไรไหมครับ?

ท่านเห็นว่าเราน่าจะเริ่มทำอะไร อย่างไรไหมครับ?

ช่วยด้วยครับ...

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย สันทราย เชียงใหม่

E-mail: prasit.emmaus@gmail.com; 081-2894499

วางเป้าหมายให้บรรลุตามพระประสงค์ของพระเจ้า

พระเจ้ามีพระประสงค์ในชีวิตของเราแต่ละคน แต่เราจำเป็นที่จะต้องมีเป้าหมายในการดำเนินชีวิตของเรา “เพราะเราทั้งหลายเป็นผลงานของพระเจ้าซึ่งทรงสร้างในพระเยซูคริสต์เพื่อให้ทำการดีที่พระเจ้าทรงจัดเตรียมไว้ล่วงหน้าให้เราทำ” (เอเฟซัส 2:10 อมธ.)

ขอยกตัวอย่างชัด ๆ จากปฐมกาลบทที่ 24 ซึ่งเป็นเรื่องของคนใช้ที่สัตย์ซื่อและไว้ใจได้ของอับราฮัม ที่อับราฮัมใช้เขาไปหาหญิงที่เป็นเชื้อชาติเดียวกันในหมู่ญาติในดินแดนบ้านเกิดให้มาเป็นภรรยาของอิสอัคบุตรชายของอับราฮัม จากเรื่องนี้เราเรียนรู้ว่า คนใช้ของอับราฮัมมีเป้าหมายที่ชัดเจน ตระหนักชัดว่า ความสำเร็จของตนต้องพึ่งในการชี้นำของพระเจ้า และมั่นใจว่าจะทำสำเร็จตามเป้าหมาย เขามีแผน กำหนดแนวทางปฏิบัติ กำหนดเวลาการดำเนินการที่ชัดเจน

1) รู้ถึงเป้าหมายอย่างชัดเจน

เจ้านายของคนใช้คือ อับราฮัม ได้กำหนดจุดประสงค์ของตนที่ชัดเจนคือ ให้คนใช้ของตนไปหาหญิงที่มีเชื้อชาติเดียวกัน ในหมู่ญาติของอับราฮัมเพื่อให้มาเป็นภรรยาของอิสอัคบุตรชายของตน อับราฮามให้เป้าหมายแก่คนใช้ของตนอย่างชัดเจน และคนใช้ของอับราฮัมมุ่งทำให้สำเร็จตามเป้าหมายนั้น ด้วยเชื่อและไว้วางใจในการทรงนำของพระเจ้า

2) แยกแยะให้ชัดเจนถึงสิ่งที่ต้องพึ่งการทรงกระทำของพระเจ้าเท่านั้น

คนใช้ของอับราฮัมอธิษฐานขอการทรงชี้นำจากพระเจ้า 2 เรื่องที่เขาทำเองไม่ได้

1) พระองค์จะทรงเลือกหญิงคนใดให้เป็นภรรยาของอิสอัค

2) ขอพระเจ้าทรงนำให้หญิงคนนั้นยอมไปกับตนยังเมืองที่อับราฮัมอาศัยอยู่

บ่อยครั้งเรามักจะวางแผนขั้นตอนต่าง ๆ ในสิ่งที่เราจะทำได้เท่านั้น แต่ไม่ให้ความสำคัญและสนใจในสิ่งที่เราทำเองไม่ได้แต่ต้องพึ่งในการทรงนำและกระทำของพระเจ้าเท่านั้น

3) เชื่ออย่างมั่นใจว่าเราจะทำสำเร็จได้โดยทางของพระเจ้า

เรามุ่งมองอนาคตด้วยความเชื่ออย่างมั่นใจว่าในกระบวนเหตุการณ์ที่จะคลี่คลายในข้างหน้านั้นพระเจ้าอยู่ด้วยกับเรา พระองค์อยู่ในชีวิตของเรา พระองค์ทรงมีสิ่งต่าง ๆ อย่างเพียบพร้อมที่จะทำพระราชกิจในชีวิตเรา (ฟีลิปปี 4:19) และ พระองค์ทรงกระทำตามพระสัญญาของพระองค์ (2โครินธ์ 4:19)

