ท่านผู้นำครับ...อย่าให้โอกาสกับกลลวง

เนหะมีย์ต้องเผชิญหน้าและต่อสู้กับ “โรคร้ายที่แพร่ระบาด” เฉกเช่นผู้นำในปัจจุบันกำลังประสบ

โรคร้ายที่ว่านี้คือ “ความหลอกลวง”  “สร้างความเจ็บปวดแก่ฝ่ายตรงกันข้าม”  และ ทุกวิธีการที่จะทำให้คู่ปรปักษ์ “อ่อนแรง สับสน หมดกำลัง” ที่จะดำเนินงานต่อไป

สันบาลลัท พยายามที่จะทำให้การซ่อมกำแพงกรุงเยรูซาเล็มต้องชะงักและล้มเหลว ด้วยการเยาะเย้ย  ยั่วเย้า และ เย้ยหยัน พวกยิว   เมื่อแผนการร้ายนี้ไม่ได้ผล   เขาก็เปลี่ยนไปใช้ยุทธวิธีสร้างความคร้ามกลัว  การวางกับดัก  และ การต้อนให้จนมุมด้วยความชาญฉลาดแกมโกงของตน   เพื่อจุดประสงค์ไม่ให้พวกยิวมีกำลังปกครองตนเองได้   เพื่อพวกตนจะสามารถครอบงำพวกยิวต่อไป

แต่เมื่อกลับมาพิจารณาภาวะผู้นำของเนหะมีย์กลับเห็นความแตกต่างอย่างชัดเจน   เนหะมีย์สามารถตอบโต้ทุกแผนการชั่วของสันบาลลัท   และ หนุนเสริมประชาชนคนยิวให้ยืนหยัดมั่นคงในภาวะสุ่มเสี่ยง หมิ่นเหม่ และ อันตราย   จนนิมิตหมายแห่งพระประสงค์ของพระเจ้าสำเร็จ

ผู้นำคริสตจักร หน่วยงาน และสถาบันคริสตชนสามารถเรียนรู้จากบทเรียนภาวะผู้นำของเนหะมีย์ในสถานการณ์ที่ถูกข่มขู่ คุกคาม  ทำร้าย  และอุบายล่อลวงต่าง ๆ ที่ฝ่ายตรงกันข้ามสร้างขึ้น   ผู้นำท่ามกลางวิกฤติขัดแย้งต้องมีคุณลักษณะดังนี้

©       ผู้นำต้องรู้เท่าทันว่าอะไรคือกลลวง และ กับดักของฝ่ายตรงกันข้าม

©       อย่าเสียเวลากับกลลวงเหล่านั้น

©       จงวางใจในการทรงปกป้องของพระเจ้า และ มอบชื่อเสียงของท่านไว้ในพระหัตถ์ของพระองค์

©       จงจับคันไถไว้ให้มั่น  แล้วไถไปข้างหน้า   โดยไม่หยุดการไถ หรือ หันหลังกลับ

“แต่​เมื่อ​สัน​บาลลัท​ และ​ โท​บี​อาห์​กับ​ชาว​อาหรับ ​และ ​คน​อัม​โมน​และ​ชาวอัศ​โดด ได้​ยิน​ว่า​การ​ซ่อมแซม​กำแพง​เยรูซาเล็ม​นั้น​กำลัง​คืบหน้า​ต่อไป และ​กำลัง​ปิด​ช่อง​โหว่​ต่าง ๆ เขา​ทั้ง​หลาย​ก็​โกรธ​มาก   และ​เขา​ก็​ปอง​ร้าย​กัน​จะ​มา​สู้​รบ​กับ​เยรูซาเล็ม และ​ก่อ​การ​โกลาหล​ขึ้น​ใน​นั้น​    แต่​เรา​ทั้ง​หลาย​ได้​อ้อน​วอน​ต่อ​พระ​เจ้า​ของ​เรา และ​วาง​ยาม​ป้องกัน​เขา​ทั้ง​หลาย​ทั้ง​กลางวัน​และ​กลางคืน” (เนหะมีย์ 4:7-9 มตฐ.)

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

เป็นผู้นำได้แม้ถูกจำขัง

การที่ใครคนใดคนหนึ่งมีความสามารถที่จะทำงานต่าง ๆ เกิดผลในคนอื่น และ ผ่านคนอื่นนั้น  คน ๆ นั้นจะต้องมีความสามารถในการนำคนเหล่านั้นอย่างแน่นอน   และนี่คือภาวะผู้นำ   ถ้าปราศจากภาวะผู้นำการทำงานเป็นทีมก็จะไม่เกิดขึ้น   แต่ละคนเหล่านั้นต่างก็ทำไปตามทางที่ตนเองสนใจหรือต้องการ

ถ้าใครก็ตามที่มีความฝันอันยิ่งใหญ่  และจำเป็นที่จะต้องมีทีมงานที่ร่วมกันทำให้สำเร็จตามความฝันของเขาแล้ว   เขาต้องการทีมงานเป็นอย่างมาก   เขาต้องการคนอื่นที่จะขับเคลื่อนความฝันอันยิ่งใหญ่ของเขาให้สำเร็จ   ดังนั้น  เขาคนนั้นที่เป็นผู้นำจะต้องเลือกผู้คนที่จะร่วมในทีมงานของตนที่จะขับเคลื่อนความฝันของตนให้ก้าวไป   ที่สำคัญคือ ผู้นำคนนั้นจะต้องเลือกผู้คนในทีมที่ตนสามารถทำงานในตัวของคนเหล่านั้นและผ่านคนเหล่านั้นได้   หรือที่เรามักเรียกว่า “มีอิทธิพลต่อคนเหล่านั้น” ที่เป็นทีมงานของตน