4) มีความตั้งใจและปรารถนาที่จะทำให้สำเร็จตามแผนการของพระเจ้า

คนใช้ของอับราฮัมมุ่งที่จะทำให้เป้าหมายที่อับราฮัมกำหนดแก่ตนให้สำเร็จ โดยมีการเตรียมการล่วงหน้า มุ่งทำตามแผนที่กำหนดไว้ ไม่วอกแวกแวะทำสิ่งอื่น มุ่งทำตามแผนให้จุดประสงค์ของเจ้านายบรรลุความสำเร็จ

5) กำหนดแนวทางปฏิบัติ

อย่างที่กล่าวข้างต้นแล้วว่า ในการทำแผนงานพันธกิจนั้นแตกต่างจากแผนงานอื่น ๆ โดยทั่วไป แผนงานพันธกิจต้องคำนึงถึงสิ่งที่เราจัดการเองไม่ได้แต่ต้องพึ่งในการทรงนำและการกระทำของพระเจ้าในเหตุการณ์เฉพาะต่าง ๆ  ซึ่งสิ่งเหล่านี้ไม่สามารถกำหนดแผนการล่วงหน้าอย่างกับสิ่งที่เราจะสามารถทำเองได้ ดังนั้น ขณะที่เราพบกับเหตุการณ์แต่ละเหตุการณ์เราต้องขอการทรงนำของพระเจ้า และ เราต้องการทำตามพระประสงค์ของพระองค์มิใช่ตามความต้องการหรือที่เราคาดคิดเอาเอง เช่น ในกรณีขอหมายสำคัญว่าพระเจ้าทรงเลือกหญิงคนไหน หรือ ในกรณีเรื่องการต่อรองเรื่องเวลาออกจากบ้านของครอบครัวเรเบคาห์ เป็นต้น

6) มีกำหนดเวลาที่ชัดเจน

พี่ชายและญาติของเรเบคาห์ต้องการให้เรเบคาห์อยู่ที่บ้านอย่างน้อย 10 วันก่อนจะเดินทางไปกับคนใช้ของอับราฮัม แต่คนใช้ของอับราฮัมรักษาตารางเวลาในแผนการ และที่สุดเรเบคาห์ตัดสินใจไปกับคนใช้ของอับราฮัมในวันต่อมา

ท่านได้ขับเคลื่อนชีวิตของท่านไปทีละก้าวมุ่งสู่พระประสงค์ของพระเจ้าหรือไม่?

แต่ถ้าท่านไม่แน่ใจว่าพระเจ้ามีพระประสงค์อะไรในชีวิตของท่าน ท่านทูลขอเบื้องบนขอประทานพระปัญญาและการทรงนำแก่ท่านได้

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย สันทราย เชียงใหม่

E-mail: prasit.emmaus@gmail.com; 081-2894499

“แม่ยาย”... “แม่ผัว” อย่าทำอย่างนั้น!

ไม่ว่า “แม่ยาย...แม่ผัว” หรือ “พ่อตา...พ่อผัว” ต่างก็มีความตั้งใจที่จะช่วยหนุนเสริมครอบครัวของลูกให้มีชีวิตที่มีความสุข เข้มแข็ง สนิทสนม และสร้างสรรค์ แต่บางครั้งเรื่อง “แม่ยาย แม่ผัว” ก็เป็นเรื่องที่สร้างความทุกข์อกหนักใจแก่คู่สมรส จนกลายเป็น “อคติ” ถึงความสัมพันธ์เชิงลบของ “แม่ผัวกับลูกสะใภ้” ขอถอดประสบการณ์จากการสังเกตเรื่องนี้ในครอบครัวต่าง ๆ ผมพบข้อพึงใส่ใจอย่างระมัดระวัง ที่เตือนตนเอง ดังนี้ครับ

1. เคียงข้างแต่อย่าเข้าข้าง

เมื่อคู่ชีวิตครอบครัวใหม่ของลูกเกิดการถกเถียง โต้แย้ง หรือ ทะเลาะกัน ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้กับทุกครอบครัว ในฐานะ “แม่ยาย แม่ผัว พ่อตา พ่อผัว” อย่าเข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง เพราะเป็นการเข้าไปแทรกแซงที่ไม่สร้างสรรค์นัก ให้ระลึกถึงพระวจนะของพระเจ้าครั้งเมื่อมีการแต่งงานที่ผู้ประกอบพิธีอ่านจากปฐมกาล 2:24 ว่า “เพราะเหตุนั้นผู้ชายจะละจากบิดามารดาของเขาไปผูกพันอยู่กับภรรยา และเขาทั้งสองจะเป็นเนื้อเดียวกัน” (มตฐ.) ทั้งสองจะ “ละบิดามารดา” ของตนและทั้งสองจะเป็นเนื้อเดียวกัน ดังนั้น การที่พ่อแม่ทั้งสองฝ่ายจะเข้าไป “แทรกแซง” ด้วยวิธีการใดก็ตาม ขอเป็นการเคียงข้างเขาทั้งสองคน เพราะทั้งสองเป็นคนเดียวกันแล้ว “อย่าเข้าข้างครับ”

2. ระวัง...คำพูดที่ทำให้ “สามี-ภรรยา” รู้สึกอับอาย

คำพูดของพ่อแม่ทั้งสองฝ่ายที่ทำให้คนใดคนหนึ่งรู้สึกอับอาย ทั้งตั้งใจและไม่ตั้งใจมีผลกระทบต่อความรู้สึก และ มุมมองของคู่สมรส และที่สำคัญกระทบต่อความสัมพันธ์ในครอบครัวของลูก ซึ่งบางครั้งเป็นความรู้สึกขมขื่น ไม่พอใจ ที่สะสมในจิตใจของคู่สมรสหรือคนใดคนหนึ่ง ซึ่งถ้าถึงจุดระเบิดออกมาเมื่อใดย่อมก่อเกิดผลร้ายต่อครอบครัวลูกแน่นอน

ดังนั้น เมื่อพ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายจะพูด จะวิพากษ์ วิจารณ์อะไรพึงระมัดระวัง ขอให้เป็นการเสริมหนุนครอบครัวของลูกให้เข้มแข็งขึ้น มิใช่สร้างความอับอายแคลงใจแก่ครอบครัวลูก แต่ถ้ามีเรื่องสำคัญจะต้องพูด ขอให้หาเวลาที่เป็นการพูดกันส่วนตัว

3. วิพากษ์วิจารณ์เรื่องบ้านของลูก

ปัจจุบันคู่สมรสมักจะหาบ้านพักสำหรับครอบครัวใหม่ของตน ไม่ว่าเช่าบ้าน ผ่อนบ้าน หรือ ซื้อบ้านใหม่ ถ้าลูกทั้งสองไม่ได้ขอให้เราช่วยให้คำแนะนำ หรือ ความคิดเห็น อย่าด่วน “หลุดปาก” ไปวิจารณ์ แนะนำ ว่าสิ่งไหนดี สิ่งไหนไม่ดี แย่กว่านั้น ไปสั่งให้ย้ายโน่นแก้ไขนี่ ตามรสนิยม หรือ ความคิดเห็นของตนเอง(แม่ยาย-แม่ผัว พ่อตา-พ่อผัว)