สิ่งที่ผู้นำมีเหมือน ๆ กันคือ   เมื่อเขามุ่งหน้าสู่ทิศทางใดก็ตาม  ผู้นำคนนั้นสามารถที่จะโน้มน้าวให้คนอื่น ๆ ในทีมไปในทิศทางที่ตนต้องการไปได้   และขอตั้งข้อสังเกตว่า   การที่คนอื่น ๆ ในทีมยอมตามเขาไปมิใช่เพราะเงื่อนไขทางผลประโยชน์ที่คนเหล่านั้นจะได้รับ  หรือ เพราะผู้นำใช้อำนาจกดดันบีบบังคับให้ต้องไปตามผู้นำ   แต่คนในทีมงานมุ่งมั่นตั้งใจที่จะร่วมขับเคลื่อนให้ความฝันของผู้นำสำเร็จ   ไม่ว่าสถานการณ์ในตอนนั้นจะเป็นอย่างไร  หรือ มีเงื่อนไขเช่นไรก็ตาม

อย่างเช่น  เปาโลที่ใฝ่ฝันอย่างยิ่งว่าจะประกาศข่าวดีของพระเยซูคริสต์แก่ผู้คนทั้งหลายที่ไม่ใช่ยิวให้มากที่สุดเพื่อคนเหล่านั้นจะได้มีชีวิตในพระคุณของพระเยซูคริสต์   แต่ในช่วงหลังเปาโลตกเป็นนักโทษที่ถูกคุมขัง หรือ ควบคุมจากอำนาจทางการของโรมัน   แต่น่าสังเกตว่า   แม้เปาโลจะถูกจำจองแต่เขายังมีทีมงานที่ติดตามเขาไปในที่ต่าง ๆ เพื่อทำพันธกิจสานต่อจากพระเยซูคริสต์  เช่น  มาระโก อา​ริส​ทาร​คัส เด​มาส และ​ลูกา  รวมถึงเอปา​ฟรัสด้วย

“เอปา​ฟรัส ผู้​ที่​ถูก​ขัง​ร่วม​กับ​ข้าพ​เจ้า​เพื่อ​พระ​เยซู​คริสต์ ฝาก​คำ​ทัก​ทาย​มา​ยัง​ท่าน  มาระโก อา​ริส​ทาร​คัส เด​มาส และ​ลูกา ซึ่ง​เป็น​พวก​เพื่อน​ร่วม​งาน​ของ​ข้าพ​เจ้า​ก็​ฝาก​คำ​ทัก​ทาย​มา​ยัง​ท่าน​ด้วย    ขอ​พระ​คุณ​ของ​พระ​เยซู​คริสต์​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ดำ​รง​อยู่​กับ​จิต​วิญ​ญาณ​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​เถิด” (ฟิเลโมน ข้อ 23-25 มตฐ.)

วันนี้ท่านลองพิจารณาผู้คนในองค์กร/หน่วยงานของท่านดูว่า   ใครคือผู้ที่มีอิทธิพลต่อคนในองค์กร?   เขามีอิทธิพลต่อคนกลุ่มใดในองค์กร?   แล้วอิทธิพลที่ผู้นำองค์กรมีต่อคนในองค์กรกำลังมีเพิ่มขึ้น หรือ กำลังลดน้อยถอยลง?

ในกรณีนี้  เราสามารถวัดได้ว่า   ผู้ที่มีภาวะผู้นำที่ยิ่งใหญ่ คือผู้นำที่สามารถมีอิทธิพลต่อคนในทีมงานให้ขับเคลื่อนหนุนเนื่องงานให้เป็นไปในทิศทางที่ผู้นำใฝ่ฝัน   กล่าวอีกนัยหนึ่ง ผู้นำมีศักยภาพและความสามารถที่จะทำให้ทีมงานทำงานร่วมกันกับตนให้สำเร็จบรรลุตามความฝันของตนได้   แม้ผู้นำไม่ต้องลงมือนำเองก็ตาม

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

จัดการเวลา...จัดการชีวิต?

พระเจ้าประทานชีวิตและเวลาแก่ทุกคนที่พระองค์ทรงสร้าง

แต่มนุษย์เราแต่ละคนใช้ชีวิต และ เวลาที่พระเจ้าประทานแก่เรานั้นอย่างไร?  

ในทุกวันนี้   เราใช้ “ชีวิตและเวลา” ตามพระประสงค์ หรือ เราใช้ตามใจปรารถนาของเรา?

การที่เราแต่ละคนใช้ “ชีวิตและเวลา” ที่พระเจ้าประทานอย่างไร   ย่อมส่งผลกระทบต่อชีวิตของตนเอง สังคมและโลก   ส่วนนี้ต่างหากที่สร้างความแตกต่างจากผลของการใช้ของประทาน “ชีวิตและเวลา” ที่แต่ละคนได้เหมือนกัน

ดังนั้น   สิ่งที่ล้ำค่าในชีวิตของมนุษย์คือ “ชีวิตและเวลา”

ไม่ใช่เงินทอง   เราแต่ละคนอาจจะแสวงหาเงินทองเพิ่มเติมได้มากมาย  

แต่เราไม่สามารถแสวงหา “ชีวิตและเวลา” มาเพิ่มเติมแก่คนเอง  เรามีเราได้ตามที่พระเจ้าประทานให้เท่านั้น

เราไม่สามารถที่จะ “สร้าง” เวลาสำหรับตนเองได้

เราไม่สามารถ “ยืมเวลา” จากธนาคารเวลาได้

และเราก็ไม่สามารถที่จะ “เก็บสะสมเวลา” ไว้ให้กับตนเอง (อย่างสะสมเงินไว้ใช้เมื่อแก่เฒ่า)

เราไม่สามารถ “ขยาย หรือ ยืดชีวิตและเวลา”   เพื่อเราจะสามารถ “สะสม” ไว้ใช้ในเมื่อต้องการ

สิ่งที่เราท่านทำได้คือ “การใช้เวลาชีวิต”   และขึ้นอยู่กับว่า  เราใช้เวลาชีวิตอย่างไรต่างหาก

ในทุกสัปดาห์  เราท่านต่างได้รับ 168 ชั่วโมง

ขึ้นอยู่กับว่าเราท่านจะบริหารจัดการใช้เวลาอย่างไรต่างหาก   ที่สร้างความแตกต่างในชีวิต

ถ้าเราไม่สามารถบริหารจัดการเวลาในชีวิตได้   แล้วเราจะไปบริหารจัดการอะไรในชีวิตได้?

อาจารเปาโลเตือนคริสตชนว่า  “... จงใช้(เวลา)ทุกโอกาสให้เป็นประโยชน์ที่สุด” (โคโลสี 4:5 ข. อมต.)

และในกิจการ 20:24 เขียนไว้ว่า  “...ชีวิตของข้าพเจ้าไม่ได้มีคุณค่าอันใดสำหรับตน   ขอเพียงแต่ข้าพเจ้าวิ่งให้ถึงหลักชัยและทำภารกิจซึ่งองค์พระเยซูเจ้าทรงมอบหมายให้สำเร็จก็แล้วกัน...”

วันนี้ท่านจะใช้เวลาชีวิตจากพระเจ้าอย่างไรในที่ทำงาน?

นั่งหายใจทิ้ง...รอเวลาเลิกงานแล้วจะได้กลับบ้าน?

ทำโน่น ดูนี่  อ่านไลน์  ตอบไลน์  เข้าเฟส  ดูคลิป  เขี่ยอินเตอร์เน็ท....   เดี๋ยวก็ถึงเวลาไปรับลูก?

อย่าอยู่กับที่...   ไปที่โต๊ะโน้นที  มาที่โต๊ะนี้ที   ให้ดูว่ากำลังยุ่งอยู่กับงาน?

งานนี้น่าเบื่อ...  ก็ทนเอา   เพราะยังหางานใหม่ที่ดีกว่านี้ไม่ได้?

หรือ...  ...  ...  ...

เราท่านเคยถามบ้างไหมว่า...

ที่พระเจ้า ให้เราทำงานในสำนักงานนี้  บริษัทนี้  องค์กรนี้  หน่วยงานนี้  พระองค์มีพระประสงค์อะไร?

พระองค์ประสงค์ให้เราใช้เวลาชีวิตที่นี่เพื่อให้เกิดอะไรขึ้น?   แล้วเราได้ทำตามพระประสงค์หรือไม่?

พระองค์ประสงค์ให้เรามีความสัมพันธ์กับคนในที่ทำงานอย่างไรบ้าง?  

แล้วเรามีความสัมพันธ์กับเขาอย่างไร?

พระองค์ต้องการให้เรามีส่วนเสริมหนุนในชีวิตของเพื่อนร่วมงานอย่างไร?  

แล้วเราได้ทำอะไรบ้างหรือเปล่า?

พระเจ้าประทานให้เรามีครอบครัว 

แล้วพระองค์ประสงค์ให้เราใช้เวลาชีวิตในครอบครัวอย่างไร?

ใช้ชีวิตเพื่อบริหารจัดการให้ทุกอย่างเป็นไปอย่างที่คาดหวัง หรือ เพื่อให้เกิดความสัมพันธ์มีสันติสุข?

ใช้ชีวิตในครอบครัวเพื่อพิสูจน์ให้เห็นว่า “เธอผิดฉันถูก” ? หรือ

แสวงหาที่เราจะเสริมหนุนกันให้ชีวิตที่อยู่ร่วมกันเกิดคุณค่า?

เราอยู่ด้วยกันเพื่อให้คนอื่นในครอบครัวได้เห็นคุณค่าของ “ฉัน” หรือ “พระคริสต์” ในครอบครัว?

เราจะเสริมสร้าง “คุณค่า” ของตนเอง หรือ “คุณค่าชีวิต” ของคนในครอบครัว?

เราจะ “หนุนเสริม” หรือ “ไล่บี้” คนในครอบครัว?

เราจะ “ฟังอย่างใส่ใจ” หรือ “สอนอย่างครบชุด” หรือ “ซักอย่างชำนาญ” (เหมือนตำรวจ หรือ ทนาย)

ใช่ครับ...   เราจะใช้เวลาชีวิตในครอบครัวของเราอย่างไร?

และคงต้องมีเวลามาตรึกตรองใคร่ครวญจริงจังว่า   เราใช้ชีวิตในชุมชนอย่างไร?