ให้เขาทั้งสองปรึกษา ตัดสินใจเลือกด้วยกัน และนี่คือโอกาสที่เขาทั้งสองจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ฟังเขาทั้งสองอย่างตั้งใจว่า ทำไมเขาเลือกบ้านนี้ จัดบ้านแบบนี้ เขารู้สึกอย่างไรกับบ้านใหม่ของเขา ร่วมชื่นชมยินดีกับเขาทั้งสองสำหรับก้าวใหม่อีกก้าวหนึ่งในชีวิตครอบครัว

4. วิพากษ์วิจารณ์ คู่ชีวิตในการเอาใจใส่ “ลูก” ของตน

บางครั้งการพูดถึงการดูแลเอาใจใส่ของคู่สมรสที่มีต่อลูกของตนทั้งที่ตั้งใจและไม่ตั้งใจ อาจะจะกระทบต่อจิตใจความรู้สึกของคู่สมรสอีกคนหนึ่งได้ เช่น ทำไมดูลูกผอมลงนะ อาหารไม่อร่อยเหมือนที่บ้านใช่ไหม? ไม่มีใครรีดเสื้อผ้าให้ลูกหรือ?... ทำไมเสื้อยับอย่างงี้? ใส่ไปทำงานได้ยังไงกัน? หรือ บางครั้งก็มีการพูดถึงคู่สมรสว่า “ทำอาหารไม่เป็น ทำอาหารไม่เก่ง” คำพูดเหล่านี้เมื่อคู่ชีวิตของลูกได้ยินเข้า ย่อมรู้สึกไม่สบายใจแน่ และ อาจจะกลายเป็น “จุด” ที่ทำให้เกิด “รอยร้าว” (ที่ซ่อนเร้น) ในความสัมพันธ์ของคู่ชีวิตได้

5. วิจารณ์วิธีการเลี้ยงลูกของคู่สมรสของลูก

กรณีนี้มักเกิดขึ้นกับ “แม่ผัวกับลูกสะใภ้” ซึ่งต่างอยู่ในช่วงเวลา และ บริบทที่แตกต่างกัน และมีชุดความรู้การเลี้ยงลูกที่อาจจะไม่เหมือนกัน คำพูดที่ว่า “แม่ไม่เคยเลี้ยงลูกอย่างนี้เลย” “แม่ไม่เคยปล่อยให้ลูกทำอย่างนี้เลยนะ” ความรู้สึกของลูกสะใภ้ หรือ ลูกสาว ก็อาจจะเถียงในใจว่า ก็แม่เลี้ยงลูกแบบหัวโบราณนี่ เดี๋ยวนี้เขาไม่เลี้ยงแบบนั้นแล้ว และแย่ที่สุดคือ แม่ผัว หรือ แม่ตัว แย่งเอาลูกไปเลี้ยงตามวิธีของตนเอง นี่รังแต่สร้างความไม่พึงพอใจ หรือ ความโกรธในใจแก่ “พ่อ-แม่มือใหม่”

6. พูดถึง “แฟนเก่า” ของลูกตน

การที่ “แม่ยาย/พ่อตา” หรือ “แม่ผัว/พ่อผัว” รื้อฟื้นพูดถึงเรื่องของแฟนเก่าของลูกตน ไม่ว่าจะเป็นด้านดี หรือ ล้มเหลว ย่อมสร้างสิ่งที่กระทบกระเทือนใจคู่สมรสของลูก เรื่องมันถูกฝังไปในอดีตแล้วจะขุดขึ้นมาพูดอีกทำไม? มันไม่ได้แก้ไขทำให้สิ่งเลวร้ายมันดีขึ้น แต่มันกลับจะสร้างบาดแผลรอยร้าวในจิตใจ ยิ่งถ้าเกิดการนำเอาแฟนเก่ามาเปรียบเทียบ เช่น ถ้าลูกแต่งงานกับแฟนเก่าคนนั้น ตอนนี้ก็จะได้เป็นเมียหมอ! เมียนายพล! ตอนนี้ก็จะได้ไปอยู่ในออสเตรเลียแล้ว! ฯลฯ อย่านำเรื่องแฟนเก่าของลูกมาพูดในครอบครัวใหม่