ซึ่งเป็นเรื่องใหญ่ และ สำคัญที่คริสตชนมักมองข้ามหรือไม่เห็นความสำคัญจำเป็น

อย่าให้เราสนใจแต่เรื่องกิจกรรมในคริสตจักรเท่านั้น

แต่พระคริสต์สั่งให้เราออกไปในสังคมชุมชน ร่วมและสานต่อพระราชกิจของพระองค์บนโลกนี้

พระองค์กำลังทำพระราชกิจของพระองค์ในสังคมชุมชนรอบตัวเราแต่ละคน

แล้วเราจะใช้เวลาชีวิตที่มีอยู่ไปพบ ร่วม และสานต่องานของพระองค์หรือไม่  อย่างไร?

ทุกวันนี้เราใช้ “เวลาชีวิต” ที่พระเจ้าประทานให้อย่างมีคุณค่ามากน้อยแค่ไหน?

ทุกวันนี้เราใช้ “เวลาชีวิต” ตามที่พระองค์ประสงค์หรือไม่?  แค่ไหน? 

ทำอย่างไรที่เราท่านจะใช้ “เวลาชีวิต” อย่างมีคุณค่าสูงสุด?

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

“แก้หิว”...สำคัญกว่าเรื่องคุณค่า!?

ในค่ำคืนหนึ่งที่อากาศขมุกขมัวหมอกลงจัดในกรุงลอนดอนเมื่อหลายปีมาแล้ว   ชายยากจนคนหนึ่งเดินกอดของชิ้นหนึ่งด้วยอาการหนาวสั่นไปยังร้านขายเครื่องดนตรีเล็ก ๆ แถบชานเมือง   เมื่อเข้ามาใกล้ก็เห็นว่า มือขวาของเขากอดไวโอลินเก่า ๆ เครื่องหนึ่งไว้   เขาพูดอ้อนวอนกับเจ้าของร้านเครื่องดนตรีนั้นว่า   “ท่านครับ...ขอท่านช่วยซื้อเครื่องไวโอลินเครื่องนี้ด้วยเถิดครับ   เพื่อผมจะมีเงินไปซื้อของกินสำหรับวันนี้ด้วยเถิดครับ”

เจ้าของร้านรับไวโอลินเครื่องนั้นมาดูแล้วตอบไปว่า “ฉันมีไวโอลินอยู่หลายเครื่องแล้ว   สำหรับเครื่องนี้ฉันให้ได้แค่ 5 ปอนด์”   ชายหนุ่มคนนั้นตอบตกลง   เขาออกจากร้านพร้อมเงินดังกล่าวหายไปในหมอกหนาทึบในคืนนั้นทันที

แต่เมื่อเจ้าของร้านกลับมาพิจารณาเครื่องดนตรีเก่าคร่ำครึชิ้นนี้อย่างถ้วนถี่   เขาไม่เชื่อสายตาตนเองว่า ที่ตัวเครื่องไวโอลินได้สลักอักษรไว้ว่า  “Antonio Stradivari (อันโตนิโอ สตราดิวารี)... 1704.”^** เขารีบวิ่งออกไปที่ถนนเพื่อไปหาชายยากจนคนนั้น   เพื่อที่จะให้ค่าไวโอลินเครื่องนี้ที่สมราคา แต่เขาหายไปไหนแล้วไม่รู้ (**อันโตนิโอ สตราดิวารี เป็นช่างทำเครื่องดนตรีชาวอิตาลีที่มีชื่อเสียง ได้รับการยอมรับถืงฝีมือการสร้างไวโอลิน วิโอลา เชลโล กีตาร์ และฮาร์พ ว่าเป็นหนึ่งในช่างฝีมือเอก ในระดับเดียวกับนิโคโล อามาติ และกุยเซ็ปเป กวาร์นิเอรี วิกิพีเดีย)

เมื่อมนุษย์เราหิว   การแก้หิวดูเหมือนมีความสำคัญ และ อิทธิพลมากกว่าเรื่องคุณค่า

คริสตชนหลายต่อหลายคนเป็นเหมือนชายยากจนคนนั้น   เขาได้หอบเอาสิ่งที่มิสามารถจะประเมินค่าไว้คือ “พระกิตติคุณของพระเยซูคริสต์”   และไม่รู้ด้วยว่าพระกิตติคุณที่ตนหอบไว้นั้นมีคุณค่าราคาแค่ไหน  บ้างก็หากินกับพระกิตติคุณนั้น  โดยมิได้ตระหนักถึงคุณค่าของพระกิตติคุณ   แท้จริงแล้วนี่คือสิ่งที่มีค่ายิ่งที่คริสตชนสามารถแบ่งปันกับผู้คนเพื่อเขาจะมีชีวิตจิตวิญญาณที่ทรงคุณค่าจากพระคริสต์เจ้า

อย่ามีชีวิตที่ซ่อนพลังแห่งชีวิตของพระคริสต์เก็บงำไว้ในชีวิตของท่าน   แต่มีความเข้าใจและใช้พลังพระกิตติคุณของพระคริสต์เพื่อที่จะกอบกู้ชีวิตผู้คนในโลกนี้   เพื่อเขาจะได้เข้ามาอยู่ใต้การปกป้องคุ้มครองของพระคริสต์ในแผ่นดินของพระเจ้า

ข้าพ​เจ้า​ไม่​มี​ความ​ละอายใน​เรื่อง​ข่าว​ประ​เสริฐ เพราะ​ว่า​ข่าว​ประ​เสริฐ​นั้น​เป็น​ฤทธา​นุภาพ​ของ​พระ​เจ้า เพื่อ​ให้​ทุก​คน​ที่​เชื่อ​ได้​รับ​ความ​รอด พวก​ยิว​ก่อน แล้ว​พวก​กรีก​ด้วย (โรม 1:16 มตฐ.)