ทางเลือกที่ดีที่สุด เราต้องอดทนให้โอกาสแก่คู่สมรสเผชิญปล้ำสู้กับเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เข้ามาในชีวิตของเขาทั้งสอง เราผู้เป็นพ่อแม่พึงตระหนักชัดว่า การที่เราเข้าไปแทรกแซงเหตุการณ์ต่าง ๆ ในครอบครัวของคู่สมรสลูกรังแต่จะสร้างบาดแผลรอยร้าวในความสัมพันธ์ และ ความไว้วางใจที่มีต่อกัน ซึ่งเป็นสิ่งที่เราไม่จำเป็นทำให้มันเกิดขึ้นเลย

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย สันทราย เชียงใหม่

E-mail: prasit.emmaus@gmail.com; 081-2894499

3 เส้นทางชีวิตติดตามพระคริสต์ที่ไม่มีทางเลี่ยง

ใคร ๆ ที่เป็นคริสตชน ก็มักบอกว่า ตนมีชีวิตที่ติดตามพระคริสต์ ตนเป็นสาวกของพระคริสต์ เมื่อกล่าวถึงการติดตามพระคริสต์ เราสามารถติดตามในหลายลักษณะด้วยกัน แต่มีเส้นทางติดตามพระคริสต์ “สามเส้นทาง” ที่คริสตชนทุกคนจะต้อง “ร่วมเดินไปกับพระองค์” อย่างไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ คือ...

(1) ร่วมในการทนทุกข์กับพระองค์

หลายต่อหลายคนบอกว่าต้องการมีส่วนร่วมในพันธกิจแห่งความรักของพระคริสต์ แต่เราตระหนักรู้ชัดหรือไม่ว่าการมีส่วนร่วมในพันธกิจแห่งความรักเมตตาของพระคริสต์นั้นเป็นอย่างไร? และการเข้ามีส่วนร่วมในพันธกิจดังกล่าวเป็นจุดประสงค์ของการเป็นสาวกพระคริสต์

เปาโล บอกเราว่า “จงชื่นชมยินดีที่ได้ร่วมในความทุกข์ยากของพระคริสต์ เพื่อท่านจะได้ชื่นชมยินดีเป็นล้นพ้นเมื่อพระเกียรติสิริของพระองค์ปรากฏ” (1เปโตร 4:13 อมธ.)

เปาโลกล่าวเพิ่มเติมอีกว่า “เพราะการทนทุกข์ของพระคริสต์หลั่งล้นเข้ามาในชีวิตของเราฉันใด การปลอบประโลมใจของเราก็ท่วมท้นโดยทางพระคริสต์ฉันนั้น” (2โครินธ์ 1:5 อมธ.)

ทั้งนี้ “เพราะข้าพเจ้าต้องการรู้จักพระคริสต์และมีประสบการณ์ในฤทธิ์อำนาจแห่งการคืนพระชนม์ของพระองค์และร่วมสามัคคีธรรมในการทนทุกข์ของพระองค์ เป็นเหมือนพระองค์ในการสิ้นพระชนม์” (ฟิลิปปี 3:10 อมธ.) และที่ว่านี้คือความหมายของมีชีวิตที่ติดตามพระคริสต์