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

ถอดบทเรียนชีวิตที่พระคริสต์ “บ่มเพาะ” ในสาวก (7)

การมีชีวิตติดสนิทกับพระเจ้าเป็นการส่วนตัว

นำมาซึ่งพลังอำนาจของชีวิตประจำวันในชุมชนสังคม

พระคริสต์มิได้ “บ่มเพาะชีวิตสาวก” ด้วยคำเทศน์ คำสอน หลักข้อเชื่อ และ การประกอบกิจในคริสตจักรเท่านั้น   แต่พระองค์ทรงใช้แบบอย่างการดำเนินชีวิตของพระองค์  พร้อมกับการกระตุ้นให้สาวกได้คิด  และท้าชวนให้เขาต้องตัดสินใจให้ปฏิบัติชีวิตสาวกของพระองค์ในชีวิตประจำวัน  ในทุกบริบทสถานการณ์ชีวิต              

ข้อเขียนตอนนี้เป็นตอนที่ 7 ในบทความเรื่อง ถอดบทเรียนชีวิตที่พระคริสต์ “บ่มเพาะ” ในชีวิตสาวก

“เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​อธิษ​ฐาน อย่า​เป็น​เหมือน​พวก​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด เพราะ​พวก​เขา​ชอบ​ยืน​อธิษ​ฐาน​ใน​ธรรม​ศา​ลา​และ​ตาม​มุม​ถนน​ต่าง ๆ เพื่อ​จะ​ให้​คน​ทั้ง​ปวง​เห็น เรา​บอก​ความ​จริง​กับ​พวก​ท่าน​ว่า​พวก​เขา​ได้​รับ​บำ​เหน็จ​ของ​เขา​แล้ว    ส่วน​ท่าน​เมื่อ​อธิษ​ฐาน​จง​เข้า​ใน​ห้อง​ชั้น​ใน และ​เมื่อ​ปิด​ประตู​แล้ว จง​อธิษ​ฐาน​ต่อ​พระ​บิดา​ของ​ท่าน​ผู้​สถิต​ใน​ที่​ลี้​ลับ และ​พระ​บิดา​ของ​ท่าน​ผู้​ทอด​พระ​เนตร​เห็น​ใน​ที่​ลี้​ลับ​จะ​ประ​ทาน​บำ​เหน็จ​แก่​ท่าน (มัทธิว 6:5-6 มตฐ.)

พระเยซูคริสต์สอนสาวกว่า   การอธิษฐานคือการที่เราสื่อสารกับพระเจ้าแบบใจถึงใจ  ด้วยความจริงใจ   ดังนั้น การอธิษฐานจึงมิใช่ “พืธีการ” ที่ต้องทำอย่างถูกต้อง เช่น การเน้นเรื่องใช้ราชาศัพท์ที่ถูกต้อง พระเจ้าของคริสตชนไม่ได้เป็นพระราชาที่เจ้ายศเจ้าอย่าง   ที่จะต้องมีพิธีการเข้าเฝ้าที่สลับซับซ้อนและยุ่งยาก   แต่พระเจ้าเป็นเหมือนพ่อคนนั้นที่วิ่งออกไปรับลูกคนเล็กที่กลับมาอย่างซอมซ่อ   พระเจ้ามองความสำคัญและคุณค่าที่ชีวิตของคน   ไม่ใช่ที่คำพูด ท่าที การแต่งเนื้อแต่งตัว   แต่อยู่ที่การจริงใจและต้องการติดต่อสื่อสารกับพระเจ้าด้วยความจริงใจ

คริสตชนในปัจจุบันนี้   อาจจำเป็นที่จะต้องกลับมาพิจารณาวิธีการอธิษฐานของเรา   เมื่อพระคริสต์อธิษฐานพระองค์อธิษฐานกับพระบิดาในที่เงียบส่วนตัว   และที่สำคัญคือ ทุกเช้าก่อนการเริ่มต้นชีวิตและพันธกิจของพระองค์   พระองค์ทรงออกไปอธิษฐานในที่เปลี่ยว   เมื่อพระองค์ต้องทำพันธกิจที่สำคัญ  พระองค์ทุ่มเทในการอธิษฐานกับพระบิดาเป็นการส่วนตัว   ซึ่งตรงกันข้ามกับผู้เชื่อและผู้นำในสมัยนั้นเน้นการอธิษฐานในที่สาธารณะ  เพื่อให้คนอื่นได้เห็นถึงความร้อนรนของตนเอง  เห็นถึงการอธิษฐานเก่ง   เห็นถึงการอธิษฐานที่เพราะและลึกซึ้ง   คริสตชนต้องตระหนักชัดว่า  

การอธิษฐานมิใช่การแสดงให้คนอื่นได้เห็น   แต่เป็นการสื่อสารด้วยจริงใจกับพระเจ้า

ที่สำคัญคือ  การอธิษฐานในที่ลับที่เปลี่ยวกลับเป็นการหนุนเสริมเพิ่มพลังแก่คน ๆ นั้นในการทำพันธกิจได้อย่างมีพลังและเกิดผลในที่สาธารณะ  ดั่งเช่นที่เกิดกับพระคริสต์   และนี่เป็นแบบอย่างชีวิตที่พระคริสต์ใช้บ่มเพาะสาวกของพระองค์ในเรื่องการอธิษฐาน

บ่อยครั้งนักที่คริสตชนปัจจุบันเมื่ออธิษฐานไปเน้นที่เสียงดัง  หรือการออกเสียงอธิษฐานพร้อม ๆ กัน  เพื่อแสดงความร้อนรน   หวังว่าพระเจ้าจะได้ยินและทรงตอบ(ตามใจปรารถนาที่ทูลขอ)   บางคนบอกว่า การอธิษฐานดัง ๆ ร้อนรนมาก ๆ เป็นการเขย่าพระบัลลังก์ของพระเจ้า?   ทำเหมือนว่าพระเจ้ากำลังบรรทมบนพระบัลลังก์ที่พระองค์ประทับอยู่?   แล้วการอธิษฐานเป็นการปลุกให้พระองค์ตื่นมาช่วยเรา?   และไม่ควรลืมว่า พระเจ้าไม่ได้หูตึง หูหนวก บอดและใบ้   แต่พระองค์รู้ถึงชีวิตและความปรารถนาของเราก่อนที่เราจะออกเสียงดังเสียอีก   พระองค์มองลึกลงถึงก้นบึ้งแห่งจิตใจของเราแต่ละคนครับ

หมายเหตุ: บทเรียนชีวิตเชิงปฏิบัติทั้ง 6 ประการผู้เขียนจะเสนอต่อจากนี้ในทุกวัน ๆ ละ 1 ประการ ตลอดสัปดาห์นี้

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

ถอดบทเรียนชีวิตที่พระคริสต์ “บ่มเพาะ” ในสาวก (6)

สำหรับพระเจ้า “จิตใจ” นั้นสำคัญยิ่ง

พระคริสต์มิได้ “บ่มเพาะชีวิตสาวก” ด้วยคำเทศน์ คำสอน หลักข้อเชื่อ และ การประกอบกิจในคริสตจักรเท่านั้น   แต่พระองค์ทรงใช้แบบอย่างการดำเนินชีวิตของพระองค์  พร้อมกับการกระตุ้นให้สาวกได้คิด  และท้าชวนให้เขาต้องตัดสินใจให้ปฏิบัติชีวิตสาวกของพระองค์ในชีวิตประจำวัน  ในทุกบริบทสถานการณ์ชีวิต              

ข้อเขียนตอนนี้เป็นตอนที่ 6 ในบทความเรื่อง ถอดบทเรียนชีวิตที่พระคริสต์ “บ่มเพาะ” ในชีวิตสาวก

⁸‘ชน​ชาติ​นี้​ให้​เกียรติ​เรา​แต่​ปาก

ใจ​ของ​พวก​เขา​ห่าง​ไกล​จาก​เรา (มาระโก 15:8 มตฐ. เทียบ อสย. 29:13; อสค. 33:31; มก. 7:6;)

⁹พวก​เขา​นมัส​การ​เรา​โดย​เปล่า​ประ​โยชน์ 

เพราะ​เอา​กฎ​เกณฑ์​ของ​มนุษย์​มา​สอน​ว่า​เป็น​พระ​ดำ​รัส​สอน(ของพระเจ้า)’” (มาระโก 15:9 มตฐ. เทียบ มก. 7:6-7; คส. 2:18; คส. 2:20; คส. 2:22;)

พระเยซูคริสต์กล่าวย้ำซ้ำเตือนสาวกของพระองค์เสมอว่า สิ่งที่ออกมาจากใจต่างหากคือตัวตนที่แท้จริงของคน ๆ นั้น แผ่นดินของพระเจ้าเกิดขึ้นจากการที่จิตใจของผู้คนได้รับการเปลี่ยนแปลงให้มีคุณธรรม และ ดำเนินชีวิตตามวิถีแห่งแผ่นดินของพระเจ้า และความคิด จิตใจและมุมมองของคน ๆ นั้นเองที่เป็นตัวกำหนดในการตัดสินใจในเรื่องต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตของเขา  

แต่ละคนต้องตัดสินใจว่า เขาจะดำเนินชีวิตตามพระประสงค์ของพระเจ้า  หรือ จะดำเนินชีวิตตามใจปรารถนาของตนเอง   เขาต้องตัดสินใจว่าจะจมจ่อมอยู่ในโคลนตมแห่งอำนาจของความบาปชั่ว หรือ จะตัดสินใจรับการกอบกู้จากพระคริสต์ให้ออกจากอำนาจแห่งความบาปผิดที่ครอบงำตนอยู่   เขาต้องตัดสินใจจะรับใช้พระเจ้าตามที่พระองค์ประสงค์ หรือ จะรับใช้ความอยากได้ใคร่มีของตนเอง

ดังนั้น การที่คริสตชนจะบอกว่าเขารักพระเจ้าไม่สามารถบ่งชี้ชัดได้ว่า เขารักพระเจ้าจริงหรือไม่ หรือ มากน้อยแค่ไหน แต่พฤติกรรมที่แสดงออกมาในชีวิตประจำวัน ในความสัมพันธ์ ในที่ทำงาน ในครอบครัว หรือในชุมชนต่างหากที่เป็นผลสะท้อนชัดว่าจิตใจของคน ๆ นั้นเป็นเช่นไร   จิตใจของเขารักพระเจ้า  รักเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน  หรือ เป็นเพียงการรักตนเองเท่านั้น