(2) ร่วมในการถูกข่มเหงของพระองค์

เมื่อผู้คนเกลียดท่านเพราะท่านติดตามและมีชีวิตแบบพระเยซูคริสต์ นั่นเป็นตัวบ่งชี้ว่า ท่านกำลังมีชีวิตที่เป็นสาวกพระคริสต์ เพราะพระองค์กล่าวว่า ถ้าโลกนี้เกลียดชังพวกท่าน ก็จงรู้ว่าโลกเกลียดชังเราก่อน” (ยอห์น 15:18 มตฐ.) “คนทั้งปวงจะเกลียดชังท่านเพราะนามของเรา” (มัทธิว 10:22 มตฐ.) พระเยซูเตือนความจำเราว่า จงระลึกถึงคำที่เรากล่าวกับพวกท่านแล้วว่า ‘บ่าวไม่ได้เป็นใหญ่กว่านาย’ ถ้าพวกเขาข่มเหงเรา เขาก็จะข่มเหงพวกท่านด้วย ถ้าเขาปฏิบัติตามคำของเรา พวกเขาก็จะปฏิบัติตามคำของพวกท่านด้วย” (ยอห์น 15:20 มตฐ.) และนี่คือสาวกที่เดินตาม “รอยพระบาทพระคริสต์” ตัวจริง

(3) สานต่อพระราชกิจของพระองค์

เรารู้ว่า พระเยซูคริสต์เข้ามาในโลกนี้เพื่อที่จะให้ชีวิตของพระองค์เพื่อเป็นค่าไถ่คนเป็นอันมาก (มาระโก 10:45) และพระคริสต์กล่าวไว้อีกว่า “เพราะว่าบุตรมนุษย์มาเพื่อจะแสวงหาและช่วยผู้ที่หลงหายไปนั้นให้รอด” (ลูกา 19:10 มตฐ.) และนี่คือพระราชกิจและพระประสงค์ของพระเยซูคริสต์ที่เป็นพันธกิจและพระประสงค์ที่เราแต่ละคนต้องกระทำคือ “เพราะฉะนั้น ท่านทั้งหลายจงออกไปและนำชนทุกชาติมาเป็นสาวกของเรา จงบัพติศมาพวกเขาในพระนามของพระบิดา พระบุตร และพระวิญญาณบริสุทธิ์ และสอนพวกเขาให้ถือรักษาสิ่งสารพัดที่เราสั่งพวกท่านไว้ และนี่แน่ะ เราจะอยู่กับท่านทั้งหลายเสมอไป จนกว่าจะสิ้นยุค” (มัทธิว 28:19-20 มตฐ.) นี่เป็นพระบัญชาของพระคริสต์ที่สาวกตัวจริงของพระองค์แต่ละคนไม่มีทางเลี่ยงได้ ถ้าใครคิดจะติดตามเป็นสาวกพระคริสต์ ก็ต้องกระทำตามที่พระองค์บัญชาไว้

แต่ละคนต้องตัดสินใจ

ทั้งนี้มีประเด็นปลีกย่อยอื่น ๆ อีกของการติดตามในฐานะสาวกพระคริสต์ แต่ทั้งสามเส้นทางในการติดตามเป็นสาวกของพระเยซูคริสต์ที่กล่าวข้างต้นนี้ เป็นเส้นทางการเป็นสาวกพระคริสต์ที่ไม่มีทางเลี่ยงได้ ที่สาวกพระคริสต์ทุกคนจะต้องร่วมในชีวิตที่ทนทุกข์ ร่วมในชีวิตที่ถูกข่มเหงและเกลียดชังเพราะการมีชีวิตแบบพระคริสต์ และ ร่วมในการสานต่อพระราชกิจที่พระคริสต์ได้เริ่มไว้แล้วนั้น อันเป็นพระบัญชาที่ไม่มีสาวกคนไหนจะเลี่ยงหลีกได้ และก็ไม่มีแผนสำรองสำหรับการติดตามเป็นสาวกของพระคริสต์นอกจากเราจะต้องทำในสิ่งที่พระองค์ได้กระทำมาแล้ว และนั่นหมายความว่า เราจะต้องก้าวออกจากมุมสะดวกสบายและคุ้นชินในชีวิตประจำวันของเรา

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย สันทราย เชียงใหม่

E-mail: prasit.emmaus@gmail.com; 081-2894499