เราจะรู้ได้อย่างไรว่า   คนที่ถวายเงินทอง สิ่งของ มากมายว่าคน ๆ นั้นรักพระเจ้าหรือไม่?   เพราะการให้หรือการถวายในรูปแบบต่าง ๆ อาจจะมีความปรารถนาที่ซ่อนเร้นในใจก็ได้   ดั่งที่พระคริสต์บอกว่า   คนมั่งมีที่นำเงินมาถวายพระเจ้าเป็นกระสอบก็ถวายน้อยกว่าแม่หม้ายคนนั้นที่ถวายเพียงสองเหรียญทองแดง   เพราะพระเยซูคริสต์มองลึกลงไปในจิตใจของหญิงหม้ายคนนั้นที่นำเอาเงินเพียงน้อยนิดที่ตนมีอยู่เพื่อเลี้ยงชีพตนและลูกมาถวายแด่พระเจ้า   ในขณะที่คนมั่งมีเหล่านั้น นำเอาเงินที่เหลือกินเหลือใช้มาถวายแด่พระเจ้า

อีกประการหนึ่ง ผู้บันทึกเรื่องราวนี้ในพระคัมภีร์ สังเกตถึงท่าทีในการถวาย   คนมั่งมีถวายเงินอย่างเอิกเกริกเพื่อให้คนอื่นได้เห็นและยกย่องตนเองว่าตนถวายเงินทองมากมาย   แต่หญิงหม้ายคนนั้นกลับนำเงินสองเหรียญทองแดงไปหย่อนใส่หีบถวายเงียบ ๆ การถวายของคนมั่งมีเพราะต้องการได้รับการยกย่องจากคนที่เห็น   ในขณะที่แม่หม้ายถวายด้วยความไว้วางใจในพระเมตตาคุณของพระเจ้า

ทุกวันนี้  คริสตจักร และ คริสตชนไทยเรามีจิตใจเช่นไร? จิตใจของเราอยู่ภายใต้การครอบครองของพระเจ้า หรือจิตใจของเราพองโตภายใต้ความปรารถนาของตนเอง?

หมายเหตุ: บทเรียนชีวิตเชิงปฏิบัติทั้ง 6 ประการผู้เขียนจะเสนอต่อจากนี้ในทุกวัน ๆ ละ 1 ประการ   ตลอดสัปดาห์นี้

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499

ถอดบทเรียนชีวิตที่พระคริสต์ “บ่มเพาะ” ในสาวก (5)

ใครคือเจ้านายตัวจริงในชีวิต

พระคริสต์มิได้ “บ่มเพาะชีวิตสาวก” ด้วยคำเทศน์ คำสอน หลักข้อเชื่อ และ การประกอบกิจในคริสตจักรเท่านั้น   แต่พระองค์ทรงใช้แบบอย่างการดำเนินชีวิตของพระองค์  พร้อมกับการกระตุ้นให้สาวกได้คิด  และท้าชวนให้เขาต้องตัดสินใจให้ปฏิบัติชีวิตสาวกของพระองค์ในชีวิตประจำวัน  ในทุกบริบทสถานการณ์ชีวิต              

ข้อเขียนตอนนี้เป็นตอนที่ 5 ในบทความเรื่อง ถอดบทเรียนชีวิตที่พระคริสต์ “บ่มเพาะ” ในชีวิตสาวก

ชายหนุ่มดีใจที่ได้พบกับพระเยซูคริสต์แล้วสนทนาพูดคุยกับพระองค์ด้วยความจริงใจ   เขาต้องการที่จะเป็นคนดีพร้อม  และมีชีวิตนิรันดร์  เขาจึงมาถามพระเยซูว่าเขาจะต้องทำอย่างไร?

“ท่าน​อา​จารย์ ข้าพ​เจ้า​จะ​ต้อง​ทำ​ความ​ดี​อะไร​บ้าง จึง​จะ​ได้​ชีวิต​นิรันดร์?” พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า “ท่าน​ถาม​เรา​ถึง​สิ่ง​ที่​ดี​ทำไม? ผู้​ที่​ดี​มี​แต่​ผู้​เดียว  ถ้า​ท่าน​ต้อง​การ​จะ​เข้า​สู่​ชีวิต​ก็​ให้​ถือ​รัก​ษา​พระ​บัญ​ญัติ​ไว้”  คน​นั้น​ทูล​ถาม​ว่า “คือ​พระ​บัญ​ญัติ​ข้อ​ไหน​บ้าง?” พระ​เยซู​ตรัส​ว่า “‘ห้าม​ฆ่าคน ห้าม​ล่วง​ประ​เวณี​ผัว​เมีย​เขา ห้าม​ลักทรัพย์  ห้าม​เป็น​พยาน​เท็จ   จง​ให้​เกียรติ​บิดา​มารดา​ของ​ตน  และ​จง​รัก​เพื่อนบ้าน​เหมือน​รัก​ตน​เอง’   ชาย​หนุ่ม​คน​นั้น​ทูล​พระ​องค์​ว่า “ข้าพ​เจ้า​รัก​ษา​ข้อ​เหล่า​นั้น​ทุก​ข้อ​อยู่​แล้ว ข้าพ​เจ้า​ยัง​ขาด​อะไร​อีก​บ้าง?”  พระ​เยซู​ตรัส​กับ​เขา​ว่า “ถ้า​ท่าน​ต้อง​การ​จะ​เป็น​คน​ดี​พร้อม จง​ไป​ขาย​ทรัพย์​สิ่ง​ของ​ที่​ท่าน​มี​อยู่​แจก​จ่าย​ให้​คน​ยาก​จน แล้ว​ท่าน​จะ​มี​ทรัพย์​สม​บัติ​ใน​สวรรค์ และ​จง​ตาม​เรา​มา”   เมื่อ​ชาย​หนุ่ม​ได้​ยิน​ถ้อย​คำ​นั้น​ก็​ออก​ไป​เป็น​ทุกข์ เพราะ​เขา​มี​ทรัพย์​สิน​จำนวน​มาก (มัทธิว 19:16-22 มตฐ.)

ประเด็นในเรื่องนี้ มิได้ขึ้นอยู่กับว่า   มีทรัพย์สินเงินทองมากน้อยแค่ไหน   แต่อยู่ที่ว่า ตนสามารถมีพลังอำนาจที่จะจัดการทรัพย์สินเงินทองเหล่านั้นอย่างไร   แต่ไม่พอ  ต้องมากกว่านั้นครับ   จะใช้อำนาจเพื่อจัดการใช้เงินทองความมั่งคั่งที่มีอยู่เพื่อตนเอง หรือ เพื่อใคร?  ซึ่งปกติมักเป็นการใช้ทรัพย์สินเงินทองตามความปรารถนาแห่งตน  หรือเพื่อที่จะทำให้ทรัพย์สินเงินทองนั้นเพิ่มพูนมากยิ่งขึ้น   แต่พระคริสต์กลับมีมุมมองที่สวนทางกับโลกนี้   เพราะพระองค์มองว่า ทรัพย์สินเงินทองความมั่งมีที่ใครคนใดคนหนึ่งมีอยู่เป็นของประทานจากพระเจ้า   และพระประสงค์ที่พระเจ้าทรงประทานความมั่งคั่งแก่คนใดคนหนึ่งก็เพื่อที่คนนั้นจะเป็นตัวแทนของพระองค์ในการแจกจ่ายแบ่งปันความมั่งคั่งที่ได้รับจากพระเจ้า   เพื่อดูแลเอาใจใส่ผู้คนอื่น ๆ  มิใช่ด้วยเศษเสี้ยวที่เหลือ  แต่ทั้งหมดเพื่อพระองค์

“ไม่​มี​ใคร​เป็น​ข้า​สอง​เจ้า บ่าว​สอง​นาย​ได้ เพราะ​ว่า​เขา​จะ​ชัง​นาย​ข้าง​หนึ่ง และ​รัก​นาย​อีก​ข้าง​หนึ่ง หรือ​เขา​จะ​นับ​ถือ​นาย​ฝ่าย​หนึ่ง และ​ดู​หมิ่น​นาย​อีก​ฝ่าย​หนึ่ง ท่าน​ทั้ง​หลาย​จะ​รับใช้​พระ​เจ้า​และ​เงิน​ทอง​พร้อม​กัน​ไม่​ได้” (มัทธิว 6:24 มตฐ.)  เราบริหารจัดการเงินทองที่มีอยู่ หรือ เงินทองที่มีอยู่กลับมามีอำนาจจัดการชีวิตของเรา?

ตลอดวันนี้  ในฐานะสาวกของพระคริสต์  เมื่อเราจะใช้ทรัพย์สินเงินทองของเรา หรือ ที่เรามีอำนาจจะใช้มัน   ให้เราใคร่ครวญถามตนเองก่อนว่า   เราใช้ทรัพย์สินเงินทองเหล่านั้นเพื่อตนเอง  เพื่อชื่อเสียงของเรา  เพื่อให้คนอื่นยอมรับเรา  เพื่อเราจะมีตำแหน่งอำนาจ   หรือเราจะใช้ทรัพย์สินเงินทองที่เรามีอยู่ หรือ ที่เรารับผิดชอบเพื่อให้เกิดชีวิตใหม่ในพระคริสต์?  

และคงจะต้องถามว่า  ที่เราลุกขึ้นกระหืดกระหอบมาทำงานกันเพื่ออะไร?   เพื่อที่จะได้ทรัพย์สินเงินทองมาใช้? หรือ เพราะงานคือพื้นที่โอกาสชีวิตที่เราจะสำแดงชีวิตสาวกพระคริสต์ และ รับการทรงเสริมสร้างชีวิตของเราให้เป็นสาวกของพระองค์ในวันนี้มากยิ่งขึ้น?

เราสามารถจัดการและรับมือการใช้ทรัพย์สินเงินทองในชีวิตของเรา   หรือ เราจะใช้ทรัพย์สินเงินทองตามใจปรารถนาของเราเอง?   ถ้าเช่นนั้นเราคงต้องถามว่าใครคือ “เจ้านาย” ตัวจริงที่บงการชีวิตประจำวันของเรา?

หมายเหตุ: บทเรียนชีวิตเชิงปฏิบัติทั้ง 6 ประการผู้เขียนจะเสนอต่อจากนี้ในทุกวัน ๆ ละ 1 ประการ ตลอดสัปดาห์นี้

ประสิทธิ์ แซ่ตั้ง

บ้านแม่แก้ดน้อย  สันทราย  เชียงใหม่

E-mail: prasit.barnabus@gmail.com

081-2894499